✍️മുഹബത്തിന്റെ സുൽത്താൻ ✍️ ❤️രാത്രി യുടെ യമങ്ങൾ ❤️ ​പണ്ട് മലബാറിലെ ഒരു ഉൾനാടൻ ഗ്രാമത്തിൽ നടന്ന കഥയാണിത്. അവിടെയുള്ള ഒരു പഴയ തറവാടിന് കുറച്ചകലെയായി വലിയൊരു പാലമുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രി പത്ത് മണി കഴിഞ്ഞാൽ ആരും ആ പാലത്തിലൂടെ നടക്കാൻ ധൈര്യപ്പെടാറില്ല. ​ഒരു ദിവസം രാത്രി, നഗരത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന രാഘവൻ വൈകി വീട്ടിലേക്ക് വരികയായിരുന്നു. അവസാന ബസ്സും കഴിഞ്ഞ് നടന്നാണ് അവൻ വരുന്നത്. കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ ടോർച്ച് മാത്രം. പാലത്തിനടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ ടോർച്ചിന്റെ വെട്ടം മങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ​പെട്ടെന്ന്, പാലത്തിന്റെ കൈവരിയിൽ ഒരാൾ ഇരിക്കുന്നത് രാഘവൻ കണ്ടു. വെളുത്ത മുണ്ടും ഷർട്ടും ധരിച്ച ഒരു മധ്യവയസ്കൻ. ​"ഈ നേരത്ത് ഇവിടെ എന്താ?" രാഘവൻ ചോദിച്ചു. ​ആ മനുഷ്യൻ പതുക്കെ തലയുയർത്തി നോക്കി. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ അസാധാരണമാംവിധം തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ഞാൻ ഒരാളെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്," അയാൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. ​രാഘവന് എന്തോ ഒരു പന്തികേട് തോന്നി. അവൻ വേഗത്തിൽ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു: "കൂട്ടിന് ഞാനും വരട്ടെ?" ​പേടിച്ച് വിറച്ചുകൊണ്ട് രാഘവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആരും അവിടെയില്ല! പക്ഷേ, മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ അവന്റെ തൊട്ടടുത്ത് ഒരാൾ നടക്കുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. ചെരിപ്പിടാത്ത കാലുകൾ നിലത്ത് ഉരസുന്ന ശബ്ദം! ​രാഘവൻ ഓടാൻ തുടങ്ങി. വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് എത്തി വാതിലിൽ ശക്തിയായി മുട്ടി. അമ്മ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അവൻ അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞു കയറി. ​"എന്താടാ രാഘവാ, ഇത്ര പേടിക്കാൻ?" അമ്മ ചോദിച്ചു. ​ശ്വാസം കിട്ടാതെ രാഘവൻ പറഞ്ഞു, "അമ്മേ, ആ പാലത്തിൽ ഒരാൾ... അയാൾ എന്റെ കൂടെത്തന്നെ വന്നു!" ​അമ്മ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പെട്ടെന്ന് അമ്മ ചോദിച്ചു, "നിന്റെ തോളിൽ ആ രക്തക്കറ എവിടുന്നാ?" ​രാഘവൻ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ ഞെട്ടിപ്പോയി. അവന്റെ തോളിൽ അഞ്ച് വിരലുകളുടെ ആകൃതിയിൽ രക്തം പറ്റിയിരിക്കുന്നു. പാലത്തിൽ കണ്ട ആ രൂപം അവനെ തൊട്ടിരുന്നു! പിറ്റേന്ന് നാട്ടുകാർ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് രാഘവൻ അറിഞ്ഞത്, കൃത്യം ഒരു വർഷം മുമ്പ് അതേ ദിവസം, അതേ സമയത്താണ് ആ പാലത്തിൽ നിന്ന് വീണ് ഒരാൾ മരിച്ചത്. അയാളെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിക്കാൻ ആരും അന്ന് സഹായിച്ചിരുന്നില്ല. ആ രാത്രി രാഘവന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തോളിലെ ആ വിരൽപ്പാടുകൾ കഴുകിക്കളഞ്ഞിട്ടും മായുന്നില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, അത് പതുക്കെ നീലനിറമായി മാറാൻ തുടങ്ങി. അർദ്ധരാത്രിയായപ്പോൾ മുറിക്കുള്ളിൽ കഠിനമായ തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു. ​പെട്ടെന്ന്, ജനൽചില്ലിൽ ആരോ നഖം കൊണ്ട് പോറുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. കീറി... കീറി... ​രാഘവൻ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി. അപ്പോൾ കട്ടിലിനടിയിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം ഉയർന്നു: "അന്ന് നീ വന്ന ബസ്സിൽ ഞാനും ഉണ്ടായിരുന്നു രാഘവാ... നീ മാത്രം എന്താ എന്നെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചത്?" ​രാഘവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി! തലേവർഷം അപകടം നടന്ന ദിവസം രാഘവൻ അതേ ബസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു. റോഡിൽ ചോരയിൽ കുളിച്ചു കിടന്ന ആളെ കണ്ടിട്ടും, പോലീസ് കേസാകുമെന്ന് പേടിച്ച് രാഘവൻ മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അന്ന് മുതൽ രാഘവന് ഒരു സമാധാനവും കിട്ടിയില്ല. അവൻ എവിടെ പോയാലും കൂടെ ഒരാൾ കൂടി നടക്കുന്നത് പോലെ തോന്നും. ​അവൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ ഇലയുടെ അറ്റത്ത് മറ്റൊരു വിരൽപ്പാട് തെളിയും. ​കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ അവന്റെ പ്രതിബിംബത്തിന് പിന്നിൽ മങ്ങിയ ഒരു രൂപം നിൽക്കുന്നത് കാണാം. ​ഏറ്റവും പേടിപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യം അതൊന്നുമല്ലായിരുന്നു. രാഘവന്റെ സംസാരശൈലിയും നടത്തവും പതുക്കെ മാറാൻ തുടങ്ങി. അവൻ ഇടയ്ക്കിടെ ആരോടും പറയാതെ ആ പഴയ പാലത്തിലേക്ക് നടന്നു പോകും ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മറ്റൊരു രാത്രിയിൽ നാട്ടുകാർ ഒരു കാഴ്ച കണ്ടു. രാഘവൻ പാലത്തിന്റെ കൈവരിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുന്നു. ആരെങ്കിലും അങ്ങോട്ട് ചെന്നാൽ അവൻ പതുക്കെ തലയുയർത്തി ചോദിക്കും: ​"രാത്രിയായില്ലേ... കൂട്ടിന് ഞാനും വരട്ടെ?" ​രാഘവൻ ഇപ്പോൾ വീട്ടിലില്ല. അവൻ ഇപ്പോഴും ആ പാലത്തിൽ ഒരാളെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്. അടുത്ത ബസ്സ് വരുന്നത് വരെ... അല്ലെങ്കിൽ അവന്റെ കൂടെ വരാൻ ധൈര്യമുള്ള മറ്റൊരാൾ എത്തുന്നത് വരെ! രാഘവൻ പാലത്തിൽ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട് പേടിച്ച നാട്ടുകാർ അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഒരു മന്ത്രവാദിയെയും കൂട്ടി അവിടെയെത്തി. പക്ഷേ പാലത്തിൽ രാഘവൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ വീടിന്റെ വാതിൽ അകത്തുനിന്ന് പൂട്ടിയ നിലയിലായിരുന്നു. ​വാതിൽ പൊളിച്ച് അകത്തു കയറിയ അവർ കണ്ട കാഴ്ച കണ്ടുനിന്നവരുടെ ചോര മരവിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു: ​മുറിക്കുള്ളിലെ കണ്ണാടികളെല്ലാം തകർന്നു കിടക്കുന്നു. ​ചുവരുകളിൽ രക്തം കൊണ്ട് എഴുതിയിരിക്കുന്നു: "നീ എന്നെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു, ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ ലോകം കാണും." ​കട്ടിലിൽ രാഘവൻ ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവർ അവനെ വിളിച്ചുണർത്തി. അവൻ പതുക്കെ കണ്ണു തുറന്നു. പക്ഷേ... ​രാഘവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് പകരം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത് വെറും കറുത്ത കുഴികൾ മാത്രമായിരുന്നു! അവന്റെ കാഴ്ച ആ രൂപം കൊണ്ടുപോയിരിക്കുന്നു. ​അതിലും ഭയാനകമായ കാര്യം അതല്ലായിരുന്നു. രാഘവൻ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവന്റെ ശബ്ദമല്ല പുറത്തുവന്നത്. ഒരു വർഷം മുമ്പ് ആ പാലത്തിൽ മരിച്ച ആ മധ്യവയസ്കന്റെ അതേ ശബ്ദമായിരുന്നു! അയാൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: ​"ഇനി മുതൽ ഞാൻ തനിച്ചല്ല... രാഘവൻ എപ്പോഴും എന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും." ​പെട്ടെന്ന് രാഘവന്റെ ശരീരം വായുവിൽ ഉയരാൻ തുടങ്ങി. ജനാലയിലൂടെ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ ആ രൂപം പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു. ​അന്ന് രാത്രി മുതൽ ആ പാലത്തിലൂടെ പോകുന്നവർ ഒരു കാഴ്ച കാണാറുണ്ട്. ഒരു മധ്യവയസ്കന്റെ കൈ പിടിച്ചു നടന്നു നീങ്ങുന്ന, കണ്ണുകളില്ലാത്ത ഒരു യുവാവ്. അവർ അടുത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ രണ്ടാളും കൂടി ഒരേ സ്വരത്തിൽ ചോദിക്കും: ​"ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം വരാൻ നിനക്കും പേടിയുണ്ടോ?" ​പിന്നീട് ആരും ആ വഴി പോയിട്ടില്ല. രാഘവനെ പിന്നീട് ആരും കണ്ടിട്ടുമില്ല. അവൻ ഇപ്പോഴും ആ അദൃശ്യ ലോകത്ത് ആ മരിച്ച മനുഷ്യന്റെ കൂടെ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു എന്നാണ് ഗ്രാമവാസികൾ പറയുന്നത്. ✍️മുഹബത്തിന്റെ സുൽത്താൻ ✍️ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📙 നോവൽ