ഋതുനന്ദനം... Part 28 അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെ കഥ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും മിത്രയുടെ നയനങ്ങളിൽ ദേവദത്തനെന്ന വ്യക്തിയോടുള്ള അലിവും സഹതാപവും നിറഞ്ഞു നിന്നു…. "ചേച്ചി… ഇത്ര കാലമായിട്ടും ദത്തൻ സാറിന്റെ ഭാര്യയും മക്കളും എങ്ങോട്ടാണ് പോയതെന്നോ എവിടെയുണ്ടെന്നോ യാതൊരറിവുമില്ലെന്നോ"…? മിത്രയുടെ വാക്കുകളിൽ അമ്പരപ്പും സങ്കടവും തിങ്ങി നിന്നു…. "അതേ മിത്തൂ… അദ്ദേഹത്തിനിത്ര കാലമായിട്ടുമറിയില്ല അദ്ദേഹത്തിന്റെ മക്കളെവിടെയാണെന്ന്. അദ്ദേഹമൊരുപാട് അന്വേഷിച്ചത്രേ. എന്നെങ്കിലും തന്റെ മക്കൾ തന്നെ തേടി വരുന്നതും കാത്തിരിക്കുകയാണ് അദ്ദേഹമിപ്പോഴും. വേറെ വല്ലവരുമായിരുന്നെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ മനോനില തെറ്റി വല്ലതും ചെയ്ത് പോയേനെ . അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനോബലമൊന്നു കൊണ്ട് മാത്രമാവാം ഒരു പക്ഷേ ഇത്ര കാലമായിട്ടും പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിനെ ഒരുപാട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ തികഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിയും കളിയുമൊക്കെയായി കാണുന്നത് എന്നെ പരിചയപ്പെട്ടതിനു ശേഷമാണെന്നാണ് രാമേട്ടനെന്നോട് പറഞ്ഞത് "… അഭിരാമി മറുപടി നൽകി… "എന്നിട്ട് ഇത്രയും കാലത്തിനുള്ളിൽ പുള്ളി മാധ്യമങ്ങളിലൊന്നും കൊടുത്തില്ലേ ഇങ്ങനെ മിസ്സിംഗ്‌ ആണെന്നും പറഞ്ഞ് "….? മിത്ര വീണ്ടും ചോദിച്ചു.. "അക്കാര്യത്തിലാണ് എനിക്ക് അത്ഭുതം. തന്റെ മക്കളെ തന്നിൽ നിന്നകറ്റി തന്നെയുപേക്ഷിച്ചു പോയ ആ സ്ത്രീയെപ്പറ്റി മറ്റുള്ളവർ ചീത്തയായി തെറ്റിദ്ധരിക്കുമത്രേ. എന്തിനധികം പറയുന്നു അവരെ പറ്റി എന്തെങ്കിലും ഇഷ്ടക്കേടുള്ള കാര്യം നമ്മൾ പറഞ്ഞാൽ പോലും പുള്ളി അതിന് പ്രതികരിക്കുന്നത് വളരെ കഠിനമായിട്ടായിരിക്കും. ഇങ്ങനെയുമുണ്ടോ ഒരു പ്രണയമെന്ന് നമ്മൾ സംശയിച്ചു പോകും. അത്ര മാത്രം മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞിപ്പോഴും നിൽക്കുകയാണവർ"...അഭിരാമി മറുപടി നൽകിക്കൊണ്ടൊരു നെടുവീർപ്പിട്ടു… "ചേച്ചി….ഇത്രയൊക്കെ ആ സ്ത്രീ ചെയ്തിട്ടും അവരോട് ഒരു തരിമ്പ് പോലും വെറുപ്പില്ലാതെ ഇങ്ങനെ സ്നേഹിക്കാൻ ആ മനുഷ്യനെങ്ങനെ സാധിക്കുന്നു"…? ഒരമ്പരപ്പോടെ മിത്ര അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു… "അറിയില്ല മിത്തൂ…പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥയിൽ അദ്ദേഹം