""നന്ദേട്ടൻ എന്താ ഞാൻ ചോദിച്ചതിന് മറുപടി ഒന്നും പറയാത്തെ"".... ഇതെന്താ ആദ്യയാണോ ഈ കടൽ ഇങ്ങനെ കാണണെ.... ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത് ഒന്നും അറിയണില്ലേ... നന്ദന്റെ ഒരു ആശ്വാസ വാക്കിനായി പ്രതീക്ഷയോടെ കാതോർത്ത് ഇരിക്കയായിരുന്നു മീര..... """സ്നേഹിച്ചവരെ എല്ലാം ഞാൻ വേദനിപ്പിച്ചിട്ടേ ഉള്ളൂ... ഇപ്പോ ദാ നിന്നെയും... എന്നെ മറന്നേക്കൂ മീരാ.... എനിക്ക് ഒരിക്കലും നിന്റെ അച്ഛനോട് സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ലാ... ഞാൻ നിനക്ക് യോജിച്ചവൻ അല്ലാ.... നിനക്ക് നല്ലൊരു കൂട്ടാവാൻ പോലും എനിക്ക് സാധിക്കില്ല.... നിന്നെ ഒരിക്കലും എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൂട്ടുമെന്നും കരുതണ്ട""".... നന്ദൻ മീരയെ നോക്കാതെ പറഞ്ഞു നിർത്തി.... അരുതാത്തത് എന്തോ കേട്ടപോലെ ആ കടൽ തീരത്ത് തറഞ്ഞിരുന്നു പോയി മീര..... താൻ ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും മറുപുറത്ത് നിന്നും അനക്കമൊന്നും കേൾക്കാഞ്ഞ് നന്ദൻ മീരയെ ചെരിഞ്ഞ് ഒന്ന് നോക്കി.... ആകാശത്ത് കുങ്കുമച്ചുവപ്പണിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന സൂര്യന്റെ പ്രതിബിംബം മീരയുടെ കണ്ണുകളിലെ നീർത്തുള്ളികളിൽ വന്ന് പതിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... """ഫോണിലൂടെ ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ എനിക്ക് നിന്നെ വേണ്ടാന്ന്.... എന്നിട്ടും കാണണമെന്ന് വാശി പിടിച്ചത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഇപ്പൊ വന്നത്.... ഒരിക്കലും ഇനി നേരിൽ കാണരുതെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. നാളെ ഞാൻ തിരിച്ച് പോവാണ്. ഇനി ഒരിക്കലും തമ്മിൽ കണ്ടെന്ന് വരില്ല."""..... ഒരു നിമിഷത്തെ മൗനം വെടിഞ്ഞ് നന്ദൻ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.... """ഒരിക്കലും നേരിൽ കാണരുതെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു""" അത്രയും നേരത്തെ മൗനത്തെ ഭേദിച്ച് മീര ഉരുവിട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു.... നന്ദൻ അവസാനം പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ തന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ വന്ന്‌ പതിച്ചത് പോലെ മീരയ്ക്ക് തോന്നി... എത്ര പെട്ടെന്നാണ് ഞാൻ നന്ദേട്ടന് ആരും അല്ലാതായത്.... ഒന്നും അല്ലാതായത്... സന്തോഷം കൊണ്ട് പോലും തന്റെ കണ്ണൊന്ന് നിറയാൻ സമ്മതിക്കാത്ത ആൾ ഇന്നെന്റെ ഹൃദയം തകർന്ന് ചോരയൊലിക്കുമ്പോൾ അത് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചിരിക്കുന്നു.... ഇതിനു മാത്രം ഞാൻ എന്ത് തെറ്റാണ് ചെയ്തത്.... നന്ദേട്ടൻ വല്ലാതെ മാറിയിരിക്കുന്നു. ഒന്നും മനസ്സിലാവുന്നില്ല... കോളേജിന്റെ പടി ഇറങ്ങുമ്പോൾ കാത്തിരിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞത് മീര ഓർത്തു.... കുറച്ചകലെ മാറി കടൽത്തിരയിൽ ആർത്തുല്ലസിക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ ആർപ്പുവിളികളാണ് മീരയെ ചിന്തയിൽ നിന്ന് ഉണർത്തിയത് .... പെട്ടന്ന് എന്തോ ഓർത്ത പോലെ ചുറ്റും ഒന്ന് പരതി. അരികിൽ നന്ദനെ കാണാഞ്ഞ് പിടഞ്ഞ് എണീറ്റു. അങ്ങകലെ ഒരു പൊട്ടുപോലെ നന്ദൻ നടന്നകലുന്നത് വേദനയോടെ മീര നോക്കി കണ്ടു... ഒന്ന് പൊട്ടി കരയണമെന്നുണ്ട്... പക്ഷെ കഴിയുന്നില്ല. മനസ്സും ശരീരവും മരവിച്ച് പോയിരിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറുനിന്ന് വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റിൽ ശരീരം കൂടുതൽ വിറക്കുന്നതായി തോന്നി. നേരിൽ കാണുമ്പോൾ തന്നെയൊന്ന് ചേർത്ത് പിടിക്കുമെന്ന് കരുതി.... ഫോണിലൂടെ പറഞ്ഞതെല്ലാം തിരുത്തി കൂടെ കൂട്ടുമെന്ന് കരുതി.... അതുകൊണ്ട്..... അതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് നേരിട്ട് കാണണം എന്ന് വാശി പിടിച്ചത്. ഇനി ഒരിക്കലും നേരിൽ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല എന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല നന്ദേട്ടാ...... അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു പക്ഷെ വാശി പിടിക്കുമായിരുന്നില്ലാ..... നെഞ്ചിലൊരു ഇടി വെട്ടേറ്റതു പോലെയായിരുന്നു മീരയ്ക്ക്..... എങ്ങനെയോ വേച്ച് വേച്ച് നടന്ന് കാറിനരികിൽ എത്തിയതും ഡോർ തുറന്ന് അകത്ത് കയറി സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ തല ചായ്ച്ചതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു..... എന്തിനും ഏതിനും തോളോട് തോൾ ചേർന്ന് നിന്നവൻ..... മറ്റാരേക്കാളും തന്റെ മനസ്സറിഞ്ഞവൻ...... ഒരു വാക്ക് കൊണ്ട് പോലും തന്റെ മനസ്സ് നോവിക്കാത്തവൻ...... ഇന്ന്..... ഇന്ന് എന്നെ വേണ്ടാന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നേരിൽ കാണാൻ പോലും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ലത്രേ.... ഓരോന്ന് ഓർക്കും തോറും മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.... സമനില