ഋതുനന്ദനം... Part 18 "സാർ…നമുക്ക് ഇക്കാര്യത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുവാൻ കഴിയുമോ "…? അഭിരാമി അല്പനിമിഷങ്ങളുടെ ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം പഞ്ഞിക്കാരനോട് ചോദിച്ചു... പഞ്ഞിക്കാരൻ അഭിരാമി പറഞ്ഞത് എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാവാതെയിരുന്നു… "എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ എന്നാണ് അഭി താനീ ചോദ്യം കൊണ്ടുദ്ദേശിക്കുന്നത് "…? അഭിരാമിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് പഞ്ഞിക്കാരൻ ഒന്ന് നെറ്റി ചുളിച്ചു…. "സാർ….ഞാനുദ്ദേശിച്ചത് ഇതാണ്. നമുക്ക് ഏതെങ്കിലും വഴിയിലൂടെ ദത്തൻ സാറിന്റെ കുടുംബത്തെ കണ്ടെത്താൻ സഹായിക്കുവാൻ കഴിയുമോ എന്ന്....." അഭിരാമി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി… "നമ്മൾ എങ്ങനെ സഹായിക്കുവാനാണ് അഭി.. ദത്തനും അയാളുടെ ഭാര്യയും പിരിയാനിടയായ ആ കാരണം എന്താണെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ അല്ലെ നമുക്ക് ഒരു പടിയെങ്കിലും മുന്നോട്ട് നീങ്ങുവാൻ കഴിയൂ. അത് അയാൾ നമ്മളോട് വെളിപ്പെടുത്തുമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ തനിക്ക് "….? പഞ്ഞിക്കാരൻ അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു.. അഭിരാമി ഉത്തരമായി ഇല്ലെന്ന അർത്ഥത്തിൽ തന്റെ തലയിളക്കി…. "ഇനി തെറ്റ് എന്തെങ്കിലും ഉള്ളത് അയാളുടെ ഭാര്യയുടെ പക്കലാണെന്ന് വയ്ക്ക് എന്നാലും അയാൾ പറയില്ല കാരണം താൻ പറഞ്ഞത് വച്ചു നോക്കുമ്പോൾ അയാൾക്ക് ഇപ്പോഴും ഭാര്യയെ കുറിച്ച് മറ്റൊരാൾ മോശം ചിന്തിക്കുന്നത് ഇഷ്ടമല്ല…." "പിന്നെ വേറൊരു കാര്യം… ദത്തന്റെ കഥ തനിക്ക് പറഞ്ഞു തന്ന രാമേട്ടൻ ഒരുപാട് വർഷങ്ങളായി അയാളുടെ കൂടെയുണ്ട്. രാമേട്ടന് പോലും ഇത്ര കാലമായിട്ടും അറിയില്ല എന്നുണ്ടെങ്കിൽ ദത്തന് ആരും അയാളും ഭാര്യയും തമ്മിൽ പിരിയാനുണ്ടായ കാരണത്തെ കുറിച്ചു അറിയുന്നതിൽ യാതൊരു താല്പര്യവുമില്ലെന്നല്ലേ"….പഞ്ഞിക്കാരൻ അഭിരാമിയെ കാര്യകാരണങ്ങൾ നിരത്തിക്കൊണ്ട് ബോധ്യപ്പെടുത്തുവാൻ ശ്രമിച്ചു… "സാർ പറഞ്ഞത് ഞാനും അംഗീകരിക്കുന്നു. ദത്തൻ സാർ ഒരിക്കലും ഒന്നും വിട്ടു പറയില്ല"… അഭിരാമിയൊരു നെടുവീർപ്പോട് കൂടി പറഞ്ഞു… "അപ്പോൾ അഭി.. അതിനെ കുറിച്ച് മറന്നു കളയൂ. ദത്തനും അയാളുടെ ഭാര്യയ്ക്കും വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടാൻ യോഗമുണ്ടെങ്കിൽ കണ്ടുമുട്ടട്ടെ… പിന്നെ ഒരു വ്യക്തിയുടെ കുടുംബത്തിന്റെ പിന്നാലെ പോകുവാൻ ഏതായാലും ഈ ഒരു ജോലിയിലിരുന്നു കൊണ്ട് നമുക്ക് പറ്റില്ല കാരണം നമ്മുടെ പ്രതിബദ്ധത ഒരു വ്യക്തിയോടല്ല ഒരു സമൂഹത്തോടാണ് "….. പഞ്ഞിക്കാരൻ അഭിരാമിയോട് പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു… "പിന്നെ അഭി… തന്നോട് ഇടയ്ക്ക് പുള്ളിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ചെല്ലാനും പെയിന്റിംഗ് നടത്താനുമൊക്കെ ക്ഷണിച്ചിട്ടില്ലേ. അത് താൻ കുറച്ചു സീരിയസ് ആയി നോക്ക് കേട്ടോ….