#🤘 My Status ਰੁਪਈਆ ਨਹੀਂ, ਰਵੱਈਆ ਸਾਡਾ ਅਸਲੀ ਚਿਹਰਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਉਸ ਦੇ ਅਹੁਦੇ, ਪਦਵੀ ਜਾਂ ਪਹਿਰਾਵੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਸਮੇਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਨਿਰਾਦਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਿਰਦਾਰ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਹਰ ਬੋਲੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਸਾਡੀ ਅੰਦਰਲੀ ਉਚਾਈ ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਨੀਵੇਂ ਪੱਧਰ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਦਰ ਦਾ ਮੂਲ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਸਮ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੇ ਆਦਰ ਲਾਲਚ, ਦਿਖਾਵੇ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ਾਮਦ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਉਹ ਦਿਖਾਵਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਆਦਰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਅਧਾਰ ‘ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਬੂ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਾਦਰ ਜਾਂ ਤਿੱਖੀ ਗੱਲ ਵੀ ਜੇ ਕਦੇ ਕਰਨੀ ਪਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਧਾਰ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ। ਕੜਵਾਹਟ ਨਾਲ ਕਹੀ ਗੱਲ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਾਰ ਪੈਂਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸੰਤੁਲਨ ਨਾਲ ਕਹੀ ਗੱਲ ਗਿਆਨ ਦਾ ਚਾਨਣ ਮੁਨਾਰਾ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਵਿਚਰਦਿਆਂ ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਸਿਰਫ਼ ਧੁਨੀ ਨਹੀਂ, ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਫ਼ਜ਼ ਘਰ ਦੀ ਚਾਰਦੀਵਾਰੀ ਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ‘ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇੱਕ ਪੋਸਟ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਣਾ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੋਚੇ ਬਿਨਾਂ ਲਿਖਿਆ ਸ਼ਬਦ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁੱਝ ਪਲਾਂ ਦੀ ਚੁੱਪ ਅਕਸਰ ਸੌ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸਮਝਦਾਰੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਲੋਕ ਸਾਡਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਮਾਪਦੰਡ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਬਣਾਉਣੇ ਪੈਣਗੇ। ਸਤਿਕਾਰ ਕਦੇ ਮੰਗਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਇਹ ਕਮਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਮਾਈ ਧਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਅਖਲਾਕ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਹੁਦਾ ਵੱਡਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਵਿਵਹਾਰ ਨਿਮਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਹੁਦਾ ਵੀ ਖਿੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ੇ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਹੰਕਾਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਨਹੀਂ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਪੁਲ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਸੱਚਾ ਆਦਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੱਲਬਾਤ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਗਿਆਨ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਗੁਮਾਨ ਨਹੀਂ, ਨਿਮਰਤਾ ਬੋਲਦੀ ਹੋਵੇ। ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਸਿਧਾਂਤ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣੀ ਪਵੇਗੀ। ਪਿਆਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਲੰਮਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਡਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੁਕਮ ਛੋਟੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੀ ਟਿਕਦਾ ਹੈ। ਬੱਚੇ ਸਾਡੇ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ, ਸਾਡਾ ਰਵੱਈਆ ਸਿੱਖਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਥਾਂ ਹੁਕਮ ਹੋਣਗੇ, ਤਾਂ ਬੱਚੇ ਚੁੱਪੀ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧ ਸਿੱਖਣਗੇ। ਸਦਾਵੀਂ ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਦਰ ਇਕ ਬੀਜ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਇਹ ਬੀਜ ਬੀਜਦੇ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਉੱਗਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਜਾਂ ਹੰਕਾਰ ਦੇ ਬੀਜ ਬੀਜਾਂਗੇ ਤਾਂ ਉਮੀਦ ਪਿਆਰ ਦੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਵਿਵਹਾਰ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪਹਿਚਾਣ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਨੀਵਾਂ? ਜੀਵਨ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹਰ ਪਲ ਆਪਣਾ ਚਰਿੱਤਰ ਘੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ ਅਸੀਂ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ, ਵੱਧਦੇ ਹਾਂ। ਨਿਮਰਤਾ ਸਾਨੂੰ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਵੱਡਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਰੁਪਈਏ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਰਵੱਈਏ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਮਯਾਬ ਨਹੀਂ, ਕਾਬਿਲ ਵੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸੋ ਇੱਜ਼ਤ ਬੀਜੀਏ, ਸਤਿਕਾਰ ਕੱਟੀਏ, ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਸਲੀ ਖੇਤੀ ਹੈ। 🌿 ✍🏻ਹਰਫੂਲ ਸਿੰਘ ਭੁੱਲਰ 🌹 ਹਰਮੰਦਰ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ 📞+919463215026