ഋതുനന്ദനം.... Part 85 "പിന്നെയച്ഛനെ കാണാനൊരിക്കലും അമ്മ ശ്രമിച്ചില്ലേ"...? അഭിരാമി ആകാംക്ഷയോടെ ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു.... "പിന്നെ ലച്ചുവൊരു ദിവസമെന്നെ കാണാനായി വന്നു. രവിയുമായിട്ടുള്ള അവളുടെ വിവാഹത്തിന്റെ ക്ഷണക്കത്തുമായി".... വിദൂരതയിലേക്ക് നോട്ടമയച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി.... "അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കോളേജ് ജീവിതം തീർന്ന ഉടനെ തന്നെ അമ്മയും രവീന്ദ്രനാഥുമായുള്ള വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചോ"..? "അച്ഛനതൊന്നും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ലേ അപ്പോൾ"...? ദേവദത്തന്റെ മറുപടി ശ്രവിച്ചയുടനെ തന്നെ അഭിരാമി തന്റെ ചോദ്യമുന്നയിച്ചു... "കോളേജിൽ നിന്നുമിറങ്ങി ഏകദേശം ഒരു കൊല്ലത്തിനടുത്താകാറായപ്പോഴാണ് ലച്ചുവിന്റെയും രവിയുടെയും വിവാഹം തീരുമാനിച്ചത്. അക്കാലത്തൊന്നും ലച്ചുവിനെ കാണുവാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. കാണാൻ ശ്രമിച്ചാലും അവൾ ഒഴിഞ്ഞു മാറുമായിരുന്നു. പിന്നെ ഗവണ്മെന്റ് സെർവിസിൽ കയറിയപ്പോൾ ജോലി സംബന്ധമായി ഞാനും തിരക്കിലായി. അതിനാൽ ലച്ചുവിനെ കാണുവാൻ കഴിയാത്തതിൽ നിന്നും അവളുടെ അവഗണനയിൽ നിന്നുമൊക്കെ ഒരാശ്വാസമായിരുന്നു എനിക്കന്നാ ജോലി. ലച്ചുവിന്റെ അച്ഛനെ മിക്കവാറും ദിവസവും കാണാറുണ്ടായിരുന്നു ഞാൻ. അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്നും ലച്ചു രവിയുമായുള്ള ഇഷ്ടത്തെ കുറിച്ച് അവതരിപ്പിച്ചതും രവി അവന്റെ വീട്ടുകാരുമായി വന്നതുമൊക്കെ ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു".... ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി.... "അച്ഛാ... അച്ഛനതിനിടയിൽ അമ്മയെ കാണാൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ടായിരുന്നോ"...? അഭിരാമി ആകാംക്ഷയോടെ ദേവദത്തനോട് തിരക്കി... ദേവദത്തനൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഉവ്വെന്ന് തലകുലുക്കി... "ലച്ചുവിനെ കാണാനായി ഞാനൊരു കാരണവുമില്ലാതെ തന്നെ ചില ദിവസങ്ങളിൽ അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുമായിരുന്നു. വീട്ടിൽ വച്ചൊന്നും സംസാരിക്കില്ലെങ്കിലും അവളുടെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ മുന്നിൽ വച്ചു എന്നിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു മാറുവാൻ അവൾക്ക് സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല. എനിക്കവളെ ഒരു നോട്ടം കണ്ടാൽ മതിയായിരുന്നു അപ്പോഴൊക്കെ പിന്നെ ചില ഞായറാഴ്ചകളിൽ ലച്ചു അമ്പലത്തിൽ പോകുമെന്നറിയാമെന്നത് കൊണ്ട് ഞാനെല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും അവളെത്തുന്നതിന് മുമ്പവിടെയെത്തി അവളറിയാതെ കണ്ട് എന്റെ മനസ്സിന് ആത്മസംതൃപ്തി പകരുമായിരുന്നു. അതൊക്കെ മാത്രമായിരുന്നു അക്കാലത്ത് എനിക്കുണ്ടായിരുന്ന സന്തോഷം"....അന്നത്തെ കാര്യമോർത്തെടുത്തു അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകുമ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ വദനത്തിലൊരു കുസൃതിച്ചിരി നിറഞ്ഞു.... ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തെ ഭാവഭേദങ്ങൾ അഭിരാമിയുടെ ഉള്ളിലും ചിരിയുണർത്തി... "അമ്പലത്തിൽ പോയിട്ട് അമ്മയെ ഒളിഞ്ഞു നോക്കുന്നത് അച്ഛൻ പറയുന്നത് ഒരുപാട് സന്തോഷത്തോടെയാണല്ലോ. അച്ഛനന്നത് നന്നായി ആസ്വദിച്ചിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു"...മുഖത്ത് നിറഞ്ഞൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അഭിരാമി ദേവദത്തനോട് തിരക്കി... "ഹ ഹ... ഇന്നും വിവാഹത്തിനു ശേഷവും അതൊക്കെ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഒരു രസമാണ് പക്ഷേ അന്നൊക്കെ മനസ്സിൽ എന്റെ മനോരഥവീഥിയിൽ നടനമാടുന്ന ഇന്ദീവരനയനവദനയായ എന്റെ നർത്തകി ആഗമനസ്ഥയാകുമോ ഇല്ലയോ എന്നുള്ള ഉത്കണ്ഠയായിരുന്നു നിറഞ്ഞിരുന്നത്"....ദേവദത്തൻ നിറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അഭിരാമിയോട് മൊഴിഞ്ഞു.. "അച്ഛാ.... അച്ഛനെന്നോട് കഥ പറയുകയല്ലേ അല്ലാതെ എഴുതുകയല്ലല്ലോ. അമ്മ അമ്പലത്തിൽ വരുമോ ഇല്ലയോ എന്നാലോചിച്ചുള്ള ടെൻഷനിലായിരിക്കും അച്ഛനെന്ന് പറയാൻ ഇത്രയ്ക്ക് സാഹിത്യമിടണോ".....? ദേവദത്തന്റെ മറുപടി കേട്ട് അമ്പരപ്പിൽ അഭിരാമി അയാളോട് തിരക്കി... "എന്താണെന്നറിയില്ല... നിങ്ങളുടെ അമ്മയെ പറ്റി പറയുമ്പോഴൊക്കെ എന്റെ വാക്കുകളിൽ സാഹിത്യം നിറയും. സാഹിത്യത്തിന്റെ അസ്കിത ചെറുതായി ഉള്ളത് കൊണ്ടാവും. പിന്നെ ലച്ചുവിനെ കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ തന്നെയെന്റെ മനസ്സ് പ്രണയർദ്രമാകും. മനസ്സിൽ പ്രണയമുണ്ടെങ്കിൽ സാഹിത്യവും കവിതയുമൊക്കെ വിരിയും. അതൊക്കെ മനസ്സിലാവാണമെങ്കിൽ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും പ്രണയിക്കണം മകളെ"....ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയെ നോക്കിയൊന്ന് കണ്ണിറുക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ടവൾക്ക് മറുപടി നൽകി.... "അച്ഛനിനി പ്രണയത്തെ കുറിച്ചുള്ള ക്ലാസ്സെടുക്കല്ലേ. എനിക്ക് താങ്ങില്ല"...അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെ നേരെ കൈ കൂപ്പി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... അഭിരാമിയുടെ പ്രതികരണം കണ്ട ദേവദത്തൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. അഭിരാമിയും അച്ഛന്റെ ഒപ്പം കൂടി ചിരിക്കുവാൻ തുടങ്ങി... "അച്ഛാ....അമ്മയുമായുള്ള വിവാഹമുറപ്പിക്കുമ്പോൾ അയാൾക്ക് അതായത് രവീന്ദ്രനാഥിന് ജോലി വല്ലതുമായിട്ടുണ്ടായിരുന്നോ"...? അല്പനിമിഷങ്ങൾക്കപ്പുറം അഭിരാമി തന്റെ സംശയം ദേവദത്തന് മുന്നിൽ നിരത്തി... ദേവദത്തൻ ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി... "അപ്പോൾ എന്ത് ധൈര്യത്തിലാണ് അമ്മ അയാളുമായുള്ള വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചത്"...? "പിന്നെ അമ്മയുടെ മാതാപിതാക്കൾ ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ സമ്മതം മൂളിയോ"....? അഭിരാമി അമ്പരപ്പോടെ ദേവദത്തനോട് തിരക്കി... "രവിയുടെ കുടുംബം അത്യാവശ്യമെല്ലാ കാര്യത്തിലും വളരെ ഉയർന്ന പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഉള്ളവരാണ്. പിന്നെ അവന് ജോലിയ്ക്ക് പോകേണ്ട ആവശ്യമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല ആക്കാലത്ത് ഒരു കുടുംബമാവണമെങ്കിൽ. ലച്ചുവിന്റെ അച്ഛനമ്മമാർ അവരുടെ ഒരേയൊരു മകളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് എതിര് നിൽക്കില്ല. മകളുടെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു അവരുടെയും എന്നിരുന്നാലും ലച്ചുവിന്റെ അച്ഛനോട് അക്കാലത്ത് സംസാരിക്കുമ്പോൾ വിവാഹത്തിന് രവിയും വീട്ടുകാരും വളരെ തിടുക്കം കൂട്ടുന്നതായി സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു. അതിൽ അദ്ദേഹത്തിന് അതൃപ്തിയുമുണ്ടായിരുന്നു. കുടുംബ മഹിമ മാത്രം കണ്ട് ഒരുത്തന് മകളെ കെട്ടിച്ചു കൊടുക്കുന്നതിനോട് അദ്ദേഹത്തിന് താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല".... ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... "അച്ഛാ... അച്ഛന് അമ്മയെ ഇഷ്ടമാണെന്ന കാര്യം അമ്മയുടെ അച്ഛനമ്മമാർക്ക് അറിയുമായിരുന്നോ "..? അഭിരാമി ദേവദത്തനോട് തിരക്കി... "ലച്ചുവിന്റെ വിവാഹമുറപ്പിച്ചതിനു ശേഷമൊരിക്കൽ അവളുടെ അച്ഛനെന്നോട് ചോദിച്ചിരുന്നു അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലുമുണ്ടായിരുന്നോ എന്ന്. എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തോട് അത് നിഷേധിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാനെല്ലാ കാര്യങ്ങളും അന്നദ്ദേഹത്തോട് തുറന്ന് പറഞ്ഞു. എന്റെ ഇഷ്ടമറിഞ്ഞതിനെ തുടർന്ന് ലച്ചുവെന്നോട് സംസാരിക്കാതെയായതും അങ്ങനെയെല്ലാം. എന്റെയും ലച്ചുവിന്റെയും ഇടയിൽ എന്തോ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹത്തിനും സംശയമുണ്ടായിരുന്നത്രെ... ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് അപേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചതൊന്നും ലച്ചുവൊരിക്കലും അറിയാനിട വരരുതെന്ന് . ലച്ചുവിന്റെ രവിയുമായുള്ള ബന്ധത്തോട് ലച്ചുവിന്റെ അച്ഛനമ്മമാർക്ക് വിമുഖത ഏറെയുള്ളതായി പലപ്പോഴും അവരുടെ സംഭാഷണത്തിൽ നിന്നുമെനിക്ക് മനസ്സിലായിട്ടുണ്ട് ".... ദേവദത്തൻ ഒരു നിശ്വാസത്തോടെ അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... ശരിയാണ്... കഥയിൽ അത് വ്യക്തമായി എഴുതിയിട്ടുണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അച്ഛനമ്മമാർക്ക് രവിയുമായുള്ള വിവാഹത്തോട് മനസ്സ് കൊണ്ട് താല്പര്യമില്ലാത്തതും ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ താല്പര്യമൊന്ന് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് അവരീ ബന്ധത്തിന് സമ്മതം മൂളിയതെന്നും അവരാഗ്രഹിച്ചത് ചാരുദത്തൻ മകളുടെ ഭർത്താവായി വരുന്നതായിരുന്നു. അപ്പോൾ കഥയിൽ അച്ഛൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിലെ ഏടുകൾ തന്നെ വരച്ചു കാട്ടുകയായിരുന്നോ. യഥാർത്ഥത്തിൽ നടന്നതിന്റെ കൂടെ കഥയ്ക്ക് വേണ്ടി സങ്കൽപ്പിച്ചു എഴുതിയതാകും പല സംഭവങ്ങളുമെന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്നു താൻ. പക്ഷേ ഇത് വരെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞതും കഥയിൽ ഉള്ളതും തമ്മിൽ ഒരു വ്യത്യാസവുമില്ല.... അഭിരാമി അമ്പരപ്പോടെ ദേവദത്തനത് വരെ പറഞ്ഞതും ഋതുനന്ദനത്തിൽ വായിച്ചതുമായ കാര്യങ്ങൾ വിശകലനം നടത്തിക്കൊണ്ട് മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു. അവളുടെ ചിന്തയിലൂടെ ആ കഥയിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പല കാര്യങ്ങളും ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... "എന്താണ് അച്ഛന്റെ പുലിക്കുട്ടി ആലോചിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുന്നത് "...? ദേവദത്തനൊരു വാത്സല്യത്തോടെ ചിന്താകുലയായി നിൽക്കുന്ന അഭിരാമിയോട് തിരക്കി... "ഒന്നുമില്ല... അച്ഛൻ ബാക്കി കൂടി പറ"...