मी रडलो नाही, कारण शिकवलं होतं — पुरुषाला आवाज नसतो, फक्त जबाबदाऱ्या असतात. आईसमोर हसलो, मित्रांत मजबूत दिसलो, पण रात्री छातीत साचलेलं दुःख श्वास घ्यायला देत नव्हतं. तुझं नाव मी कुणासमोर घेतलं नाही, कारण नाव घेतलं की स्मृती जाग्या होतात आणि पुरुष तिथेही एकटा पडतो. दार बंद करताना हात थरथरला, ते कुणी पाहिलं नाही, कारण थरथरणं ही पुरुषाची भाषा नाही. मी आजही उभा आहे, कोसळलो नाही याचाच मला अभिमान आहे, पण कुणी विचारलं तर #📝कविता / शायरी/ चारोळी #मराठी कविता चारोळ्या, शेर शायरी #कविता #मराठी कविता मी सांगेन — उभं राहणंही खूप वेदनादायक असतं.