सुदामा गाढ झोपेत होते. त्यांच्या पायथ्याशी बसलेले द्वारकाधीश श्रीकृष्ण आपल्या सख्याचे पाय चेपत असताना जुन्या आठवणींत इतके हरवून गेले होते की, त्यांना काळाचे भानच राहिले नाही. तितक्यात रुक्मिणीने हळूच त्यांच्या खांद्यावर हात ठेवला. भानावर येत कृष्णाने रुक्मिणीकडे पाहिले आणि मग सुदामाच्या शांत चेहऱ्याकडे बघून ते हळूच उठले आणि आपल्या कक्षात आले. - Shree Krishna and Sudama Friendship Incidence