*_റൂഹ ഹയാത്തി_* _`PART:-10`_ *_✍🏻....ASSAIN VK...._* *_____________♻️🔆♻️______________* " ഡോക്ടർ മോൾക്ക് എങ്ങനെ ഉണ്ട്...? ചോദിക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു നീറ്റൽ അനുഭവപെട്ടു.... മകൻ്റെ ചെയ്തികൾക്ക് മുൻപിൽ പെട്ടു പോയൊരു ഉപ്പയുടെ ഇടറിയ ശബ്ദമായിരുന്നു.... " ഒന്നും പറയാനായിട്ടില്ല.... എട്ട് മണിക്കൂർ പിടിച്ചു നിന്നാൽ ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടും.... ! ഡോക്ടറിന് മുൻപിൽ അയാളുടെ കണ്ണുകളെ പിടിച്ചു നിർത്താൻ ആയാൾക്കായില്ല... കുടു കുട കണ്ണ് നീർ തുള്ളികൾ പുറത്തേക് ചാടി... " കുട്ടി ജീവിച്ചിരിക്കാൻ പ്രാർഥിച്ചോളൂ.... അല്ലങ്കിൽ മോൻ ജയിലിൽ പോവേണ്ടി വരും... ! "അതെന്താ ഡോക്റ്റർ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്... എന്തങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ..? ഇതാരങ്കിലും ചെയ്തതാണോ..? അയാളുടെ ചോദ്യം നിപക്ഷമാണെന്നു തോന്നിയത് കൊണ്ടാണ് ഡോക്റ്റർ വീണ്ടും അയാളോട് സംസാരിക്കാൻ തയ്യാറായത്.... " അഥവാ കുട്ടി മരിച്ചാൽ..... അങ്ങനെ സംഭവിക്കാതെ നിൽക്കട്ടെ.... അവളുടെ ശരീരം ആസകലം മുറിവുകളാണ്.... അതെങ്ങനെ ഉണ്ടായി ആര് ചെയ്തു എന്നുള്ളത് പോലീസ് ചോദിക്കും... പിന്നെ ആത്മഹത്യ പ്രേരണക്ക് കേസ് എടുക്കും അവൻ പുറം ലോകം കാണില്ല... അല്ല... ഇതിനും മാത്രം എന്ത് തെറ്റ ആ കുട്ടി അവനോട് ചെയ്തത്... ? ഡോക്ടറുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി പറയുകയല്ലാതെ വേറെ വഴികളൊന്നും ആ ഉപയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.... എല്ലാ കഥകളും അറിഞ്ഞ ശേഷം ഡോക്ടർ ഉപ്പനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... " എന്നാൽ ആവുന്നതെല്ലാം... ഞാൻ ചെയ്തു തരും... പക്ഷേ ഇവിടുന്ന് അവള് ജീവനോടെ പോവുന്നിടങ്കിൽ അത് അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് മാത്രമായിരിക്കും.... അതവളുടെ വീട്ടുകാരുമായി ഞാൻ സംസാരിക്കാം.... ! ഡോക്റ്റർ പറയുന്നതും തലയാട്ടി സമ്മതം മൂളി തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ.... ആയാൾ മകനെ ഒന്ന് നോക്കി ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ ഫോണിൽ തൊണ്ടി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു... രണ്ടാമത് ഒന്ന് ആലോജിക്കാതെ അയാളവനെ മുഖം നോക്കി ആഞ്ഞടിച്ചു... അടി കൊണ്ട് തരിച്ചു നിക്കുന്ന അവൻ ചുറ്റിലും നോക്കി.... എല്ലാവരും അവനെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.... ഇനിയൊരു പ്രശ്നം ഉണ്ടാവുന്നത്തിന് മുൻപേ നൂറയുടെ ഉപ്പ ഓടി വന്നു അവനെ പിടിച്ച് മാറ്റി... " മോനെ പ്ലീസ്... എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട് ഇവിടെ നിനൊരു പ്രശ്നം വേണ്ട... ഉപ്പയെ ഞാൻ പറഞ്ഞു സമാധാനിപിച്ചോള... നി പുറത്തേക് ചെല്ല്...! അതും പറഞ്ഞു അവനെ അവിടെ നിന്ന് പറഞ്ഞു വിടുമ്പോൾ... അവൻ ഇടക്കിടക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... " അതെ എന്തിനാ വെറുതെ മോനെ അടിക്കുന്നത്... അതിന് മാത്രം അവനെന്ത ചെയ്തത്.... ? പറയുമ്പോൾ അയാളിലുള്ള വികാരത്തെ ഉണർത്തും പോലെയായിരുന്നു.... ദേഷ്യത്തടെ മുഖം ചുവന്നു.... കണ്ണുകളിൽ സങ്കടത്തിൻ്റെ പേമാരി പെയ്യുന്നുണ്ട്.... വാക്കുകളാൽ ഇടറിയാണെങ്കിലും അയാളത് പറഞ്ഞു തീർത്തു... " നൂറ് ശതമാനം തെറ്റ് അവൻ്റെ കയ്യിലാണെന്ന് നിനക്കും എനിക്കും ഇവിടെ കൂടിയ എല്ലാവർക്കും അറിയാം.... ഒരു ഉപ്പ എന്ന നിലയിൽ ഞാൻ പരാജയപെട്ടവനാണ് മകൻ്റെ കാര്യത്തിൽ... അതൊരു പക്ഷേ ആറ്റ് നോറ്റ് ഉണ്ടായ മോൻ ആയത് കൊണ്ടാണ്.... മക്കളെ അടിച്ചു വളർത്തണ്ടെത്തായിരുന്നു.... ഇപ്പൊ ഞാൻ അവനെ അടച്ചില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എൻ്റെ മൊളോട് ചെയ്യുന്ന അനീതിയായി തീരും...! അത് കേട്ടപ്പോൾ കൂടി നിന്നവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് തുടങ്ങിയിരുന്നു.... ഉപ്പ വീണ്ടും സംസാരം തുടർന്നു... " നിനക്ക് നിൻ്റെ മോളെ നോക്കാനോ സ്നേഹിക്കാനോ സമയം കിട്ടുന്നില്ല... എന്തിനേറെ നിങളെപ്പോയെങ്കിലും അവളെ ഒന്ന് കേൾക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടോ.... എനിക്കവനെ തടയുന്നതിൽ പരിമിഥികൾ ധാരാളമുണ്ട്... ആരോഗ്യം കൊണ്ട് ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന എനിക്ക് ഒരു പക്ഷെ മുന്നോട്ട് പോവാൻ തന്നെ അവൻ്റെ സഹായം കൂടാതെ ആവില്ലെന്നുള്ള ബോധവുമുണ്ട്.... ഇപ്പൊ ഡോക്റ്റർ പറഞ്ഞത് ബഗ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം അവളെ ജീവനോടെ തിരിച്ചു കിട്ടും.... കിട്ടിയാൽ തന്നെ അവൻ്റെ കൂടെ വിടാനും പാടില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്.... ഇനി നിങൾക്ക് തീരുമാനിക്കാം അവള് ജീവിക്കണോ മരിക്കണോ എന്ന്.... അവൻ്റെ കൂടെ വിടനാണെങ്കിൽ അവളെ കൊന്നു കളയുന്നതവും നല്ലത്...! പറഞ്ഞു തീരും മുൻപേ അയാളൊരു ബാഗത്തേയ്ക് കുയഞ്ഞ് വീണു.... എല്ലാവരും ഓടി കൂടി.... അയാളെയും തങ്ങി പിടിച്ച് വെൻ്റിലേറ്ററിൻ്റെ മുന്നിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ നൂറയുടെ ഉപ്പയുടെ കൽബോന്നു പിടച്ചു.... ഒരു നോക്കിൽ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ തീകനൽ കോരി ഇടുംപോലെ മനസ്സ് ആളി കത്തി... ഒരിറ്റു ജീവന് വേണ്ടി ചക്ര ശ്വാസം വലിക്കുന്ന പൊന്നാര മോൾ നൂറ... അവളുടെ വേദനയിൽ വീണു പോയ ഒരു വൃദ്ധൻ.... എല്ലാം അയാളിൽ ഒരു അങ്കലാപ്പ് സൃഷ്ടിച്ചു... കുറ്റ ബോധത്തൽ അയാളുടെ തല ഭൂമിയിലേക്ക് ആയ്നിറങ്ങി.... പിന്നീട് കടന്നു പോയ മണിക്കൂറുകൾ നിശബ്ദത തളം കെട്ടിയ പ്രതീതിയായിരുന്നു.... എല്ലാവരിലും കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു.... ഹോസ്പിറ്റൽ വരാന്തയിൽ രണ്ടു ജീവൻകൾക്കായി കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ... സംഭവിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് പോലും അറിയാതെ കുഞ്ഞു റൈയ്ഹാൻ ഫർഹയുടെ തോളിലിരുന്നു ഉമ്മയെ ചോദിച്ചു കരയുകയായിരുന്നു .... " മോളെ അവനു വിശക്കുന്നുണ്ടവും അവനെന്താങ്കിലും കിട്ടുമോ നോക്ക്...! അത് സംസരിച്ചിരിക്കുന്നതിനിടയിലേക്കാണ്... ഡോക്റ്റർ വിളിക്കുന്നുണ്ടെന് പറഞ്ഞു നയ്‌സ് കടന്നു വന്നത്.... " അതേയ് രണ്ട് കാര്യങ്ങളുണ്ട് ഒന്ന് ദുഃഖവും.. മറ്റൊന്ന് സന്തോഷവും..... നിങളുടെ മകൾ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു വന്നിരിക്കുന്നു... മറ്റൊന്ന് അവളെ കാത്തിരുന്ന ഉപ്പ അയാൾക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറത്ത് കിട്ടിയ ദുഃഖം കാരണം അയാളുടെ ഹൃദയം നിന്ന് പോയി പതിയെ മരണത്തിലേക്കും...! അത് കേട്ടതും അയാളിൽ തണുപ്പ് ഇരച്ചു കയറി.... കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു.... വിതുമ്പി കൊണ്ടയാൾ ചോദിച്ചു.... " ഡോക്റ്റർ ഇതെങ്ങനെ ഞാൻ അവരോട് പറയും.... എന്നെ കൊണ്ടാവില്ല... കുറച്ച് നേരത്തിന് ശേഷം നിങ്ങള് തന്നെ അവരോട് പറയുമോ...? " ഞാൻ പറയാം... പക്ഷേ നിങളുടെ മോൾക്ക് വേണ്ടിയാണ് അയാളിപ്പോ ജീവൻ കളഞ്ഞത്... അയാളുടെ സ്നേഹം പോലും നിങൾക്ക് മോളുടൂടായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു പക്ഷെ രണ്ടു പേരും ഇന്ന് ജീവനോടെ ഉണ്ടായിരുന്നേനെ...! ഒരു പുച്ഛത്തോടെ ഡോക്റ്റർ അത് പറഞ്ഞ് റൂം വിട്ട് പുറത്തേക്ക് പോയി... മറ്റുള്ളവരെ എങ്ങനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കണമെന്ന് അയാൾക്ക് അറിയാതെ പോയി.... തൻ്റെ പ്രിയതമൻ്റെ മരണ വാർത്ത കേൾക്കുമ്പോൾ ആ ഉമ്മക്ക് താങ്ങാൻ ആവുമോ എന്നത് പോലും സംശയമായിരുന്നു... " ഇക്കാ... ഡോക്റ്റർ എന്താ പറഞ്ഞത്... ? പുറത്തേക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ഓടി വന്നതു ചോദിച്ചത് നൂറയുടെ ഉമ്മയായിരുന്നു... " മോൾ കണ്ണ് തുറന്നു.... ഇനി പ്രശ്നമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്...! പിന്നീട് ഒരു വാക്കിനും ഇടക്കൊടുക്കാതെ അയാളവിടേ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നടന്നകന്നു... പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ അതല്ലാതെ അയാളുടെ മുന്നിൽ വേറെ മാർഗങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായില്ല... പുറത്തെ ക്യൻ്റീനാരികിൽ ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന റസലിൻ്റ്റെ അരികിലായി അയാളും ഇരുന്നു.... " അതെ നി ഒന്നും കാര്യമാക്കേണ്ട... ഉപ്പ അപ്പോയത്തെ ദേഷ്യത്തിന് എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച്ചു കൂട്ടി പറഞ്ഞതാവും നി അതൊക്കെ വിട്ടു കള.... ഒന്നില്ലെങ്കിലും പ്രായമായവർ അല്ലേ....! എല്ലാം കെട്ടിരുന്നവൻ തല താഴ്ത്തി... കൈയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്ന