ദേവദത്തന്റെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ തന്റെ ചിന്തകളിൽ നിന്നുമിറങ്ങിക്കൊണ്ട് അഭിരാമി മറുപടി നൽകി... തന്റെ മകൾ എന്തൊക്കെയാവും ചിങ്ങിച്ചിട്ടുണ്ടാക്കുക എന്ന് ദേവദത്തനൂഹിച്ചു. എന്നാൽ അത് പുറത്ത് കാണിക്കാതെ ദേവദത്തൻ തുടരുവാനൊരുങ്ങി... "എനിക്ക് ലച്ചുവിനെ നഷ്ടപ്പെടുവാനുള്ള ദിവസത്തിലേക്ക് ഇനിയധികമില്ല എന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി ശോകമൂകനായി ദിനങ്ങൾ തള്ളി നീക്കവേ ഒരൊഴിവ് ദിവസം ഞാൻ പൂമുഖത്ത് അവളെയുമോർത്തിരിക്കുമ്പോഴാണ് ലച്ചു വരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടത് ".....ദേവദത്തനാ ദിവസത്തെ രംഗങ്ങളുടെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു.... ================================== ആ ദിവസം ഗവണ്മെന്റ് അവധിദിനമായതിനാൽ ഓഫീസിൽ പോകാതെ തന്റെ വീടിന്റെ പൂമുഖത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു ദേവദത്തൻ. പൂമുഖത്ത് ഇരിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ മനസ്സിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയും അവളോടൊത്തുള്ള മധുരനിമിഷങ്ങളുമായിരുന്നു.... ലച്ചു തന്നിൽ നിന്നുമകന്നിട്ട് നാളുകൾ ഏറെയായിരിക്കുന്നു. അവളുടെ അവഗണന സഹിക്കുവാൻ കഴിയുന്നില്ല. തന്റെയകതാരിൻ അകത്തളങ്ങളെ നൂപുരധ്വനികളാൽ സംഗീതസാന്ദ്രമാക്കിയ തന്റെ നീലാംബുജനയനവദനയായ നർത്തകി മറ്റൊരാളുടെ സ്വന്തമായി മാറുവാൻ ഇനി കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ മാത്രം... ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ദേവദത്തൻ ചിന്തിച്ചു... ലച്ചുവിനെ തനിക്കൊരിക്കലും സ്വന്തമാക്കുവാൻ കഴിയില്ലെന്നുള്ള യാഥാർഥ്യം അറിയുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ ഈ അവസ്ഥയൊക്കെ താൻ മുൻകൂട്ടി കണ്ടിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും ആ അവസ്‌ഥ സംജാതമായപ്പോൾ അതിനെ നേരിടാനുള്ള മനഃശക്തി തനിയ്ക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ലച്ചുവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിനു ശേഷമുള്ള അവസ്ഥയെ താനെങ്ങനെ തരണം ചെയ്യും. ലച്ചുവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ടത്തിന് ശേഷം പിന്നേയീ നാട്ടിൽ കഴിച്ചു കൂട്ടാൻ തനിയ്ക്കാവില്ല പക്ഷേ ലച്ചുവിന്റെ ഓർമ്മകൾ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഈ നാട് വിട്ട് പോകുവാനും തനിയ്ക്ക് കഴിയുമോ... ചിന്തകൾ ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിൽ പാഥോനാഥ കല്ലോലങ്ങളായ് അലയടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... ചിന്തകളുടെ വീഥിയിൽ ഏകാന്തപഥികനായി യാത്ര തുടരവേ ഗേറ്റ് തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കർണ്ണപുടങ്ങളിലേക്കൊഴുകിയപ്പോൾ ദേവദത്തൻ തന്റെ ചിന്തകളിൽ നിന്നുമുണർന്നു.... ഗേറ്റിന്റെ നേരെ നോട്ടമയച്ച ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിൽ ആമോദത്തിന്റെ അർണ്ണവവീചികൾ നിറഞ്ഞൊഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ മിഴികൾ ആനന്ദത്തിൻ തൈജസകീടങ്ങളുടെ നിറവിൽ തിളങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... ലച്ചു.... ലച്ചു തന്നെ കാണാനായി വന്നിരിക്കുന്നു... ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കണ്ടപ്പോൾ മനസ്സുള്ള മുഴങ്ങിയ ആനന്ദത്തിൻ ഭേരികൾ നക്ഷത്രത്തിളക്കങ്ങളായി ദേവദത്തന്റെ വദനത്തിൽ നിറഞ്ഞപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വിവാഹമുറപ്പിച്ചതും കുറച്ച് മുമ്പ് അവളെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതോർത്തതുമൊക്കെ അവൻ മറന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു... അങ്കണത്തിലേക്ക് നടന്നടുത്ത ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ദേവദത്തൻ അത്യധികം ആഹ്ലാദത്തോടെ പൂമുഖത്തെ കസേരയിലേക്ക് സ്വീകരിച്ചിരുത്തി. ദേവദത്തൻ ഉടനെ തന്നെ രാമേട്ടനെ വിളിച്ചു ചായ കൊണ്ട് വരാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.... ആനന്ദഭരിതമായ വദനത്തോടെ മിഴികളിൽ നിറഞ്ഞ പ്രണയത്തോടെ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കിയിരുന്നു. അവന്റെ മിഴികളിൽ നിന്നുമുതിരുന്ന സുരഭിബാണശരങ്ങളെ നേരിടാൻ കഴിയാതെ ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ ഇന്ദീവരനയനങ്ങൾ താഴ്ത്തി. അവർക്കിടയിൽ മൗനം തളം കെട്ടി നിന്നു... നീണ്ട മൗനങ്ങൾക്കിടയിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ഈക്ഷണങ്ങൾ ദേവദത്തനിൽ പതിഞ്ഞു... ദേവേട്ടന്റെ മുഖം തന്നെ വല്ലാതെ മാറിയിരിക്കുന്നു. നീണ്ട താടിയും അലക്ഷ്യമായ മുടിയും. ആ കാപ്പിക്കളർ കണ്ണുകളിലെ ചുറുചുറുക്കെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടൊരു ശോകഛവി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.ദേവേട്ടന്റെയീ രൂപം തനിയ്ക്കന്യമാണ്... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിൽ ദേവദത്തന്റെ തനിക്കപരിചിതമായ രൂപമൊരു നോവുണർത്തി. എന്നാലെന്ത് കൊണ്ട് തനിക്കങ്ങനെ ഉളവാകുന്നു എന്നതിനുത്തരം അവൾക്കില്ലായിരുന്നു... താനാണല്ലോ ദേവേട്ടന്റെയീ രൂപമാറ്റങ്ങൾക്കെല്ലാം കാരണം. താനറിയുന്ന ദേവേട്ടൻ എന്തിനെയും യുക്തിയോടെയും പക്വതയോടെയും നേരിടുന്ന വ്യക്തിയായിരുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ കാര്യത്തിൽ മാത്രമീ മനുഷ്യൻ പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കുറഞ്ഞ കാലം കൊണ്ട് ഈ മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിൽ താനത്രയ്ക്കും വലിയൊരു സ്ഥാനം കൈയടക്കിയോ...ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു വേദനയോടെ ഓർത്തു.... അപ്പോഴേക്കും രാമേട്ടൻ ചായയും കൊണ്ട് വന്നു. ചായ കൊടുത്ത് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയിപ്പോൾ വരാത്തതിനെ കുറിച്ചും വിവാഹത്തിന്റെ ഒരുക്കങ്ങളെ കുറിച്ചുമൊക്കെ ചോദിച്ചു. ശ്രീലക്ഷ്‌മി രാമേട്ടന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്കെല്ലാം അലക്ഷ്യമായ രീതിയിൽ മറുപടി നൽകി.... വൈകാതെ രാമേട്ടനവിടെ നിന്നും അകത്തേക്ക് പോയി... ചായ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ കൈയിലെ കത്തെടുത്ത് ദേവദത്തന് നേരെ നീട്ടി. അതെന്തായിരിക്കുമെന്നറിയാവുന്ന ദേവദത്തൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെയത് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കൈകളിൽ നിന്നും വാങ്ങി... "ദേവേട്ടാ... ദേവേട്ടന് എന്നാണ് തിയ്യതിയെന്ന് അറിയാമല്ലോ. ദേവേട്ടൻ വരാതിരിക്കരുത്. ദേവേട്ടൻ വരില്ലേ"....? ശ്രീലക്ഷ്മി അലക്ഷ്യമായി ദേവദത്തനോട്‌ ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾ തന്റെ നയനങ്ങൾ അവനിൽ നിന്നും മാറ്റി... "ലച്ചൂ.... തനിയ്ക്കറിയാമല്ലോ എല്ലാം. നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ നിന്റെ വിവാഹ ചടങ്ങിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുവാൻ എനിക്ക് കഴിയുമെന്ന് തനിയ്ക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ"...? മറുപടിയായി ദേവദത്തന്റെ ജിഹ്വയിൽ നിന്നുമുതിർന്നത് ഗദ്ഗദം നിറഞ്ഞൊരു മറുചോദ്യമായിരുന്നു... ശ്രീലക്ഷ്മി മറുപടിയൊന്നും നൽകാതെ വിദൂരതയിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടിരുന്നു... "ദേവേട്ടാ"...അല്പനേരത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനെ വിളിച്ചു... ദേവദത്തൻ എന്താണെന്ന അർത്ഥത്തിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നേരെ തലയുയർത്തി നോക്കി... "ദേവേട്ടാ... ദേവേട്ടന് എന്നെ കുറിച്ച് എല്ലാമറിയാമായിരുന്നല്ലോ. ഞാനൊരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നതും അയാളെ വിവാഹം കഴിക്കുവാനാഗ്രഹിക്കുന്നതുമൊക്കെ. എന്നിട്ടും ദേവേട്ടന് എന്നോട് അങ്ങനെയൊരു വികാരമെങ്ങനെ ഉടലെടുത്തു.ഇപ്പോൾ ദേവേട്ടനെ ഈ രൂപത്തിൽ കാണുമ്പോൾ എനിക്കത് മനസ്സിലുണ്ടാക്കുന്ന വേദനകൾ ചെറുതല്ല. ദേവേട്ടന് വിധിച്ചിട്ടുള്ളത് എന്നെയല്ലെന്ന യാഥാർഥ്യം ദേവേട്ടൻ മനസ്സിലാക്കാത്തത് എന്ത് കൊണ്ടാണ്. എല്ലാ കാര്യത്തിലും വളരെ യുക്തിയോടും പക്വതയോടും കൂടി ചിന്തിക്കുന്ന ദേവേട്ടൻ എന്നെയോർത്ത് ദേവട്ടനിങ്ങനെ നടക്കുന്നതിൽ എന്തർത്ഥമാണുള്ളത്"....ദേവദത്തന്റെ രൂപമാറ്റത്തിൽ ശോകാർദ്രമായ വാക്കുകളോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനോട് മൊഴിഞ്ഞു... "ലച്ചൂ.... താൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. തന്നെക്കുറിച്ച്‌ എല്ലാ കാര്യങ്ങളുമെനിക്കറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ എപ്പോഴോ നിന്നോടുള്ള സൗഹൃദം എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നോടുള്ള പ്രണയമായി മാറി. നിന്നെയൊരിക്കലും സ്വന്തമാകില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ഞാൻ തന്നെ സ്നേഹിച്ചു. ആദ്യമായ് ഇഷ്ടം തോന്നിയ പെണ്ണിനെ ആർക്കും മറക്കുവാൻ കഴിയില്ലെടോ. അത് കൊണ്ട് ഞാനെത്ര മറക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചാലും താനെന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നുമിറങ്ങിപ്പോകില്ല. തന്നോടുള്ള എന്റെ പ്രണയം ആത്മാവിലുറച്ചതാണ്. അതൊരിക്കലും ഇല്ലാതാകില്ല"... ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിക്കുമ്പോഴേക്കും എത്ര പിടിച്ചു വച്ചിട്ടും അവന്റെ ശബ്ദമിടറിപ്പോയി... "പിന്നെ നീ പറഞ്ഞ ഈ രൂപമാറ്റം. ഞാനിവിടെ വന്നപ്പോൾ തൊട്ട് നീയുമായുള്ള സൗഹൃദം നീയായിട്ട് അവസാനിപ്പിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് അനിവാര്യമായ എന്തോ ഒന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രതീതിയായിരുന്നു. നിന്റെ അവഗണന എന്നെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തകർത്ത് കളഞ്ഞു. താനെന്നോട് സംസാരിക്കുവാൻ തയ്യാറകാതെ ഒഴിഞ്ഞു മാറുമ്പോഴും മറ്റും എനിക്കെന്നെ തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയി. നീയെന്നോട് സംസാരിക്കാതെ ആയപ്പോഴാണ് നീയെനിക്ക് എത്രത്തോളം പ്രിയപ്പെട്ടതാണെന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ നിനക്കുള്ള സ്ഥാനമെന്താണെന്നും ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയത്. ഈ ജന്മം മുഴുവൻ എന്റെ അന്ത്യം വരെ ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കും ലച്ചു. അതിൽ നിന്നുമെന്നെ തടയുവാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല തനിക്കും പോലും"....ദേവദത്തൻ തൊണ്ടയിടറിക്കൊണ്ട് പറയുമ്പോഴും അവസാനമായപ്പോൾ അവന്റെ ശബ്ദം ദൃഡമായി... ദേവദത്തന്റെ മറുപടിയിൽ ശ്രീലക്ഷ്മി സ്തബ്ദയായി ഇരുന്നു. ദേവദത്തന്റെ വാക്കുകളിൽ വിഷതിന്ദുവിന്റെ കയ്പ്പ് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പോലെയുളവായി ശ്രീലക്ഷ്മിയിൽ. അവന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെയുള്ളിൽ നോവ് പടർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു...... അവരുടെയിടയിൽ മൗനമൊരു ക്ഷണിക്കാത്ത അതിഥിയെ വന്നു ചേർന്നു.... "ദേവേട്ടാ.... നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം നമുക്ക് കിട്ടിക്കോളണമെന്നില്ല. എന്നെയോർത്ത് വിഷമിച്ച് ദേവേട്ടൻ സ്വന്തം ജീവിതം നശിപ്പിക്കരുത്. എന്നേക്കാൾ നല്ലൊരു പെൺകുട്ടിയെ ദേവേട്ടനായി ദൈവം കാത്തു വച്ചിട്ടുണ്ടാകും".... ദുർബലമായ സ്വരത്തിൽ ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനോട് മൊഴിഞ്ഞു.... "ലച്ചൂ.... എനിക്ക് മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയെ ജീവിതസഖിയായി ലഭിച്ചേക്കാം. അവളൊരു പക്ഷേ തന്നെക്കാൾ സുന്ദരിയും യോഗ്യയുമാവാം പക്ഷെ അതൊരിക്കലും നീയാവില്ലല്ലോ ലച്ചൂ. ഞാൻ ആദ്യമായ് സ്നേഹിച്ച പെൺകുട്ടി നീയാണ് അവസാത്തെയും നീ തന്നെയായിരിക്കും"...വിളറിയ ഒരു ചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി... ദേവദത്തന്റെ വാക്കുകളൊരു കരവാളമായി ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിലേക്കാഴ്ന്നിറങ്ങി നോവ് പടർത്തി.... "ദേവേട്ടാ... ദേവേട്ടന് തോന്നുന്നുണ്ടോ ദേവേട്ടനെന്നെയോർത്ത് സങ്കടപ്പെട്ടു ജീവിതം നശിപ്പിച്ചാൽ എനിക്കത് സന്തോഷം പകരുമെന്ന്. ദേവേട്ടനെയീ രൂപത്തിൽ കാണുമ്പോൾ അതെന്നിൽ എത്രത്തോളം വിഷമമുണ്ടാക്കുന്നു എന്നറിയാമോ. ഞാൻ വിഷമിക്കുന്നത് ദേവേട്ടന് സഹിക്കില്ലെന്നാണ് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. അത് കൊണ്ട് ദേവേട്ടന്റെ ലച്ചുവിന്റെ അപേക്ഷയാണ്‌ ദേവേട്ടനെന്നെയോർത്ത് ജീവിതം പാഴാക്കരുതെന്ന് "....