ഇനി ദത്തനു അയാളുടെ കുടുബത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേരാൻ താനൊരു നിമിത്തമാകുമെങ്കിൽ അതങ്ങനെ തന്നെ നടക്കും. അങ്ങനെ ദൈവം നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അങ്ങനെ നടക്കട്ടെ പക്ഷേ ദത്തനോട് ഇതിനെ പറ്റി കൂടുതലൊന്നും ചോദിക്കാനും നിൽക്കേണ്ട…ഞാൻ പറഞ്ഞത് മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടല്ലോ അല്ലെ"…പഞ്ഞിക്കാരൻ വാത്സല്യം നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ തന്റെ സംഭാഷണം നിർത്തി…. കോഫി കുടിച്ചു വൈകാതെ ഇരുവരും തങ്ങളുടേതായ കാര്യങ്ങളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.. ================================ അഭിരാമിയുടെ എറണാകുളത്തെ ജീവിതം ദിവസങ്ങൾ കടന്നു മാസങ്ങളായി മുന്നോട്ട് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇൻഡോറും ഔട്ട്‌ ഡോറുമായി അവൾക്ക് പല ഉന്നത ശ്രേണിയിലുള്ളവരുമായി അഭിമുഖങ്ങൾ നടത്തുവാനും മറ്റുമുള്ള അവസരങ്ങൾ നിറയെ കൈവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. പല അഭിമുഖങ്ങളും നല്ല റേറ്റിംഗ് നേടുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു…. താൻ നടത്തിയ അഭിമുഖങ്ങളെല്ലാം നല്ല രീതിയിൽ വിജയിക്കുന്നതിൽ അവൾക്ക് നന്ദി പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് ഒരാളോടായിരുന്നു…. ദേവദത്തനോട്… പല ഒഴിവ് ദിവസങ്ങളിലും അവൾ ദേവദത്തന്റെ വീട്ടിലെ സന്ദർശകയായി മാറിയിരുന്നു. ആ സമയങ്ങളിലൊക്കെ അവൾ ദേവദത്തന്റെ പണിപ്പുരയിൽ തന്റെ സർഗ്ഗവാസനയായ പെയിന്റിംഗിൽ ഏർപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. പെയിന്റിംഗിൽ ദേവദത്തൻ അവൾക്ക് അയാൾ അവലംബിക്കുന്ന ചില രീതികളും പറഞ്ഞു കൊടുത്തു… അഭിരാമിയെ ഇടയ്ക്ക് കാണുന്നത് രാമേട്ടനും വളരെ സന്തോഷമുള്ള കാര്യമായിരുന്നു. തന്നോടുള്ള രാമേട്ടന്റെ പ്രത്യേക വാത്സല്യം അവളെ പലപ്പോഴും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു…. എന്തൊക്കെയായാലും ദേവദത്തനും രാമേട്ടനുമടങ്ങുന്ന ആ വീട് അവൾക്ക് വേറൊരു ലോകം തന്നെയായിരുന്നു. അവൾക്ക് അവരുടെ കൂടെ ചെലവഴിക്കുമ്പോൾ തനിക്ക് വളരെ വേണ്ടപ്പെട്ടവരുടെ കൂടെ ചെലവഴിക്കുന്ന ഒരു പ്രതീതിയായിരുന്നു…. ഒരു ദിവസം ഉച്ച കഴിഞ്ഞൊരു നേരത്ത് ആ മുറിയിൽ പെയിന്റിംഗ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അഭിരാമി അന്ന് ചുവരിൽ കണ്ട കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ കൈപ്പത്തിയുടെ പാട് ഓർമ വന്നു. അതിനെ കുറിച്ചവൾ ദേവദത്തനോട് തിരക്കി… അഭിരാമിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട ദേവദത്തന്റെ മുഖമൊന്നു മങ്ങി. ദേവദത്തന്റെ മുഖഭാവം മാറിയത് കണ്ട അഭിരാമി തന്റെ ചോദ്യം അനുചിതമായിപ്പോയോ എന്നൊരുവേള നിനച്ചു… എന്നാൽ പൊടുന്നനെ ഒരു ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തൊരു ചിരി നിറഞ്ഞു. അയാളത് എന്തിനെയോ മറയ്ക്കാൻ വേണ്ടി എടുത്തണിഞ്ഞതാണെന്ന് അഭിരാമി പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയെങ്കിലും അവളത് പുറത്ത് കാണിച്ചില്ല… "അത് അനുമോൾ അവളുടെ കൈപ്പത്തി പതിപ്പിച്ചതാണ് "… നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി… "അനുമോൾ സാറിന്റെ മൂത്ത കുട്ടിയാണോ"…? രാമേട്ടൻ പറഞ്ഞ അറിവ് ഉണ്ടെങ്കിലും അഭിരാമി മനപ്പൂർവം ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു…. ദേവദത്തൻ അതേയെന്ന് തലയാട്ടി…. "സാറിന്റെ മകൾ എന്തായാലും നല്ലൊരു കലാകാരി ആയിരിക്കും മിക്കവാറും…" അഭിരാമി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തനോട് മൊഴിഞ്ഞു…. "അറിയില്ലെടോ… ചിലപ്പോൾ താൻ കേട്ടിട്ടുണ്ടാകും എന്റെ കുടുംബജീവിതത്തെ പറ്റിയൊക്കെ "…. ദേവദത്തന്റെ മുഖത്ത് വിളറിയ ഒരു ചിരി നിറഞ്ഞു… "ഇല്ല സാർ…ഞാൻ സാറിനെ പറ്റി ചില ഓൺലൈൻ പേജുകളിൽ അന്വേഷിച്ചു എന്നുള്ളത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ അതിലൊന്നും സാറിന്റെ കുടുംബത്തെ പറ്റി എവിടെയും പറയാത്തതിനാൽ അറിയാൻ ഞാനും ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല. പിന്നെ ഒരു വ്യക്തിയുടെ സ്വകാര്യതയിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്ന് വിവരങ്ങൾ ചൂഴ്ന്നെടുക്കുന്നതിനോട് എനിക്കൊട്ടും യോജിപ്പില്ല…." "പിന്നെ സാറിന്റെ കഥയിൽ വായിച്ചറിഞ്ഞത് വച്ചു ഒരു ചെറിയ അറിവ് ഉണ്ടെന്നതും തള്ളിക്കളയുന്നില്ല "…. അറിഞ്ഞതെല്ലാം ഉള്ളിലൊതുക്കി അറിയാത്ത രീതിയിൽ മറുപടി നൽകുമ്പോൾ അഭിരാമി പതറിപ്പോകാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു…. "താനാ പറഞ്ഞത് കള്ളമാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. എന്റെ കഥ വായിച്ചു എന്നോട് അന്നങ്ങനെ ചോദിച്ചതിലൂടെ തന്നെ എനിക്ക് മനസിലാകും തനിക്ക് എന്റെ കുടുംബജീവിതത്തിൽ നടന്നതെന്താണെന്ന് ഊഹമുണ്ടാകുമെന്ന്. താനാ കഥ ഒരുപാട് ഉൾക്കൊണ്ടു വായിച്ചത് ഒരാളായത് കൊണ്ട് തന്നോട് പറയാം….