ഋതുനന്ദനം... Part 19 തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ദേവദത്തൻ കണ്ടത് തന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന അഭിരാമിയെ ആണ്… അവളുടെ മുഖം ശോകാർദ്രമായിരുന്നു… ദേവദത്തൻ നോക്കി നിൽക്കെ അഭിരാമി അയാളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും സിഗരറ്റ് വാങ്ങി ദൂരെയെറിഞ്ഞു… "സാർ….. മതി വലിച്ചത്. എനിക്കറിയാം ആ കഥ സാറിന്റെ കഥ തന്നെയാണെന്ന്. എന്നിട്ടും ഞാനങ്ങനെ പറഞ്ഞത് ഇത്രയും വർഷം ഉറ്റവരുടെ വേർപിരിയലിന്റെ വേദനയിൽ ഉള്ള് നീറിക്കഴിയുന്ന സാറിന്റെ അവസ്ഥയിൽ വേദന തോന്നിയിട്ടാണ്. അതിന് സാറിങ്ങനെ വലിച്ചു കൂട്ടേണ്ട…." ഒരു നിർവികാരമനോഭാവത്തോടെ അഭിരാമി മൊഴിഞ്ഞു… ദേവദത്തൻ അവളെ രൂക്ഷമായൊന്നു നോക്കി…. "ഞാൻ വലിച്ചു കൂട്ടുന്നതിനു നിനക്കെന്താ…? എന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ നീയാരാ"…? പരുഷമായ ഭാവത്തോടെ ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു…. "ഞാൻ സാറിന്റെ ആരുമല്ലായിരിക്കാം….ഒരു ആരാധിക എന്നതിൽ കവിഞ്ഞു എനിക്ക് സാറുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ല"… മറുപടി നൽകുമ്പോൾ അഭിരാമിയുടെ മുഖത്തും ഗൗരവം കലർന്നു… "അഭി…. താനെന്റെ ആരുമല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിന് താനെന്നെ നിയന്ത്രിക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നു"….? രൂക്ഷഭാവത്തോടെ ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു.. "സാർ… കലാകാരന്മാരെ കുറിച്ച് പ്രത്യേകിച്ച് എഴുത്ത്കാരെ കുറിച്ച് പലർക്കും ഒരു ധാരണയുണ്ട്. അവർ കള്ളും കഞ്ചാവും അടിച്ചു നടക്കുന്നവരും സർവ്വ ദുശീലങ്ങളും കൊണ്ട് നടക്കുന്നവരും ആണെന്ന്. സാറും ആ കൂട്ടത്തിലേക്ക് പോയിട്ട് ആ ചിന്താഗതിയ്ക്ക് ഒന്ന് കൂടി വളമിട്ട് കൊടുക്കാനാണോ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. അത് പോലെയൊരു ചിന്ത ആർക്കും സാറിനെ പറ്റി ഉണ്ടാവരുതെന്ന് ഞാനാഗ്രഹിച്ചു പോയി…" അഭിരാമി മറുപടി നൽകി… "എടോ…എഴുത്ത്കാരും മനുഷ്യരാണ്. എല്ലാവരെയും പോലെ മജ്ജയും മാംസവും ഉള്ള മനുഷ്യർ. അവരുടെയുള്ളിലും ഒരു മനസ്സുണ്ട്. മറ്റുള്ളവരെ അറിയിക്കാതെ സ്വന്തം ദുഃഖങ്ങളെ കടിച്ചമർത്തി ജീവിക്കുന്നവർ. പ്രണയവും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞ കഥാപാത്രങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന എഴുത്തുകാരൻ ജീവിക്കുന്നത് ആ കഥാപാത്രങ്ങളെ പോലെയാവില്ല. അയാൾ ചിലപ്പോൾ ജീവിക്കുന്നത് തന്റെ ഉള്ള് നീറുന്ന സ്വകാര്യ ദുഃഖങ്ങളെ കടിച്ചമർത്തി ഉള്ളിലൊതുക്കിയായിരിക്കും. അപ്പോൾ അതിൽ നിന്നുമൊരാശ്വാസം തേടാൻ ഒരു പക്ഷേ ലഹരിയിളൊക്കെ അഭയം തേടിയേക്കാം"….. ദേവദത്തന്റെ സ്വരത്തിൽ ഒരു ആത്മനിന്ദ കലർന്നു… "സാർ…. ഉള്ളിലെ ദുഃഖങ്ങൾ ഇത് പോലെ വലിച്ചു തള്ളിയാൽ തീരുമോ. അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ഇതേ അവസ്ഥയിലൂടെ കടന്നു പോകുന്ന സ്ത്രീകൾ ഇത് പോലെ ചെയ്യുന്നില്ലല്ലോ. ദുഃഖങ്ങൾ മറക്കാൻ ലഹരിയിൽ അഭയം തേടുന്നത് ഒരു തരത്തിലുള്ള ഒളിച്ചോട്ടമാണ്. പരാജയപ്പെട്ടു എന്ന് ചിന്തിച്ചു പൊരുതാൻ ധൈര്യമില്ലാത്ത ഭീരുവിന്റെ ഒളിച്ചോട്ടം"…. അഭിരാമിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു നിർവികാരയും ഗൗരവവും നിറഞ്ഞു നിന്നു അത് പറയുമ്പോൾ. അവൾ ദേവദത്തന്റെ മുഖത്ത് നിന്നും കണ്ണെടുത്തില്ല അത് പറയുമ്പോൾ… അഭിരാമിയുടെ തലയുയർത്തിയുള്ള ആരെയും കൂസാത്ത തരത്തിലുള്ള ആ സംസാരം ദേവദത്തനിൽ അത്ഭുതം നിറച്ചു… ആദ്യമായ് കണ്ട നിമിഷം മുതൽ ഈ കുട്ടിയുടെ സംസാരരീതിയിങ്ങനെയാണ്. എപ്പോഴും ഇവളുടെ മറുപടി യുക്തി നിറഞ്ഞതാവും. തന്റെ അഭിപ്രായം എവിടെയും പറയാനും മടിക്കില്ല. മുന്നിലുള്ളവനെ നിശബ്ദനാക്കുന്ന വിധത്തിലുള്ള സംസാരം….അത്‍ഭുതത്തോടെ ദേവദത്തൻ ചിന്തിച്ചു… "സാർ…." അഭിരാമിയുടെ വിളി ദേവദത്തനെ തന്റെ ചിന്തകളിൽ നിന്നുമുണർത്തി… "സാർ… എനിക്കറിയാം സാറിപ്പോഴും ജീവിക്കുന്നത് എന്നെങ്കിലും സാറിന്റെ മക്കൾ സാറിനെ തിരഞ്ഞു വരുന്ന ഒരു ദിവസത്തിനാണെന്ന്. എന്നെങ്കിലും അവർ സാറിനെ തേടി വരും. എന്റെ മനസ്സങ്ങനെ പറയുന്നു"….. ശബ്ദത്തിൽ സൗമ്യത കലർത്തി അഭിരാമി മൊഴിഞ്ഞു… "നേരത്തെ ഞാൻ പറഞ്ഞത് പോലെ സാറൊരു ഭീരുവിനെ പോലെ മനസ്സിന്റെ നീറ്റലടക്കാൻ ലഹരിയെ പ്രാപിക്കുന്നത് എനിക്കെന്ത് കൊണ്ടോ ചിന്തിക്കുവാൻ വയ്യ. എനിക്കൊരുപാട് ബഹുമാനമാണ് സാറിനോട്. അത് കൊണ്ട് സാറിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇനിയിത് വേണ്ട"…. അങ്ങനെ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെകയ്യിൽ നിന്നും സിഗരറ്റ് പാക്കറ്റ് ബലം പ്രയോഗിച്ചു കൈക്കലാക്കി… എതിർപ്പിന്റെയൊരു കണിക പോലും ദേവദത്തനിൽ നിന്നുമുണ്ടായില്ല…. "രാമേട്ടാ…ഇങ്ങോട്ടൊന്നു വന്നെ..." അഭിരാമി പൂമുഖത്തിരുന്നു എല്ലാം നോക്കി നിന്നിരുന്ന രാമേട്ടനെ തങ്ങളുടെയടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു… അഭിരാമി ദേവദത്തനോട് സംസാരിക്കുന്നത് ഒന്നും കേൾക്കാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിലും അവളുടെ പ്രവൃത്തികളോട് അയാൾ ഒരെതിർപ്പും പ്രകടിപ്പിക്കാത്തത് രാമേട്ടനിൽ അത്ഭുതം നിറച്ചിരുന്നു… അത്ഭുതത്തോടെയെല്ലാം വീക്ഷിച്ചു നിന്ന രാമേട്ടൻ അഭിരാമി വിളിച്ചപ്പോൾ അവരുടെയടുത്തേക്ക് നടന്നു… "രാമേട്ടാ…ഇത് അടുപ്പിലിട്ട് കത്തിച്ചേക്ക്" തങ്ങളുടെ അടുത്തെത്തിയ രാമേട്ടന്റെ നേരെ അഭിരാമി സിഗരറ്റ് പാക്കറ്റ് നീട്ടി… രാമേട്ടനത് വാങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ആമോദപ്പൂക്കൾ തളിരിടുന്നത് കണ്ട അഭിരാമിയിലും അത് പ്രതിഫലിച്ചു നിന്നു…. "ഇന്ന് തൊട്ട് രാമേട്ടന്റെ ദേവൻ കുഞ്ഞ് എന്തുണ്ടായാലും പുക വലിക്കില്ല കേട്ടോ..." ദേവദത്തനെ നോക്കിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അഭിരാമി രാമേട്ടനോട് പറഞ്ഞു.. ദേവദത്തൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. മൗനം പൂണ്ടു നിൽക്കുന്ന ദേവദത്തനെ നോക്കിയൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് നടന്നു പോയി…. ദേവദത്തനെ നോക്കിയൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമി ചെമ്പരത്തി മരത്തിന്റെയടുത്തേക്ക് നടന്ന് നീങ്ങി. ഒരു ചെമ്പരത്തിപ്പൂവ് പൊട്ടിച്ചെടുത്തു കൊണ്ട് അവൾ ദേവദത്തന്റെയടുത്തേക്ക് തിരികെ വന്നു. അവൾ പൂവിതലുകളിൽ ഒരെണ്ണം പൊട്ടിച്ചു മടക്കി വീർപ്പിച്ചു പിടിച്ചു… ആ മടക്കിയ പൂവിതൾ അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെ കയ്യിൽ പിടിപ്പിച്ചു. ഇതെല്ലാം നിർന്നിമേഷനായി നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു അയാൾ. അഭിരാമി ദേവദത്തനെ നോക്കിയൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു കൊണ്ട് അയാളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചുയർത്തി തന്റെ നെറ്റിയ്ക്ക് നേരെ കൊണ്ട് വന്ന് നെറ്റിയിലിട്ട് ആ പൂവ് പൊട്ടിച്ചു…. വലിഞ്ഞു മുറുകിയിരുന്ന ദേവദത്തന്റെ മുഖഭാവങ്ങൾക്കൊരു അയവ് വന്നു… "ഇനി സങ്കടം കൂടി വലിക്കണമെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ ഇവിടെ വന്ന് പൂവിറുത്ത് ഇത് പോലെ നെറ്റിയിലിട്ട് പൊട്ടിച്ചോണം കേട്ടോ…എന്റെ നെറ്റിയിലല്ല ഈ നെറ്റിയിൽ…" ദേവദത്തന്റെ നെറ്റിയിൽ തൊട്ട് കാണിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമി മന്ദഹാസത്തോടെ മൊഴിഞ്ഞു… അവളുടെ നേരത്തത്തെ പ്രവൃത്തിയിൽ തന്നെ മനസ്സിലെ കാറും കോളും നീങ്ങിയിരുന്ന ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയുടെ അപ്പോഴത്തെ സംസാരം കൂടി കേട്ടപ്പോൾ ചിരിച്ചു പോയി…. "ഇനി വലിക്കുമോ "…അഭിരാമി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു…. ദേവദത്തൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി… "ഗുഡ് ബോയ് "… അഭിരാമിയൊരു കുസൃതിയോടെ ദേവദത്തന്റെ മീശത്തുമ്പിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു…. പൂമുഖത്തെത്തി ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ രാമേട്ടൻ ഇതെല്ലാം കണ്ടു നിന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് അഭിരാമിയോടുള്ള വാത്സല്യം കളിയാടി. രാമേട്ടൻ അവരെയും തന്റെ കയിൽ അഭിരാമിയേല്പിച്ച സിഗരറ്റ് കൂടിലേക്കും ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു…. ദേവദത്തന്റെ മീശത്തുമ്പിൽ അഭിരാമി പിടിച്ച നിമിഷത്തിൽ അയാളുടെ മിഴികൾ എന്തോ ഓർത്തെന്നവണ്ണം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി…. "സാർ "… ദേവദത്തന്റെ പൊടുന്നനെയുണ്ടായ ഭാവമാറ്റത്തിൽ പരിഭ്രാന്തയായ അഭിരാമി അയാളെ വിളിച്ചു…. അഭിരാമി വിളിച്ചത് കേട്ട ദേവദത്തൻ ധൃതിയിൽ തന്റെ മിഴികൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് അവളെ നോക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ചു… "സാർ…എന്ത് പറ്റി…? ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഒരോളത്തിൽ ചെയ്തു പോയതാ "… താനെന്തോ അബദ്ധം ചെയ്‌തെന്നോർത്ത് അഭിരാമി ദേവദത്തനോട് ക്ഷമാപണരൂപത്തിൽ മൊഴിഞ്ഞു… "ഏയ്…അതൊന്നും കുഴപ്പമില്ലെടോ…ഞാൻ പെട്ടെന്ന് പഴയ ചിലതൊക്കെ ഓർത്ത് പോയി"… ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി… "സാർ….