'स्नेहा' (वय २८) ही एक प्रसिद्ध सोशल मीडिया इन्फ्लुएन्सर (Influencer) होती. तिचे इन्स्टाग्रामवर २ मिलियन फॉलोअर्स होते. तिचं आयुष्य म्हणजे फक्त कॅमेरा, रिंग लाईट आणि फिल्टर होतं. तिचा ६ वर्षांचा मुलगा, 'आर्यन', अनेकदा तिच्या व्हिडिओमध्ये दिसायचा. लोक कमेंट करायचे, "So cute! Best Mom-Son duo!" पण कॅमेरा बंद झाला की स्नेहाचं रूप वेगळं असायचं. त्या दिवशी रविवार होता. स्नेहा बेडरूममध्ये मेकअप करून तयार झाली होती. तिला "मोदर्स डे स्पेशल" (Mother's Day Special) रील बनवायची होती. थीम होती - 'आईचं प्रेम: जगातील सर्वात सुरक्षित जागा.' बाजूच्या हॉलमध्ये आर्यन खेळत होता. तो एकटाच होता कारण बाबा बिजनेस ट्रिपवर गेले होते. आर्यन धावत बेडरूममध्ये आला. त्याच्या हातात एक तुटलेलं खेळणं होतं. "मम्मा... मम्मा... हे बघ ना. हे तुटलं. मला भीती वाटतेय, ते सोफ्याखाली गेलंय." स्नेहा रिंग लाईट सेट करत होती. ती चिडली. "आर्यन! तुला कितीदा सांगितलंय मी शूट करतेय? मध्ये मध्ये नको येऊ. जा बाहेर खेळ. मी १० मिनिटात येते. मला मूड खराब नकोय माझा. गेट आऊट!" तिने आर्यनला रागाने हॉलमध्ये ढकललं आणि बेडरूमचा दरवाजा आतून 'लॉक' केला. जेणेकरून आर्यनचा आवाज व्हिडिओमध्ये येऊ नये. बिचारा आर्यन रडवेला झाला. तो हॉलमध्ये एकटाच खेळू लागला. रेकॉर्डिंग सुरू झालं. बेडरूममध्ये स्नेहा कॅमेरासमोर अतिशय भावूक होऊन ॲक्टिंग करत होती. बॅकग्राउंडला एक इमोशनल गाणं वाजत होतं... "तुझसे नाराज नहीं जिंदगी..." स्नेहा ओठांची हालचाल (Lip-sync) करत होती. डोळ्यातून खोटे अश्रू काढत होती. कॅप्शन होतं: "माझ्या मुलासाठी मी काहीही करू शकते. तोच माझा श्वास आहे." ती १०-१५ मिनिटं त्या बंद खोलीत रील बनवण्यात मग्न होती. तिने ५-६ रिटेक (Retakes) घेतले. बाहेर हॉलमध्ये काय चाललंय, याचा तिला थांगपत्ता नव्हता. इकडे हॉलमध्ये, आर्यन खेळता खेळता 'स्टोर रूम' कडे गेला. तिथे एक जुनी, मोठी 'लाकडी पेटी' (Antique Trunk) ठेवली होती, जी स्नेहाने 'व्हिंटेज शूट' साठी आणली होती. त्या पेटीचं झाकण उघडं होतं. आर्यनला लपाछपी खेळायची हुक्की आली. त्याला वाटलं, "मी यात लपतो, मम्मा आली की तिला 'धप्पा' करेन." तो त्या मोठ्या पेटीत उतरला. तो आत बसला... आणि चुकून त्याचा हात झाकणाला लागला. त्या जुन्या पेटीचं जड झाकण "धडाम!" करून खाली पडलं. त्या पेटीला बाहेरून 'ऑटो-लॉक' (Self-locking latch) होतं. ते जुन्या पद्धतीचं होतं. झाकण पडताच कडी अडकली. पेटी लॉक झाली. आर्यन अंधारात घाबरला. तो ओरडू लागला. "मम्मा! मम्मा! दार उघड! मी अडकलोय!" तो पेटीवर हाताने बुक्क्या मारत होता. "धड... धड... धड..." त्या पेटीत हवा जायला जागा नव्हती. ऑक्सिजन कमी होऊ लागला. त्याचा श्वास गुदमरू लागला. तो जीवाच्या आकांताने ओरडत होता... "मम्मा... वाचव... मम्मा..." पण बेडरूममध्ये? स्नेहाच्या कानात 'एअरपॉड्स' (Airpods) होते. ती गाण्यात मग्न होती. आणि तसंही तिने दरवाजा साऊंडप्रूफ केला होता. तिने आपलं 'परफेक्ट रील' बनवलं. ते एडिट केलं. फिल्टर लावला आणि 'पोस्ट' केलं. काही मिनिटातच लाईक्सचा पाऊस पडू लागला. "Wow Sneha! You are truly a great mother!" अशा हजारो कमेंट्स आल्या. स्नेहा खुश झाली. ती रुमबाहेर आली. "आर्यन? कुठेय माझा बाळ?" हॉल शांत होता. तिला वाटलं तो लपला असेल किंवा झोपला असेल. तिने पूर्ण