എന്റെ കുടുംബം വർഷങ്ങളായി എന്റെ അരികിൽ ഇല്ല. ആ കഥയിൽ പറഞ്ഞത് പോലെ എന്റെ മക്കളെ ഞാൻ കണ്ടിട്ട് ഇരുപത് വർഷത്തിന് മേലെയാകുന്നു. എന്റെ മകൾ ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയിരിക്കുമെന്നോ ഇനിയവൾ എന്റെ കഴിവുകൾ ഉള്ള കുട്ടിയാണോ എന്നൊന്നും എനിക്കറിയില്ല. ഒരു ഹതഭാഗ്യനാണ് ഞാനക്കാര്യത്തിൽ"…. ദേവദത്തൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞെങ്കിലും അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും അയാളുടെ മനസ്സിന്റെ വിങ്ങൽ മറയ്ക്കുവാൻ അയാൾക്ക് സാധിച്ചിരുന്നില്ല…. "സാർ…ഞാനൊന്ന് ചോദിച്ചോട്ടെ"….? അഭിരാമി ദേവദത്തനോട്‌ അനുവാദം ചോദിച്ചു… "താൻ ചോദിച്ചോളൂ അഭി "… ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി… "സാർ…സാറിന്റെ ലച്ചു വേർപിരിഞ്ഞു പോകുവാനെന്താ കാരണം "….? അഭിരാമി പതർച്ചയേതുമില്ലാതെ ചോദിച്ചു.. അഭിരാമിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട ദേവദത്തന്റെ മുഖമാകെ മാറി. അഭിരാമി ചോദിച്ചത് അയാൾക്കൊട്ടുമിഷ്ടമായിലെന്നത് ആ മുഖഭാവത്തിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു… "അഭി…അത് താനറിയേണ്ടതില്ല…" ദേവദത്തൻ ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാതെ പറഞ്ഞു.. "സാർ….ആ കഥ സാറിന്റെ കഥയാണെന്ന് സാർ പറഞ്ഞല്ലോ അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഞാൻ പറയുവാ എനിക്ക് ഒരിക്കലും സാറിന്റെ ലച്ചു നീതി പുലർത്തിയതായി തോന്നിയിട്ടില്ല. തന്നെ അത്ര മാത്രം സ്നേഹിച്ച ഭർത്താവിനെ ഒരു നാല് ഉപേക്ഷിച്ചു അകലങ്ങളിലേക്ക് മറഞ്ഞത് പോരാത്തതിന് ആ സ്വന്തം മക്കളെ താലോലിക്കാനുള്ള ആ മനുഷ്യന്റെ അവകാശങ്ങളെ പോലും പരിഗണിക്കാത്ത ആ സ്ത്രീ ഒരിക്കലും പൊറുക്കാനാവാത്ത തെറ്റാണ് ചെയ്തത്. ആ മനുഷ്യനോട് എന്തെങ്കിലും സ്പർദ്ധ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ നിയമപ്രകാരം അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്നും വിവാഹമോചനം നേടണമായിരുന്നു. അല്ലാതെ ആ മനുഷ്യന് കൂടി അവകാശപ്പെട്ട മക്കളെ അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്നും വേർപെടുത്തി കണ്ടുപിടിക്കാനാകാത്ത അകലത്തിലേക്ക് മറയുകയല്ലായിരുന്നു വേണ്ടത്….ലച്ചു സ്വന്തം ഭർത്താവിന്റെ സ്നേഹം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ലെന്നേ ഞാൻ പറയൂ…എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഇതാണ്"….അഭിരാമി ഒന്ന് പറഞ്ഞു നിർത്തി…. താൻ പറയുന്നത് ദേവദത്തന് ഒരിക്കലും ഇഷ്ടപ്പെടില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും ഒരു വിപദിധൈര്യത്തിൽ അഭിരാമി തനിക്ക് പറയാനുള്ളത് പറഞ്ഞു… "അഭി…നിർത്ത്…മതി"….