ഋതുനന്ദനം... Part 128 അതീവ വ്യസനത്തോടെ അകന്ന് നീങ്ങുന്ന തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ നോക്കി നിന്ന ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും അടുത്ത് നിന്നും മാറി ഹാളിൽ തന്നെയുള്ള സെറ്റിയിൽ വന്നു ചിന്താനിമഗ്നനായി ഇരുന്നു.... അച്ഛന്റെ പ്രതികരണം അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും മനസ്സിൽ ഞെട്ടലിനോടൊപ്പം വേദനയും ഉണർത്തി. ജന്മദിനാഘോഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന അന്തരീക്ഷം നിനച്ചിരിക്കാതെ മൗനത്തിന്റെ കാർമേഘങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു... അൽപ്പം മുമ്പ് വരെ ആഘോഷപൂർണ്ണമായ ഹാൾ നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ട് സൂചി കുത്തിയാൽ കേൾക്കാവുന്ന വിധത്തിൽ നിറഞ്ഞ നിശബ്ദതയിലാണ്ടു.... ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞ വ്യസനത്തോടെ അഭിരാമിയും മിത്രയും പരസ്പരമൊന്ന് നോക്കി. തുടർന്ന് ഇരുവരും സെറ്റിയിൽ ഇരിക്കുന്ന ദേവദത്തന്റെ ഇരുവശത്തുമായി ഇരുന്നു.... മൗനം വീണ്ടും നിമിഷങ്ങളോളം മൂവർക്കുമിടയിലെ അതിഥിയായി മാറി... "അച്ഛാ"... നിമിഷങ്ങൾ നീണ്ടു നിന്ന മൗനത്തെ ഭഞ്ജിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമി ദേവദത്തനെ വിളിച്ചു... ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയുടെ നേരെയൊന്ന് മുഖമുയർത്തി നോക്കി. അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് ദുഃഖഭാവങ്ങൾ നദീകാന്തവീചികളായി അലയടിയ്ക്കുന്നത് അഭിരാമി ശ്രദ്ധിച്ചു... "അച്ഛാ.... ഇത്രയും നേരമിവിടെ ആനന്ദം നിറഞ്ഞ മറ്റൊരു അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു. എന്നാൽ നിമിഷനേരങ്ങൾ കൊണ്ടെല്ലാം മാറി മറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിനിടയിൽ അച്ഛനീ ആഘോഷത്തിൽ നിന്നും അപ്രതീക്ഷിതമായി വിട്ട് നിൽക്കുന്നത് ഞങ്ങൾക്ക് സഹിക്കുവാൻ പറ്റുന്നില്ല. അച്ഛനെന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ വിഷമിക്കുന്നത്"..? ദേവദത്തന്റെ പ്രതികരണം എന്ത് കൊണ്ടാണെന്ന് ഊഹമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും അഭിരാമി മനപ്പൂർവം അച്ഛനോട് തിരക്കി.. "എനിക്ക് നല്ല വിഷമമുണ്ട്.. കാരണം എന്റെ പ്രാണനാണ് കുറച്ച് മുമ്പിവിടെ നിന്നും കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പോയത്"...അഭിരാമിയ്ക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ ദേവദത്തൻ സെറ്റിയിലേക്ക് തന്റെ തല ചാരി വച്ചു വിദൂരതയിലേക്ക് അലക്ഷ്യമായി നോട്ടമെറിഞ്ഞു കൊണ്ടവൾക്ക് മറുപടി നൽകി... അഭിരാമിയും മിത്രയും ഒരു പകപ്പോടെ ദേവദത്തനെ നോക്കി... "മീനൂട്ടി... നീ കുറച്ച് മുമ്പ് അമ്മയോട് പെരുമാറിയ രീതി ഒട്ടും ശരിയായില്ല. വിളിച്ചു വരുത്തി അപമാനിക്കരുതായിരുന്നു"...