എന്താണ് സാർ ആ ഓർമ്മകൾ…എന്നോട് പറയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടില്ലെങ്കിൽ സാറ് പറ….ഞാനുമൊന്ന് കേൾക്കട്ടെ"…അഭിരാമി ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു… "ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ലെടോ… താനെന്റെ മീശത്തുമ്പിൽ പിടിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് പണ്ട് അനുമോൾ ഇത് പോലെ പിടിക്കുന്നത് ഓർമ വന്നു"… ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി… "ഓഹോ… അതാണല്ലേ കാര്യം… എന്നാൽ നരസിംഹം പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്ത് സെന്റിയടിക്കാതെ എനിക്ക് ആ വാളൻ പുളിമരത്തിൽ നിന്നും ഒന്ന് രണ്ട് പുളിയെറിഞ്ഞിട്ട് തന്നേ"… അഭിരാമി കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ദേവദത്തന്റെ കയ്യും പിടിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കാനൊരുങ്ങി… അഭിരാമിയുടെ ആദ്യമായുള്ള നരസിംഹം എന്ന വിളിയിലും കുസൃതിയിലുമെല്ലാം സ്തബ്ദനായി നിന്ന ദേവദത്തൻ എതിർപ്പൊന്നും കൂടാതെ അവളുടെ കൂടെ നീങ്ങി…. "ആദ്യം സാർ…ഇപ്പോൾ നരസിംഹം.. കൊള്ളാമെടോ അഭി…നല്ല ബഹുമാനമാണ് കൊച്ചിന്"… പുളി മരത്തിനടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഒരു ചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോട് പറഞ്ഞു…. "എന്താണെന്നറിയില്ല…ഈ കഥാകൃത്തിനോട് കുറച്ചു മുൻപ് തർക്കിച്ചതിന് ശേഷം എനിക്കങ്ങനെ വിളിക്കുവാനാ തോന്നുന്നത്. ഞാനങ്ങനെ മാത്രമേ ഇനി വിളിക്കൂ.ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇനിയിങ്ങോട്ട് വരുന്നില്ല "…അഭിരാമി കൃത്രിമമായൊരു പരിഭവം എടുത്തണിഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "തനിക്കിഷ്ടമുള്ളത് വിളിച്ചോടോ അഭി..." ദേവദത്തൻ അവളുടെ ഭാവങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി അവൾക്ക് മറുപടി നൽകി… "മൈ സ്വീറ്റ് നരസിംഹം "…അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെ നേരെ കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… ദേവദത്തൻ അത് കേട്ട് ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു… "ആരും കേൾക്കേണ്ട ഈ ചിരി…നരസിംഹത്തിന് വട്ടായെന്ന് കരുതും മറ്റുള്ളവർ…പൊതുവെ എഴുത്തുകാരൊക്ക വട്ടന്മാരാണെന്ന് ചിലർക്കൊക്കെയൊരു വിചാരമുണ്ട് "…അഭിരാമി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "അഭി…ഇവിടെ ആരും വരാനും കേൾക്കാനുമൊന്നുമില്ലെടോ. പിന്നെ തനിക്ക് വാളൻ പുളിയോടെന്താ ഇത്രയ്ക്ക് കൊതി. സ്ത്രീകൾ വാളൻ പുളി കൂടുതൽ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത് എപ്പോഴാണെന്ന് അറിയാമല്ലോ. ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു പോകും "… പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയെ കളിയാക്കി… "അയ്യെടാ…നരസിംഹം ചില പൈങ്കിളി നോവൽ തലത്തിലെത്തിയല്ലോ അപ്പോഴേക്കും. ഇവിടേക്ക് ആരും വരില്ലെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്. പിന്നെ ആ പറഞ്ഞതിനുള്ള മറുപടി ഇതാണ്. ഞാൻ ആരെയെങ്കിലും കണ്ടെത്തി അത് നടക്കുമ്പോൾ വിളിച്ചറിയിക്കുന്നുണ്ട്. അപ്പോൾ നരസിംഹം ഞാൻ പറയുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് അയച്ചു തന്നേച്ചാൽ മതി"….ഒന്ന് ചൊടിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ ദ്വയാർത്ഥത്തിൽ കളിയാക്കിപറഞ്ഞതിന് അഭിരാമി മറുപടി നൽകി… "ആയിക്കോട്ടെ…എത്രയും പെട്ടെന്ന് അത് നടക്കട്ടെ "…ദേവദത്തൻ ആർത്തു ചിരിച്ചു… അഭിരാമി അയാളെ മുഖം കൂർപ്പിച്ചൊന്ന് നോക്കി… അപ്പോഴേക്കും അവർ പുളിമരച്ചുവട്ടിൽ എത്തി….. താഴെ പുളികളൊന്നും വീണു കിടക്കാത്തതിനാൽ ദേവദത്തൻ കല്ലുകളെടുത്ത് ഒന്ന് രണ്ട് തവണയായി എറിഞ്ഞു കുറച്ചു പുളി വീഴ്ത്തി. പുളികൾ വീഴുമ്പോൾ അഭിരാമി പാഞ്ഞു പോയെടുത്ത് കൊണ്ടിരുന്നു. കൊച്ചു കുട്ടികളെ പോലെയുള്ള അവളുടെ പ്രവൃത്തികൾ ദേവദത്തനിൽ ഒരേ സമയം ചിരിയും വാത്സല്യവും ചില ഓർമകളും നിറച്ചു. അതയാളുടെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു… പുളികൾ എടുത്ത് തോട് പൊളിച്ചു നുണഞ്ഞു കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ അഭിരാമി കണ്ടു ദേവദത്തന്റെ മുഖഭാവങ്ങൾ….. "എന്താ മിസ്റ്റർ നരസിംഹം….ഈ ലോകത്തൊന്നുമല്ലേ "… അഭിരാമിയൊരു ചിരിയോടെ ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു… "താനിങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഇപ്പോൾ എന്റെ അനുമോൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഓർത്തു പോയെടോ…തന്റെ പ്രായമായിട്ടുണ്ടാകും അവൾക്കിപ്പോൾ "….ദേവദത്തൻ മറുപടി പറയുമ്പോൾ അയാളുടെ മുഖത്തൊരു നിരാശ പടർന്നു… "ദേ..ഇനി ആ ഓർമ്മകളിൽ മുഴുകി സെന്റിയാവേണ്ട. മക്കൾ വരുന്ന സമയത്ത് വരട്ടെ. ഇനി നരസിംഹത്തിന് വിരോധമില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ തല്ക്കാലം അനുമോളായേക്കാം ഒറിജിനൽ അനുമോൾ വരുന്നത് വരെ. അല്ലാതെ എന്റെ മുന്നിലീ ഭാവം വേണ്ട. നിങ്ങൾ എഴുത്തുകാരുടെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ എന്റെ മുന്നിലെപ്പോഴും 'കുസുമവദനമോഹസുന്ദരൻ' ആയി ഇരുന്നേച്ചാൽ മതി…കേട്ടോ നരസിംഹം"…കൃത്രിമമായ ഒരു ശാസന കലർത്തികൊണ്ട് അഭിരാമി പറഞ്ഞു… "അഭി…തന്നെയെന്റെ അനുമോളുടെ സ്ഥാനത്ത് തന്നെയാണ് കാണുന്നത്..." നിറഞ്ഞ വാത്സല്യത്തോടെ ദേവദത്തൻ മൊഴിഞ്ഞു…. "ശരിക്കും "… അഭിരാമിയൊരു ഇളക്കത്തോടെ കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു… "അതേടോ "… ചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി…. "താങ്ക് യൂ താങ്ക് യൂ "… അഭിരാമി കൊഞ്ചലോടെ പറഞ്ഞു... ദേവദത്തൻ അവളുടെ കുസൃതികളെ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു… "ആട്ടെ…അനുമോൾ എങ്ങനെയായിരുന്നു..? നല്ല വികൃതിയായിരുന്നോ"…? അഭിരാമി ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു… "ആ പ്രായത്തിന്റേതായ കുസൃതികൾ അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ എന്റെ ആ പണിപ്പുരയിൽ കയറി എങ്ങനെയെങ്കിലും കയ്യിൽ ചായം പറ്റിക്കും എന്നിട്ട് അതെപ്പോഴും എന്റെയും, രാമേട്ടന്റെയും, ലച്ചുവിന്റെയുമൊക്കെ മുഖത്തും വസ്ത്രത്തിലുമൊക്കെ ആക്കും. ചിലപ്പോൾ പെയിന്റ് ഉള്ള ബ്രഷ് എടുത്ത് കൊണ്ട് വന്നു എന്റെ മൂക്കിലും മുഖത്തുമൊക്കെ തേക്കും. എത്രയോ തവണ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ നേരത്ത് അവളുടെ അത്തരം കുസൃതികൾ കാരണം ഇട്ട വസ്ത്രം മാറ്റേണ്ടി വന്നിരിക്കുന്നു...." ദേവദത്തൻ ആ സന്ദർഭങ്ങളൊക്കെ ആലോചിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമിയോട് വിവരിക്കുവാൻ തുടങ്ങി… "പിന്നെ എവിടെയെങ്കിലും ഞാനിരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ മേലേക്ക് ഓടിക്കയറും. എന്നിട്ട് താൻ നേരത്തെ പിടിച്ചത് പോലെ എന്റെ മീശത്തുമ്പിൽ പിടിച്ചു കളിക്കും…ലച്ചുവിന്റെ അടുത്ത് കുസൃതി കാണിക്കുമ്പോൾ ലച്ചു വഴക്ക് പറയും ചിലപ്പോൾ തല്ലും കിട്ടും. അപ്പോഴൊക്കെ എന്റെയടുത്തോട്ട് വരുമ്പോൾ ഞാൻ വാരിയെടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ സങ്കടമെല്ലാം മാറും…" "അവൾക്ക് മൂന്ന് വയസ്സ് ആവുന്നത് വരെ മാത്രമേ എനിക്കതിനൊക്കെ ഉള്ള ഭാഗ്യമുണ്ടായുള്ളൂ"....എല്ലാം വിവരിച്ചു തീരുമ്പോൾ അവസാനമാകുമ്പോഴേക്കും ദേവദത്തന്റെ ശബ്ദമിടറി… തന്റെ മക്കളെ ഓർത്ത് അഘാധമായ ദുഃഖവും പേറി നടക്കുന്ന ഒരച്ഛന്റെ മുഖമവിടെ അഭിരാമിയ്ക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു… "സാർ…അത് ചിന്തിച്ചിനി മനസ് വിഷമിപ്പിക്കേണ്ട… സാറിനെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരുപാട് ആളുകൾ ഉണ്ട്. അവരുടെയൊക്കെ പ്രിയ എഴുത്തുകാരൻ വിഷമിക്കരുത്…." അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെ കയ്യിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ആശ്വസിപ്പിച്ചു… ദേവദത്തൻ അവളെ നോക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ചു.. "അതൊക്കെ പോട്ടെ.. താൻ ഇവിടെ വന്നിട്ട് കുറച്ചായില്ലേ. അമ്മയെ കാണാനൊന്നും പോകുന്നില്ലേ"…? ദേവദത്തൻ അങ്ങനെ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് വിഷയം മാറ്റി.. "ആറു മാസമാവാറായി… അടുത്ത ആഴ്ച പോകണം "…അഭിരാമി മറുപടി നൽകി.. "അഭി…എന്നാൽ തനിക്ക് അടുത്ത ആഴ്ചയിലെ ബുധനാഴ്ച ഒന്ന് വരാമോ ഇവിടെ വരെ…" ദേവദത്തൻ അവളോട് തിരക്കി… "അതെന്തിനാ നരസിംഹം…അന്നാണെങ്കിൽ വർക്കിംഗ്‌ ഡേ കൂടിയാണ് "…അഭിരാമി ഒന്നാലോചിച്ചു കൊണ്ട് നിന്നു… "അന്ന് ഒഴിവാക്കിയിട്ട് വാ താനിവിടെ. വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ തനിക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കാം "… ചിന്താകുഴപ്പത്തിലാണ്ട അഭിരാമിയോട് ദേവദത്തൻ നിർദേശിച്ചു…. അഭിരാമി പതുക്കെ ശരിയെന്നു തലയിളക്കി.. തുടരും #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