*माज.....* "भावाने फोन केला, 'आई वारली, सर्व काही माझ्यावर सोडून गेलीये, तुला काहीच मिळणार नाही!' मी फक्त हसले, कारण..." मी सुप्रिया. पुण्यातील एका साध्या फ्लॅटमध्ये स्वतःच्या कष्टाने आणि स्वाभिमानाने राहणारी एक मध्यमवर्गीय मुलगी. बाबांच्या निवृत्तीनंतर त्यांच्या औषधपाण्याचा आणि घरचा सर्व खर्च मीच सांभाळत होते. माझा मोठा भाऊ, 'राहुल', हा गावीच राहायचा. तो तसा साधाच होता, पण त्याच्या बायकोच्या आल्यापासून तो पूर्णपणे बदलला होता. त्याला सतत पैशांची हाव आणि बापाच्या संपत्तीवर डोळा होता. गेल्या महिन्यात बाबा आजारी पडले आणि त्यांचं निधन झालं. बाबांच्या निवृत्तीच्या पैशातून गावी एक २ BHK फ्लॅट आणि थोडी फार बचत होती. बाबांच्या जाण्याने आई पूर्णपणे खचली होती. ती गावी राहुलसोबत राहायची. पण मला कळत होतं की राहुल आणि त्याची बायको आईला चांगली वागणूक देत नव्हते. ते तिला सारखे टोमणे मारायचे आणि बाबांच्या पैशांवरून वाद घालायचे. आईने मला कधी सांगितलं नाही, पण तिच्या आवाजातलं दुःख मला जाणवायचं. आईचा तो अनपेक्षित प्रवास आणि मुलाचा निष्ठुरपणा: काल रात्री राहुलचा मला अचानक फोन आला. त्याचा आवाज खूप वेगळा, जड आणि रडवेला होता. तो म्हणाला, "मीरा... आई वारली ग काल रात्री! तिला हार्ट अटॅक आला, आम्ही हॉस्पिटलला नेलं पण ती वाचली नाही." माझ्या कानावर विश्वासच बसेना. "राहुल? हे काय बोलतोयस? कालच मी आईशी बोलले होते, ती चांगली होती!" मी धक्क्याने ओरडले. राहुलने पुढे जे काही सांगितले, त्याने माझ्या अंगावर काटा आला आणि मला स्वतःच्या भावाची भयंकर घृणा वाटली! तो निष्ठुरपणे म्हणाला, "मीरा, शुक्रवारी सकाळी १० वाजता अंत्यसंस्कार आहेत. तू लवकर निघून ये. आणि ऐक... आईने तिच्या जाण्यापूर्वी सर्व काही माझ्यावर सोडून दिले आहे. घर, बाबांचे पेन्शनचे पैसे, सर्व काही माझ्या नावावर आहे. तुला या संपत्तीतून काहीही मिळणार नाही, हे आईने स्पष्ट केलंय. त्यामुळे तू फक्त अंत्यसंस्कारासाठी ये." राहुलने एवढ्या मोठ्या दुःखाच्या वेळी सुद्धा सर्वात आधी संपत्तीचा विषय काढला होता! स्वतःच्या जन्मदात्या आईच्या मृत्यूनंतर त्याला फक्त पैशांची काळजी होती! माझी 'तो' हसण्याची गूढता आणि आईचा तो स्वाभिमान: मी त्याच्या बोलण्यावर काहीही प्रतिक्रिया दिली नाही. माझ्या डोळ्यांतून पाणी नाही, तर एका वेगळ्याच भावनेने मला हसू आले. मी फक्त हसले आणि फोन कट केला. राहुलला वाटलं की मी संपत्ती गमावल्याच्या धक्क्याने हसतेय... पण त्याला माहित नव्हतं की माझ्या हसण्यामागचं कारण काहीतरी वेगळंच होतं! फोन कट केल्यावर मी माझ्या शेजारी सोफ्यावर बसलेल्या व्यक्तीकडे