അയലത്തെ അമ്പിളി 🌜 19 ശബ്ദം കേട്ട് പ്രതാപനും കാവ്യയുടെ അടുത്തേക്ക് പെട്ടെന്ന് നടന്ന് ചെന്നു. " എന്താ കാവ്യ? എന്ത് പറ്റി? " " എന്ത് പറ്റിന്നോ? നിങ്ങൾക്ക് അറിയില്ലേ എന്റെ അവസ്ഥ? പ്രെഗ്നന്റ് ആണ് ഞാൻ... അതും നിങ്ങടെ കുഞ്ഞിനെ. ഇന്ന് ഈ നേരം വരെ നേരാംവണ്ണം ഒന്നും കഴിച്ചിട്ട് കൂടിയില്ല. എനിക്കിനിയും ഇത് പറ്റില്ല. എന്തൊരു നാറ്റം ആണിവിടെ? നിങ്ങൾ ഇത് എങ്ങോട്ടാ എന്നെ കൊണ്ട് പോകുന്നത്? അതെങ്കിലും ഒന്ന് പറയ്‌. " ശർദ്ദിച്ചു തളർന്ന് പ്രതാപന്റെ ദേഹത്തു തന്നെ ചാരി നിന്നു കൊണ്ട് കാവ്യ അസഹ്യതയോടെ ചോദിച്ചു. " ഇവിടെ അടുത്ത് എനിക്ക് പരിചയം ഉള്ള ഒരാളുടെ വീടുണ്ട്. ഈ കോളനിക്ക് പുറത്താ.... ഇന്ന് രാത്രി അവിടെ താങ്ങാം. വേറെ എന്ത് വേണമെന്ന് നാളെ നേരം പുലർന്നിട്ട് തീരുമാനിക്കാം. " പ്രതാപൻ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " ഏതെങ്കിലും ഹോട്ടലിൽ താമസിച്ചാൽ പോരെ? ഇങ്ങനെ ഒരു സ്ഥലത്ത് ഒരു രാത്രി അല്ല ഇനി ഒരു നിമിഷം പോലും എനിക്ക് പറ്റില്ല. " കാവ്യ നിഷേധത്തിൽ തലയാട്ടി. " അഞ്ചിന്റെ പൈസ ഇല്ല കയ്യില്. ഹോട്ടലിൽ ആരും ഫ്രീ ആയിട്ട് താമസിപ്പിക്കില്ലല്ലോ? ഇന്നിപ്പോ ഇതേ ഉള്ളൂ വഴി. നാളെ നിന്റെ കയ്യിൽ ഉള്ള സ്വർണ്ണം എവിടെ എങ്കിലും കൊണ്ട് പോയി വിറ്റിട്ട് എന്താ വേണ്ടത് എന്ന് വച്ചാൽ നോക്കാം. " പ്രതാപൻ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അത്രയ്ക്കും നിങ്ങടെ കയ്യിൽ കാശില്ലേ എന്നർത്ഥത്തിൽ കാവ്യ അയാളെ രൂക്ഷമായി നോക്കി. അയാളത് കണ്ടതായി പോലും ഭാവിച്ചില്ല. കയ്യിൽ കുറച്ചു കാശുണ്ട്. അത് പ്രതാപന് കൊടുക്കാൻ വയ്യ. താൻ കൊടുക്കാമെന്നു പറഞ്ഞ നാലര ലക്ഷം കിട്ടാത്തതിലുള്ള ദേഷ്യമാണ് ഇപ്പോൾ പ്രതാപൻ കാണിക്കുന്നത് എന്ന് കാവ്യക്ക് മനസ്സിലായി. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ കൂടുതൽ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഇന്ന് ഒരു ദിവസം തന്നല്ലോ? എങ്ങനെയും സഹിക്കാം..... അവൾ ഓർത്തു. കാവ്യ പ്രതാപനൊപ്പം തന്നെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. പിന്നെയും അഞ്ച് മിനിറ്റോളം നടന്നിട്ടാണ് അവർക്കാ കോളനിക്ക് പുറത്ത് എത്താനായത്. കോളനിയുടെ അത്ര ഭീകരം അല്ലെങ്കിലും അവിടവും വെത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. അടുങ്ങി അടുങ്ങി വീടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് മാത്രം. കുറേ കൂടി മുന്നോട്ട് പോയ ശേഷം പ്രതാപൻ ഒരു വീടിനു മുന്നിൽ ചെന്ന് നിന്നു. തീരെ ചെറിയ ഒരു കുടിൽ ആയിരുന്നു അത്. പ്രതാപൻ ആ വീടിന്റെ ചിതലെടുത്ത കതകിൽ മെല്ലെ മുട്ടിക്കൊണ്ട് തമിഴിൽ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. " അക്കാമ്മാ... വാതിൽ തുറക്ക്... ഇത് ഞാനാ പ്രതാപൻ.... " രണ്ട് മൂന്ന് വട്ടം വിളിച്ചതും നന്നേ മെലിഞ്ഞു ഉണങ്ങിയ ഒരു സ്ത്രീ വന്നു വാതിൽ തുറന്നു. അവർ അവിടവിടെ പിഞ്ചി കീറിയ മഞ്ഞ നിറമുള്ള ഒരു ചേല ചുറ്റിയിരുന്നു. കാവ്യയ്ക്ക് അവരെ കണ്ടപ്പോഴേ പിടിച്ചില്ല. " അക്കാമ്മാ ഇതാ ഞാൻ പറഞ്ഞ ആള്. ഇന്ന് ഒരു ദിവസം ഇവളിവിടെ നിക്കട്ടെ. ഞാൻ നാളെ രാവിലെ വന്നു കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോളാം. " പ്രതാപൻ അത് പറഞ്ഞതും അവര് കാവ്യയെ അടിമുടി ഒന്ന് നോക്കി. അവരോരു സ്ത്രീ ആയിരുന്നിട്ട് കൂടിയും അവരുടെ നോട്ടം കാവ്യയിൽ വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കി. കാവ്യ അസ്വസ്ഥതയോടെ തല ചരിച്ചു പ്രതാപനെ നോക്കി. " നാളെ വരാന്നോ? നിങ്ങൾ ഇപ്പൊ എവിടെ പോകുന്നു? " " ഇവിടെ എനിക്കും നിനക്കും കൂടി കിടക്കാനൊന്നും സ്ഥലം ഉണ്ടാവില്ല കാവ്യ.... ഇവിടെ അടുത്ത് എന്റെ കുറച്ചു ഫ്രണ്ട്‌സ് ഉണ്ട്. ഞാൻ അവരുടെ കൂടെ കൂടിക്കോളാം . നാളെ രാവിലെ ഇങ്ങ് വന്നേക്കാം.... " " എന്നാൽ ഞാനും വരാം നിങ്ങളുടെ കൂടെ. " അപ്പോഴും തന്നെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന അക്കാമ്മയെ ദേഷ്യത്തോടെ ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ട് കാവ്യ പ്രതാപനോട് പറഞ്ഞു. " അതൊന്നും നടക്കില്ല. അവിടെ ബാച്ച്ലെഴ്സ് മാത്രം താമസിക്കുന്ന സ്ഥലമാണ്. നിന്നെ അവിടെ കൊണ്ട് പോകാനൊന്നും പറ്റില്ല. " പ്രതാപൻ അപ്പോൾ തന്നെ കാവ്യ പറഞ്ഞത് നിഷേധിച്ചു. " ഹ... നീ കയറി വാ കുട്ടീ.... ഞാൻ നിന്നെ പൊന്ന് പോലെ നോക്കില്ലേ? " അക്കാമ്മ ഒരു കയ്യിൽ കാവ്യയുടെ ബാഗ് എടുത്ത് മറു കൈ കൊണ്ട് കാവ്യയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അവരുടെ കൈ കാവ്യയുടെ അരയിൽ മുറുകി. അവളെ നോക്കി ആ സ്ത്രീ വെളുക്കെ ചിരിച്ചു. അവരുടെ ചിരിയും ഭാവവും.....! അവരുടെ കൈ അറപ്പോടെ വിടുവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കാവ്യ..... " അക്കാമ്മ... അവള് ഗർഭിണി ആണ് കേട്ടോ.... " പ്രതാപൻ പറഞ്ഞതും അക്കാമ്മ പെട്ടന്ന് കയ്യെടുത്തു. " അപ്പടിയാ? " കാവ്യയെ ആകെ ഒന്നുഴിഞ്ഞു നോക്കികൊണ്ട് അവർ അവളുടെ ബാഗും എടുത്തു അകത്തേക്ക് നടന്നു. " നീ ചെല്ല്... അവര് നിന്നെ നന്നായി നോക്കും. ഗർഭിണികളെ അവർക്ക് വലിയ കാര്യമാണ്. " പ്രതാപൻ പറഞ്ഞതും മറ്റ് വഴിയൊന്നും ഇല്ലാതെ കാവ്യയും അവരുടെ പിറകെ വീടിനകത്തേക്ക് കയറി. 