घर शोधलं. किचन, बाल्कनी, सोफ्याखाली. आर्यन कुठेच नव्हता. ती घाबरली. तिने सोसायटीच्या वॉचमनला फोन केला. "माझा मुलगा खाली आलाय का?" वॉचमन म्हणाला, "नाही मॅडम. कोणीच नाही आलं." स्नेहाची अवस्था वेड्यासारखी झाली. ती रडत रडत पुन्हा घरात आली. अचानक तिची नजर त्या 'स्टोर रूम' कडे गेली. तिथे ती जुनी पेटी ठेवली होती. ती पेटी तिला थोडी हलल्यासारखी वाटली नाही, पण तिला तिथे संशयास्पद शांतता जाणवली. ती धावत गेली. तिने पेटी उघडण्याचा प्रयत्न केला. ती लॉक होती. तिच्या काळजात धस्स झालं. तिने कसं तरी करून, स्क्रू ड्रायव्हरने ती कडी तोडली आणि झाकण उघडलं. आणि... स्नेहाने जी किंकाळी फोडली, ती पूर्ण इमारतीने ऐकली. आत आर्यन पडला होता. त्याचं शरीर निळं पडलं होतं. त्याचे डोळे उघडे होते... आणि चेहऱ्यावर एक भयानक भीती होती. तो मम्माला हाक मारत मारत गुदमरून गेला होता. त्याच्या हाताची नखं पेटीच्या आतल्या बाजूला ओरबाडून तुटली होती. स्नेहा त्याला हलवू लागली. "आर्यन! उठ ना बाळा! मम्मा आली बघ! उठ ना!" ती त्याला हॉस्पिटलला घेऊन गेली. डॉक्टरांनी चेक केलं आणि मान हलवली. "I am sorry. He is gone. मृत्यू होऊन किमान २० मिनिटं झाली आहेत. गुदमरून जीव गेलाय (Asphyxia)." पोलिस आले. त्यांनी अपघाती मृत्यूची नोंद केली. स्नेहा आकांताने रडत होती. तिचं आयुष्य संपलं होतं. पोलिस इन्स्पेक्टर 'जाधव' तपासासाठी घरी आले. त्यांना शंका होती की नक्की त्यावेळी काय घडलं? त्यांनी स्नेहाचा मोबाईल जप्त केला. इन्स्पेक्टरने गॅलरी उघडली. त्यात तो 'शेवटचा व्हिडिओ' (Raw Footage) होता, जो स्नेहाने एडिट करण्याआधी रेकॉर्ड केला होता. या व्हिडिओमध्ये गाणं नव्हतं. फक्त स्नेहाची ॲक्टिंग आणि आजूबाजूचा आवाज (Ambient Sound) होता. इन्स्पेक्टरने हेडफोन लावले आणि तो व्हिडिओ प्ले केला. व्हिडिओमध्ये स्नेहा हसत होती, रडल्याचं नाटक करत होती. पण... व्हिडिओच्या बॅकग्राउंडला, अतिशय बारीक पण स्पष्ट आवाज रेकॉर्ड झाला होता. "धड... धड... धड..." (पेटीवर मारल्याचा आवाज). आणि एका लहान मुलाचा गुदमरलेला, क्षीण आवाज... "मम्मा... मम्मा... वाचव... मम्मा..." स्नेहा कॅमेरासमोर ॲक्टिंग करत होती, "माझ्या मुलासाठी मी जीव देऊ शकते..." आणि त्याच क्षणी, बॅकग्राउंडला तिचा मुलगा खरोखर जीव देत होता. तिच्या कॅमेऱ्याने त्याच्या मृत्यूचा आवाज रेकॉर्ड केला होता, जो तिने 'एअरपॉड्स' आणि 'लाईक्स' च्या नादात ऐकला नाही. जेव्हा पोलिसांनी स्नेहाला तो ऑडिओ ऐकवला... स्नेहाने स्वतःचं डोकं भिंतीवर आपटून घेतलं. "मी मारलं! माझ्या रीलने त्याला मारलं! मी जगाला दाखवायला 'प्रेम' करत होते, पण माझा बाळ शेजारच्या खोलीत मरत होता!" आज स्नेहा मेंटल हॉस्पिटलमध्ये आहे. ती कोणाशीच बोलत नाही. ती फक्त भिंतीवर बोटं फिरवते, जणू काही ती पेटी उघडण्याचा प्रयत्न करतेय. आणि अधून मधून ओरडते... "कट! कट! रिटेक घ्या! माझा आर्यन परत येईल!" पण आयुष्यात 'रिटेक' नसतात. सोशल मीडियाच्या आभासी जगात आपण इतके हरवलोय की, वास्तवातल्या आपल्या माणसांच्या हाका आपल्याला ऐकू येत नाहीत. मोबाईलचा स्क्रीन बाजूला ठेवा आणि आपल्या मुलांकडे बघा. कारण 'लाईक्स' (Likes) लाख मिळतील, पण गेलेला 'जीव' पुन्हा मिळणार नाही. मुलांसाठी 'परफेक्ट आई' सोशल मीडियावर नाही, तर घरात बना. #social media #जागतिक सोशल मिडीया डे #social media