সত্তৰৰ দশকৰ মাজভাগৰ কথা। গুৱাহাটীৰ এটা মুছলমান পৰিয়ালৰ এগৰাকী সাধাৰণ যুৱতীয়ে এনে এটা পথ বাছি লৈছিল, যিটো সেই সময়ৰ সমনীয়া ছোৱালীৰ বাবে আছিল সম্পূৰ্ণ অচিনাকি আৰু অকল্পনীয়। সময়টো আছিল এনেকুৱা, যেতিয়া ক্ৰিকেট খেলাৰ কথা খুব কম সংখ্যক ছোৱালীয়েহে সপোনতো ভাবিছিল। দীঘল বেট আৰু টান বলটো ছোৱালীৰ বাবে কেৱল ল'ৰাৰ খেল বুলিয়েই গণ্য কৰা হৈছিল। কিন্তু, টেবুল টেনিছ, ভলীবল আৰু বাস্কেটবল খেলি ডাঙৰ হোৱা নাজৰীন আহমেদৰ বাবে ক্ৰিকেট আছিল এক দুৰ্দান্ত নিচা, যাক তেওঁ কোনোমতেই আওকাণ কৰিব পৰা নাছিল। অৱশ্যে এই 'ভদ্ৰলোকৰ খেল'বিধ খেলিবলৈ তেওঁৰ সমবয়সীয়া কোনো সংগী নাছিল। সেয়েহে, চুবুৰীৰ ল'ৰাবোৰৰ সৈতেই বেট ধৰাৰ বাহিৰে তেওঁৰ ওচৰত আন কোনো বিকল্প নাছিল আৰু ইয়াকেই তেওঁ নিজৰ প্ৰতিভা বিকাশৰ এক সুযোগ হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল।