*_റൂഹ ഹയാത്തി_* _`PART:-6`_ *_✍🏻....ASSAIN VK...._* *_____________♻️🔆♻️______________* എല്ലാവരും കൂടി ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് അവനത് പറഞ്ഞത് " ഉമ്മാ... ഞാൻ ദുബായിൽ പോവട്ടോ... അടുത്ത ആയ്ച്ച...! അത് കേട്ടപ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരു സന്തോഷം വന്നെങ്കിലും പുറത്തേക് കാണിക്കാതെ ഭക്ഷണം കയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു അവളന്നേരം.... " അതെന്താ ഇവിടെ വർക്ക് കുറവൊന്നും ഇല്ലല്ലോ... പിന്നെ എന്തിനാ പെട്ടെന്നൊരു പോക്ക് ..? ഉപ്പായത് ചോദിക്കുമെന്നു അവനും ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.... " ഉപ്പ അത് നല്ലൊരു കമ്പനിയാണ്... അതിൽ കയറി പറ്റാൻ പാടാണ് ഇനി ഒരു ചാൻസ് കിട്ടിയെന്നുവരില്ല... ഇവിടുത്തെ ശമ്പളത്തേക്കൾ ഇരട്ടി കിട്ടുകയും ചെയ്യും...! " അതൊന്നും ശരിയാവില്ല... നൂറ മോൾ ഇപ്പൊ പ്രാഗ്നറ്റ് ആയി നിക്കല്ലേ അതൊക്കെ കയിഞ്ഞു പോയാൽ മതി...! ഉപ്പ അത് പറയുമ്പോൾ അവൻ ദയനീയമായി ഉമ്മയെ ഒന്ന് നോക്കി... അവൻറെ സങ്കടം കണ്ടിട്ട് ആവണം ഉമ്മ ഉപ്പയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു.... " അവനിപ്പോ പൊക്കോട്ടെ.... അവൻ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും നാട്ടിലേക്ക് പോരാൻ ഉള്ള വിസയാണ് ഉള്ളത്.... ഇനി എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യം വന്നാൽ അവൻ പെട്ടെന്ന് വന്നോളും.... നല്ലൊരു ജോലി കിട്ടിയതല്ലേ ഇനി അത് കളയണോ...? ഉമ്മ അവനുവേണ്ടി സംസാരിക്കുമ്പോൾ.... എതിരൊന്നും പറയാതെ ഉപ്പ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... ഉപ്പയുടെ മുഖഭാവം കാണുമ്പോൾ പറയാതെ തന്നെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അറിയുന്നുണ്ടെന്ന് നൂറക്ക് മനസ്സിലായി തുടങ്ങി.... നിസ്സഹായത തളം കെട്ടിനിന്ന നൂറയുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്നുകൂടി നോക്കിയ ഉപ്പ അവിടെനിന്നും നടന്നകന്നു...... " മോളെ നിനക്കെന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ.... ഓൻ ഒന്ന് പോയി വന്നോട്ടല്ലേ... ഇനിയിപ്പോ പ്രസവം മാത്രമല്ലേ ഒള്ളു...! മെല്ലെ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് നൂറ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്ന പ്ലേറ്റുകൾ ഓരോന്നായി എടുത്ത് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.....നീങ്ങി ജോലിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് രാത്രി കിടക്കാൻ നേരത്താണ് അവൻ റൂമിലേക്ക് കടന്നുവന്നത്..... " അതെ ഒരായ്ച്ച കൂടി ഒള്ളു പോവാൻ... ഇവിടെ എന്തങ്കിലും ചെയ്ത് തീർക്കാൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ പറഞ്ഞോണ്ടി... ഫോൺ ഞാൻ റെഡി ആക്കി കൊണ്ട് വരാം വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് പുലിവാല് പിടിച്ചു നിൻ്റെ വീട്ടുകാർ അതിന് എൻ്റെ പിന്നാലെ വരണ്ടല്ലോ...! കട്ടിലിൽ നിന്നും താഴേക്കിറങ്ങി റൂമിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്ന അവളെ നോക്കിയാണ് അവനത് പറഞ്ഞത്... അവള്ളൊന്നും മിണ്ടാതെ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.... ഉള്ളിലെ സങ്കടം ആരോട് പറഞ്ഞു തീർക്കാനാണ്... കഴിഞ്ഞ ആറുമാസമായി വയറ്റിൽ കുഞ്ഞ് വളരുന്നണ്ടെന്നുള്ള കാര്യവും നോക്കാതെ.... സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലാൻ നോക്കിയ അവനാണ് തൻ്റെറ കാര്യം നോക്കാൻ വരുന്നത്... ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഒരുമിച്ച് വന്നെങ്കിലും തിരിച്ചൊന്നും പറയാതെ അവൾ ബെഡ്ഷിറ്റിൽ ചുരുണ്ടു കൂടി കിടന്നുറങ്ങി.... ദിവസങ്ങൾ വേഗത്തിൽ കടന്നു പോയി..... ഇനി ഒരു പക്ഷെ കണ്ട് മുട്ടുമോ പോലും ഉറപ്പില്ലാത്ത ഒരു യത്രയിലേക് ഒരുങ്ങുമ്പോഴും ഒരു തരി സ്നേഹം പോലും അവനിൽ നിന്നും അവളിലേക്ക് അവശേഷിച്ചില്ല.... പോവുന്നത് വരെ എന്തിനും ഏതിനും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും കുത്തുവാക്കുകളും അവനിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു..... എല്ലാവരിലും സങ്കടങ്ങൾ നിറഞ്ഞു വരുന്ന അസുലഭ നിമിഷം. അവളുടെ ഉള്ളിൽ പതിവിലും കൂടുതൽ സന്തോഷം വന്നെങ്കിലും പുറത്തേക് കാണിക്കാതെ അവൻ ഇറങ്ങുന്നതും നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു... " ഉമ്മാ.... ഞാൻ ഇറങ്ങാ.... ഇന്ഷാ അല്ലാഹ് വീണ്ടും കാണാം...! അവനുമ്മയെ കെട്ടി പിടിച്ചു മുത്തം കൊടുക്കുമ്പോൾ അവൻ്റെ കണ്ണിൽ താൻ പെടാതെ ഇറങ്ങിക്കോട്ടെ എന്ന ചിന്തയിൽ നൂറ ഫോൺ എടുത്തത് എന്തിനോ എന്ന പോലെ പതിയെ റൂമിലേക്ക് പോകാനൊരുങ്ങി.... റൂമിലേക്ക് നടന്നെങ്കിലും അവളുടെ കാലുകൾ എന്തിനെന്ന പോലെ അവളെ പിടിച്ചു നിർത്തി... അവൾ പതിയെ വാതിലോരം ചേർന്ന് ഇടം പിടിച്ചു.... അവൻ ഉപ്പയോട് സലാം പറഞ്ഞു.... കറിലേക് കയറുമ്പോൾ ഉപ്പ ഒന്ന് പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.... വാതിൽ പടിയിൽ ഇനി എത്രനാൾ എന്ന ചിന്തയിൽ ഓർത്തിരിക്കുന്ന പോലെ നിൽക്കുന്ന നൂറായെ നിറ കണ്ണുകളോടെ ഒന്നു നോക്കി.... ഉപ്പയുടെ നോട്ടം കണ്ടത് കൊണ്ടാവണം... ആർക്കോ വേണ്ടി കടമ തീർക്കും പോലെ തനിക്ക് നേരെ അവൻ ഒന്ന് കൈ വീശി കാണിച്ചു.... കണ്ട് നിൽക്കുന്നവരുടെ ഉള്ളിൽ സങ്കടം ഉരുണ്ടു കൂടാതിരിക്കാൻ അവളും അവനു വേണ്ടി കൈ വീശി.... ദേഷ്യമേത്ര കാണിച്ചാലും ഇനി കാണിലെന്ന ചിന്ത മനസിനെ വല്ലാതെ വലിഞ്ഞു മുറുകി കൊണ്ടിരുന്നു അത് പതിയെ സങ്കടത്തിലേക്കും വഴി മാറി.... ഉരുണ്ടു കൂടിയ സങ്കടം കണ്ണു നീരായി പുറത്തേക് ചാടുമോ എന്ന ഭയത്താൽ മറ്റൊരു വാക്കിന് ഇടകൊടുക്കാതെ നൂറ റൂമിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി... ഇന്നലെ വരെ വേദനയുടെയും... കണ്ണീരിൻ്റെയും... പാടുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്ന മുറിയിൽ ഇന്നു താൻ തനിച്ചാണ്... അവൻ പോയതിൽ പിന്നെ റൂമിൽ തളം കെട്ടി നിൽക്കുന്ന നിശബ്ദത മനസ്സിൽ പേടിയെ കോരിയിട്ടു.... അവൻ്റെ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾ കേട്ട് ഉറങ്ങി ശീലിച്ച കണ്ണുകൾ എന്തിനെന്നിലതെ നിറഞ്ഞു നിന്നു.... ഉറക്കത്തെ കീയ്പെടുത്താൻ ഞാൻ ഫോൺ എടുത്തു മനസ്സ് മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... പെട്ടെന്നായിരുന്നു