🌜 ബോധം മറഞ്ഞു വീണ ജയയെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റാക്കിയിരുന്നു. ഏറെ നേരം കഴിഞ്ഞു ബോധം വന്നപ്പോൾ അവൾ വല്ലാതെ വയലന്റ ആവുകയും നിർത്താതെ കരയുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഒടുവിൽ ഡോക്ടറിന് അവളെ സെഡേറ്റീവ് കൊടുത്തു ഉറക്കി കിടത്തേണ്ടി വന്നു. സ്ത്രീകൾ ആരെങ്കിലും ജയയുടെ ഒപ്പം നിൽക്കണമെന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് പോയ രുഗ്മിണിയമ്മയെ രുദ്രൻ തന്നെ വന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോയി. അഭിയെ വിളിച്ചു രുഗ്മിണിയമ്മയുടെ ഭർത്താവിന് കൂട്ട് കിടക്കാൻ ഏർപ്പാടാക്കുകയും ചെയ്തു. പിള്ളേരെ ഒറ്റക്കാക്കി പപ്പുവേട്ടന് വരാനാകാത്തത് കൊണ്ട് രുദ്രനും ആശുപത്രിയിൽ തന്നെ നിൽക്കാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് വീട്ടിൽ നിന്നും കാൾ വരുന്നത്. അപ്പുവിന് കൂട്ടായി രുദ്രന്റെ വീട്ടിൽ കാവ്യയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും നവ്യയും ഉണ്ടായിരുന്നു. നവ്യയുമായി അപ്പു കൂട്ടാണ്. അത് കൊണ്ട് രുദ്രന് പേടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആഹാരമൊക്കെ അവൾ നവ്യയുടെ ഒപ്പം ഇരുന്ന് കഴിച്ചു. അപ്പുവിനെ ഉറക്കാൻ നേരമാണ് പ്രശ്നമായത്. അവൾക്ക് ഉറങ്ങാൻ രുദ്രനോ കാവ്യയോ വേണം.... അല്ലെങ്കിൽ രുഗ്മിണിയമ്മ... നവ്യയും കലയും ശ്രീധരനും കൂടി പഠിച്ച പണി പതിനെട്ടു പയറ്റിയിട്ടും കുഞ്ഞ് ഉറങ്ങിയില്ല. ഒടുവിൽ ശ്രീധരന് രുദ്രനെ തന്നെ വിളിക്കേണ്ടി വന്നു. ഫോണിൽ കൂടിയുള്ള അപ്പുവിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടതേ രുദ്രന്റെ മനസ്സിടിഞ്ഞു. അപ്പുവിനെ ഉറക്കിയിട്ട് തിരികെ വരാമെന്നു രുഗ്മിണിയമ്മയോട് പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ അപ്പോൾ തന്നെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവനെ കണ്ട പാടേ അപ്പു കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഓടി വന്നു. അവന്റെ തോളിലേക്ക് വലിഞ്ഞു കയറി രുദ്രന്റെ ഇരു കവിളിലും മാറി മാറി ഉമ്മ കൊടുത്തു. മതിയാകാത്തത് പോലെ അപ്പുവിനെ മുറുകെ മുറുകെ പുണർന്നപ്പോൾ രുദ്രനും കരഞ്ഞു പോയിരുന്നു.... ഒരു നിമിഷം പോലും റസ്റ്റ്‌ ഇല്ലാത്ത ഓട്ടവും അന്ന് രാവിലെ മുതൽ നടന്ന സംഭവങ്ങളും ഒക്കെ അവനെ മാനസികമായും ശാരീരികമായും തളർത്തി കളഞ്ഞിരുന്നു.... എത്രയൊക്കെ ധൈര്യം സംഭരിച്ചാലും കരയുന്ന അപ്പുവിനെ കണ്ട നിമിഷം അതൊക്കെയും ചോർന്നു പോയിരുന്നു.... 