ഋതുനന്ദനം.... Part 14 അഭിരാമി ഭിത്തിയിൽ കണ്ടത് ഒരു കുഞ്ഞുകൈപ്പത്തിയായിരുന്നു. വെളുത്ത ചുമരിൽ ഒരു ഭാഗത്ത് ചുവന്ന ചായത്തിൽ മുക്കിയ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ കൈപ്പത്തിയുടെ അടയാളം. ആ അടയാളത്തിലേക്ക് അഭിരാമി കൗതുകത്തോടെ നോക്കി നിന്നു അൽപനേരം…. പിന്നീടെപ്പോഴോ ചുവര് പെയിന്റ് അടിച്ചപ്പോഴും ഈ അടയാളം മറഞ്ഞു പോകാതിരിക്കാൻ അതിന് മേലെ ഒട്ടും തൊടാത്തവണ്ണമാണ് പിന്നെ പെയിന്റ് അടിച്ചിട്ടുള്ളത്… ദത്തൻ സാറിന്റെ മക്കളുടെ ആരുടേതെങ്കിലുമാകും ഒരു പക്ഷേ ആ കൈപ്പാട്… അഭിരാമി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു… വൈകാതെ അവൾ ആ മുറിക്ക് വെളിയിൽ ഇറങ്ങി. വീടിനകമൊക്കെ നടന്നു കാണാൻ തുടങ്ങി. അത്യാവശ്യം വലിപ്പമുള്ള ഒരു വീടാണതെന്ന് അഭിരാമിയ്ക്ക് മനസ്സിലായി... ആ വീട്ടിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ സകാരാത്മകമായ എന്തോ ഒരു അനുഭൂതി തന്നെ പൊതിയുന്ന പോലെയൊരു പ്രതീതി നിറഞ്ഞു അഭിരാമിയുടെ മനസ്സിൽ… വീടിനകം നടന്നു കാണുമ്പോൾ അഭിരാമി കണ്ടു എല്ലാ മുറിയിൽ നിന്നും വാതിൽ തുറന്നാൽ എത്തുന്നത് ഹാളിലേക്കാണ്. ഹാളിനോട് ചേർന്നുള്ള ഒന്ന് രണ്ട് മുറി അവൾ തുറന്നു നോക്കി. നല്ല വൃത്തിയായി ഒരുക്കി വച്ചിരുന്നു ആ മുറികൾ. ഒരു പക്ഷെ വീട്ടിൽ വരുന്ന അതിഥികൾക്കും പിന്നെ ചിലപ്പോൾ രാമേട്ടൻ താമസിക്കുന്ന മുറികളുമൊക്കെയായിരിക്കാമെന്നവൾ ഊഹിച്ചു… ഒരു മുറി പൂട്ടിയിരിക്കുന്നത് അവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു. അവളത് തുറക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അത് പൂട്ടിയിരിക്കുകയാണെന്നു മനസ്സിലായി. എല്ലാ മുറികളും തുറന്നു കിടക്കുമ്പോൾ ഈ മുറി മാത്രം എന്തിനാവും പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നത്…. "കുട്ടീ …ആ മുറി തുറക്കാൻ ശ്രമിക്കേണ്ട. അത് ദേവൻ കുഞ്ഞിനിഷ്ടപ്പെടില്ല…" ചിന്തകളിൽ മുഴുകിയ അഭിരാമിയെ പെട്ടെന്ന് രാമേട്ടന്റെ വിളി ചിന്തകളിൽ നിന്നുമുണർത്തി… അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ രാമേട്ടനെ നോക്കി. ചായയും പലഹാരങ്ങളുമായി രാമേട്ടൻ അവളെയും കാത്ത് ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന്റെ അടുത്ത് വന്നു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാമേട്ടന്റെ മിഴികളിൽ അതിയായ വാത്സല്യം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നതായി അനുഭവപ്പെട്ടു അഭിരാമിയ്ക്ക്… അവൾ ഒട്ടും നിനക്കാതെ രാമേട്ടന്റെ ക്ഷണം സ്വീകരിച്ചു അവിടെയിരുന്നു ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു . അവളുടെ എതിരെയായി രാമേട്ടനും. രാമേട്ടൻ പലതും അവളോട് ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. തന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ രാമേട്ടൻ തന്നോട് വാക്കുകളിലും പ്രവൃത്തികളിലും കാണിക്കുന്ന വാത്സല്യം അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു…. "രാമേട്ടാ… എന്തേ ആ മുറി തുറക്കരുതെന്ന് പറഞ്ഞത് "…? തന്നെ തുറക്കുന്നതിൽ നിന്നും വിലക്കിയ മുറി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമി രാമേട്ടനോട് ചോദിച്ചു…. "ആ മുറിയിലേക്ക് ആരും കയറുന്നത് ദേവൻ കുഞ്ഞിന് ഇഷ്ടമല്ല. ഞാൻ പോലും ആ മുറിയിൽ കയറിയിട്ട് വർഷങ്ങളായ്. അതിന്റെ താക്കോൽ മിക്കവാറും ദേവൻ കുഞ്ഞിന്റെ അടുത്തേ കാണൂ "…. രാമേട്ടൻ മറുപടി നൽകി… "അതിന് മാത്രമെന്താ ആ മുറിക്ക് ഇത്ര പ്രത്യേകത "…? അഭിരാമി നിറഞ്ഞ കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു… "അത് ദേവൻ കുഞ്ഞിന്റെയും ലച്ചു മോളുടെയും മുറിയായിരുന്നു "… രാമേട്ടൻ മറുപടി നൽകുമ്പോൾ അദ്ദേഹം പഴയ എന്തോ ഓർമകളിൽ ആണെന്ന് അഭിരാമിയ്ക്ക് തോന്നി… ലച്ചു… ദത്തൻ സാറിന്റെ കഥയിലെ നായിക. അപ്പോൾ കഥയിലുള്ള അതേ പേര് തന്നെയായിരുന്നു ദത്തൻ സാറ് ഭാര്യയെയും വിളിച്ചത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയുടെ പേര് അതാവുമെന്നു വിചാരിച്ചില്ല. മിക്ക കഥാകൃത്തുക്കളും യഥാർത്ഥ കഥയെഴുതുമ്പോൾ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പേരുകൾ ഒക്കെ മാറ്റും. ദത്തൻ സാർ കഥയിൽ നായകന്റെ പേര് മാറ്റം വരുത്തിയിട്ടുണ്ടല്ലോ…. അഭിരാമി ആലോചിച്ചിരുന്നു… "രാമേട്ടാ…ലച്ചു ദത്തൻ സാറിന്റെ ഭാര്യയായിരുന്നോ "…? തനിക്കറിയാമെങ്കിലും അറിയാത്ത ഭാവം നടിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമി ചോദിച്ചു.. രാമേട്ടൻ അതേയെന്ന് തലയാട്ടി… "ശരിക്കും ദത്തൻ സാറിന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്താ സംഭവിച്ചത് "…? "എന്തിനാ ദത്തൻ സാറിൽ നിന്നുമവർ വേർപിരിഞ്ഞത് "….? അഭിരാമി മടിച്ചു മടിച്ചു കൊണ്ടെന്ന പോലെ രാമേട്ടനോട്‌ ചോദിച്ചു… പെട്ടെന്ന് രാമേട്ടന്റെ മുഖം വിവർണ്ണമായി. ആ ചോദ്യം അദ്ദേഹത്തിന് ഒട്ടുമിഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്ന് ആ മുഖഭാവങ്ങളിലൂടെ വ്യക്തമായിരുന്നു… "കുട്ടീ…. ആവശ്യമുള്ളത് അറിഞ്ഞാൽ പോരെ. ദത്തൻ കുഞ്ഞിനെ പറ്റി ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചോദിക്കുന്നത് എനിക്കിഷ്ടമില്ല…." രാമേട്ടന്റെ മറുപടിയിൽ നീരസം കലർന്നിരുന്നു… "രാമേട്ടാ… ഞാൻ ചോദിച്ചത് അവിവേകമാണെങ്കിൽ ക്ഷമിക്കണം. പക്ഷെ എനിക്ക് ഞാൻ ചോദിച്ചത് തെറ്റാണെന്ന് തോന്നിയിട്ടില്ല. പിന്നെ ദത്തൻ സാറും ലച്ചുവും വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടണമെന്നും അവർ തമ്മിൽ വീണ്ടുമൊരുമിക്കണമെന്നും രാമേട്ടൻ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ലേ "….? അഭിരാമിയുടെ ചോദ്യത്തിന് രാമേട്ടന് പെട്ടെന്ന് ഉത്തരമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവർക്കിടയിൽ മൗനം തളം കെട്ടി നിന്നു… അഭിരാമിയുടെ ചോദ്യത്തിൽ നിന്നും രാമേട്ടൻ അപ്പോൾ ചിന്തിച്ചത് ചോദിക്കേണ്ടത് ആരോടായാലും ഒരു ഭയവുമില്ലാതെ ചോദിക്കുന്ന പണ്ടത്തെ ദേവദത്തന്റെ സ്വഭാവമായിരുന്നു… "കുട്ടീ… ദേവൻ കുഞ്ഞും ലച്ചു മോളും വീണ്ടുമൊരുമിക്കുന്നതിൽ ഈ ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ സന്തോഷിക്കുന്നത് ഞാനായിരിക്കും. പക്ഷെ ദേവൻ കുഞ്ഞിന്റെ ജീവിതത്തെ പറ്റി മൂന്നാമതൊരാൾ അറിയുന്നതിനോട് എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല"...