അയലത്തെ അമ്പിളി 🌜13 കാൾ കട്ടാക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രുദ്രന് നേരിയ ആശ്വാസം തോന്നി. ഷാനു വെറും വാക്ക് പറയാറില്ല. ആശ്വസിപ്പിക്കാനായി പോലും. അത് മതി ... അപ്പുവിനെ മാത്രം കിട്ടിയാൽ മതി ..... വേറെ ഒന്നും വേണ്ട രുദ്രന് ..... രുദ്രൻ കണ്ണടച്ച് കാട്ടിലിലേക്കിരുന്നു. " അപ്പൂ ... മോളെ ... എവിടെയാ കുഞ്ഞേ നീ? " 🌜 കരഞ്ഞു തളർന്ന് അപ്പുമോള് കാവ്യയുടെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് ഉറക്കമാണ്. കാവ്യയുടെ ഒപ്പം അപ്പുമോളെക്കൂടി കണ്ടപ്പോഴേ അയാൾക്ക് ദേഷ്യം പിടിച്ചിരുന്നു. അപ്പുവിനെ കൂടെ കൂട്ടാനുള്ള സാഹചര്യം കാവ്യ വിശദീകരിച്ചിട്ടും അയാളുടെ ദേഷ്യം മാറിയില്ല. ഒടുവിൽ കുഞ്ഞിനെ എറണാകുളം എത്തുന്നതിനു മുന്നേ ഒഴിവാക്കാനുള്ള വഴി തനിക്ക് അറിയാമെന്നു കാവ്യ പറഞ്ഞത് കൊണ്ടും, അവളുടെ കൈവശം ഉള്ള നാലര ലക്ഷം രൂപ നഷ്‍ടപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തത് കൊണ്ടും അയാൾ തന്റെ അനിഷ്ടം അടക്കി. കാർ കുറച്ചു മുന്നോട്ട് പോയപ്പോഴേ അപ്പുമോൾ വീട്ടിൽ പോകണമെന്ന് പറഞ്ഞു ബഹളം വയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അമ്മ പറ്റിക്കുകയാണെന്ന് മനസിലായത് കൊണ്ടോ ഉറക്കം വന്നു തുടങ്ങിയത് കൊണ്ടോ കുഞ്ഞ് ബഹളം കൂട്ടി കരയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു .... കരച്ചിൽ മാറ്റാൻ ആവതും ശ്രമിച്ചിട്ടും കാവ്യക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. കുറേ കരഞ്ഞു തളർന്ന് അപ്പു അവളുടെ നെഞ്ചിൽ തന്നെ ചേർന്ന് കിടന്ന് ഉറക്കമായി. 🌜 കാർ കുറേ ദൂരം മുന്നോട്ട് ഓടിയപ്പോൾ അയാൾ റോഡിനൊരു വശം ചേർത്ത് കാർ ഒതുക്കിയിട്ടു. " കാവ്യ .... " അയാൾ അവൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞിരുന്നു. " ഇനിയുള്ള ജീവിത്തിൽ നമ്മൾ രണ്ടാളും മാത്രം ആയിരിക്കുമെന്ന് .... രണ്ടാളുടെയും കുഞ്ഞുങ്ങൾ അതിൽ ഉണ്ടാവില്ല എന്ന് .... നമ്മൾ ഉറപ്പിച്ചതാണ്. അല്ലെ? " " അതേ.. അതിനിപ്പോ എന്താ? " കാവ്യയും തല തിരിച്ചു അയാളെ നോക്കി. അപ്പുവിന്റെ തുടയിൽ അവൾ അപ്പോഴും ചെറുതായി തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. " എന്താന്നോ? അപ്പൊ ഈ കുഞ്ഞോ? ഇതിനെ എന്ത്‌ ചെയ്യും എന്നാണ് ? " എപ്പോഴത്തെയും പോലെ കാവ്യയുടെ കൂസലില്ലാത്ത സംസാരം ഇത്തവണ അയാളെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. " ഇവിടെ നിന്ന് ഒരു അര കിലോമീറ്റർ കൂടി മുന്നോട്ട് പോയാൽ ഇടത്തേയ്ക്ക് ഒരു വഴിയുണ്ട്. അത് വഴി കഷ്ടിച്ച് അഞ്ച് മിനിറ്റ് യാത്ര ... മേരി മാതാ ഓർഫനേജ് .... മുൻപ് ഞാൻ ഒന്ന് രണ്ട് തവണ രുദ്രനോടൊപ്പം അവിടെ പോയിരുന്നു. അയാളുടെ അമ്മ മരിച്ച ശേഷം അവരുടെ എല്ലാ ചരമ വാർഷികത്തിനും അവിടുത്തെ കുട്ടികൾക്ക് ഫുഡും ഡ്രസ്സും ഒക്കെ കൊടുക്കാറുണ്ട്. അല്ലാതെയും അയാളവിടെ പോകാറും സഹായം ചെയ്യാറുമൊക്കെ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. അവിടുത്തെ കുട്ടികൾക്കും ഫാദറിനും ഒക്കെ രുദ്രനെ നന്നായിട്ടറിയാം. ഒന്ന് രണ്ട് തവണ ഞാനും അവിടെ പോയിട്ടുണ്ട്. അപ്പുവിനെ കൊണ്ട് പോകണമെന്ന് പറഞ്ഞു രുദ്രൻ നിർബന്ധിച്ചു കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോയതാണന്ന്. അന്ന് അപ്പു തീരെ കുഞ്ഞായിരുന്നു. " കാവ്യ അപ്പുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. " നമുക്ക് അപ്പുവിനെ അവിടെ ആക്കാം. " അവൾ മനസ്സിൽ കണ്ട ഉപായം പറഞ്ഞു. " ആഹാ ... ബെസ്റ്റ്. ഈ രാത്രി നമ്മള് ഈ കൊച്ചിനേം കൊണ്ട് വരുമെന്നും പറഞ്ഞു അവരവിടെ ഗേറ്റും തുറന്നിട്ട് കാത്തിരിക്കുവല്ലേ? നടക്കുന്ന കാര്യം വല്ലോം പറ. ... " അയാളൊന്ന് പുച്ഛത്തിൽ ചിരിച്ചു. " രാത്രിയിലും അവിടുത്തെ മെയിൻ ഗേറ്റ് മാത്രേ പൂട്ടാറുള്ളൂ ... ഒരു ചെറിയ ഗേറ്റ് കൂടിയുണ്ട് .. അത് രാത്രിയും പൂട്ടാറില്ല. " രുദ്രൻ മുൻപെന്നോ പറഞ്ഞത് ഓർത്തു കൊണ്ട് കാവ്യ പറഞ്ഞു. " നമുക്ക് പോവാം. അപ്പുവിനെ അവിടെ ആക്കാം. അവർക്ക് രുദ്രനെ മാത്രമല്ല അപ്പുവിനെയും അറിയാമായിരിക്കും.... വണ്ടിയെടുക്ക്. ഞാൻ വഴി പറഞ്ഞു തരാം. " ഇത് വല്ലതും നടക്കുമോ എന്ന ഭാവത്തിൽ കുറച്ചു സമയം കാവ്യയുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നതിനു ശേഷം അയാൾ വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുത്തു. 