*_റൂഹ ഹയാത്തി_* _`PART:-8`_ *_✍🏻....ASSAIN VK...._* *_____________♻️🔆♻️______________* കുഞ്ഞിനെ കാണാൻ വരുന്നവരൊക്കെ.... അവൻ വിളിച്ചിരുന്നോ എന്ന ചോദ്യം ബാക്കിയാക്കി മടങ്ങുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ സങ്കടം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതൊന്നും പുറത്തേക്ക് വരാതെ അവളൊന്നു തല കുലുക്കി പുഞ്ചിരിക്കും.... ആശുപത്രി വിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോവും വഴിയെല്ലാം അവളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നതത്രയും... അവനോടുള്ള വെറുപ്പ് മാത്രമായിരുന്നു... അവൻ തൻ്റെ കുഞ്ഞിൻ്റെ ഉപ്പെയെന്നു പറയാൻ മാത്രം അറപ്പ് തോന്നിയ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു അവളിൽ കടന്നു പോയികൊണ്ടിരുന്നത്.... പിന്നീടുള്ള ആറു മാസങ്ങളിൽ സന്തോഷം നൽകിയതെല്ലാം റൈയ്ഹാന്റെ പഞ്ചിരികളായിരുന്നു.... റൈയ്ഹാൻ പിച്ച വെച്ച് നടന്നു തുടങ്ങി.... അവൻ്റെ കളിയും ചിരിയും നിറഞ്ഞ ജീവിത്തിൽ തീര ദുഃഖമായി മാറിയത് ഇനിയൊരു കുടുംബ ജീവിതം ഉണ്ടാവില്ലെന്ന സങ്കടം മാത്രമായിരുന്നു.... "മോൻ്റെ ബർത്ത്ഡേ ആവാൻ ആയി... ഇനിയും നിനക്ക് ഇങ്ങോട്ട് വരാനയില്ലേ..? പതിവില്ലാതെ ഉമ്മ ദേഷ്യപ്പെടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ മെല്ലെ ചെവിയോർത്ത് നോക്കി.... " എന്ത് തെറ്റ നിന്നോട് അവളും കുട്ടിയും ചെയ്തത്... അവളെ ഇത്രക്ക് വെറുക്കാൻ നിനക്ക് കാരണം പലതും ഉണ്ടാവും.... പക്ഷേ നിൻ്റെ ചോരയിൽ വളർന്ന കുട്ടി നിന്നോട് എന്ത് ചെയ്തിട്ടാ...? അതെൻ്റെ മുഖം പോലും നിനക്ക് ഓർമയുണ്ടാവില്ല...! കുറച്ച് നേരം ഉമ്മയുടെ ഫോൺ വിളി കേട്ടിരുന്നെങ്കിലും ഉള്ളിൽ ഒട്ടും സങ്കടം തോന്നിയില്ല.... അവനെ അത്രമേൽ അറിഞ്ഞത് കൊണ്ടാവണം... സൊന്തം മോൾ അല്ലെങ്കിലും ഒരു മോളുടെ എല്ലാ സ്നേഹവും തന്നു തന്നെ ചേർത്ത് പിടിച്ച ഉമ്മയെ ഓർത്ത് മാത്രമാണ് ഞാനിവിടം വിട്ടു പോവഞ്ഞത്.... അവൻ നാട്ടിൽ വന്നാലുടനെ എല്ലാത്തിനും ഒരു തീരുമാനം ഉണ്ടാക്കണം.... ഇനി എത്രനാൾ എന്നുവെച്ച ഇവിടെ മുന്നോട്ട് പോവുക... അതിനിടയിലായിരുന്നു ഉറങ്ങി കിടന്ന കുഞ്ഞു റൈയ്ഹാൻ ഒച്ച വെച്ച് കരഞ്ഞത്.... നൂറ മോനെ എടുക്കാനായി റൂമിലേക്ക് നടന്നു.... ഉപ്പയുടെ കടുത്ത തീരുമാനത്തിൽ നിവർത്തിയില്ലാതെ അവൻ വീണ്ടും നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു.... വന്നത് മുതലേ അവൻ മുമ്പത്തേക്കാൾ വെറുപ്പും ദേഷ്യവും കാണിച്ചു തുടങ്ങി.... മറ്റുള്ളവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടി ഇടയ്ക്ക് എപ്പോഴോ ഒരു മൂളൽ പോലെ സംസാരിക്കും.... മോൻ അടുത്ത് ചെന്നാൽ കുറച്ചു നേരം കൂടെ ഇരുത്തും മോനെ കളിപ്പിക്കാനെ കൊഞ്ചിക്കനോ അവന് താല്പര്യമില്ലത്ത പോലെയാണ് പലപ്പോഴും തനിക്ക് തോന്നിയത്.... ഉപ്പയും ഉമ്മയും കാണവിധത്തിൽ മോനെ എടുത്തു അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കും.... അങ്ങനെ മോൻ്റെറ ബർത്ത്ഡേ ദിവസം വന്നെത്തി.... പതിവിൽ കൂടുതലൊന്നും അവനിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാതത് കൊണ്ട് തന്നെ... ആർക്കൊക്കെയോ കടമകൾ തീർക്കാൻ എന്ന പോലെ മോൻ്റെ ബർത്ത് ഡേ പാർട്ടിയും അവൻ ഒതുക്കി തീർത്തു..... " നി എന്തിനാ അവളെ ഇങ്ങനെ അടിക്കുന്നത്...? നിനക്ക് ഇനി വേണ്ടെങ്കിൽ അവള് അവളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് ജീവിക്കട്ടെ...! എല്ലാം കണ്ടും കേട്ടും സഹികെട്ടിട്ടാണ് ഉപ്പ അവനോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്.... ഉപ്പ പറഞ്ഞത് മാത്രം ഓർമ്മയുണ്ട്... അവൻ ഉപ്പാക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു.... കൈ ചൂണ്ടി ദേശ്യത്താൽ അവൻ അലറി .... " അതെ ഞാൻ കെട്ടിയ പെണ്ണിനെ ഞാൻ അടിക്കും... വേണ്ടിവന്ന കൊല്ലും.... അവളെ എങ്ങനെ നോക്കണം.... എങ്ങനെ നോക്കണ്ട എന്നൊക്കെ.... എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം... അതിന് ആരുടെയും ഉപദേശം ഇപ്പൊ എനിക്ക് വേണ്ട.... അത് ഇനി തന്ത ആയാലും തള്ള ആയാലും... ഞാൻ തീരുമാനിക്കും പോലെ ഇനി കര്യങ്ങൾ നടക്കൂ.... അല്ലാത്തവർക്ക് ഇപ്പൊ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി പോവാം...! ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. എല്ലാവരും മൗനമായി അവൻ മുൻപത്തേക്കാളും മൃഗമായി മാറിതുടങ്ങി.... എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളും അവസാനിച്ചു.... കുഞ്ഞു റൈയ്ഹാനേയും കൊണ്ട് ഞാൻ എങ്ങോട്ട് പോവാൻ .... വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നാൽ അവർക്ക് ബാധ്യത ആണെന്ന് പറഞ്ഞു തിരിച്ചയക്കും... തൻ്റെ ഉമ്മാക്കും ഉപ്പക്കും റസൽ എന്ന് വെച്ചാൽ ജീവനാണ്. അവനവരെ നന്നായി കയ്യിൽ എടുത്തിട്ടുണ്ട്... അവൻ്റെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ മടിയുള്ളത് കൊണ്ട് ഞാനെല്ലാം പറഞ്ഞുടക്കുകയാണെന്നാണ് ഉമ്മയുടെ നിലപാട്.... ഞാൻ എന്ത് പറഞ്ഞാലും അതൊക്കെ ജീവിതത്തിൽ സർവ സാധാരണ അല്ലേ എന്നുള്ള ഉപദേശമാണ് ഉപ്പാക്കുള്ളത്.... കുട്ടിയൊക്കെ ആയില്ലേ ഇനി അടങ്ങി ഒതുങ്ങി ജീവിച്ചോ എന്നൊരു താക്കീതണ് അഫ്സലിനുള്ളത്... ഞാൻ ഇനി ആരോട് പറയാനാണ്.... ഓരോ രാവും... പകലും.... മുന്നോട്ട് പോവുന്ന ഓരോ നിമിഷവും പേടിയോടെയായിരുന്നു അവൻ്റെ കൂടെ ഞാൻ ജീവിച്ചു തീർത്തത്... പല തവണ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചാലോ എന്ന് തോന്നി തുടങ്ങിയതാണ്.... അപ്പോഴെല്ലാം കുഞ്ഞു റൈയ്ഹാൻ എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കും അവനെ എന്തിനാ എത്തീമക്കുന്നതെന്നു കരുതി ഞാൻ അതിലെല്ലാം മറക്കും.... ഫോൺ എറിഞ്ഞു പൊട്ടിച്ചതിൽ പിന്നെ ഞാൻ കഥകൾ തിരഞ്ഞു പോയിരുന്നില്ല.... വീണ്ടും ഒറ്റപ്പെട്ട് തുടങ്ങിയപ്പോൾ പതിയെ ഞാൻ ആ വരികളെ തിരയാൻ തുടങ്ങി.... ബാക്കി ആവാതെ എഴുതി തീർത്ത കഥകൾ ഒറ്റ ഇരുപ്പിൽ വായിച്ചു തുടങ്ങിയ തനിക്ക് അത് പുതു ജീവൻ നൽകി.... ഒരറ്റ ഇരിപ്പിൽ വായിച്ചു തീർത്തത് രണ്ട് കഥകളായിരുന്നു.... രണ്ടു കഥകളും മനസ്സിന്റെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ഓളം പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കയിയതതായിരുന്നു... മനസിലേക്ക് കുളിർ മഴ പോലെ പെയ്തിറങ്ങി വരികൾ മുന്നിലൂടെ വന്നുപോവുമ്പോൾ എല്ലാത്തിനും തൻ്റേതായ അഭിപ്രായം തനും അതിൽ കുറിച്ചുവെച്ചിരുന്നു.... അത് കണ്ടത് കൊണ്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു അവൻ വീണ്ടും ചാറ്റ് ചെയ്തു തുടങ്ങി... " .... അതെന്താ മുൻപ് വായിച്ചില്ലായിരുന്നോ... ഇപ്പൊ ഒറ്റയടിക്ക് ഇരുന്ന് വായിക്കാൻ...? " ഫോൺ കംപ്ലൈൻ്റ് ആയി പിന്നെ ഇപ്പോഴാ സമയം കിട്ടിയത്.... പിന്നെ നിങ്ങളുടെ കഥകൾ അടിപൊളിയാണ് ട്ടോ...! കിട്ടിയ അവസരം ഞാനും വിട്ടുകൊടുത്തില്ല... " അത്രക്ക് ഒന്നും ഇല്ല.... വെറുതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഒരു നേരം പോക്കിന് എഴുതി തീർത്ത വരികളാണ്....! " നിങ്ങൾക്കത്.... നേരം പോക്ക് ആണെങ്കിൽ എന്നെ പോലുള്ളവർക്ക്... അതിലെ ഓരോ വരികൾക്കും ജീവൻ്റെ വില ഉണ്ട്...! അതെയുതി തീർക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു നെടുവീർപ്പ് രൂപപ്പെട്ടു.... " അതെന്താ... നി അങ്ങനെ പറയാൻ കാരണം... ? അത് ചോദിച്ചതും ഒരു നിമിഷം താൻ നിശ്ചലനായി.... മനസ്സ് പിറു പിറുത്തു.... ഊരും പേരും അറിയാത്ത ഒരാളോട്... ഞാൻ എന്തിനാ...ഇതൊക്കെ പറയുന്നത്....? അവളുടെ ഉള്ളിൽ കയറിക്കൂടിയത് ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങളായിരുന്നു... " അതേയ്... നിങ്ങളെ കുറിച്ച് എനിക്കൊന്നും അറിയാതെ ഞാൻ എങ്ങനെയാ എൻ്റെ കര്യങ്ങൾ പറയ...? അവൻ മറുപടി തന്നു... " ഞാൻ അതിനു കാരണം അല്ലേ ചോദിച്ചത്..? " അതെ ആ കാരണത്തിന്... തൻ്റെ ജീവനേക്കാൾ വിലയുണ്ട്.... അതൊരുപക്ഷേ എങ്ങനെ നിങ്ങളോട് പറയണം എന്നെനിക്ക് അറിയില്ല... ! അതിനിടക്ക് കയറി അവനെന്നോട് ചോദിച്ചു... " അതേയ്... തളർന്നു പോകുമ്പോൾ ഇടക്കൊന്നു തോളോട് ചേർന്നിരിക്കാൻ ഒരിടം എപ്പോഴും കരുതി വെച്ചേക്കണം.... സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ ആണെങ്കിലും.... സങ്കടം പറഞ്ഞു തീർക്കാൻ ആണെങ്കിലും.... അതില്ലാത്ത പക്ഷം നി മരവിച്ചു പോകും എല്ലാ അർഥത്തിലും.. ഖുറാനിൽ ഇങ്ങനെ ഒരു ആയത്ത് ഉണ്ട്.... * ലാ തഹ്സൻ ഇന്നല്ലാഹ മഹന...*. തീർച്ചയായും അല്ലാഹു നിന്നോട് കൂടെയുണ്ട്... അതാണ് അതിൻ്റെ അർഥം... അതിൽ നിനക്ക് വിശ്വാസം ഉണ്ടെങ്കിൽ നിനക്ക് എന്നോട് തുറന്നു പറയാം..... അതെന്തു തന്നെ ആയാലും എനിക്കും തനിക്കും ഇടയിൽ എന്നെന്നും നിലനിൽക്കും....! ആ വാക്കുകൾ തന്നിലുണ്ടാക്കിയ പ്രതീക്ഷ ചെറുതൊന്നുമല്ല.... ഞാൻ അവനോട് തുറന്ന് സംസാരിക്കാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു..... " നിങ്ങളിൽ എനിക്ക് വിശ്വാസമുണ്ട്... ഒരുപക്ഷേ എല്ലാവരിലും ഉണ്ടാവുന്ന ജീവിത പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഒന്ന് മാത്രമാവും... ഈ പ്രശ്നവും...! ഓരോ കാര്യങ്ങളും അവളവനോട് പറയുമ്പോൾ ഒരു മൂളൽ മാത്രമായിരുന്നു... മറുപടി എല്ലാം പറഞ്ഞ് തീരും മുൻപ് അവനെന്നോട് ചോദിച്ചു..... " അതെന്താ... വീട്ടുകാർ അവൻ്റെ അരികിലേക്ക് പിന്നെയും തള്ളി പറഞ്ഞു വിടുന്നത്....? " എനിക്കറിയില്ല.... ഒരുപക്ഷേ അവർക്ക് ഞാൻ ഒരു ബാധ്യത ആയാലോ... തനിക്ക് താഴെ ഒരു അനിയത്തി കൂടി ഇല്ലെ.... പിന്നെ ഉപ്പ പള്ളി പ്രസിഡൻ്റ് അതിൽ അഭിമാനിക്കുന്ന ഒരാളുടെ ഈഗോ.... ഞാൻ ബന്ധം