​നിലാവും നീലക്കുറിഞ്ഞിയും ​അതൊരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരമായിരുന്നു. മൂന്നാറിലെ തണുത്ത കാറ്റിൽ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ചുരുണ്ടുകൂടാൻ കൊതിക്കുന്ന നേരം. പക്ഷേ, മാധവിന് അന്ന് ക്യാമറയുമായി പുറത്തിറങ്ങാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തിലൊരിക്കൽ മാത്രം പൂക്കുന്ന നീലക്കുറിഞ്ഞികൾ മലനിരകളെ അലങ്കരിച്ച സമയം. ​അവിടെവെച്ചാണ് അവൻ അവളെ ആദ്യമായി കണ്ടത്—മീര. ​പാറപ്പുറത്തിരുന്ന് ഒരു ഡയറിയിൽ എന്തോ കുറിക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ താഴ്വരയിലെ മൂടൽമഞ്ഞിനേക്കാൾ ആഴമുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി. യാദൃശ്ചികമായി അവളുടെ ഒരു ചിത്രം അവൻ പകർത്തി. ക്യാമറയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ മാധവ് പതറിപ്പോയി. ​"അനുവാദമില്ലാതെ പടം പിടിക്കുന്നത് മോശമല്ലേ?" അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ പരിഭവത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഒരു കുസൃതിയായിരുന്നു. ​പ്രണയത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങൾ ​അടുത്ത ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ അവർ ഒരുമിച്ച് ആ മലനിരകളിലൂടെ നടന്നു. അവർ സംസാരിച്ചത് കവിതകളെക്കുറിച്ചും മഴയെക്കുറിച്ചുമായിരുന്നു. മാധവ് തന്റെ ക്യാമറയിലൂടെ ലോകത്തെ കണ്ടപ്പോൾ, മീര തന്റെ വാക്കുകളിലൂടെ പ്രണയത്തെ വരച്ചിട്ടു. ​ഒടുവിൽ പിരിയാൻ നേരത്ത് മാധവ് ചോദിച്ചു: ​"മീരാ, ഈ പൂക്കൾ കൊഴിഞ്ഞുപോയാൽ നമ്മൾ ഇനിയും കാണുമോ?" ​മീര അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ഉണങ്ങിയ നീലക്കുറിഞ്ഞിപ്പൂവ് വെച്ചുകൊടുത്തു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു: "ഈ പൂക്കൾ വീണ്ടും പൂക്കാൻ പന്ത്രണ്ട് വർഷമെടുക്കും. പക്ഷേ എന്റെ പ്രണയം പൂക്കാൻ ഒരു നിമിഷം മതിയായിരുന്നു. അത് ഒരിക്കലും കൊഴിയില്ല." ​വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. മാധവ് വലിയൊരു ഫോട്ടോഗ്രാഫറായി. മീര എഴുത്തുകാരിയും. അവരുടെ വീടിന്റെ പേര് 'കുറിഞ്ഞി' എന്നായിരുന്നു. ഇന്നും മഴ പെയ്യുമ്പോൾ, മൂന്നാറിലെ ആ തണുത്ത വൈകുന്നേരം അവർ ഓർക്കാറുണ്ട്. കാരണം, കാലത്തിന് മായ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത ചില ചിത്രങ്ങൾ ഹൃദയത്തിൽ എന്നും തെളിഞ്ഞുനിൽക്കും #❤️ പ്രണയം സ്റ്റാറ്റസുകൾ #💭 Best Quotes #😔 ഇമോഷണൽ സ്റ്റാറ്റസ് 😍 #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💔 നീയില്ലാതെ