🌜 കാവ്യ പറഞ്ഞു കൊടുത്ത വഴിയിലൂടെ കാർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. കുറച്ചു ദൂരം ഓടി അതൊരു വലിയ ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. കാവ്യ അപ്പുവിനെ എടുത്തു തോളിലേക്ക് കിടത്തി. " ഞാൻ ഇപ്പൊ വരാം. കാർ സ്റ്റാർട്ടാക്കി നിർത്തിക്കോ.... " ഡോർ തുറന്നിറങ്ങും വഴി കാവ്യ അയാളോട് പറഞ്ഞു. പള്ളിയുടെടുത്താണ് ഓർഫനേജ്. ഉയരമുള്ള മതിൽക്കെട്ട്. വലിയ ഗേറ്റ്. അത് ബലമുള്ള താഴിട്ട് അകത്തു നിന്നും പൂട്ടിയിട്ടുണ്ട്. കാവ്യ വലിയ ഗേറ്റ് കടന്ന് മുന്നോട്ട് നടന്നു. കുറച്ചു മാറിയുള്ള ചെറിയ വിക്കറ്റ് ഗേറ്റ് തുറന്ന് അകത്തേയ്ക്ക് കയറി. മുഖാമുഖം നോക്കി നിൽക്കുന്നത് പോലെ രണ്ട് കെട്ടിടങ്ങൾ. രണ്ടിനും മാധ്യത്തിലായി ചെടികൾ നട്ടു പിടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന വലിപ്പമുള്ള മുറ്റം. അവിടെ മാതാവിന്റെ വലിയൊരു പ്രതിമ. പ്രതിമയ്ക്ക് ചുറ്റും മഞ്ഞ നിറത്തിൽ നേരിയ പ്രകാശം മാത്രം. കാവ്യ അപ്പുമോളെ ആ പ്രാതിമയ്ക്ക് തൊട്ട് താഴെ കിടത്തി. തിരിഞ്ഞ് ഗേറ്റ് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്ന് തുടങ്ങിയതും എവിടെ നിന്നോ ഒരു നായ ഓടിവന്നു അവളുടെ മുന്നിൽ നിന്നു. കാവ്യ ഭയന്നു പോയി. കറുത്ത് ഇരുണ്ട നിറത്തിൽ നല്ല വലിപ്പം ഉള്ളൊരു നായ. നാവ് പുറത്തേക്ക് നീട്ടി കണ്ണുകൾ തുറിപ്പിച്ച് അത് കാവ്യയെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ അതിന്റെ പല്ലുകൾ തിളങ്ങി. അത് കാവ്യയെ നോക്കി മുരണ്ടു. കാവ്യ രണ്ടടി പിറകിലേക്ക് നീങ്ങിപ്പോയി. തിരിഞ്ഞ് അപ്പുവിനടുത്തേക്ക് നടക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതും നായ ഒരു ചാട്ടത്തിന് അവൾക്കും അപ്പുവിനും ഇടയിൽ വന്നു നിൽപ്പായി. കാവ്യയെ തന്നെ നോക്കി മുരണ്ടു കൊണ്ട് അത് മുന്നിലേക്ക് രണ്ടടി വച്ചു. ഉറക്കെ കുരച്ചു കൊണ്ട് നായ അവളുടെ നേർക്ക് ചാടിയതും കാവ്യ ഭയന്നു വിറച്ചു ഗേറ്റിന് നേർക്ക് തിരിഞ്ഞോടി. ഓടി വന്നു കാറിലേക്ക് കയറി ഇരുന്ന് കിതയ്ക്കുന്നവളെ അയാൾ അങ്കലാപ്പോടെ നോക്കി. " എന്താ? എന്ത്‌ പറ്റി? " " ഒന്നുമില്ല. പോകാം... " ഡാഷ് ബോർഡിൽ വച്ചിരുന്ന ചെറിയൊരു കുപ്പി വെള്ളം എടുത്തു വായിലേക്ക് കമിഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് കാവ്യ പോകാമെന്നു കൈ കാണിച്ചു. " അനന്തു വിളിച്ചിരുന്നു. ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് തന്നെ ബാംഗ്ലൂർക്ക് പോകാന്നാ അവൻ പറഞ്ഞത്. കാശ് നിന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ടല്ലോ അല്ലെ? അതിന്റെ ബലത്തിലാ ഞാൻ നീയീ പറഞ്ഞതിനൊക്കെ സമ്മതിച്ചത്. " കാർ മുന്നോട്ടെടുക്കവേ അയാൾ പറഞ്ഞു. " ഹ്മ്... അത് തന്നെയാ നല്ലത്. കാശൊക്കെ എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്. " ഒഴിഞ്ഞ കുപ്പി സീറ്റിന് പിറകിലേക്കിട്ട് കൊണ്ട് കാവ്യ സീറ്റ് ബെൽറ്റ് വലിച്ചിട്ടു. 