ചുവപ്പൻ പൂക്കൾ കൊഴിയാത്ത വസന്തം
ഭാഗം 3: ആത്മസംഘർഷങ്ങളുടെ അഗ്നിപഥം
ക്യാമ്പസ് ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി. അന്തരീക്ഷത്തിലെ കൽക്കരിപ്പുകയും മുദ്രാവാക്യങ്ങളും തണുത്ത കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞുചേരുന്നു. ചോരപുരണ്ട ബാൻഡേജുമായി നിൽക്കുന്ന അഭിമന്യു, ശേഖരൻ മേനോന്റെ തടിമിടുക്കുള്ള മാനേജരുടെ കോളറിൽ ആഞ്ഞു പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. അവന്റെ വിരലുകൾ ആ ഷർട്ടിൽ മുറുകുമ്പോൾ, മാനേജരുടെ മുഖം ഭയം കൊണ്ട് വിളറി.
"ഡാ... കൈ വിടടാ! ആരുടെ നേരെയാ നീ കൈ ഓങ്ങുന്നത് എന്ന് നിനക്കറിയാമോ? വെറുമൊരു തെണ്ടിപ്പയ്യൻ എന്റെ മേത്ത് കൈ വെക്കുന്നോ?" മാനേജർ പല്ല് ഞെരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
"നീ ഏത് കൊമ്പത്തെ മുതലാളിയുടെ ആളായാലും, ഒരു പെണ്ണിന്റെ മേൽ കൈ വെച്ചാൽ നിന്റെ കൈ അടിച്ചു ഞാൻ ഒടിക്കും. ഇത് അഭിമന്യുവാണ് പറയുന്നത്!" അഭിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം ഇരമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം കണ്ടപ്പോൾ ചുറ്റും നിന്ന ഗുണ്ടകൾ പോലും ഒരടി പിന്നോട്ട് മാറി.
ദൂരെ നിന്ന് ഇത് കണ്ടുനിന്ന മീരയുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് വീശുകയായിരുന്നു. തന്റെ അച്ഛന്റെ പണവും സ്വാധീനവും ഉപയോഗിച്ച് ഈ ലോകം മുഴുവൻ വിലയ്ക്കു വാങ്ങാം എന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്നവൾക്ക്, ഒരു സാധാരണക്കാരന്റെ ഈ ചങ്കൂറ്റം വലിയൊരു പ്രഹരമായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ ബാഗ് മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് അങ്ങോട്ട് നടന്നു ചെന്നു.
"അഭിമന്യൂ! കൈ വിട്," മീരയുടെ ശബ്ദം ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ വിറച്ചു. "ഇത് ഞങ്ങളുടെ കമ്പനിയിലെ പ്രശ്നമാണ്. ലേബർ ഇഷ്യൂ ആണ്. അതിൽ ഇടപെടാൻ നിനക്കെന്താണ് അധികാരം? നീ ഒരു സ്റ്റുഡന്റ് മാത്രമാണ്."
അഭി പതുക്കെ മാനേജറെ തള്ളി മാറ്റി മീരയുടെ മുഖത്തേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പരിഹാസമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കണ്ടു ശീലിക്കാത്ത കടുത്ത കനലായിരുന്നു.
"അധികാരമല്ല മീരാ, ഇത് നീതിയാണ്. നിന്റെ ഈ വിലകൂടിയ കാറിലെ ഇന്ധനത്തിന് പോലും ഈ പാവങ്ങളുടെ വിയർപ്പിന്റെ മണമുണ്ട്. നീ പഠിക്കുന്ന ഈ കോളേജിലെ ഓരോ സിമന്റ് കട്ടകളിലും ഇവരുടെ ചോരയുണ്ട്. പട്ടിണി കിടക്കുന്നവരുടെ നിലവിളി കേൾക്കുമ്പോൾ അധികാരം നോക്കി നിൽക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. അത് മനസ്സിലാക്കാൻ നിനക്ക് കഴിയില്ല... കാരണം നിന്റെ കണ്ണുകൾ പണം കൊണ്ട് കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുകയാണ്."
