#🤘 My Status ਭਰੋਸਾ ਜੇ ਕਿਸੇ ‘ਤੇ ਕਰਨਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ‘ਤੇ ਕਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸੋਚ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲਿਆਂ ‘ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਕਾਇਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਰੂਹਾਨੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਦੁਨਿਆਵੀ ਸਹਾਰਿਆਂ ‘ਤੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਕਦਮ ਕਦੇ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਕਿਸਮਤ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਗੁਆਂਢੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਦੋਸਤ ਮਾਲੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਸਾਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਲੜਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਸੁਭਾਉ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਡੀਆਂ ਕਾਮਯਾਬੀਆਂ ਘੱਟ ਯਾਦ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦੀ। ਆਪਣੇ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਗੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਠੋਕਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਉਡਾਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਜੀਵਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਇੰਨੀ ਤਾਕਤ ਪੈਂਦਾ ਕਰੋ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਤੁਹਾਡੀ ਹਿੰਮਤ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਾ ਸਕੇ। ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਣੇ ਹਾਂ ਨਰਮ, ਗੁੰਧੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ। ਪਰ ਅਕਸਰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰਾਂ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਸਖ਼ਤੀ ਦਰਅਸਲ ਡਰ ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਨਰਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਨਰਮੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਖ਼ਿਰ ਸਾਢੇ ਛੇ ਫੁੱਟ ਧਰਤੀ ਹੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਨਿਮਰਤਾ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰੂਸੀ ਲੇਖਕ Anton Chekhov ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ “ਸਾਢੇ ਛੇ ਫੁੱਟ ਤਾਂ ਮੁਰਦੇ ਲਈ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਉਂਦੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਵੀ ਘੱਟ ਹੈ।” ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਕ ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ, ਦੂਜੀ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ, ਜਿਉਂਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਅਸਲ ਮੈਦਾਨ ਉਸਦੀ ਸੋਚ ਹੈ। ਜਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਸੋਚ, ਉਤਨਾ ਵੱਡਾ ਆਸਮਾਨ। ਮੈਂ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਜਾਂ ਵੱਧ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਇੱਜ਼ਤ ਦਵਾਂ। ਇੱਜ਼ਤ ਉਹ ਕਰੰਸੀ ਹੈ ਜੋ ਖਰਚਣ ਨਾਲ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਸਗੋਂ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਦੁੱਖ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉਸ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਮੁਫ਼ਤ ਮਿਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਕਸਰ ਸਸਤੀਆਂ ਸਮਝ ਲਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜਜ਼ਬਾਤ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹੱਦ ਤੱਕ ਗੱਲਾਂ-ਬਾਤਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ। ਸੱਚੀ ਦੋਸਤੀ ਓਥੇ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਲੋੜ ਵੇਲੇ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੋਵੇ, ਸਿਰਫ਼ ਸਲਾਹਾਂ ਨਹੀਂ। ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਦਦ ਮੰਗੋ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਪਰ ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ ਸਲਾਹਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਮਸਤ ਰਹਿਣਾ ਵਧੀਆ ਲਗਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਉੱਗਣੇ, ਉੱਥੇ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਦਾ ਵੀ ਕੀ ਲਾਭ? ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜਾਂਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਈਏ, ਪਰ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਨਾ ਬਣਾਈਏ। ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਈਦੇ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਕਦਰ ਵੀ ਜਾਣੀਏ। ਭਰੋਸਾ ਕਰੀਏ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ‘ਤੇ। ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਕਾਇਨਾਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਜਗਾ ਲਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੇਸ਼ੱਕ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਤਿਣਕਾ ਮਾਤਰ ਹੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਹਾਂ ਤਾਂ ਆਪਾਂ ਵੀ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦਾ ਹਿੱਸਾ। ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਗਿਲਾ ਕਰੀਏ ਨਾ ਗੁੱਸਾ। ਜੋ ਕਦਰ ਕਰੇ ਉਸਦਾ ਸ਼ੁਕਰ, ਜੋ ਨਾ ਕਰੇ ਉਸਨੂੰ ਦੁਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਅਸਲ ਜਿੱਤ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਕੁਦਰਤ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਝ, ਸਬਰ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਆਤਮ-ਭਰੋਸਾ ਬਖ਼ਸ਼ੇ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਹੇ। ✍🏻ਹਰਫੂਲ ਸਿੰਘ ਭੁੱਲਰ 🌹 ਹਰਮੰਦਰ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ 📞+919463215026