🌜 നായ പതിയെ അപ്പുവിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. കുനിഞ്ഞ് അപ്പുവിനെ ആകെ ഒന്ന് മണപ്പിച്ചു. ശേഷം അപ്പുവിന് തൊട്ടടുത്തായി കയറി കിടന്നു. മുൻ കാലുകൾ നീട്ടി വച്ച് അതിലേക്ക് തല ചേർത്ത് ഗെറ്റിലേക്ക് കണ്ണ് നോക്കി അതങ്ങനെ തന്നെ കിടന്നു. അപ്പുമോൾക്ക് കാവലായി..... 🌜 ഹാളിലെ നിലത്ത്, വലത് കാല് നീട്ടി വച്ച്, മടക്കി വച്ച ഇടത് കാൽമുട്ടിലേക്ക് തല ചേർത്ത് വച്ചിരിക്കുന്നവനെ സരസ്വതിയമ്മ വേദനയോടെ നോക്കി. എവിടെയൊക്കെയോ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പൊ വന്നു കയറിയതേയുള്ളൂ... വന്നപ്പോ തുടങ്ങിയ ഇരിപ്പാണിത്. മുടിയൊക്കെ ആകെ പാറി പറന്ന്, കരഞ്ഞു വീർത്ത കണ്ണുകളും ക്ഷീണം ബാധിച്ച മുഖവുമായി.... ഒരു രാത്രി കൊണ്ട് അവനൊരു മാറാ രോഗിയെപ്പോലെ ക്ഷീണിച്ചു അവശനായിപ്പോയി എന്ന് തോന്നി അവർക്ക്. രാവിലെ ഏഴു മണിക്ക് പതിവ് പോലെ വന്നു കയറിയപ്പോ രുദ്രൻ വീട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു താക്കോൽ കൈവശം ഉള്ളത് ഉപയോഗിച്ച് വീട് തുറന്ന് അകത്തു കയറി. രുദ്രനെ മാത്രമല്ല കാവ്യയെയും അപ്പുവിനെയും കണ്ടില്ല... മൂന്നാളും കൂടി ഇത്ര രാവിലെ എങ്ങോട്ട് പോയിക്കാണും എന്ന് ആലോചിക്കാതിരുന്നില്ല. അതും തന്നോട് പറയാതെ.... രാവിലത്തേയ്ക്കുള്ള പലഹാരം ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കി വച്ചപ്പോഴാണ് രുദ്രൻ ലാൻഡ് ഫോണിൽ വിളിക്കുന്നത്. ഒരുപക്ഷെ അപ്പോഴായിരിക്കും അവൻ തന്നേക്കുറിച്ച് ഓർത്തിട്ടുണ്ടാവുക. കാര്യങ്ങളൊക്കെ അവൻ ചുരുക്കി പറഞ്ഞപ്പോൾ തൊട്ട് മനസ്സിൽ തോന്നിയ കലിപ്പാണ് കാവ്യയോട്. " ആ നശൂലത്തിനെ എന്റെ കയ്യീ കിട്ടിയാ വെട്ടി കീറി അടുപ്പിലും വയ്ക്കും ഞാൻ... " അവര് രുദ്രന്റെ അവസ്ഥ നോക്കി ദേഷ്യത്തോടെ പിറുപിറുത്തു. " ദൈവമേ... ആ മൂധേവി ഗുണം പിടിക്കരുതേ... " അവർ കൈകൾ കൂപ്പി പൂജാ മുറിക്ക് നേരെ നോക്കി പ്രാർത്ഥിച്ചു. അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ അത്രയും ആത്‍മാർത്ഥയോടെ മറ്റൊന്നും തന്നെ പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല. പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞതും മുറ്റത്ത് ഒരു ഓട്ടോ വന്നു നിന്നു. അതിൽ നിന്നും കാവ്യയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും അനിയത്തിയും പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ശ്രീധരനാണ് ആദ്യം അകത്തേയ്ക്ക് കയറിയത്. രുദ്രൻ അപ്പോഴും അതേ ഇരിപ്പ് തന്നെ. ശ്രീധരൻ രുദ്രന് അരികിലേക്ക് ചെന്നിരുന്നു. " മോനെ രുദ്രാ.... " അയാൾ അവന്റെ തോളിൽ കൈ വച്ച് വിളിച്ചിട്ടും രുദ്രൻ അനങ്ങിയില്ല. തല ഉയർത്തി നോക്കിയതുമില്ല. " അച്ഛനോട് ക്ഷമിക്കെടാ.... " അയാൾ രുദ്രന്റെ വലത് കൈ എടുത്തു അമർത്തി പിടിച്ചു. " അവള് ചെയ്ത തെറ്റിന് ഞാൻ നിന്നോട് മാപ്പ് ചോദിക്കാം... എനിക്ക്... എനിക്ക് അതല്ലേ പറ്റൂ.... " അയാൾ അവന്റെ കാല് പിടിക്കാനാഞ്ഞതും അത് വരെ അനക്കമില്ലാതിരുന്ന രുദ്രൻ ചാടി എഴുന്നേറ്റു. അയാളെ മുറുക്കെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു വച്ച് കരഞ്ഞു. രുദ്രനെക്കാളധികമായി ശ്രീധരന് ഉള്ള് നോവുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾക്ക് വല്ലാത്ത കുറ്റബോധം തോന്നി. രുദ്രന്റെ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥക്ക് കാരണക്കാരൻ താനാണ്. കാവ്യ അന്നേ പറഞ്ഞതാണ് ഈ വിവാഹം വേണ്ട എന്ന്. അവളുടെ മോഹങ്ങൾക്ക് ഒത്തുയരാൻ രുദ്രന് കഴിയില്ല എന്ന്.... തനിക്കായിരുന്നു താല്പര്യം.... തനിക്കായിരുന്നു നിർബന്ധം.... അവളുടെ നന്മയെക്കരുതി ചെയ്തതൊക്കെയും ഇന്ന് ഈ വിധം ആയിത്തീർന്നതിൽ അയാൾക്ക് വല്ലാത്ത ദുഃഖം തോന്നി. ശ്രീധരൻ അതിയായ മനോവേദനയോടെ രുദ്രന്റെ പുറത്ത് മെല്ലെ തലോടി.... കാവ്യ പോയതിൽ ഉള്ള വേദനയാണ് രുദ്രനെന്നാണ് അയാൾ കരുതിയത്. പക്ഷെ അതിൽ അവന് തെല്ലും വേദന ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... രുദ്രന്റെ നോവ് മുഴുവൻ അപ്പുമോളെ ഓർത്തായിരുന്നു. കൈകാലിട്ടടിച്ചു കടലിൽ മുങ്ങി താഴുന്ന അപ്പുവിന്റെ ചിത്രം അന്നേരവും അവന്റെ മനസ്സിൽ മായാതെ നിന്നിരുന്നു. അതവനെ കൊല്ലാതെ കൊല്ലാൻ ശേഷിയുള്ളാതായിരുന്നു.... 