സ്ഥാപിക്കുന്നത് ഇതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയുടെ തെറ്റും അദ്ദേഹത്തിന്റെ തെറ്റും എന്നൊന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ ചെയ്യുന്ന തെറ്റുകളും ശരികളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നല്ല പാതിയെന്ന നിലയിൽ അതദ്ദേഹത്തിന്റെ തന്നെയാണ്. കാരണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ നല്ല പാതിയെന്നാൽ അദ്ദേഹം തന്നെയാണെന്ന്.." അഭിരാമി മറുപടി നൽകി.. മിത്ര അഭിരാമി പറഞ്ഞത് കേട്ട് മിഴിച്ചിരുന്നു പോയി… അഭിരാമിയ്ക്കത് കണ്ട് ചിരി പൊട്ടി… "നീയെന്താടീ കിളി പോയ പോലെയിരിക്കുന്നത് "…അഭിരാമി മിത്രയെ കളിയാക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു… "അല്ല….ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞത് കേട്ടാൽ ആർക്കാണ് കിളി പോകാത്തത്. അവിടെയും ഇവിടെയും തൊടാത്ത ഒരു വാചകം. ആ വാക്കുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ആശയക്കുഴപ്പം ചെറുതല്ല "….മിത്രയൊരു അന്താളിപ്പോടെ മറുപടി നൽകി… "ആ പറഞ്ഞത് ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ നിനക്കെന്താണ് തോന്നുന്നത് മിത്തൂ"…. അഭിരാമി മിത്രയോട് ചോദിച്ചു… "എനിക്ക് തോന്നിയത് ഇതാണ് നരസിംഹം ഭാര്യയുടെ തെറ്റുകൾ തന്റെ മേൽ സ്വയം ചാർത്തി ഭാര്യയുടെ പേര് രക്ഷിക്കുവാൻ നോക്കുന്നു എന്ന് "….മിത്ര മറുപടി നൽകി.. "അതെ….അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ദത്തൻ സാറിനും സാറിന്റെ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കും മാത്രമറിയാവുന്ന എന്തോ ഒരു രഹസ്യമുണ്ട്. അതാണ്‌ അവർ തമ്മിൽ പിരിയാനുണ്ടായ കാരണവും. ചിലപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് ഒരിക്കലും പൊറുക്കാൻ കഴിയാത്തൊരു തെറ്റ് ദത്തൻ സാറിന്റെ അടുത്ത് നിന്നുമുണ്ടായി കാണണം "… അഭിരാമി തന്റെ കണ്ടെത്തലുകൾ മിത്രയുടെ അടുത്ത് അവതരിപ്പിച്ചു… "നീ പറഞ്ഞത് തന്നെയാണ് എന്റെയും അഭിപ്രായം. നരസിംഹത്തിന്റെ അടുത്ത് നിന്നും ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് പൊറുക്കാനാവാത്ത എന്തോ ഒരു വലിയ തെറ്റ് സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. കാരണം അങ്ങേര് അപകടം പറ്റി കിടന്നപ്പോൾ ഊണും ഉറക്കവുമുപേക്ഷിച്ചു പ്രാർത്ഥനയിൽ മുഴുകിയ ഒരാൾ അങ്ങേര് ആ അവസ്ഥയിൽ ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുന്നതിനിടയിൽ തന്നെ വിട്ടു പോകണമെങ്കിൽ അതിന് ശക്തമായൊരു കാരണമുണ്ട് "…. മിത്ര അഭിരാമി പറഞ്ഞതിനെ ശരി വച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "പക്ഷേ എന്ത് ചെയ്യാം….