അത്രയും പറഞ്ഞ് അഭി ആ വൃദ്ധയെ താങ്ങിയെടുത്ത് എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. തന്റെ തോളിലെ ചുവന്ന തോർത്തെടുത്ത് ആ അമ്മയുടെ കൈയിലെ പൊടി അവൻ തുടച്ചു കൊടുത്തു. "വരൂ അമ്മേ... ഇവർക്ക് മുന്നിൽ നിങ്ങൾ വീഴരുത്. നമ്മൾ കൂടെയുണ്ട്."
തൊഴിലാളികൾ ആവേശത്തോടെ മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചുകൊണ്ട് അഭിക്കൊപ്പം ചേർന്നപ്പോൾ മീര അവിടെ തനിച്ചായി. സ്വന്തം തട്ടകത്തിൽ താൻ അപമാനിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. പക്ഷേ, ആദ്യമായി അവൾക്ക് തന്നോട് തന്നെ ഒരുതരം പുച്ഛം തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി മീരയുടെ 'മേനോൻ വില്ല'യിൽ വലിയൊരു തർക്കം നടന്നു. "അച്ഛാ... എന്തിനാ നമ്മുടെ മാനേജർ ആ സ്ത്രീയെ തല്ലിയത്? അതുകാരണം കോളേജിൽ എനിക്ക് തല ഉയർത്തി നിൽക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. എല്ലാവരും എന്നെ ഒരു വില്ലത്തിയെപ്പോലെയാണ് നോക്കുന്നത്," അവൾ അച്ഛനോട് കയർത്തു.
ശേഖരൻ മേനോൻ തന്റെ സിഗരറ്റ് പുകച്ചു കൊണ്ട് പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. "മോളേ, നീ അതൊന്നും തലയിൽ വെക്കണ്ട. ബിസിനസ്സിൽ ലാഭമുണ്ടാക്കാൻ ചിലപ്പോൾ കരുത്ത് കാണിക്കേണ്ടി വരും. ആ അഭിമന്യു... അവൻ അധികം തുള്ളണ്ട. അവനെ ഒതുക്കാൻ ഞാൻ ആളെ ഏർപ്പാടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. നാളത്തെ സൂര്യൻ അവൻ കാണില്ല."
അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞു. അഭിമന്യുവിനോടുള്ള അവളുടെ വെറുപ്പ് എവിടെയോ മാഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. പകരം അവനോടുള്ള ഒരുതരം ആകുലത അവിടെ നിറഞ്ഞു. അവൾക്ക് അവനെ വിളിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അവളുടെ അഹങ്കാരം അതിന് തടസ്സമായി.
രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ്...
കോളേജ് യൂണിയൻ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ കലാശക്കൊട്ട് നടക്കുകയാണ്. അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഡ്രംസ് അടികളും ചുവപ്പും നീലയും കൊടികളും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. മീര തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ലൈബ്രറിയിൽ നിന്നും മടങ്ങുകയായിരുന്നു. വിജനമായ ആ ഇടവഴിയിൽ വെച്ച് അപ്രതീക്ഷിതമായി മൂന്ന് ബൈക്കുകൾ വന്ന് അവളെ വളഞ്ഞു.
അവർ കോളേജിലെ കുട്ടികളായിരുന്നില്ല. ശേഖരൻ മേനോന്റെ എതിരാളികൾ അയച്ച ഗുണ്ടകളായിരുന്നു അവർ.
"ശേഖരൻ മേനോന്റെ മോൾ ഇവിടെ സുഖിച്ചു നടക്കുകയാണല്ലേ? നിന്നെ ഒന്ന് പൊക്കിയാൽ നിന്റെ അച്ഛൻ പത്തി താഴ്ത്തി വന്നോളും," ഒരുവൻ അവളുടെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു.
മീര അപകടം മണത്തു. അവൾ നിലവിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഒരു ഗുണ്ട അവളുടെ വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു. "സഹായിക്കൂ...!!" അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു വിങ്ങൽ ഉയർന്നു. അവൾ കണ്ണുകളടച്ച് ദൈവത്തെ വിളിച്ചു.
"കൈ വിടടാ അവളെ!"
മരണതുല്യമായ ആ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ആ ശബ്ദം മുഴങ്ങി.
അത് അഭിമന്യു ആയിരുന്നു. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തിരക്കുകൾക്കിടയിലും മീരയെ ആരോ പിന്തുടരുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ട അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് അങ്ങോട്ട് കുതിച്ചു വന്നതായിരുന്നു. അവന്റെ ഒടിഞ്ഞ കൈ ഇപ്പോഴും പ്ലാസ്റ്ററിലാണ്. പ്ലാസ്റ്ററിന് പുറത്ത് ചുവന്ന മഷി കൊണ്ട് 'വിപ്ലവം' എന്ന് ആരോ എഴുതി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.