തെറ്റുന്നത് പോലെ തോന്നി അവൾക്ക് ... ആ കൈകൾ തന്നെയൊന്ന് ചേർത്ത് പിടിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചുപോയി.... ഓർമ്മകൾ ഒരു നിമിഷം പുറകോട്ട് സഞ്ചരിച്ചു.... ഇന്ന് കോളേജിലെ ആദ്യ ദിവസം ആണ്. കുറച്ച് ടെൻഷനോടെ കാറിൽ വന്ന്‌ ഇറങ്ങിയതും കണ്ടു അര മതിലിൽ ഇരുന്ന് സീനിയർ ചേട്ടന്മാർ പിള്ളേരെ എല്ലാം തടഞ്ഞ് നിർത്തി എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യിപ്പിക്കുന്നത്.... ചിലർ ഡാൻസ് കളിക്കുന്നു.. പാട്ട് പാടുന്നു.... സംഭവം റാഗിംങ്ങ് ആണ്.. തനിക്ക് ഇതൊന്നും ബാധകമല്ല എന്ന മട്ടിൽ എല്ലാം കണ്ടിട്ടും ഒന്നും കാണാത്ത പോലെ മുന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോളാണ് ഏതോ ഒരുത്തൻ മുന്നില്ലേക്ക് കേറി നിന്നത്.... """കൊച്ചമ്മക്ക് ഇതൊന്നും ബാധകമല്ലാന്ന് ഉണ്ടോ""".... ഒരു പരിഹാസത്തോടെ തന്നോട് അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ കലിയാണ് വന്നത്.... നോക്കി പേടിപ്പിക്കണ്ട ഡീ ഉണ്ടക്കണ്ണി. നിന്നോട് തന്നെയാ ചോദിച്ചത്. ദാ അങ്ങോട്ട്‌ നടന്നേക്ക്. അവർ വിളിക്കുന്നുണ്ട്. തന്നോട് കല്പിക്കുന്നത് കേട്ടിട്ട് ഒറ്റ അടിക്ക് ആ തലമണ്ട അടിച്ച് പൊളിക്കാൻ ആണ് തോന്നിയത്. പിന്നെ കോളേജിലെ ആദ്യ ദിവസം ആയോണ്ട് വേണ്ടാന്ന് വെച്ച് ഒന്നും മിണ്ടാതെ എന്നെ ഉണ്ടക്കണ്ണിന്ന് വിളിച്ചവന്റെ പുറകെ അങ്ങ് നടന്നു.. ""എന്താടി കാറിൽ വന്ന്‌ ഇറങ്ങിയത് കൊണ്ടാണോ നിനക്ക് ഇത്ര ജാഡ"" അരമതിലിൽ ഇരിക്കുന്നവന്മാരുടെ മുന്നിൽ എത്തിയതും കൂട്ടത്തിൽ ആരോ ചോദിച്ചു.... മറുപടി പറയണമെന്നുണ്ട്. ഇവന്മാർ എന്ത് പണിയാ തരുന്നെന്ന് അറിയില്ലലോ. അതുകൊണ്ട് നാവിൻ തുമ്പിൽ വന്നതെല്ലാം ഉമിനീരിന് ഒപ്പം ഇറക്കി മിണ്ടാതെ നിന്നു... എന്താടി നിന്റെ പേര്... കൂട്ടത്തിലുള്ള ആരോ ചോദിച്ചു... ""മീര" കുറച്ച് കനത്തിൽ അങ്ങ് പറഞ്ഞു. ""എന്തായാലും മോൾ കുറച്ച് ജാഡ ഇട്ടതല്ലേ... ഒരു വെറൈറ്റി പണി തന്നെ ആയിക്കോട്ടെ""... അതും പറഞ്ഞ് പരസ്പരം എല്ലാരും കൂടി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. കഥകളി വല്ലതും കളിപ്പിക്കാൻ ആവും. മറ്റുള്ളവർക്ക് ഡാൻസും പാട്ടും ഒക്കെ ആയിരുന്നില്ലേ അപ്പോ തനിക്ക് ഇങ്ങനത്തെ എന്തേലും ആയിരിക്കും... വെറൈറ്റി ആണെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്. മീര ആത്മഗതിച്ചു... ഏതോ ഒരുത്തൻ മതിലിൽ നിന്നും ചാടി എണ്ണീറ്റ് വന്നു... ഒരു പന്തി കേട് തോന്നിയെങ്കിലും കാര്യമാക്കിയില്ല... നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടുന്നുണ്ട് എന്നാലും