बघितले. ती व्यक्ती दुखी होती, काळजीत होती, पण तिच्या चेहऱ्यावर एक वेगळाच करारी स्वाभिमान होता. ती व्यक्ती दुसरी कुणी नसून माझी स्वतःची 'आई' होती! होय, माझी आई माझ्या शेजारी जिवंत उभी होती! राहुलने ज्या आईला काल रात्री 'मृत' घोषित केले होते, ती आई माझ्या समोर बसून चहा पीत होती! सत्याचा स्फोट आणि आईने दिलेली ती ऐतिहासिक चपराक: सत्य असं होतं की, राहुल आणि त्याच्या बायकोचा छळ सहन न झाल्यामुळे, आईने गेल्या आठवड्यातच गुपचूप गाव सोडलं होतं आणि ती पुण्याला माझ्याकडे राहायला आली होती! तिने मला राहुलला काहीही न सांगण्याची शपथ दिली होती. तिला तिच्या आयुष्यातील उरलेले दिवस स्वाभिमानाने आणि आनंदाने जगायचे होते. आईने राहुलचा तो फोन आणि त्याची ती निष्ठुरता सर्व काही ऐकले होते. तिचे डोळे पाणावले होते, पण तिच्या चेहऱ्यावर आता दुःख नाही, तर एक भयंकर मोठी घृणा होती. तिने माझ्याकडे बघितले आणि अत्यंत शांत, पण अंगावर काटा आणणाऱ्या आवाजात म्हणाली, "सुप्रिया, माझ्या कष्टाने उभ्या केलेल्या त्या २ BHK फ्लॅटसाठी आणि बाबांच्या पेन्शनच्या काही लाखांसाठी, राहुलने मला जिवंतपणीच मारून टाकलं ग! ज्या आईने स्वतःच्या पोटाला चिमटा काढून त्याला वाढवलं, तिला तो पैशांच्या गर्वामुळे 'मृत' ठरवू शकतो? मला आता त्याची काहीच गरज नाही, आणि माझ्या संपत्तीचीही नाही!" आईने गुपचूप वकिलाला फोन लावला. तिने राहुलला मरणानंतरही संपत्तीपासून वंचित ठेवण्याचा निर्णय घेतला! तिने तिच्या नावाची सर्व संपत्ती, घर आणि पैसे एका 'अनाथ आश्रमाला' दान करण्याची वसीयत (Will) बनवून घेतली! शुक्रवारी सकाळी राहुल आणि त्याची बायको गावी 'काल्पनिक अंत्यसंस्काराची' तयारी करत होते. पण जेव्हा त्यांना आईचा वकिलाने बनवलेला तो वसीयतनामा मिळाला, आणि त्यात संपत्ती अनाथ आश्रमाला दान केल्याचे वाचले, तेव्हा त्यांच्या पायाखालची जमीनच सरकली! ज्या आईला ते भिकारी समजून छळत होते, त्याच आईने एका ऐतिहासिक निर्णयातून त्यांनाच रस्त्यावर आणले होते! आई आज माझ्याकडे अत्यंत ताठ मानेने आणि आनंदाने राहतेय. कपटी मुलाला कर्माने बरोबर जमिनीवर आणून आपटले होते! आईला जिवंतपणीच मृत घोषित करणाऱ्या मुलाचा आणि सुनेचा माज आईने कसा एका ऐतिहासिक निर्णयाने उतरवला, ही प्रॅक्टिकल आणि डोळे उघडणारी कथा तुम्हाला कशी वाटली? *डिस्क्लेमर:* ही कथा पूर्णपणे काल्पनिक आहे. तिचा कोणत्याही व्यक्तीशी, घटनेशी, ठिकाणाशी किंवा टीव्ही/चित्रपटाशी कोणताही संबंध नाही. कोणत्याही विशिष्ट कथेशी कोणतेही साम्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा. *सुनील इनामदार, ९८२३०३४४३४.* #🎭Whatsapp status