🌜 നവ്യയും വേദനയോടെ രുദ്രനെ നോക്കി നിന്നു . വർഷങ്ങളുടെ പരിചയമുണ്ട് രുദ്രനെ.... കാവ്യയുടെ ഭർത്താവാക്കുന്നതിനു മുന്നേ... ശ്രീധരന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ മകനായി. പലവട്ടം വീട്ടിൽ വന്നിട്ടുമുണ്ട്. കാണുമ്പോഴൊക്കെ അച്ഛന്റെ പിന്നിൽ പതുങ്ങി നിൽക്കുന്ന തന്നെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു വിശേഷങ്ങൾ തിരക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ നാണംകുണുങ്ങി ആവരുത് എന്ന് എപ്പോഴും ഉപദേശിക്കുമായിരുന്നു. രുദ്രേട്ടനുമായി പത്ത് വയസ്സിന്റെ വെത്യാസമുണ്ട്. അത് കൊണ്ട് അന്നേ ആള് തന്നെക്കൊണ്ട് വല്യേട്ടൻ എന്ന് വിളിപ്പിച്ചിരുന്നു. കാവ്യേച്ചിയുമായുള്ള കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചതോടെ ആ ബദ്ധം ഒന്ന് കൂടി ദൃഢമായി. തനിക്ക് ഒരേട്ടനെയും അച്ഛനൊരു മകനെയും കിട്ടി. പഠിക്കാനൊക്കെ മോശമായത് കൊണ്ട് പ്ലസ് ടൂ കഴിഞ്ഞു പ്രൈവറ്റ് ആയാണ് നവ്യ പഠിച്ചതൊക്കെയും. ആരോഗ്യപരമായ പ്രശ്നങ്ങൾ കാരണം ശ്രീധരന് ജോലിക്ക് പോകാൻ കഴിയാതെ വന്നതോടെ അവളുടെ പഠനച്ചിലവും രുദ്രൻ ഏറ്റെടുത്തു. എന്തിന്, നവ്യയ്ക്ക് വേണ്ടി മാട്രിമോണിയിൽ പരസ്യം കൊടുത്തതും, അരുണിനെ കണ്ടെത്തിയതും ഒക്കെ രുദ്രൻ തന്നെ ആയിരുന്നു. വിവാഹനിശ്ചയത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ഓടി നടന്നതും രുദ്രൻ തന്നെ. " രുദ്രൻ ഉള്ളോണ്ട് എനിക്ക് ഒന്നും അറിയണ്ട. കാവ്യെടെ ഭാഗ്യമാണവൻ... " അച്ഛൻ എത്ര വട്ടം അങ്ങനെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു? അത് എത്ര വട്ടം എന്ന് നവ്യക്ക് തന്നെ നിശ്ചയം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.... ബന്ധങ്ങളെയെല്ലാം സ്വന്തമായി ചേർത്ത് നിർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരുവൻ. അവനിലെ നന്മ കാണാതെ കൂടുതൽ മികച്ചവനെ തേടി പോയ കാവ്യയോട് നവ്യക്ക് അതിയായ ദേഷ്യം തോന്നി. 🌜 ടേബിളിൽ ഇരുന്ന മൊബൈൽ ബെല്ലടിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് രുദ്രൻ തന്റെ മുഖം ശ്രീധരന്റെ തോളിൽ നിന്ന് അടർത്തി മാറ്റിയത്. ഷാനുവിന്റെ കാൾ ആണെന്ന് കണ്ടു രുദ്രനത് പെട്ടന്ന് അറ്റാൻഡ് ചെയ്തു. അല്പനേരത്തെ സംസാരത്തിനു ശേഷം അത്യധികം നിരാശയോടെയാണ് അവൻ കാൾ കട്ടാക്കിയത്. " കാവ്യ സ്റ്റേഷനിൽ ഉണ്ട്. പക്ഷെ അപ്പുമോള്... മോള് അവളുടെ ഒപ്പമില്ല.... " 🌜 🌜 🌜 🌜 🌜 അഭിപ്രായം മറക്കല്ലേ.... കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