ദേവദത്തൻ ഗൗരവമാർന്ന സ്വരത്തിൽ മിത്രയോട് മൊഴിഞ്ഞു... "അച്ഛാ... ഞങ്ങൾ മുമ്പും അച്ഛനോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് അമ്മയോട് ഞങ്ങൾക്ക് പഴയ രീതിയിൽ പെരുമാറാൻ കഴിയില്ല എന്ന്. എനിക്കൊട്ടും താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു അമ്മയെ വിളിക്കാൻ. അച്ഛൻ നിർബന്ധം പിടിച്ചത് കൊണ്ട് അച്ഛനെയോർത്ത് മാത്രമാ ഇത്രയും കാലം ഇത് പോലെ ആഘോഷമാകേണ്ടിയിരുന്ന എന്റെ ജന്മദിനാഘോഷങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കിയ എനിയ്ക്ക് അർഹമായിരുന്ന പിതൃവാത്സല്യത്തെ എന്നിൽ നിന്നുമകറ്റിയ ആ യക്ഷിയെ ഞാനാ ചടങ്ങിലേക്ക് വിളിച്ചത്".... അതിയായ രോഷത്തോടെ മിത്ര ദേവദത്തനോട് പറഞ്ഞു... "മീനൂ".... ഗൃഹമാകെ കുലുങ്ങുന്ന വിധത്തിൽ ഉച്ചത്തിൽ അലറിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ മിത്രയെ വിളിച്ചു... അച്ഛന്റെ അലർച്ചയിൽ അഭിരാമിയും മിത്രയും ഞെട്ടി വിറച്ചു പോയി...ഭയവിഹ്വലരായി ദേവദത്തനെ നോക്കിയ ഇരുവരും കണ്ടു മിഴികളിൽ എരിയുന്ന ജ്വാലയോടെ പ്രതിഘവദനനായ തങ്ങളുടെ അച്ഛനെ.... ഇരുവരുടെയും മുഖത്തേക്ക് കോപത്തോടെയൊരു നോട്ടമയച്ച ദേവദത്തനവരോട് ഒന്നും സംസാരിക്കാതെ സെറ്റിയിൽ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റു.... തുടർന്ന് ദേവദത്തൻ ഹാളിൽ നിന്നും നടന്നു നീങ്ങി. അച്ഛന്റെ പ്രവൃത്തിയെ ഒരുദ്വേഗത്തോടെ അഭിരാമിയും മിത്രയും നോക്കി... ദേവദത്തൻ നീങ്ങിയത് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുറി ലക്ഷ്യമാക്കിയായിരുന്നു... അമ്മയുടെ മുറിയിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന അച്ഛന്റെ ഉദ്ദേശ്യമെന്തെന്ന് അറിയാതെ ഒരു പകപ്പോടെ അഭിരാമിയും മിത്രയും പരസ്പരമൊന്ന് നോക്കി. ദേവദത്തന്റെ പ്രതികരണത്തിൽ നിറഞ്ഞ പകപ്പ് മിത്രയിൽ നിന്നുമപ്പോഴും മാറിയിരുന്നില്ല... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുറിയിൽ കയറിയ ദേവദത്തൻ കണ്ടു മുറിയിലെ തുറന്നിട്ട ജനാലക്കമ്പിയിൽ പിടിച്ചു വിദൂരതയിലേക്ക് നോട്ടമയച്ചു തനിയ്ക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയെ. അവളുടെ മുഖഭാവമെന്താവുമെന്ന് അറിയാവുന്ന ദേവദത്തന്റെ മനസ്സൊന്ന് പിടഞ്ഞു പോയി... ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി... "ലച്ചൂ"... തനിയ്ക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ചുമലിൽ കൈയുടെ വച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തനവളെ വിളിച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മി ജനാലയിൽ നിന്നും പിടി വിട്ട് കൊണ്ട് ദേവദത്തന് നേരെ തിരിഞ്ഞു... നീരണിഞ്ഞ നീലനയനങ്ങളുമായി നിന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സാകെ തകർന്നിരിക്കുകയാണെന്ന് ദേവദത്തനൂഹിച്ചു... നീറുന്ന മനസ്സോടെ ദേവദത്തൻ തന്റെ കൈകളാൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ഇരുമിഴികളിലെയും നീർക്കണങ്ങളെ തൂത്തെറിഞ്ഞു... "ലച്ചൂ... വാ"... ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് ദേവദത്തൻ നിർദേശിച്ചു... "എന്തിന്"....? "ഞാനെന്തിന് വരണം അങ്ങോട്ട്"...? "കണ്ടില്ലേ മക്കൾക്ക് എന്നോടുള്ള ദേഷ്യം"..? "അവിടേക്ക് വന്നു അപമാനമേറ്റ് വാങ്ങണോ ഞാനിനിയും"...? ദേവദത്തന്റെ നിർദേശത്തോട് നിഷേധാത്മകമായി പ്രതികരിച്ച ശ്രീലക്ഷ്മിയിൽ നിന്നും ചോദ്യങ്ങൾ ശരങ്ങളായി പെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു... ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കുള്ള മറുപടിയ്ക്ക് പകരം ദേവദത്തനവളുടെ മിഴികളിലേക്ക് ആഴത്തിലൊരു നോട്ടമായച്ചു... "ലച്ചൂ... നിനക്കുള്ള മറുപടി പറയേണ്ട വേദി ഇവിടെയല്ല"... അതും പറഞ്ഞു ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വലംകൈയിൽ പിടിച്ചു. തുടർന്നയാൾ അവളെയും കൊണ്ട് മുറിയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് നടക്കാനാരംഭിച്ചു. എന്ത് കൊണ്ടോ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്‌ക്ക് ദേവദത്തന്റെ പ്രവൃത്തിയെ എതിർക്കുവാൻ മനസ്സ് വന്നില്ല.... ================================== അച്ഛനമ്മയുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയതെന്തിനെന്നറിയുവാനുള്ള ആകാംക്ഷയിൽ ഹാളിൽ കാത്ത് നിന്ന അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും മിഴികളിൽ പതിഞ്ഞു ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കൈയിൽ ബലമായി പിടിച്ചവളെയും കൊണ്ട് ഹാളിലേക്ക് നടന്നടുക്കുന്ന ദേവദത്തനെ... ദേവദത്തന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടാതെയെന്നവണ്ണം നിന്ന് പോയി അഭിരാമിയും മിത്രയും... ഹാളിൽ സെറ്റിക്കടുത്തേക്ക് എത്തിയ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കൈയിൽ നിന്നും പിടി വിട്ടു.... "മീനൂ... നീ കുറച്ച് മുമ്പ് പറഞ്ഞല്ലോ ഒരു യക്ഷിയെ കുറിച്ച്"... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കൈയിൽ നിന്നും പിടി വിട്ട ദേവദത്തൻ മിത്രയോടായി തുടങ്ങി... "ഇന്ന് ജന്മദിനമാഘോഷിക്കുന്ന നിന്നെ പ്രസവിച്ചതും പത്ത് മാസം സ്വന്തം വയറ്റിൽ നീയനങ്ങുന്നുണ്ടോ നീയെന്ത് ചെയ്യുന്നു എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ചു കരുതലോടെ നിന്നെ പരിപാലിച്ചതും ഈ യക്ഷി തന്നെയാ"...ദേവദത്തൻ മിത്രയോട് തന്റെ സംഭാഷണം തുടർന്ന് കൊണ്ടിരുന്നു.. യക്ഷി... ആ വാക്ക് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിൽ ആയിരം ഖഡ്ഗങ്ങൾ പുളഞ്ഞിറങ്ങിയത് പോലെയുളവായിക്കൊണ്ടിരുന്നു... തന്റെ മക്കൾക്ക് തന്നോടുള്ള വെറുപ്പിന്റെ അങ്ങേയറ്റമാണ് ഈ സംബോധന പോലും..വേദനയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി ഓർത്തു. അവളുടെ നീരണിഞ്ഞ മിഴികൾ തന്റെ മക്കളിൽ പതിഞ്ഞു.... "മീനൂ... നിന്നെ പ്രസവിച്ചു നിനക്ക് വേണ്ടി ദിനരാത്രങ്ങൾ ഉറക്കമിളച്ചു നിനക്ക് അസുഖമോ അസ്വസ്ഥതയോ വന്നാൽ ഊണും ഉറക്കവുമുപേക്ഷിച്ചു നിന്നെ നോക്കിയതും നീ കുറച്ച് മുമ്പ് പറഞ്ഞ ഈ യക്ഷി തന്നെയായിരുന്നു. നിങ്ങൾക്ക് രണ്ട് പേർക്കും അതറിയില്ല പക്ഷേ ഞാൻ സാക്ഷിയാണ് എല്ലാറ്റിനും".... ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ചൂണ്ടി ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ അഭിരാമിയോടും മിത്രയോടും മൊഴിഞ്ഞു... അഭിരാമിയ്ക്കും മിത്രയ്ക്കും മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇരുവരും ദേവദത്തനെയും ശ്രീലക്ഷ്മിയേയും നോക്കി നിന്നു... "അത് കൊണ്ട് എന്റെ മക്കൾ അമ്മയെ കുറിച്ച് മുമ്പ് പറഞ്ഞത് പോലെ പറയരുത്. എന്നിൽ നിന്നുമകറ്റിയതിനല്ലേ നിങ്ങൾക്കിവളോട് വെറുപ്പ്. അങ്ങനെയിവൾ ചെയ്തതിനോട് എനിക്ക് വെറുപ്പോ ദേഷ്യമോ ഇല്ല. എനിക്കില്ലാത്ത വെറുപ്പ് നിങ്ങൾക്കിവളോട് ആവശ്യമില്ല. അത് കൊണ്ട് എന്റെ മക്കൾ പഴയത് പോലെ അമ്മയെ സ്നേഹിക്കണം"....അത് വരെ ഗൗരവത്തോടെ നിന്ന ദേവദത്തൻ അപ്രകാരം പറയുമ്പോൾ അയാളുടെ സ്വരം ശാന്തമായി... അഭിരാമിയും മിത്രയും പ്രതികരണമില്ലാതെ നിൽക്കുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി മുഖം കുനിച്ചു നിന്നു. അവളുടെ മനസ് മക്കൾ തനിയ്ക്ക് നൽകിയ പേരിനെ കുറിച്ചോർത്തു തകർന്ന് പോയിരുന്നു... മൗനം ഭീകരമായ രീതിയിൽ നിമിഷങ്ങളോളമവിടെ കളിയാടി... "അച്ഛാ"... അല്പനേരത്തെ മൗനത്തിന് തടയിട്ട് കൊണ്ട് അഭിരാമി ദേവദത്തനെ വിളിച്ചു... ദേവദത്തൻ എന്താണെന്ന അർത്ഥത്തിൽ അഭിരാമിയെ നോക്കി... "അച്ഛാ.. അച്ഛൻ വളരെ ലാഘവത്തോടെ പറഞ്ഞു അമ്മയെ ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തതിനെ പറ്റിയും പഴയ പോലെ പെരുമാറാനുമൊക്കെ. പക്ഷേ ഞങ്ങൾക്കത്തിന് കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. കാരണം അമ്മ ഞങ്ങളോട് ചെയ്തത് ഒരിക്കലും പൊറുക്കാൻ കഴിയാത്ത തെറ്റാണ്. അച്ഛനോട്‌ ഞങ്ങൾ മുമ്പ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ ഞങ്ങളനുഭവിച്ച മനോവേദനകളെ കുറിച്ച്. അതെല്ലാം മറന്ന് പഴയ പോലെയാവാൻ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സനുവദിക്കുന്നില്ല. കാരണം ഞങ്ങളുടെ അച്ഛൻ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിട്ടും ഞങ്ങൾക്ക് അച്ഛനില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു ഞങ്ങളെ അച്ഛനിൽ നിന്നുമാകറ്റി അർഹമായും കിട്ടേണ്ടിയിരുന്ന പിതൃവാത്സല്യത്തെ തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ച അമ്മയോട് ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സ് കൊണ്ട് പൊറുക്കുവാൻ കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല"...അഭിരാമി സ്വരം കടുപ്പിച്ചു ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നേരെ അവജ്ഞയോടെ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "അച്ഛാ.... ചേച്ചിയ്ക്ക് അച്ഛൻ എടുത്ത് നടന്നതെങ്കിലും ഓർമ്മയുണ്ട് എനിക്കോ...പലപ്പോഴും കൂടെ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികൾ അനുഭവിക്കുന്ന പിതൃവാത്സല്യം കണ്ട് നെഞ്ചു പൊട്ടി കണ്ണീരൊഴുക്കിയിട്ടുണ്ട് ഞാൻ പലപ്പോഴും. ആ നീറുന്ന ഓർമ്മകളെ മനസ്സിൽ നിന്നും മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു അമ്മയോട് പഴയ പോലെ ബന്ധം സ്ഥാപിക്കണമെന്ന് പറയുവാൻ അച്ഛനെങ്ങിനെ കഴിഞ്ഞു"...അഭിരാമി നിർത്തിയപ്പോൾ സംഭാഷണം തുടങ്ങിയ മിത്രയുടെ സ്വരത്തിൽ അമ്മയോടുള്ള വെറുപ്പ് നിറഞ്ഞു നിന്നു... "അച്ഛാ... ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ"...? മിത്രയുടെ സംഭാഷണം കഴിഞ്ഞയുടനെ അഭിരാമിയുടെ ചോദ്യം ദേവദത്തന് നേരെ വന്നു... ദേവദത്തൻ അനുവാദം കൊടുക്കുന്ന പോലെ മിഴികളാൽ സംജ്ഞ കാണിച്ചു... "അച്ഛാ... അച്ഛൻ ഞങ്ങൾക്കിട്ട പേരുകൾ എന്തൊക്കെയായിരുന്നു"...? "അനുരാധയെന്നും മീനാക്ഷിയെന്നും..അല്ലേ"...? അഭിരാമി ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കിയൊരു പുച്ഛത്തോടെ ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു.. ദേവദത്തൻ മൗനത്തോടെ അതേയെന്ന് തലയാട്ടി... "അച്ഛന്റെ ഓർമ്മകളിലേക്കെത്തുന്ന എല്ലാം ഞങ്ങളിൽ നിന്നും മറച്ചു വച്ച അമ്മ അച്ഛൻ ഞങ്ങൾക്കിട്ട പേരുകൾ പോലും മാറ്റിക്കളഞ്ഞു. അതെന്താ അച്ഛനോർക്കാഞ്ഞത്...ഞങ്ങൾ അച്ഛന്റെ മക്കളാണെന്ന് ഞങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കാര്യം പോലുമില്ല ഞങ്ങളുടെ പേരിൽ പോലും"... അഭിരാമി നിന്ദ കലർന്ന ഭാവത്തോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തനോട് മൊഴിഞ്ഞു... അഭിരാമിയുടെ ചോദ്യങ്ങളെയും വാദങ്ങളെയും ശ്രദ്ധിച്ച ദേവദത്തന്റെ മുഖത്ത് തികഞ്ഞ ശാന്തത കളിയാടി.... "അനുമോളെ... മീനൂട്ടി.. നിങ്ങളിപ്പോൾ പറഞ്ഞല്ലോ അച്ഛന്റെ മക്കളാണ് നിങ്ങളെന്നതിനു തിരിച്ചറിയാൻ പാകത്തിന് അമ്മയൊന്നും ബാക്കി വച്ചില്ല എന്ന്. അങ്ങനെ പേരിൽ എന്തെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിൽ മാഞ്ഞു പോകുന്നതാണോ നിങ്ങളിരുവരും എന്റെ മക്കളാണെന്ന വസ്തുത"...? ദേവദത്തൻ തികഞ്ഞ ശാന്തതയോടെ അഭിരാമിയോടും മിത്രയോടുമായി തിരക്കി.... "അച്ഛാ... തത്വങ്ങൾ പറയാനെളുപ്പമാ പക്ഷേ യാഥാർഥ്യം എന്നൊന്നുണ്ട്.. ഞങ്ങളുടെ പേരിലോ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്തിലാണ് ഞങ്ങൾ അച്ഛന്റെ മക്കളാണെന്ന് ഉള്ളത്"....? ആത്മനിന്ദ കലർന്നൊരു ചിരിയോടെ ദേവദത്തനോടൊരു മറുചോദ്യമുന്നയിച്ചു.... "എന്റെ മക്കളറിയാത്ത ഒരു കാര്യം ഇനി ഞാൻ പറയാം. നിങ്ങളുടെ അമ്മ നിങ്ങളുടെ പേരിൽ നിന്നുമെന്റെ പിതൃത്വം മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല"... തികഞ്ഞ ശാന്തതയോടെ മൊഴിഞ്ഞ ദേവദത്തന്റെ ചുണ്ടിലൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു.. "അച്ഛനെന്താണ് പറഞ്ഞു വരുന്നത്"...? മിത്ര സംശയത്തോടെ നെറ്റി ചുളിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു... "നിങ്ങളുടെ പേരുകളിലെ ഇനിഷ്യൽ ആയിട്ടുള്ള ഡിഡിഎൻ എന്ന അക്ഷരങ്ങൾ..അതെന്റെ പേരാണ്"...ദേവദത്തനൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... ദേവദത്തന്റെ മറുപടി അഭിരാമിയിലും മിത്രയിലും ശ്രീലക്ഷ്മിയിലും ഒരുപോലെ ഞെട്ടലുളവാക്കി.... അമ്പരപ്പോടെ അഭിരാമിയും മിത്രയും പരസ്പരം നോക്കിയപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി ഞെട്ടൽ മാറാതെ ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു... തുടരും #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