ആ കാരണമെന്താണെന്ന് അറിയുന്നത് രണ്ട് പേർക്ക് മാത്രമാണ്. ദത്തൻ സാറിനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കും മാത്രമാണ്. ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അടുത്ത് നിന്നറിയണമെങ്കിൽ അവരെപ്പറ്റി ഒരു വിവരവുമില്ല എന്നാലോ ദത്തൻ സാറാരോടും അതിനെ കുറിച്ച് പറയുകയുമില്ല. അദ്ദേഹം ഇത്രയും വർഷമായി കൂടെയുള്ള രാമേട്ടനോട് പോലും പറഞ്ഞിട്ടില്ല "…. അഭിരാമിയൊരു നെടുവീർപ്പോടെ പറഞ്ഞു… "എന്നാലുമെനിക്ക് ആ സ്ത്രീയുടെ ചെയ്തിയോട് പൊരുത്തപ്പെടാനാവില്ല"….മിത്ര പൊടുന്നനെ അഭിരാമിയോട് പറഞ്ഞു… അതെന്താണെന്ന് അഭിരാമി തന്റെ മിഴികളാൽ ചോദിച്ചു.. "നരസിംഹം എത്ര വലിയ തെറ്റും ചെയ്‌തെന്നിരിക്കട്ടെ അപ്പോഴും ആ കുഞ്ഞുങ്ങളെ അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്നുമകറ്റാനും അവർക്ക് ലഭിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ഒരച്ഛന്റെ സ്നേഹവും കരുതലും വാത്സല്യവും നിഷേധിക്കുവാനും ആ സ്ത്രീക്കെന്ത് അവകാശമാണുള്ളത് "…? മിത്ര തന്റെ സംശയമുയർത്തി… "നരസിംഹം ചെയ്തത് പൊറുക്കാനാവാത്ത തെറ്റാണെങ്കിൽ പോലും അങ്ങേരുടെ മക്കൾക്ക് കൊടുക്കേണ്ട സ്നേഹവും വാത്സല്യവുമൊക്കെ കൊടുക്കേണ്ട അവകാശങ്ങളില്ലാതാകുന്നില്ല. ആ സ്ത്രീക്ക് മക്കളിലുള്ള അതേ അവകാശം അച്ഛനായ നരസിംഹത്തിനുമുണ്ട്. അങ്ങേരോട് പൊരുത്തപ്പെടുവാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അവർ ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത് നിയമപ്രകാരം ബന്ധം വേർപ്പെടുത്തി മക്കളിൽ അങ്ങേർക്കുള്ള അവകാശങ്ങളെ നിലനിർത്തുകയായിരുന്നു. ആ കണക്കിന് നോക്കുമ്പോൾ അങ്ങേരേക്കാൾ വലിയ തെറ്റ് ചെയ്തത് ആ സ്ത്രീയാണ്. എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല ആ കുഞ്ഞുങ്ങൾ എന്നെങ്കിലും സത്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ ആ സ്ത്രീയോട് ക്ഷമിയ്ക്കുമെന്ന് "…. മിത്ര തന്റെ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു നിർത്തി…. "മിത്തു…നീ പറയുന്ന അതേ അഭിപ്രായം തന്നെയാണ് എന്റെയും. ആ സ്ത്രീ ചെയ്തത് ദത്തൻ സാർ എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിനേക്കാൾ പൊറുക്കാൻ കഴിയാത്ത തെറ്റാണ്. എത്രയും പെട്ടെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മക്കളെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയട്ടെയെന്നാണ് എന്റെ പ്രാർത്ഥന. ആർക്കും ഇത് പോലെയൊരു വിധി വരാതിരിക്കട്ടെ. പുറത്ത് മന്ദഹസിക്കുമ്പോഴും