അവസാനിപ്പിച്ചു വീട്ടിൽ പോയാൽ അതിൻ്റെ കുറച്ചിൽ ഉപ്പാക്കല്ലേ .... സത്യം പറഞ്ഞ പേടിയാണ്.... അവനൊരിക്കലും ഞാനൊരു ഭാര്യ അല്ല.... അവൻ്റെ കാമം തീർക്കാൻ ഒരു പെണ്ണ്.... അവൻ്റെ ദേഷ്യം തീർക്കാൻ ഒരാള്....! അത്രയും കേട്ടപ്പോൾ അവൻ പതിയെ ഇരുത്തി മൂളി..... അതിൽ സങ്കടവും കരുതലും എല്ലാം ഉണ്ടെന്ന് തനിക്ക് തോന്നി.... കുറച്ച് നേരത്തിന് അവനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല... " ഹലോ... ഇക്കാ.... എനിക്ക് കുറച്ചുകൂടി സംസാരിക്കണം എന്നുണ്ട്.... ഞാൻ ഒന്ന് വിളിക്കട്ടെ.... നിങ്ങൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാവില്ലെങ്കിൽ മാത്രം.... എന്തോ..... നിങ്ങളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരുപാട് സമാധാനം തോന്നുന്നുണ്ട്.... ഇപ്പൊ ഞാൻ ഫ്രീയാണ് ഇനി ഒരു പക്ഷെ അവസരം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലോ...? " ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഇല്ല.... നി വിളിച്ചോ... ഒരുപക്ഷേ എനിക്ക് എന്തങ്കിലും ഹെൽപ് ചെയ്യാൻ ആവുമെങ്കിലോ....? അവനത് പറയുമ്പോൾ അവളിൽ എവിടെയോ പ്രതീക്ഷയുടെ മുള പൊട്ടി.... തുറന്ന് പറയാൻ ഒരാളെങ്കിലും ഉണ്ടല്ലോ എന്ന തോന്നലിൽ നൂറ മനസ്സ് തുറന്നു.... അവൻ അനുവാദം കൊടുത്തതും നൂറ അവളുടെ സങ്കടങ്ങളുടെ കെട്ടുകൾ പൊട്ടിച്ചു അവൻ്റെ മുന്നിലേക്ക് വാരി വിതറി.... നൂറ സംസാരം തുടർന്നു..... " നിങ്ങൾക്ക് അറിയോ എന്തിനും ഏതിനും അവന് ദേഷ്യം മുക്കിന് തുമ്പത്താണ്.... ഒരു കാര്യം പോലും അവനോട് സംസാരിക്കാൻ ആവില്ല.... എന്തിന് ഏറെ പറയുന്നു ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് വരെ അവൻ പൊട്ടി തെറിക്കും....! അത് കേട്ടതും അവൻ ഇടക്ക് കയറി.... " അല്ല ശരിക്ക് ഈ ദേഷ്യം ഉള്ളവര് എല്ലാവരും മനസ്സ് കൊണ്ട് പാവങ്ങൾ ആയിരിക്കും.... ചിലർക്ക് സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അറിയാത്ത കൊണ്ടാവും... അങ്ങനെ എന്തങ്കിലും ആണെങ്കിലോ...? "ഏയ് ഒരിക്കലുമല്ല... ആ ഉമ്മയും ഉപ്പയും... അവനെ പൊന്നു പോലെയാണ് നോക്കിയത്... ആവശ്യത്തിൽ കൂടുതൽ സ്നേഹം കൊടുത്താണ് അവനെ വളർത്തിയത്... ഇനി ഒന്നും വേണ്ട... ഒരു ചെറിയ കാര്യത്തിന് പോലും ഒരു പട്ടിയെ തല്ലും പോലെ ആണ് അവൻ അടിക്കുക... പ്രഗ്നറ്റ് ആയ സമയത്ത് പോലും.... *തുടരും....* #📙 നോവൽ