ചായ ക്ലാസ്സിലേക്ക് ഒരു തുള്ളി കണ്ണ് നീർ വീണപോയാണ്.... നൂറയുടെ ഉപ്പയും ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങിയത്.... " ഞാൻ ഒരിക്കലും ചെയ്യാൻ പാടില്ലായിരുന്നു... ദേഷ്യം എന്നെ ഭ്രാന്തനക്കുകയാണ്... ഉമ്മയെന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു... ബിപി കൂടി ഉപ്പയെ വെൻ്റിലേറ്ററിൽ കയറ്റിട്ടുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു... ഉപ്പ വരട്ടെ ഞാൻ തന്നെ മാപ്പ് പറഞ്ഞോള...! അതും പറഞ്ഞു തീർക്കുമ്പോൾ അവനോട് ഇനി ഉപ്പ വരില്ലെന്ന കാര്യം എങ്ങനെ പറയുമെന്ന് കരുതി നിൽക്കുമ്പോഴാണ്.... ഉമ്മയുടെ ഫോൺ അവനിലേക്ക് വീണ്ടും വരുന്നത്... പക്ഷേ മറുതലക്കൽ ഉമ്മയല്ല... അമ്മയിയാണ്.... " ഡാ... ഉപ്പ പൊയിട്ടോ...! അത് കേട്ടതും... കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചായ ക്ലാസ് ഊർന്നു തയേക്ക് വീണു.... ഒരു ഭ്രാന്തനെ പോലെ അശുപത്രിക്കുള്ളിലേക് അവനോടി.... അബോധാവസ്ഥയിൽ ഇരിക്കുന്ന ഉമ്മ... കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ വാർത്ത് നിൽക്കുന്ന കുടുംബങ്ങൾ... നൂല് പൊട്ടിയ പട്ടം കണക്കെ അവൻ താഴേക്ക് വീണു പോയി... അവനെ പിടിച്ചിരുത്തുമ്പോൾ... അലമുറയിട്ടവൻ കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... "ഉപ്പാ...... പക്ഷേ വിളി കേൾക്കാൻ ഉപ്പയില്ലെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവിടെ കൂടിയവർക്കൊക്കെ അറിയാമായിരുന്നു.... എല്ലാവരിലും സങ്കടകടലയിരുന്നു.... ഒന്നും അറിയാതെ ജീവിതത്തോട് മല്ലടികുകയായിരുന്നു നൂറയപ്പോയും.... " ഹാ.... പോവാനായില്ലേ....! ഡോക്റ്റർ അത് പറയുമ്പോൾ അവളൊന്നു തലയാട്ടി.... കയിഞ്ഞ ആറു ദിവസം അവളാ ഹോസ്പിറ്റലിൻ്റെ ഭാഗമായിരുന്നു എന്നവളോർത്തു... " പിന്നെ പോവുന്നതൊക്കെ കൊള്ളാം... നിൻ്റെ കഥകളെല്ലാം ഞാൻ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... സംഭവിച്ചതെല്ലാം അതിൻ്റെ വഴി വിട്ട് നി നിൻ്റെ ഇഷ്ട്ടത്തിനുള്ള വഴി നടക്ക്... ആരുമില്ലാത്ത ഒരാളായല്ല പടച്ചോൻ നിന്നെ ഭൂമിയിലേക്ക് പടച്ചു വിട്ടിട്ടുള്ളത്... സൊന്തമായി ഒരു ജോലി ഉണ്ടായാൽ നിനക്ക് നിൻ്റെ ഇഷ്ടത്തിന് ജീവിക്കാം.... അതല്ലാതെ സ്വയം ജീവൻ എടുക്കാൻ ഇനി നി നിൽക്കരുത്... ജീവൻ തരുന്നതും പടച്ചോൻനാണ്... അത് തിരിച്ചെടുക്കുന്നതും അവൻ തന്നെയാണ്...! ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങ്പോൾ ഉള്ളിലൊരു വേദന മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.... തനിക്ക് വേണ്ടി ജീവൻ കളഞ്ഞ സൊന്തം ഉപ്പാക്ക് തുല്ല്യമായൊരു മനുഷ്യനെ ഇനി എനിക്ക് കാണാൻ ആവില്ലല്ലോ എന്ന സങ്കടവും ഉള്ളിൽ ഉരുണ്ടു കൂടി.... *തുടരും....* കഥ ഇഷ്ട്ടമായാൽ നിങ്ങളുടെ വില പെട്ട അഭിപ്രായം കമെന്റിൽ രേഖപെടുത്തുക.... നിങ്ങൾ തരുന്ന സപ്പോർട്ട് ആണ് മുന്നോട്ട് പോവാനുള്ള ഊർജം... 🫂 #📙 നോവൽ