പോസ്സ് ഇട്ട് തന്നെ നിന്നു. ആദ്യം ജാഡ ഇട്ടിട്ട് ഇപ്പോ പേടിച്ചുന്ന് അറിഞ്ഞാൽ നാണക്കേട് അല്ലേ... ദാ നീ അത് കണ്ടോ... തന്റെ അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന ചേട്ടൻ വിരൽ ചൂണ്ടിയിടത്തേക്ക് മെല്ലെ ചെരിഞ്ഞ് നോക്കി.... അവിടെ ഗ്രൗണ്ടിൽ കൊറേയെണ്ണം ഹാഫ് ട്രൗസറും ബനിയനും ഇട്ട് ഫുട്ബോൾ കളിക്കുന്നുണ്ട്... ""ഈശ്വരാ ഇനി എന്നോട് അവന്മാരുടെ കൂടെ ഫുട്ബോൾ കളിക്കാൻ പറയാൻ ആണോ"" ഒരു നിമിഷം മീരയുടെ നെഞ്ച് ഒന്ന് ആളി... ആ കൂട്ടത്തിൽ കുറച്ച് ഹൈറ്റിൽ താടിയൊക്കെ വെച്ച ഒരു ചുള്ളനെ കണ്ടോ.. ഒരു നീല ബനിയൻ ഇട്ടത്. അതാണ് നന്ദൻ. അവന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് കെട്ടിപിടിച്ച് കവിളിൽ ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തേക്ക്.... എന്റെ ബോധം പോയോ എന്നൊന്നും നോക്കാതെ അടുത്ത് നിൽക്കുന്നവൻ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്..... ""ഇതിനേക്കാൾ നല്ലത് അവന്മാരുടെ കൂടെ ഫുട്ബോൾ കളിക്കാൻ പറയായിരുന്നു ചേട്ടാ"" ഞാൻ കിളി പോയ അവസ്ഥയിൽ എന്തൊക്കെയോ വിളിച്ച് പറയുന്ന കേട്ട് കൂടെ ഉള്ളവൻ ഇളിക്കുന്നുണ്ട്... അപ്പോഴേക്കും ബാക്കി ഉള്ളവന്മാരും അടുത്ത് എത്തിയിരുന്നു. ""ആ ബാഗ് ഇങ്ങ് തന്നേക്ക് അല്ലെങ്കിൽ നീ ആ വഴി എങ്ങാനും മുങ്ങിയാലോ"" അതും പറഞ്ഞ് തന്റെ ബാഗ് തട്ടി പറിച്ച് വാങ്ങിയവനെ ചിറഞ്ഞു ഒന്ന് നോക്കി... ഇനി മുങ്ങാൻ ഒരു വഴിയും ഇല്ലെന്ന് ഓർത്ത് മെല്ലെ ഗ്രൗണ്ടിലേക്ക് നടന്നു... ഗ്രൗണ്ടിന് അടുത്ത് എത്തിയതും തിരിഞ്ഞ് നോക്കി. എല്ലാ കൂതറകളും നോക്കി നിൽപ്പുണ്ട്. ചൂണ്ടുവിരൽ ഉയർത്തി എന്തൊക്കെയോ ആംഗ്യവും കാണിക്കുന്നുണ്ട്. നെഞ്ച് പെരുമ്പറ കൊട്ടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല ധൈര്യം സംഭരിച്ച് മുന്നോട്ടു ചെന്നു. വെള്ളം കുടിച്ച് കഴിഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞ നന്ദനെ ഇറുകെ കെട്ടി പിടിച്ച് കവിളിൽ മുത്തിയതും ഒറ്റതള്ളിന് മലർന്നടിച്ച് വീണതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. പെട്ടന്നുള്ള വീഴ്ചയിൽ വലത് കൈ സിമെന്റ് തറയിൽ കുത്തി വിരൽ മടങ്ങി. എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞയച്ചവന്മാരെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോ ആട് കിടന്നിടത്ത് ഒരു പൂട പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... ആ സംഭവത്തിന്‌ ശേഷം കുറച്ച് ദിവസം വിരലിൽ ബാന്റേജ് ഒക്കെ ഇട്ട് നടക്കേണ്ടി വന്നു. നന്ദേട്ടനെ എവിടേലും വെച്ച് ഒക്കെ കാണും ആദ്യമാദ്യം ദേഷ്യത്തോടെ മുഖം തിരിക്കുമായിരുന്നു. പിന്നീട് ഒരു പുഞ്ചിരി രണ്ട് പേരിലും നിറഞ്ഞ് നിന്നിരുന്നു. എപ്പഴോ നന്ദേട്ടനുമായി കൂട്ടായി. പഠിക്കാൻ മിടുക്കൻ. പക്ഷെ നന്ദേട്ടന് താല്പര്യം ആർമിയിൽ ചേരാൻ ആയിരുന്നു. വീട്ടിൽ അമ്മയും അനിയത്തിയും മാത്രം. അച്ഛൻ ഇല്ല. അമ്മയുടെ വിധവ പെൻഷനും പിന്നെ കോളേജ് ഇല്ലാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ അല്ലറ ചില്ലറ ജോലിക്ക് പോയും ആണ് വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം നടക്കുന്നത്. വായിൽ സ്വർണ കരണ്ടി ആയി ജനിച്ച തനിക്ക് അതൊന്നും പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാവില്ല എന്നായിരുന്നു നന്ദേട്ടന്റെ വാദം. പിന്നീട് ആ സൗഹൃദം പ്രണയത്തിന് വഴി തെളിക്കായിരുന്നു. നന്ദേട്ടന്റെ കണ്ണിലും ആ പ്രണയത്തിന്റെ തിളക്കം ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു. ഒരിക്കലും തന്നോട് അത് തുറന്ന് പറയില്ലെന്നും ഉറപ്പായിരുന്നു. ഒരു സൗഹൃദത്തിന് അപ്പുറം തന്നോട് തോന്നിയ പ്രണയം ഒരു മാസ്മരികത പോലെ കണ്ണിൽ ഒളിപ്പിച്ച് സൗഹൃദത്തിന്റെ ഒരു പുഞ്ചിരി എനിക്കായ് എപ്പഴും ആ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞ് നിന്നിരുന്നു. നന്ദേട്ടനോട് പ്രണയം തുറന്ന് പറഞ്ഞതും താൻ വലിയ വീട്ടിലെ കുട്ടിയാണെന്നും പറഞ്ഞ് ഒഴിവാക്കി. കണ്ടാൽ പോലും മിണ്ടില്ലെന്ന അവസ്ഥയായി. അതിനിടയിൽ നന്ദേട്ടന് ആർമിയിലേക്ക് ഉള്ള റിക്രൂട്ട്മെന്റ് കഴിഞ്ഞ് ഇന്റർവ്യൂന്റെ റിസൾട്ടിനായി കാത്തിരിക്കായിരുന്നു. പിന്നീട് കോളേജിലെ പഠിപ്പ് പാതി വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ച് ട്രെയിനിങ്ങിന് പോവുന്നതിനു മുൻപ് നന്ദേട്ടൻ തന്നെ കാണാൻ വന്നു. """ഇത്രയും നാളും ഞാൻ തന്റെ സ്‌നേഹം കണ്ടില്ലാന്നു നടിച്ചു. ഇനി എനിക്കത് പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല മീര""" ഇപ്പോ എനിക്ക് നല്ല ഒരു ജോലിയുണ്ട് ഇനി ഞാൻ തന്നെ കൂടെ കൂട്ടിക്കോട്ടെ എന്റെ നല്ല പാതിയായി എന്ന് ചോദിച്ച നന്ദേട്ടന്റെ നെഞ്ചോടു ചേർന്ന് സമ്മതം അറിയിക്കുമ്പോൾ ഈ ഒരു നിമിഷത്തിനു വേണ്ടി ആയിരുന്നോ ഞാൻ ജീവിച്ചത് എന്ന് പോലും തോന്നി പോയി. നന്ദേട്ടൻ പൂനെയിൽ ട്രെയിനിങ്ങിനായ് പോയി. പിന്നീട് അങ്ങോട്ട്‌ ഒരു കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു ഒന്നിച്ചുള്ള ഒരു ജീവിതത്തിന്. ഫോണിലൂടെ എല്ലാ സന്തോഷങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും പങ്കുവെച്ചു... ഫോൺ വെക്കുന്നതിനു മുന്നുള്ള അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ മൗനങ്ങളിലൂടെ നിശ്വാസത്തിലൂടെ പരസ്പരം പ്രണയങ്ങൾ കൈമാറി... ട്രെയിനിങ്ങ് കഴിഞ്ഞ് ഫസ്റ്റ് പോസ്റ്റിങ്ങ്‌ കശ്മീർ ആണെന്ന് അറിഞ്ഞതും സന്തോഷിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്നറിയാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയായിരുന്നു. എങ്കിലും നന്ദേട്ടന്റെ ആഗ്രഹപ്രകാരം ആർമിയിൽ ചേരാൻ കഴിഞ്ഞല്ലോ എന്ന് ഓർത്ത് സമാധാനിച്ചു. കാശ്മീരിലേക്ക് പോകുന്നതിന് മുൻപുള്ള കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ...... ഞങ്ങളുടെത് മാത്രമായ നല്ല നിമിഷങ്ങൾ.... അതിന് വല്ലാത്തൊരു അനുഭൂതിയായിരുന്നു... ഒരു ദിവസം അമ്മയും അനിയത്തിയും കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞ് വീട്ടിലോട്ട് കൊണ്ട് പോയി. അമ്മയില്ലാതെ വളർന്ന തനിക്ക് ഇനിയുള്ള ജീവിതം മുഴുവൻ ആ അമ്മയുടെ സ്നേഹം വേണമെന്ന് തോന്നിപോയി.. സ്വന്തം മോളോട് എന്നപോലെയാണ് പെരുമാറിയത്. വലിയ വീട്ടിൽ ജീവിക്കുന്നതല്ല സ്നേഹിക്കാൻ അറിയുന്നവരുടെ കൂടെ ഒരു കുടിലിൽ ആണെങ്കിലും ജീവിക്കുന്നതാണ് സ്വർഗം എന്ന് തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു മീര. ഇന്ന് നന്ദേട്ടൻ പോവാണ് കാശ്മീരിലേക്ക്. ലഗേജ് ഒക്കെ ഉള്ളത്കൊണ്ട് ഞാൻ കാറുമായി വരാമെന്ന് രണ്ട് ദിവസം മുൻപേ അമ്മയോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. ഉച്ചക്ക് ശേഷമാണ് ട്രെയിൻ. ഇന്ന് പോയാൽ പിന്നെ ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞേ നന്ദേട്ടൻ വരൂ. ഓർക്കുംതോറും നെഞ്ചിലെ പിടപ്പ് കൂടി കൂടി വന്നു. താടിയെല്ലാം ഷേവ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. മുടി പറ്റെ വെട്ടിയിരിക്കുന്നു. നന്ദേട്ടനെ കാൺകെ മനസ്സ് വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥമാകുന്നു. നന്ദേട്ടന് മുഖം കൊടുക്കാതെ അമ്മയുടെയും അനിയത്തിയുടെയും പുറകിൽ ചുറ്റിത്തിരിയുന്ന തന്റെ മാനസികാവസ്ഥ പറയാതെ തന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ ആ മനസ്സിന് കഴിയുമായിരുന്നു. അമ്മേടേം അനിയത്തിടേം ചുറ്റുവട്ടത്ത് നിന്ന് മാറിയ തന്നെ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ആ നെഞ്ചോട് വലിച്ചടുപ്പിച്ചപ്പോൾ നന്ദേട്ടന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ കഴിയാതെ പാടുപെടുകയായിരുന്നു