🌜 അപ്പുമോളെ ഉറക്കി കിടത്തിയ ശേഷം രുദ്രൻ വീണ്ടും ആശുപത്രിയിലേക്ക് തിരികെ പോയി. ആശുപത്രിയിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും ബിപി കൂടി തീരെ വയ്യാതായ ജയയെ ഐ സി യു വിലേക്ക് മാറ്റിയിരുന്നു. രുദ്രൻ എത്തുമ്പോൾ രുഗ്മിണിയമ്മ ഐ സി യു വിന് മുന്നിൽ പേടിച്ചരണ്ട് നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ജയക്ക് വേണ്ടി നേരത്തെ എടുത്ത റൂമിൽ രുഗ്മിണിയമ്മയോട് കിടക്കാൻ പറഞ്ഞു വിട്ടിട്ട് രുദ്രൻ ഐ സി യു വിന് പുറത്തെ കസേരകളിൽ ഒന്നിൽ ഇരുന്നു. അവർക്ക് പ്രായമായതിന്റെതായ എന്തൊക്കെയോ അസുഖങ്ങൾ ഉള്ളതാണ്. ഇവിടെ ഇരുന്ന് ഉറക്കം കളഞ്ഞു ടെൻഷൻ അടിച്ചിട്ട് എന്തെങ്കിലും വന്നാൽ അത് കൂടി താങ്ങാനുള്ള ശേഷി രുദ്രന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പപ്പൂവേട്ടന്റെ മൂത്ത മകൾ കുറച്ചു ദൂരെയാണ്. അവരെ വിവരം അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ അവരെത്താമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്. അപ്പോഴേക്കും രുഗ്മിണിയമ്മയെ പറഞ്ഞു വിടണം. കുറച്ചു സമയം അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നിട്ടും ജയയുടെ വിവരങ്ങൾ ഒന്നും അറിയാൻ കഴിയാത്തതിൽ രുദ്രൻ അക്ഷമനായി. അവൻ എഴുന്നേറ്റ് ഐ സി യു വിന് പുറത്തായുള്ള ബെല്ലിൽ വിരൽ അമർത്തിയപ്പോഴേക്കും ഒരു നഴ്സ് പുറത്തേക്ക് വന്നു. " കുറച്ചു മുൻപ് ബി പി കൂടി വയ്യാതായിട്ട് അകത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോയ ആളിനിപ്പോ എങ്ങനെ ഉണ്ട്? " " ബി പി ഇപ്പോഴും നോർമൽ ആയിട്ടില്ല. കൂടുതൽ എന്തെങ്കിലും അറിയണമെങ്കിൽ നാളെ രാവിലെ ഡോക്ടറിനോട് ചോദിച്ചോളൂ... " അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് നഴ്സ് പിന്നെയും അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി. രുദ്രൻ തളർച്ചയോടെ കസേരയിലേക്ക് തന്നെ ഇരുന്നു. ജയയുടെ കാര്യം ആലോചിച്ച് അവന് വല്ലാത്ത ആധി തോന്നി. ജയക്ക് എന്തെങ്കിലും പറ്റിയാൽ ആ കുട്ടികളുടെ കാര്യം എന്താകും? രുദ്രന് കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. അവൻ കണ്ണുകൾ മുറുകെ അടച്ച് ചുമരിലേക്ക് പുറം തല ചായ്ച്ചു വച്ചു. 🌜 പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ അഭി ആശുപത്രിയിൽ എത്തി. " രുദ്രേട്ടൻ വീട്ടിൽ ചെന്ന് എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ട് കിടന്നുറങ്ങ്. ഇന്നലെ ഒരിത്തിരി റസ്റ്റ്‌ കിട്ടിയോ? ഉച്ചയോടെ ഇങ്ങോട്ട് വന്നാൽ മതി. കടയിലെ കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ ഞാൻ ബിനുവേട്ടനോട് പറഞ്ഞു സെറ്റാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇനിയും ഇങ്ങനെ കുളിക്കാതെ നനയ്ക്കാതെ ഇരുന്നാൽ നിങ്ങൾക്ക് വട്ടായിപ്പോകും രുദ്രേട്ടാ.... " അത് പറയുമ്പോൾ അഭിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്ന സ്നേഹവും ആകുലതയും രുദ്രന് കാണാനായി. അതീവ സ്നേഹത്തോടെ അവനെ തന്നിലേക്ക് ഒന്ന് കൂടി ചേർത്ത് പിടിച്ചു. കൂടെ പിറക്കാതെ പോയ കൂടപ്പിറപ്പ് എന്ന് അന്നേരവും അവന്റ ഉള്ളം മന്ത്രിച്ചു.... 🌜 രുദ്രൻ വീട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ രാവിലെ എട്ട് മണിയോളം ആയിരുന്നു. നവ്യയും കലയും ചേർന്ന് നഴ്സറിയിൽ പോകാനായി അപ്പുവിനെ ഒരുക്കി നിർത്തിയിരുന്നു. " അവക്ക് ആരും വേണ്ട. ഇടയ്ക്ക് അച്ഛനെ ഒന്ന് കണ്ടാലോ ശബ്ദം കേട്ടാലോ മതി. ഇടയ്ക്കിടെ ചോദിച്ചത് രുഗ്മിണിയെ മാത്രാ.. ഒരു കണക്കിന് അതും നന്നായി. " നഴ്സറിലേക്ക് കൊണ്ട് വിടാനായി അപ്പുവിനെ എടുത്തു ബൈക്കിൽ ഇരുത്തുമ്പോൾ പിറകെ ഇറങ്ങി വന്ന കല രുദ്രനോടായി പറഞ്ഞു. രുദ്രൻ അതിന് മറുപടി കൊടുത്തില്ല. ഒന്ന് നെടുതായി നിശ്വസിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ടാക്കി. അപ്പുവിനെ നഴ്സറിയിൽ ആക്കി തിരികെ വന്ന് ആഹാരവും കഴിച്ച ശേഷം രുദ്രൻ കട്ടിലിലേക്ക് കയറി കിടന്നു. കാവ്യയെയും പ്രഭനെയും അവൻ മറന്ന് കളയാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. എന്നാൽ അതത്ര എളുപ്പം ആയിരുന്നില്ല..... അതിലും അധികം ജയയെ ഓർത്തുള്ള ആധി അവനെ ആകെ ഉലച്ചു കളഞ്ഞിരുന്നു. കുഞ്ഞ് നാള് മുതൽക്കേ കൂടെപ്പിറപ്പിനെ പോലെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നവളാണ്. അവളുടെ അവസ്ഥ ഓർക്കുമ്പോഴാണ് പ്രതാപനും കാവ്യയും നശിച്ചു പോകണമെന്ന് ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ചു പോകുന്നത്. ഉറങ്ങാതെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കവേയാണ് അവന് പിന്നെയും അമ്പിളിയെ ഓർമ്മ വന്നത്. അഭിയോട് അമ്പിളി പറഞ്ഞകാര്യം സംസാരിച്ചപ്പോൾ അവൻ ഒരു നമ്പർ തന്നിരുന്നു. ഒരു രാജേഷിന്റെ..... അവന് പരിചയമുള്ള ഏതോ ഹോം നഴ്സാണ്. ഇപ്പോൾ അയാൾ മറ്റെന്തോ പണിക്ക് പോകുന്നുണ്ട്. അത് കൊണ്ട് രുദ്രനോട് രാജേഷിനെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ വിളിച്ചു സംസാരിക്കാൻ അഭി പറഞ്ഞിരുന്നു. കിടന്ന് കൊണ്ട് തന്നെ രുദ്രൻ രാജേഷിനെ വിളിച്ചു. അയാൾക്ക് താല്പര്യകുറവൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. നാളെ എങ്കിൽ നാളെ ജോലിക്ക് വരാൻ അയാൾ തയാറായിരുന്നു.... അപ്പോൾ തന്നെ ഈ വിവരം അമ്പിളിയെ അറിയിക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് രുദ്രന് തോന്നി. പിന്നീട് എന്ന് കരുതിയാൽ ചിലപ്പോൾ മറന്ന് പോകും. ഒന്നും ഒന്നും ഓർമ്മയിൽ നിൽക്കാത്തത് പോലെയാണ് ഇപ്പോൾ.... അവൻ കട്ടിലിലേക്ക് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു കൊണ്ട് അമ്പിളിയുടെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു. ബെല്ലടിച്ചു നിൽക്കാറായപ്പോഴാണ് കാൾ എടുത്തത്. വല്ലാതെ കിതയ്ക്കുന്നതിനൊപ്പം അവൾ എങ്ങനെ ഒക്കെയോ ഹലോ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. 