തനിക്ക് ഇഷ്ട്ടപെട്ട വരികളെ അവളോർത്തെടുത്തത്.... ഫോൺ പൊട്ടി അന്ന് മുതൽ വായിച്ചു തീർക്കാൻ ബാക്കി വെച്ച വരികൾക്കായി അവള ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം റീൽസുകൾ തിരഞ്ഞ് കൊണ്ടിരുന്നു... താൻ ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന വരികളിൽ എഴുതിച്ചേർത്തു വെച്ചിരിക്കുന്ന ഓരോ വരികളും തന്നെ കുറിച്ചാണെന്നു പറയാതെ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു .... ഓരോ പാർട്ടും വായിച്ചു തീർക്കാൻ നേരം അവനു വേണ്ടി കമെൻ്റും ലൈക്കും ചെയ്യാൻ ഞാൻ മറന്നു പോയില്ല.... തൻ്റെ കുഞ്ഞു മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ അവൻ്റെ വാക്കുകൾക്ക് ആവുന്നത് കൊണ്ടാണോ അറിയില്ല ഓരോ വരികളും മനസ്സിലേക്ക് ആയ്‌നിറങ്ങിയത്.... വായിച്ചു തീർക്കാൻ ബാക്കി വെച്ച വരികളിൽ എപ്പോയോ ഞാൻ ഉറങ്ങി പോയി.... പതിവ് പോലെ ഉമ്മ വന്നു കതകിൽ മുട്ടി ഉണർത്തി... ചാടി എണീറ്റു സമയം നോക്കിയപ്പോ... കണ്ണുകളിൽ നിരാശ തളം കെട്ടി.... " പടച്ചോനെ സമയം എഴു മണി ആയി സുബഹി നിസ്കാരം കല്ലാഹ് ആയില്ലോ.... ! ക്ലോക്കിലെ സൂചി നോക്കി അവളു പതിയെ പിറു പിറുത്ത് വാഷ് റൂമിലേക്ക് പോയി.... ബാത്ത്റൂമിൽ ഇരുന്നു പല്ല് തേച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും അവള വരികളിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു.... " റൂഹിൽ ചിലതെ ലയിക്കു... ലയിച്ചാലോ പിരിയാനും പാടാണ്...! അതെ റസൽ എൻ്റെ റൂഹിൽ ലയിച്ചില്ല.... അവൻ്റെ വേർപിരിയൽ തന്നിൽ ഒരു തരി പോലും സങ്കടം നിറച്ചില്ല.... നിറ വയറിൽ ഒന്നു കൂടി തലോടി കൊണ്ട് മനസ് മന്ത്രിച്ചു.... എത്ര ദേഷ്യം കാണിച്ചാലും ഏതൊരു മനുഷ്യനും തൻ്റെ കുഞ്ഞിനെ കാത്തിരിക്കില്ലേ.... അതോ അവൻ അത്രക്ക് നീചൻ ആണോ... ഓർക്കും തോറും അവളുടെ ഉള്ളിൽ സങ്കടം ഉരുണ്ടു കൂടി.... കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ ധാരയായി ഒഴുകി.... ചിന്തകളിലേക്ക് വയുതി വീണ തന്നെ ഉണർത്തിയത്... നിർത്താതെ ഉള്ള ഫോണിൻ്റ്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു.... പെട്ടെന്ന് മുഖം വാഷ് ചെയ്ത് ഫോണിനരികിലക്കായി നടന്നു നീങ്ങി.... " ഹലോ... ഉമ്മാ...? " നി എന്താ മോളെ എണിച്ചില്ലേ ഇത് വരെ... ഓൻ കൂടെ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് മടി പിടിക്കാതെ... നേരെത്തെ എണിച്ചോണ്ടി...! " അല്ല ഉമ്മ നിങ്ങള് രാവിലെ തന്നെ ഉപദേശം തരാൻ വേണ്ടിയാണോ... വിളിച്ചത്...? " അവൻ പോയിട്ട് വിളിച്ചോ ...? അവൻ അവിടെ എത്തിയോ...? ഒന്ന് വിളിച്ചു നോക്കിയോ...നി..? " പൊന്നര ഉമ്മ എനിക്ക് അറിയില്ല ഒന്നും.... പിന്നെ ഞാൻ ഒന്നും അന്വേഷിച്ചു പോവാറും ഇല്ല.... ! അവളുടെ മറുപടി കേട്ട് ഉമ്മ ഒന്ന് പതറിയെങ്കിലും... കര്യത്തിൻ്റ്റെ ഗൗരവം അറിയാൻ വേണ്ടി ഒന്നുകൂടി... ചോദിച്ചു... " അല്ല... നി ആ വീട്ടിൽ അല്ലേ... ഉള്ളത്..? " ഉമ്മാ... എല്ലാർക്കും ഞാൻ ബാധ്യത ആവുമോ എന്ന് പേടിച്ചിട്ടാണ്... ഇവിടെ തന്നെ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നത്.... ഇവിടെ നടക്കുന്ന ഒരു കാര്യവും