മനസ് കൊണ്ട് ഉമിത്തീയിൽ വെന്തുരുകകയാണാ മനുഷ്യൻ"… അഭിരാമി മിത്രയോട് പറഞ്ഞ് നിർത്തുമ്പോഴേക്കും അവളുടെ ശബ്ദമിടറി… "ചേച്ചി…നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ ആ മഹിളാരത്നത്തെ ഫോട്ടോയിലോ മറ്റോ"….? മിത്രയുടെ ചോദ്യത്തിൽ പരിഹാസം നിറഞ്ഞു… "ഇല്ലെടീ…അവരുടെ ചിത്രം ആ വീട്ടിൽ എവിടെയും ദത്തൻ സാർ വച്ചിട്ടില്ല. ആർക്കും കാണിച്ചു കൊടുക്കുകയുമില്ല. എന്നോട് അബദ്ധത്തിൽ പോലും ചോദിച്ചു പോയേക്കല്ലേ എന്നാണ് രാമേട്ടൻ നിർദേശിച്ചിട്ടുള്ളത്. ആ സ്ത്രീയെ പറ്റി ആരും മോശമായി ചിന്തിച്ചാലോ എന്നു കരുതി ദത്തൻ സാർ ആ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന അവരുടെ ചിത്രങ്ങളൊക്കെ എടുത്ത് മാറ്റിയത്രേ. എന്തായാലും വല്ലാത്തൊരു ഒറ്റപ്പെട്ട ജീവിതമാണദ്ദേഹത്തിന്റെ"….അഭിരാമിയുടെ വാക്കുകളിൽ ദേവദത്തനോടുള്ള അലിവ് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി…. പെട്ടെന്ന് അടുക്കളയിൽ നിന്നും അഞ്ജനയങ്ങോട്ട് വന്നപ്പോൾ ഇരുവരും സംഭാഷണമൊന്ന് നിർത്തി… "രണ്ട് പേരും ഏതോ ഒരാളുടെ ശോകജീവിതവും പറഞ്ഞിരിക്കാതെ കഴിക്കുന്നുണ്ടോ. ഒരുപാട് സമയമായല്ലോ കഴിപ്പ് തുടങ്ങിയിട്ട്….നിങ്ങൾ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ആ പാത്രങ്ങളൊക്കെ കഴുകിയെടുത്ത് വയ്ക്കാമായിരുന്നു"….അഞ്ജന ഇരുവരെയും നോക്കിയൊരു ശാസനയോടെ പറഞ്ഞു… "അമ്മാ…അമ്മയ്ക്ക് കിടക്കാൻ സമയമായെങ്കിൽ കിടന്നോളൂ. ഇത് തീർത്തിട്ട് ഞങ്ങൾ അടുക്കിവച്ചോളാം "… അഭിരാമി അഞ്ജനയോട് പറഞ്ഞു…. "അഭി…അതിശയമായിരിക്കുന്നല്ലോ ഇത്"..! "എന്റെ മോള് എറണാകുളത്തൊക്കെ പോയി നന്നായോ. അടുക്കളയിൽ ഒന്ന് കേറാൻ പറഞ്ഞാൽ പിന്നെ മഷിയിട്ടു നോക്കിയാൽ പോലും ആ പരിസരത്തോട്ട് കാണാത്ത ആൾ പറയുന്നു ഒക്കെ അടുക്കി വച്ചോളാമെന്ന്….ഈ ഓഫർ എന്നുമുണ്ടാകുമോ ആവോ"….അഞ്ജനയൊന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമിയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "അമ്മാ…അമ്മയല്ലേ എപ്പോഴും പറയാറുണ്ടായിരുന്നത് ഏതെങ്കിലും വീട്ടിലേക്ക് വൈകാതെ കയറി ചെല്ലേണ്ടതാണ്. ഇതൊക്കെ ഇപ്പോഴേ ശീലിച്ചാൽ നന്നായിരിക്കും എന്നൊക്കെ. അമ്മ പറഞ്ഞത് അനുസരിക്കാമെന്ന് വച്ചപ്പോൾ അമ്മയ്ക്കൊരു പുച്ഛം.." അഭിരാമി ഒന്ന് മുഖംകോട്ടിക്കൊണ്ട് അഞ്ജനയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി… "എന്നിട്ടെന്റെ മോൾ അടുത്താഴ്ച തന്നെ വേറെ വീട്ടിലോട്ട് പോകുന്നുണ്ടോ. അങ്ങനാണേൽ എന്റെ മോൾക്ക് ചെയ്യാൻ ഇനിയും ഒരുപാട് ജോലികൾ ഇവിടെയുണ്ട്.." ഒരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ അഞ്ജന അഭിരാമിയെ കളിയാക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "അയ്യെടാ…തല്ക്കാലം ഇത് മാത്രം മതിയെന്നാ കമ്മറ്റിയുടെ തീരുമാനം...അഞ്ജുട്ടി പോയിക്കിടന്നോ ഞങ്ങൾ ഇതൊക്കെ അടുക്കി വച്ചു പതുക്കെ കിടന്നോളാം "…അഭിരാമി അമ്മയോട് പറഞ്ഞു.. "ശരി ശരി…എന്ന് കരുതി സമയം അധികം വൈകിക്കേണ്ട കേട്ടല്ലോ "…അഞ്ജന ഇരുവരോടും കൂടി പറഞ്ഞു.. അഭിരാമി ശരിയെന്നു തലയാട്ടി…തുടർന്ന് അഞ്ജന തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പതിയെ നടന്നു നീങ്ങി… "എന്നിട്ട് ചേച്ചി നീ പറ….ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ.." അമ്മ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മിത്ര അഭിരാമിയോട് നിർദേശിച്ചു… "എന്താണെന്നറിയില്ല മിത്തൂ…എനിക്കാ മനുഷ്യന്റെ അടുത്തെത്തുമ്പോൾ ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും അനുഭവപ്പെടാത്ത ഒരു സുരക്ഷിതത്വമാണ്. അന്ന് എന്റെ പിറന്നാൾ ദിവസം ഒരിക്കലും അനുഭവിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരച്ഛന്റെ വാത്സല്യം അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്നും അനുഭവിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ചിന്തിച്ചത് ഇതായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മക്കൾക്ക് ആ വാത്സല്യം നിഷേധിച്ചു കൊണ്ട് ആ സ്ത്രീ എന്ത് ക്രൂരതയാണ് ആ കുഞ്ഞുങ്ങളോട് ചെയ്തതെന്ന്. അദ്ദേഹത്തിന് സ്വന്തം കുടുംബത്തെ തിരിച്ചു കിട്ടിയാൽ ഏറ്റവുമധികം സന്തോഷിക്കുന്നത് ഈ ഞാനായിരിക്കും"…. അഭിരാമി നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയ തന്റെ മിഴികൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… അഭിരാമി പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ മിത്രയ്ക്ക് അത് വരെ നേരിട്ട് കാണാത്ത ദേവദത്തൻ നരസിംഹൻ എന്ന വ്യക്തിയോട് അതിയായ അലിവും സഹതാപവും നിറഞ്ഞു…. അപ്പോഴേക്കും കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ അഭിരാമിയും മിത്രയും കൂടി കഴിച്ച പാത്രങ്ങൾ എടുത്ത് കഴുകി വച്ചു ഊൺ മേശ വൃത്തിയാക്കുവാനും മറ്റും തുടങ്ങി… ================================ എല്ലാം അടുക്കി വച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അഭിരാമിയും മിത്രയും ഹാളിലെ സോഫയിൽ വന്നിരുന്നു ഓരോ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു… "ചേച്ചി….നരസിംഹത്തെ ഇപ്പോൾ വിളിച്ചാൽ കിട്ടുമോ "..? സംസാരത്തിനിടയിൽ മിത്ര അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു… "മിത്തൂ…എന്ത് പറ്റി പെട്ടെന്ന് നീയിങ്ങനെ ചോദിക്കുവാൻ "….? മിത്രയുടെ ആവശ്യം കേട്ടൊരത്ഭുതത്തോടെ അഭിരാമി ചോദിച്ചു… "ഒന്നുമില്ല.. പുള്ളിയെ പറ്റിയറിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനും പുള്ളിയുടെ ഒരു ഫാനായോ എന്നൊരു സംശയം "…മിത്രയൊന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി.. "ഇപ്പോൾ സമയം എട്ടര കഴിഞ്ഞല്ലേ ഉള്ളൂ.. എന്തായാലും ഉറങ്ങിക്കാണില്ല. ഒന്ന് വിളിച്ചു നോക്കാം "…അഭിരാമി മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി കൊടുത്തിട്ട് തന്റെ ഫോണെടുത്ത് ദേവദത്തന്റെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി… റിംഗ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അഭിരാമി തന്റെ ഫോൺ സ്പീക്കറിൽ ഇട്ടു. ഒന്ന് രണ്ട് റിംഗിന് ശേഷം അപ്പുറത്ത് കോൾ അറ്റന്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടു… "ഹലോ"…അപ്പുറത്ത് നിന്നും ദേവദത്തന്റെ മുഴക്കമുള്ള സ്വരം ഒഴുകിയെത്തി.. "ഹലോ.. സാർ"…അഭിരാമി തിരിച്ചു വിഷ് ചെയ്തു… "എന്താ ദത്തൻ സാറിന്റെ പുലിക്കുട്ടി പതിവില്ലാതെ ഈ സമയത്ത് "…ദേവദത്തന്റെ വാക്കുകളിൽ അഭിരാമിയോടുള്ള വാത്സല്യം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി മിത്രയ്ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു… ചേച്ചിയുടെ ആരെയും കൂസാത്ത തന്റെ അഭിപ്രായങ്ങൾ എന്തും ആരുടെ മുന്നിലും പറയാൻ മടിക്കാത്ത സ്വഭാവം കാരണം തങ്ങളുടെ അമ്മയും ഇങ്ങനെ വിളിക്കുന്നത് മിത്രയോർത്തു… "പ്രത്യേകിച്ചൊന്നുമില്ല…പിന്നേ ഇവിടെ വന്നതിനു ശേഷം സാറിനെ ഒന്ന് വിളിച്ചില്ലല്ലോ. അത് കൊണ്ട് വിളിച്ചതാ"….അഭിരാമി മറുപടി നൽകി.. തുടർന്ന് മിത്രയ്ക്ക് ദേവദത്തനോട് സംസാരിക്കാൻ താല്പര്യമുള്ളതായി അഭിരാമി ഉണർത്തിച്ചു. ദേവദത്തൻ മിത്രയ്ക്ക് ഫോൺ കൊടുക്കാൻ നിർദേശിച്ചു. അഭിരാമി ഫോൺ മിത്രയുടെ നേരെ നീട്ടി. മിത്ര ഫോൺ വാങ്ങി സംസാരിക്കാനാരംഭിച്ചു…. "ഹലോ…നരസിംഹം"…ഒരു കുസൃതിയോടെ മിത്ര ദേവദത്തനെ വിഷ് ചെയ്തു… മിത്ര ദേവദത്തനെ വിഷ് ചെയ്തത് കേട്ട അഭിരാമിയൊന്ന് ഞെട്ടി. താൻ ആ പേര് വിളിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും അതോരുപാട് അടുത്തതിനു ശേഷമാണ് അങ്ങനെ വിളിച്ചു തുടങ്ങിയത്. ഇതൊരു പരിചയവുമില്ലാത്ത മിത്ര അങ്ങനെ സംബോധന നടത്തിയിരിക്കുന്നു അതും ആദ്യമായി സംസാരിക്കുമ്പോൾ. ഈ പെണ്ണിന് ചില സമയത്ത് നാക്കിനെല്ലില്ല…ദത്തൻ സാറെന്ത് വിചാരിക്കുമോ ആവോ….. അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെ പ്രതികരണം എന്താവുമെന്ന വേപഥുവിൽ ഇരുന്നു… "അതെ….