ദേവദത്തൻ അലറുകയായിരുന്നു…അയാളുടെ മുഖം കോപം കൊണ്ട് ചുവന്ന് തുടുത്തു… "തനിക്ക് ഞാൻ കുറച്ചു സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നെന്നു കരുതി എന്തും പറയാമെന്നു കരുതരുത്. എന്റെ ലച്ചുവിനെ പറ്റി തനിക്കെന്തറിയാം. ഇനി ഒരക്ഷരം എന്റെ ലച്ചുവിനെ പറ്റി പറഞ്ഞു പോകരുത്. എന്റെ ലച്ചുവിനെ കുറിച്ച് ആരും ഒരു വാക്ക് പോലും മോശം പറയുന്നത് എനിക്കിഷ്ടമല്ല. ലച്ചു തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതെന്റെ തെറ്റ് കൂടിയാണ്. ഇനിയും എന്റെ ലച്ചുവിനെ കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് തന്നോട് ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ പറയേണ്ടി വരും"…..തികഞ്ഞ കോപത്തിൽ അടിമുടി വിറച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി… ദേവദത്തന്റെ മിഴികളിലേക്ക് നോക്കി കൈകൾ കെട്ടി നിന്നുകൊണ്ട് ഒരു പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു അഭിരാമിയുടെ ഉത്തരം. അവളുടെ കൂസലില്ലായ്മ അയാളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു…. "സാർ…സാറെന്തിനാ ഇത്രയ്ക്കും വികാരം കൊള്ളുന്നത്. ഞാൻ ആ കഥയിലെ കാര്യങ്ങൾ ഒരു വായനക്കാരിയെന്ന നിലയിൽ വിലയിരുത്തുകയാണ് ചെയ്തത്. സാറിന്റെ ലച്ചു എങ്ങനെയാണെന്ന് പോലും എനിക്കറിയില്ല. അതെന്നെ സംബന്ധിക്കുന്നതേ ഇല്ല…ആ കഥയിലെ കാര്യങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിലുള്ളതാണെങ്കിലും എന്റെ അഭിപ്രായം ഇത് തന്നെയാണ്…." അഭിരാമിയെ രൂക്ഷമായൊന്നു നോക്കിയിട്ട് ദേവദത്തൻ മുറിക്ക് വെളിയിലേക്കിറങ്ങി… അഭിരാമിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അയാൾ പോകുന്നതും നോക്കി നിന്നു… അല്പസമയം കൂടി ആ മുറിയിൽ ചെലവിട്ട ശേഷം അഭിരാമി വെളിയിലേക്കിറങ്ങി. ഹാളിൽ എത്തിയ അഭിരാമിയെയും കാത്തെന്നവണ്ണം രാമേട്ടൻ ചായയുമായി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു… "എന്താ മോളെ ആ മുറിയിൽ നടന്നത്"…? ദേവൻകുഞ്ഞ് വളരെ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു ഇറങ്ങുമ്പോൾ… എന്തോ പന്തികേട് മണത്ത രാമേട്ടൻ അഭിരാമിയോട് നടന്നതെന്താണെന്ന് തിരക്കി… അഭിരാമിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മുറിയിൽ താനും ദേവദത്തനും തമ്മിൽ നടന്ന സംഭാഷണവും തുടർന്നുണ്ടായതും രാമേട്ടനോട് വിശദീകരിച്ചു… "വേണ്ടായിരുന്നു മോളെ…എന്നാലും അങ്ങനെയൊക്കെ ദേവൻകുഞ്ഞിനോട് പറയാൻ മോൾക്കെങ്ങനെ ധൈര്യം വന്നു"…? എല്ലാം അഭിരാമിയിൽ നിന്നുമറിഞ്ഞ രാമേട്ടന്റെ മുഖത്തൊരു അത്ഭുതം നിറഞ്ഞു… "എനിക്ക് ശരിയെന്നു തോന്നുന്ന അഭിപ്രായം പണ്ടും അത് ആരുടെ മുഖത്ത് നോക്കിയാണെങ്കിലും പറഞ്ഞാണ് ശീലം. അത് കൊണ്ട് ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ എനിക്ക് ശത്രുക്കളും ഒരുപാട് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്"….