വിളിച്ചു പറയതത്തും അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ്.... ഒരാള് പോലും നി ഹാപ്പി ആണോ എന്ന് ഇത് വരെ ചോദിച്ചിട്ടില്ല.... എന്തിന് ഉമ്മയായ നിങ്ങള് പോലും... സമാധാനത്തിന് ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം ഒന്ന് നിൽക്കാൻ അങ്ങോട് വന്ന നിങ്ങള് എല്ലാവരും കൂടി എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് തന്നെ തള്ളി പറഞ്ഞു വിടും... ഇനി എത്ര ചവിട്ടും തൊഴിയും കിട്ടിയാലും ഇവിടെ തന്നെ പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ ഞാൻ നോക്കും... ഇന്ഷാ അല്ലാഹ്....! അതും പറഞ്ഞവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു... അടുക്കളയിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ ഉമ്മ ജോലിയിലാണ്.... അവളെ കണ്ടതും ഒരു കസാരെ എടുത്ത് അതിൽ ഇരുത്തി... " എന്തിനാ മോളേ... ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്... നി വയ്യാത്ത സമയത്ത് നടന്നു കുഞ്ഞിന് ഒന്നും വരുത്തല്ലേ...! അതും പറഞ്ഞ് ഉമ്മ ജോലി തുടർന്നു.... സൊന്തം ഉമ്മയെക്കാൾ സ്നേഹിക്കാനും പരിഗണിക്കാനും ഇവർക്ക് ആവുന്നത് തന്നെ വല്ലാതെ അൽഭുദ്ധപെടുത്തി... ഇതേ ഉമ്മയുടെ മോൻ തന്നോട് കാണിച്ച ക്രൂരത ഈ ഉമ്മ അറിഞ്ഞാൽ ഉമ്മയുടെ ഉള്ളൂ നീറുമെന്നു എന്ന് കരുതി പലതും മൂടി വെച്ചായിരുന്നു മുന്നോട്ട് പോയിരുന്നത്.... " മോളെ നി ഈ ഉമ്മയെ വെറുകരുത് ട്ടോ.... നി പറയാതെ തന്നെ കുറച്ചൊക്കെ ഉമ്മക്ക് അറിയാം....കാര്യങ്ങള് എന്തൊക്കെ ആയാലും മക്കള് മക്കള്തന്നെയല്ലേ ഓരോ ഉമ്മമർക്കും.... കുറെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുന്നത് ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ അവൻ നന്നാവും എന്ന് കരുതി തന്നെയാണ്.... നിങളെന്നോട് മറച്ചു പിടിച്ച എല്ലാ കാര്യങ്ങളും എനിക്ക് അറിയാവുന്നത് തന്നെയാണ്.... അനിയത്തിയുടെ കൂടെ സൊന്തം മകനെ കാണുമ്പോൾ ഒരു ഉമ്മയുടെ വേദന നി ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്ക്.. അതിൽ നിന്ന് പിടി വിടാൻ മാത്രമാണ് ഞാൻ അവനെ കൊണ്ട് വിവാഹം കഴിക്കാൻ നിർബന്ധിച്ചത്.... അതൊരു പക്ഷേ ഇങ്ങനെ ആയി തീരുമെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും കരുതിയില്ല..... ഒരു ഉമ്മയുടെ സോർത്ഥത്തയവാം.... ഒൻപത് കൊല്ലം കാത്തിരുന്നു കിട്ടിയ ഓരേ ഒരു മകൻ കൈ വിട്ട് പോവുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരു പട പടപ്പാണ്... ആറ്റു നോറ്റു കിട്ടിയ ഒരു മകൻ ആയത് കൊണ്ട് തന്നെ കുറെയൊക്കെ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു... അതൊരു പക്ഷേ വലിയ തെറ്റായി പോയി ഈ ഉമ്മയോട് മോൾ ക്ഷമിക്കണം.... ഒരു വിവാഹം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ അവൻ റെഡി ആവും എന്നുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണ മാത്രമാണ് നി ഇവിടെ എത്തി നിൽക്കുന്നത്.....! അതും പറഞ്ഞ് ഉമ്മ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു പൊട്ടി പൊട്ടി കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.... *തുടരും....* #📙 നോവൽ