📞 എന്തിനാടി നീയിങ്ങനെ കിതക്കുന്നെ? നീ ഓടിയോ? രുദ്രൻ ചോദിച്ചു. 📞 ഹ്മ്... ഞാൻ കിഷോറേട്ടന്റെ അടുത്തായിരുന്നു. അതാണ്‌.... 📞 എന്നാപ്പിന്നെ നീയിപ്പോ കാൾ എടുക്കണ്ടായിരുന്നല്ലോ? പിന്നീട് തിരിച്ചു വിളിച്ചാൽ പോരായിരുന്നോ? 📞 അതൊന്നും സാരമില്ല. രുദ്രേട്ടൻ പറഞ്ഞോ.... ആളിനെ കിട്ടിയോ? 📞 ഹാ... ഒരാളുണ്ട്. അത് പറയാനാ വിളിച്ചത്? 📞 അറിയുന്ന ആളാണോ? 📞 മ്മ്... അയാള് നാളെ വേണേലും വരാൻ റെഡിയാ. 📞 വീട് മുഴുവൻ കാട് പിടിച്ചു കിടക്കുകയാവും അല്ലെ രുദ്രേട്ടാ? അതൊക്കെ വൃത്തിയാക്കാനും കൂടി...? എല്ലാത്തിനും രുദ്രനെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നു എന്നൊരു തോന്നലിൽ അവളൊന്നു നിർത്തി. 📞 അതിനിവിടെ ഇഷ്ടം പോലെ ആളെ കിട്ടും. ഞാൻ ആരെയെങ്കിലും ഏർപ്പാടാക്കി വൃത്തിയാക്കി ഇട്ടേക്കാം.... 📞 എന്നാൽ ഞാൻ വിഷ്ണുവേട്ടനോട് പറയട്ടെ രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് അച്ഛനെ അവിടെ വീട്ടിൽ കൊണ്ട് വന്നാക്കാൻ.? അമ്മായി അവിടെ ഒരു നിവർത്തിയും ഇല്ലാന്നാ അച്ഛൻ ഇന്നലെ വിളിച്ചപ്പോ കൂടി പറഞ്ഞത്. അച്ഛന് ഇപ്പോ എണീറ്റ് നടക്കാനൊന്നും തീരെ പറ്റുന്നില്ല. ശല്യം ആണെന്നു തോന്നീട്ടാവും അമ്മായി ഈയിടെയായി ദേഹോപദ്രവം ഒക്കെ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്ന്.... അതാ ഞാൻ പിന്നെ അച്ഛനെ അങ്ങോട്ട് മാറ്റാന്ന് വിചാരിച്ചത്. " 📞 അപ്പോ നീ വരില്ലേ? രുദ്രന് അമ്പിളി എന്തെങ്കിലും മറുപടി കൊടുക്കും മുന്നേ മറുപുറത്ത് ആരോ ആക്രോശിക്കുന്നത് കേട്ടു. " എടീ നശൂലമേ....എന്റെ ചെറുക്കൻ അവിടെ അങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോ നീ ഇവിടെ വന്ന് ഏതവനോടാടീ കിന്നരിക്കുന്നെ....? കുടുംബം മുടിച്ചതും എന്റെ ചെറുക്കൻ അങ്ങനെ കിടത്തിയതും പോരെ ടീ നിനക്ക്? അവള് നിന്ന് ശൃംഗരിക്കുന്നു..... " കേട്ടാൽ അറയ്ക്കുന്ന ഒരു ചീത്തയ്‌ക്കൊപ്പം ആ കാൾ കട്ടായിരുന്നു.... രുദ്രൻ മൊബൈലും കയ്യിൽ പിടിച്ച് കുറച്ചു സമയം അങ്ങനെ തന്നെ ഇരുന്നു. അവന് വല്ലാത്ത വിമ്മിഷ്ടം തോന്നി. ആരാകും അത്? അവരെന്തിനാണ് അമ്പിളിയെ അങ്ങനെ ഒക്കെ പറഞ്ഞത്? അതൊക്കെ താൻ കേൾക്കരുത് എന്ന് കരുതി ആണോ അവൾ പെട്ടെന്ന് കാൾ കട്ടാക്കിയത്? അമ്പിളിയെ ചുറ്റി നൂറായിരം ചോദ്യങ്ങൾ രുദ്രന്റെ മനസ്സിൽ ഉയർന്നു വന്നു. ഒരുപക്ഷെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു പോയ ശേഷം ഇത് ആദ്യമായിട്ടാകും അവളെക്കുറിച്ച് അവൻ ചിന്തിക്കുന്നത് പോലും.... 🌜 🌜 🌜 🌜 🌜 കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