"ഓ... സഖാവ് വന്നോ? ഒരു കൈയ്യും വെച്ച് നീ ഞങ്ങളെ എന്ത് ചെയ്യും?" ഗുണ്ടകൾ പരിഹസിച്ചു ചിരിച്ചു.
അഭിമന്യു പതുക്കെ തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഒന്നു കൂടി മുറുക്കി. "ഒരു കൈ മതിയടാ നിങ്ങളെയൊക്കെ പൂട്ടാൻ. എന്റെ ഈ കൈ ഒടിഞ്ഞത് നിങ്ങളുടെ പണത്തിന് മുന്നിൽ നട്ടെല്ല് വളക്കാത്തതുകൊണ്ടാണ്. പക്ഷേ മറ്റേ കൈ കൊണ്ട് നീതിക്ക് വേണ്ടി അടിക്കാൻ എനിക്കറിയാം!"
തുടർന്ന് നടന്നത് ഒരു അസമമായ പോരാട്ടമായിരുന്നു. ഒറ്റക്കൈ കൊണ്ട് അഭിമന്യു അവരെ നേരിട്ടു. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ മാരകമായ പ്രഹരങ്ങൾ ഏറ്റു. ഒരു ഗുണ്ടയുടെ ചവിട്ടേറ്റ് അവൻ തെറിച്ചു വീണു. പക്ഷേ, മീരയുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭയം കണ്ടപ്പോൾ അവനിൽ ഏതോ ഒരു ശക്തി ആവാഹിക്കപ്പെട്ടു. അവൻ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു. ചോര ഒലിക്കുന്ന മുഖവുമായി അവൻ അവരെ ഓരോരുത്തരെയായി നിലംപരിശാക്കി.
ഒടുവിൽ ഗുണ്ടകൾ വണ്ടി ഉപേക്ഷിച്ചു തോറ്റോടി. അഭി കിതച്ചുകൊണ്ട് മരത്തിൽ ചാരി നിന്നു. അവന്റെ നെറ്റിയിലെ പഴയ മുറിവ് വീണ്ടും തുറന്നു രക്തം ധാരധാരയായി ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മീര വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു.
"അഭി... എന്തിനാ നീ ഇത് ചെയ്തത്? ഞാൻ നിന്നെ ഇത്രയേറെ വെറുത്തിട്ടും, നിന്നെ കേസിൽ കുടുക്കാൻ നോക്കിയിട്ടും... എന്തിനാ നിന്റെ ജീവൻ പണയപ്പെടുത്തിയത്?" അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
അഭി പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. ആ വേദനയ്ക്കിടയിലും അവൻ മനോഹരമായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "മീരാ... സഖാക്കൾക്ക് ശത്രുക്കളില്ല, തെറ്റായ നിലപാടുകൾ മാത്രമേയുള്ളൂ. നീ എന്നെ വെറുത്തോളൂ, പക്ഷേ എന്റെ കണ്മുന്നിൽ ഒരു പെണ്ണ് അപമാനിക്കപ്പെടുമ്പോൾ നോക്കി നിൽക്കാൻ ഞാൻ പഠിച്ചിട്ടില്ല. അത് എന്റെ രാഷ്ട്രീയമല്ല."
മീര ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൾ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന വിലകൂടിയ സിൽക്ക് തൂവാല എടുത്ത് അവന്റെ നെറ്റിയിലെ രക്തം തുടച്ചു. ആദ്യമായി ആ ക്യാമ്പസ് ഹീറോയുടെ വിയർപ്പിന്റെയും ചോരയുടെയും ഗന്ധം അവൾ അറിഞ്ഞു. ആ നിമിഷം, അവൾ അറിയാതെ അവളുടെ മനസ്സിന്റെ ചുവരുകളിൽ എഴുതി വെച്ചിരുന്ന 'വെറുപ്പ്' എന്ന വാക്ക് മാഞ്ഞുപോയി. പകരം അവിടെ പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു ചുവന്ന പൂവ് വിരിഞ്ഞു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
തുടരും... #കഥ #വിരഹം #📙 നോവൽ #📔 കഥ