आजच्या पिढीला कदाचित AC च्या खोलीतल्या मऊ गादीवरची झोप आवडत असेल, पण आमच्या पिढीसाठी 'स्वर्ग' म्हणजे काय होतं? तर उन्हाळ्याच्या सुट्टीत, मामाच्या गावी, शेणाने सारवलेल्या अंगणात, उघड्या आकाशाखाली भावंडांच्या गर्दीत झोपणं! 😍 ती संध्याकाळ झाली की अंगणात सडा टाकल्यावर येणारा तो ओल्या मातीचा सुगंध... आहाहा! मग सुरू व्हायची लगबग, ती म्हणजे 'पथारी' पसरण्याची. गोधड्या, सतरंज्या, आणि जुन्या साड्यांची ती लांबलचक रांग लागायची. आणि मग सुरू व्हायचं खरं महायुद्ध - "मी आजीच्या शेजारी झोपणार!", "मला कडेला जागा पाहिजे!", "ए, तू तिकडे सरक ना!". या भांडणात सुद्धा एक वेगळीच मजा होती. 😂 जेवणं आटोपून एकदा का सगळे त्या पथारीवर आडवे झाले की मग सुरू व्हायचा 'गप्पांचा फड'. दिवसभर काय काय दंगा केला, उद्या कोणाच्या शेतात कैरी पाडायला जायचं, आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे... हळू आवाजात सांगितल्या जाणाऱ्या 'भुताच्या गोष्टी'! 👻 त्या गोष्टी ऐकताना भीती वाटायची, एकमेकांना चिकटून झोपायचो, पण तरीही "पुढं काय झालं?" हे विचारायची उत्सुकता असायचीच. वर पाहिलं की काळ्याभोर आकाशात असंख्य चांदण्या लुकलुकताना दिसायच्या. आम्ही त्या मोजायचा प्रयत्न करायचो, सप्तर्षी शोधायचो. अधूनमधून लांबून कुठल्यातरी कुत्र्याच्या भुंकण्याचा आवाज यायचा, किंवा रातकिड्यांची किरकिर ऐकू यायची. पण त्या शांततेत आणि भावंडांच्या त्या कुजबुजीत जी सुरक्षितता वाटायची, ती आजच्या बंद दारांच्या फ्लॅट संस्कृतीत कुठेच नाही. थंडगार वाऱ्याची झुळूक यायची आणि कधी डोळा लागायचा कळायचंच नाही. सकाळी जाग यायची ती थेट चिमण्यांच्या चिवचिवाटाने किंवा गोठ्यातल्या गाईंच्या हंबरण्याने. ते दिवसच वेगळे होते राव! ना मोबाईल होता, ना इंटरनेट, ना कसली काळजी. होतं ते फक्त निखळ प्रेम, एकत्र कुटुंब आणि साधेपणातलं मोठं सुख. आज सगळं काही आहे, पण ती अंगणातली शांत झोप आणि ती माणसांची सोबत खूप मिस करतो. तुमच्यापैकी कोणी कोणी अनुभवलंय हे सुख? तुमच्या त्यावेळच्या गँगमध्ये कोण कोण असायचं? त्या गोधडीतल्या आणि चांदण्यांच्या साक्षीने रंगलेल्या आठवणी कमेंट्समध्ये नक्की शेअर करा. बघूया आपले ते सोनेरी दिवस किती जणांना आठवतात! ❤️🏡 #बालपण