നരസിംഹമാണ് "…അപ്പുറത്ത് നിന്നും ദേവദത്തന്റെ ചിരിയോടെയുള്ള മറുപടി വന്നു… ദേവദത്തന്റെ മറുപടി കേട്ട അഭിരാമിയൊന്ന് ആശ്വാസത്തോടെ ദീർഘനിശ്വാസമയച്ചു… "എന്താണ് അഭിമോളുടെ അനിയത്തിക്കുട്ടിയുടെ പേര് "…? ദേവദത്തനൊരു വാത്സല്യത്തോടെ ചോദിച്ചു… "മിത്രവിന്ദ എന്നാണ്…ചേച്ചിയും അമ്മയും എന്നെ മിത്തൂ എന്ന് വിളിക്കും"….ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ മിത്ര മറുപടി നൽകി.. "മിത്രവിന്ദ… സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഉടമ…പേര് പോലെ ഒരുപാട് സുഹൃത്തുക്കളൊക്കെ ഉണ്ടോ മിത്രവിന്ദയ്ക്ക് "…? ദേവദത്തന്റെ ശാന്തവും സൗമ്യവുമായ ചോദ്യം വന്നെത്തി… "എന്റെ പേരിനു അങ്ങനെ ഒരർത്ഥമുണ്ടായിരുന്നല്ലേ…അറിഞ്ഞില്ല…ആരും പറഞ്ഞില്ല "….മിത്ര ഒരു പ്രത്യേക ടോണിൽ മറുപടി നൽകി… അപ്പുറത്ത് നിന്നു ദേവദത്തൻ ചിരിക്കുന്നത് ഇരുവരും കേട്ടു. മിത്രയുടെ മറുപടി അഭിരാമിയിലും ചിരിയുണർത്തി… "താങ്ക് യൂ നരസിംഹം….എന്റെ പേരിന്റെ അർത്ഥം പറഞ്ഞു തന്നതിന് "… മിത്ര കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. "വെൽകം"…..ദേവദത്തന്റെ മറുപടി വന്നു.. അപ്പുറത്ത് ദേവദത്തന് മിത്രയുടെ സംസാരരീതി ഒരുപാടിഷ്ടപ്പെട്ടു. മുൻപരിചയമുള്ളത് പോലെ കിലുക്കാംപെട്ടി കണക്കെയുള്ള കുസൃതി നിറഞ്ഞ സംസാരം. ആളൊരു കാ‍ന്താരിയാണെന്ന് ഉറപ്പ്… ദേവദത്തനൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ ചിന്തിച്ചു… "ഹലോ….നരസിംഹം പോയോ"….മിത്രയുടെ ചോദ്യം… "ഇല്ല….ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട്…." "പിന്നെ ഈ മിത്രവിന്ദ എന്നൊക്കെ വിളിക്കാൻ കുറച്ചു പാടാ…അത് കൊണ്ട് ഞാൻ മീനു എന്നേ വിളിക്കൂ കേട്ടോ"….ദേവദത്തൻ മിത്രയോട് പറഞ്ഞു… ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ അഭിരാമിയൊന്ന് ഞെട്ടി… മീനു…അദ്ദേഹത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ മകളെ വിളിച്ചിരുന്ന പേര്….അഭിരാമിയോർത്തു… ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞതിന്റെ ഞെട്ടലിൽ നിൽക്കവേ മിത്രയുടെ ദേവദത്തനോടുള്ള മറുപടി അഭിരാമിയുടെ കാതുകളിൽ പതിഞ്ഞു… "നരസിംഹം ഇഷ്ടമുള്ള പേര് വിളിച്ചോളൂ…" മിത്രയുടെ മിഴികളിൽ അത് വരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു തിളക്കം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി അഭിരാമിയ്ക്കനുഭവപ്പെട്ടു… തുടരും #📙 നോവൽ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