താൻ.. ""എന്താണ് ന്റെ പെണ്ണിനൊരു ഒളിച്ച് കളി"" എന്ന് പറഞ്ഞ് കുസൃതി ചിരിയോടെ തന്റെ നെറുകയിൽ ഒരു ചുടു ചുംബനം തന്നുകൊണ്ട് നന്ദേട്ടൻ ചോദിക്കുമ്പോഴും തല ഉയർത്തിയൊന്ന് ആ മുഖത്ത്‌ നോക്കാൻ കഴിയാതെ നിൽക്കാനെ കഴിഞ്ഞുള്ളു. ഒരു പട്ടാളക്കാരന്റെ പെണ്ണ് കരയാണോ... ഇത്രേ ഉള്ളൂ ന്റെ കാന്താരി. നീ അല്ലേ പെണ്ണെ ന്റെ അമ്മയെയും അനിയത്തിയെയും സമാധാനിപ്പിക്കണ്ടെ.. ആ നീ തന്നെ കലങ്ങിയ കണ്ണുമായി നിൽക്കാണോ... എങ്ങനെയാ പെണ്ണെ നിന്റെ ഈ കരച്ചിൽ കണ്ട് എനിക്ക് പോവാൻ സാധിക്കുക.... ഹ്മ്മ്... അനുസരണയില്ലാതെ ഒഴുകുന്ന കണ്ണീർ തുടച്ച് മാറ്റി തന്നെ ഒന്നുകൂടെ ഇറുകെ പുണർന്ന് നന്ദേട്ടൻ സമാധാനിപ്പിക്കുമ്പോൾ ആ മനസ്സും കലങ്ങി മറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️ സന്ധ്യയോട് അടുക്കും തോറും കടൽക്കരയിൽ തിരക്കേറി വരുന്നു. ആരുടെയൊക്കെയോ കലപില കേട്ടുകൊണ്ടാണ് മീര സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ നിന്നും തല ഉയർത്തി നോക്കിയത്. അസ്തമയ സൂര്യൻ കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ ഒളിക്കാൻ തയ്യാറായികൊണ്ടിരിക്കുന്നു. തന്റെ മനസ്സും ഇപ്പോ ഈ കടൽ പോലെ അശാന്തമാണ്. ഓർമകളുടെ തീ ചൂളയിൽ പെട്ട് കണ്ണീർ അണപൊട്ടി ഒഴുകി കവിളിണകളെ ചുംബിച്ച് മടിത്തട്ടിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു... വീട്ടിലേക് ഉള്ള മടക്ക യാത്രയിലും നന്ദേട്ടൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ആയിരുന്നു കാതിൽ മുഴങ്ങിയിരുന്നത്... കണ്ണിൽ ആകെ ഇരുട്ട് കയറി തുടങ്ങി... നിയന്ത്രണം വിട്ട കാർ ഡിവൈഡറിൽ ചെന്ന് ഇടിച്ച് വലിയൊരു ശബ്ദത്തോട് കൂടി തല കീഴായി മറിഞ്ഞു... ☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️ രണ്ട് വർഷം കഴിഞ്ഞ് ലീവിന് വന്ന നന്ദനോട് ഒരു സന്ധ്യക്കാണ് മീരയ്ക്ക് ആക്‌സിഡന്റ് ആയ വിവരം അമ്മ പറയുന്നത്. മീരയുടെ അടുത്ത് ഇപ്പോ അവൾടെ ഭർത്താവും അച്ഛനും ഒക്കെ ഉണ്ടാവുംലെ... ഒരിക്കൽ ഞാൻ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് വേദനിപ്പിച്ചതല്ലേ.. ഒരു നിർവികാരതയോടെ നന്ദൻ അത് പറയുമ്പോൾ ആ അമ്മയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞ് തുളുമ്പിയിരുന്നു... "" മോനെ മീരയ്ക്ക് ആക്‌സിഡന്റ് സംഭവിച്ചത് ഇപ്പൊ അല്ല... രണ്ട് വർഷം മുന്നാണ്. നിങ്ങൾ അവസാനമായി കണ്ട് പിരിഞ്ഞ അന്ന്.. അവൾക്ക് ഇപ്പോ ഒന്നും ആരെയും ഓർമയില്ല...