അഭിരാമി പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി…. "ദേവൻകുഞ്ഞിനും ഇതേ സ്വഭാവമാണ്…." രാമേട്ടൻ ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു… അഭിരാമി കേൾക്കരുതെന്ന് രാമേട്ടൻ കരുതി ശബ്ദം താഴ്ത്തിയാണ് രാമേട്ടനത് പറഞ്ഞതെങ്കിലും അഭിരാമിയത് കേട്ടിരുന്നു. എങ്കിലും അവൾ അറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ ചായ കുടിക്കുന്നത് തുടർന്നു…. "രാമേട്ടാ… എവിടെ നമ്മുടെ നരസിംഹം..? ആ മുറിയിൽ നിന്നും കോപാകുലനായി ഇറങ്ങിപ്പോയിട്ട് പിന്നെ കണ്ടില്ല. ഇവിടെ കാണുമെന്നു കരുതി"…ചായ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവദത്തനെ അത്രയും നേരം അവിടെയെങ്ങും കാണാത്തത് ശ്രദ്ധിച്ച അഭിരാമി രാമേട്ടനോട് തിരക്കി… രാമേട്ടൻ അതിന് മറുപടിയായി മുറ്റത്തേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി… രാമേട്ടൻ കൈ ചൂണ്ടിയ ഭാഗത്തേക്ക് അഭിരാമി ഒന്നെത്തിനോക്കി. അവൾ ആ ഭാഗത്തേക്ക് അപ്പോഴാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത്.. അങ്ങോട്ട് നോക്കിയ അഭിരാമി ഒന്ന് ഞെട്ടി.. ദേവദത്തൻ ചെടികൾക്കടുത്ത് നിന്നു കൊണ്ട് സിഗരറ്റ് വലിക്കുന്നതാണ് അഭിരാമി കണ്ടത്. അയാൾ ആരോടോ ദേഷ്യം തീർക്കുന്നു എന്ന പോലെ പുകച്ചുരുളുകൾ ഊതി വിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു… അത് കണ്ട അഭിരാമിയുടെ മനസ്സിൽ അവളറിയാതെയൊരു വിങ്ങൽ നിറഞ്ഞു… "രാമേട്ടാ….സാർ വലിക്കുമോ.. ഞാൻ ആദ്യമായി കാണുകയാ"… അഭിരാമിയുടെ സ്വരത്തിൽ ദുഃഖം ഘനീഭവിച്ചു നിന്നു… "എപ്പോഴുമൊന്നും വലിക്കില്ല… ലച്ചു മോളുടെയും മക്കളുടെയും ഓർമ്മകൾ നിറഞ്ഞു മനസ് വിഷമിക്കുമ്പോൾ വലിക്കുന്നത് കാണാം. അതാണെങ്കിൽ ഒന്നിന് പുറകെ മറ്റൊന്നായി കണക്കില്ലാതെ വലിച്ചു തള്ളും"….രാമേട്ടൻ വിഷാദത്തോടെ മറുപടി നൽകി… രാമേട്ടന്റെ മറുപടി അഭിരാമിയിലും വിഷാദം നിറച്ചു… പുറത്ത് ഒരു സിഗരറ്റ് കത്തി തീർന്നതിന് ശേഷം ദേവദത്തൻ അടുത്ത സിഗരറ്റ് എടുത്ത് കത്തിച്ചു വലിക്കാൻ തുടങ്ങി… ഒന്ന് രണ്ട് തവണ ആഞ്ഞു വലിച്ചു പുകച്ചുരുളുകൾ വിട്ടതിനു ശേഷം അടുത്ത പുക എടുക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ കയ്യിലൊരു പിടി വീണു… ദേവദത്തൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി… തുടരും #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