മനസ്സിൽ നോവുണർത്തിയപ്പോൾ അത് ഗദ്ഗദങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വാക്കുകളായി ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അധരങ്ങളിൽ നിന്നും പൊഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ നീല നയനങ്ങളിൽ നേത്രാംബുകണങ്ങൾ നിറഞ്ഞു.... "ലച്ചൂ... നിന്നെ മറക്കുവാനെനിക്ക് ഒരിക്കലും സാധിക്കില്ല. നീ മറ്റൊരാളുടേതായി മാറിക്കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം എന്താകും എന്റെ അവസ്ഥയെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. നിന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ട് ഈ നാട്ടിൽ നിൽക്കുവാൻ എനിക്ക് കഴിയുമോ എന്നറിയില്ല. എന്നാൽ നീയുമായുള്ള ഓർമ്മകൾ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഈ നാട് വിടുവാനെനിക്ക് കഴിയുമോയെന്നും നിശ്ചയമില്ല"....ദേവദത്തൻ ഗദ്ഗദത്തോടെ മൊഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവനറിയാതെ അവന്റെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.... "ലച്ചൂ... ഞാൻ വീണ്ടും പറയുന്നു നിന്നെയൊരിക്കലും മറക്കുവാനെനിക്ക് കഴിയില്ല. എവിടെയായാലും ആരുടെ കൂടെയായിരുന്നാലും നിന്റെ സന്തോഷമാണ് എനിക്ക് വലുത്. നിന്റെ വിവാഹത്തിന് ഞാൻ വരാൻ ശ്രമിക്കാം. എനിക്കറിയില്ല നീ മറ്റൊരാളുടേതായി മാറുന്ന ആ നിമിഷമെനിക്ക് നേരിടാൻ കഴിയുമോ എന്ന്. എന്നാലും ഞാനെന്നെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിയ്ക്കാം. രവി നല്ലവനാ... രവിയോടൊത്ത് നിനക്ക് നല്ലൊരു ജീവിതമുണ്ടാകട്ടെ. എന്റെ എല്ലാ ഭാവുകങ്ങളും.... നിനക്കായെന്നും നിന്റെ ദേവേട്ടന്റെ പ്രാർത്ഥനകളുണ്ടാകും"...നീരണിഞ്ഞ മിഴികളോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് ആശംസകൾ നേർന്നു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി... നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെ ദേവദത്തനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു ശ്രീലക്ഷ്മിയെഴുന്നേറ്റു... ദേവദത്തൻ അശ്രുവണിഞ്ഞ മിഴികളോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് പോകാൻ അനുവാദം നൽകി... നിമിഷങ്ങൾക്കകം ശ്രീലക്ഷ്മി അവിടെ നിന്നുമകന്നു.... ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ മിഴികളിൽ നിന്നുമകന്ന് നീങ്ങിയപ്പോൾ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മി കൊടുത്ത കവറിൽ നിന്നും വിവാഹത്തിന്റെ ക്ഷണക്കത്ത് പുറത്തെടുത്തു.... അവന്റെ മിഴികൾ ആ കത്തിലെ വരികളിലൂടെ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു... അതിലെ അക്ഷരശകലങ്ങൾ തന്നെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നതായി ദേവദത്തന് തോന്നി.... ദേവദത്തന്റെ മിഴികളിൽ നിന്നുമൊരശ്രുകണം ആ കത്തിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങി അതിലെ അക്ഷരങ്ങളിൽ നനവ് പടർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു..... തുടരും #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