എല്ലാം മറന്ന് പോയിരിക്കുന്നു... അമ്മ പറഞ്ഞ് തീരും മുന്നേ നന്ദൻ വെപ്രാളപെട്ട് വണ്ടി എടുത്ത് പോയിരുന്നു. തന്റെ പ്രാണനെ ഒരു നോക്ക് കാണാൻ. എങ്ങനെയോ ആ കൊട്ടാര സദൃശ്യമായ വീടിനു മുന്നിൽ എത്തുമ്പോൾ നെഞ്ചിലെ പിടച്ചിൽ കാലിനെ തളർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ഉമ്മർത്ത് മീരയുടെ അച്ഛൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. മുഖത്ത്‌ പഴയ പ്രൗഢി ഒന്നും ഇല്ല. ശരീരത്തേക്കാൾ തളർച്ച മനസ്സിനാണെന്ന് വ്യക്തം. """ഞാൻ മോനോടും അമ്മയോടും ചെയ്തതിനുള്ള ശിക്ഷയാണ് ഇന്ന് എന്റെ മോൾ അനുഭവിക്കുന്നത്. അന്ന് സ്റ്റാറ്റസ് നോക്കി നിങ്ങളെ പിരിക്കാൻ വേണ്ടി മോന്റെ അമ്മയെ ഭീഷണിപെടുത്തിയപ്പോൾ നിങ്ങൾടെ സ്നേഹത്തെ കുറിച്ച് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയില്ല... അവള്ടെ മനസ്സിൽ മുഴുവൻ നീ ആണ് മോനെ. നിങ്ങൾടെ സ്നേഹം സത്യമായത് കൊണ്ടാവും അന്ന് അവൾ രക്ഷപെട്ടത്. വല്ലപ്പോഴും മോന്റെ പേര് പറയുന്ന കേൾക്കാം.. അതല്ലാതെ ന്റെ കുട്ടി മര്യാദക്ക് ഒന്ന് സംസാരിച്ചിട്ട് കൂടിയില്ല ഇത്ര കാലമായിട്ടും. അവളെ ഉപേക്ഷിക്കരുത് മോനെ...""" തൊഴുകൈയോടെ അയാൾ നന്ദനോട് അപേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. മീരയെ ഒന്ന് കാണാൻ മനസ്സ് തുടിക്കുകയായിരുന്നു...... മുന്നോട്ട് നടക്കുംതോറും കാലുകളിലെ വേഗത കൂടി കൂടി വരുന്നു.... പിന്നെ നടക്കുകയായിരുന്നില്ല.... ഓടുകയായിരുന്നു...... മുറിയിലേക്ക് കടന്നതും കണ്ടു ജനൽ പാളിയിലൂടെ ദൂരേക്ക് മിഴികൾ പായ്ച്ച് നിൽക്കുന്ന മീരയെ.... ""മീര "" അരികിൽ ചെന്ന് വിളിച്ചതും തിരിഞ്ഞ് നോക്കി.. തന്നെ കണ്ടിട്ടും ഒരു ഭാവമാറ്റവും ഇല്ല.... പണ്ടത്തെ തിളക്കമോ കുസൃതിയോ ഒന്നും ഇല്ലാത്ത കണ്ണിൽ നീർത്തിളക്കത്തിന്റെ ഒരു അവശേഷിപ്പ് മാത്രം ഉണ്ട്. ഒരിക്കൽ വേദനിപ്പിച്ചതിന് ഇന്ന് ഞാൻ മാപ്പ് ചോദിക്കുകയാണ് പെണ്ണെ.... ഒരു വിധിക്കും നിന്നെ ഞാൻ വിട്ട് കൊടുക്കില്ല... സ്നേഹിച്ചോളാം വേദനിപ്പിച്ചതിനേക്കാൾ ഇരട്ടിയായി.... അച്ഛന്റെ സമ്മതം വാങ്ങി മീരയെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് ആ വലിയ വീടിന്റെ പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഇനി ഒരിക്കലും തന്റെ പെണ്ണിനെ വിട്ട് പോവില്ലാന്ന് നന്ദൻ പറയാതെ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... അവസാനിച്ചു ☘️ ********************************** ഇഷ്ടപെട്ടാലും ഇല്ലേലും ഒരു വാക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു ❤️❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