ഇരുവർക്കുമിടയിൽ തളം കെട്ടി നിന്ന മൗനത്തെ ഭഞ്ജിച്ചു കൊണ്ട് രാമേട്ടൻ മറുപടി നൽകി.. "രാമേട്ടാ… സാറും ഭാര്യയും തമ്മിൽ വീണ്ടുമൊരുമിക്കണമെന്ന് രാമേട്ടൻ ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, സാറിന്റെ സന്തോഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, രാമേട്ടന് അറിയാവുന്നത് മറ്റൊരാളോട് പറയുന്നതിൽ തെറ്റുണ്ടെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നില്ല. വർഷങ്ങളിത്രയായില്ലേ അവർ തമ്മിൽ പിരിഞ്ഞിട്ട്. ഒരു പക്ഷെ ഏതെങ്കിലും ഒരു വഴിയിലൂടെ എനിക്ക് നിങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ, അത് വഴി അവർ വീണ്ടുമൊരുമിക്കുമെങ്കിൽ അതിൽ കൂടുതൽ സന്തോഷം രാമേട്ടനുണ്ടാകുമോ….ഏതായാലും ഞാൻ രാമേട്ടനെ നിർബന്ധിക്കില്ല…." "ഇനി ദത്തൻ സാററിയും എന്ന് രാമേട്ടൻ ഭയക്കുന്നുവെങ്കിൽ എന്നിൽ നിന്നും വേറൊരാൾ ഇതറിയില്ല. അത് ഞാനുറപ്പ് തരുന്നു "….വികാരപരമായി നേരിട്ട് രാമേട്ടനിൽ നിന്നും അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ ചികഞ്ഞെടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമി രാമേട്ടനോട് സംസാരിച്ചു.… അഭിരാമിയുടെ സംസാരം രാമേട്ടനെ കൂടുതൽ ചിന്താകുഴപ്പത്തിലാക്കി. അദ്ദേഹം എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ച അഭിരാമിയുടെ ഉള്ളിലൊരു ചിരി നിറഞ്ഞു… തന്റെ നീക്കം വിജയത്തോടടുക്കുന്നത് അഭിരാമിയിൽ ആമോദം നിറച്ചെങ്കിലും അത് പുറത്ത് കാണിക്കാതെ അവൾ ചായ കുടിയ്ക്കുവാൻ തുടങ്ങി… "കുട്ടീ…ഞാൻ പറയാം പക്ഷേ ദേവൻ കുഞ്ഞിത് ഒരിക്കലും അറിയരുത്…" അല്പനേരത്തെ ആലോചനയ്ക്ക് ശേഷം രാമേട്ടൻ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.. "രാമേട്ടൻ പറഞ്ഞോളൂ "… അഭിരാമി മറുപടി നൽകി.. "എന്തിനാണ് ലച്ചു മോൾ ദേവൻ കുഞ്ഞിനെ വിട്ടു പോയതെന്ന് എനിക്കുമറിയില്ല. ഞാൻ കുഞ്ഞിന്റെ അകന്ന ഒരു ബന്ധത്തിലെയാ. കുഞ്ഞിന്റെ ചെറുപ്പത്തിൽ കുഞ്ഞ് അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കൂടെ പുറത്തായിരുന്നു വടക്കെയിന്ത്യയിലെവിടെയോ. കുഞ്ഞിന്റെ കോളേജ് പഠനകാലത്താണ് കേരളത്തിലോട്ട് വരുന്നത്. അവരുടെ തറവാട് വട്ടപ്പാറ ഭാഗത്താണ്. കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛൻ പിന്നെ വാങ്ങിച്ചതാണ് ഈ വീട്. അന്ന് നന്നായി പെയിന്റിംഗ് ഒക്കെ ചെയ്യുമായിരുന്നു ദേവൻ കുഞ്ഞ്. ഇടയ്ക്കിടെ എക്സിബിഷനുകളും ഒക്കെ ഉണ്ടാവുന്നത് കൊണ്ടും പിന്നെ കോളേജ് കുറച്ചു അടുത്ത് ആയത് കൊണ്ടുമാണ് ഈ വീടെടുത്തത്. അന്ന് തൊട്ട് കുഞ്ഞിന്റെ കൂടെ ഞാനുണ്ട്. കുഞ്ഞും ഞാനും മാത്രമായിരുന്നു ഇവിടെ താമസം"….രാമേട്ടനൊന്ന് പറഞ്ഞു നിർത്തി… "അപ്പോൾ സാറിന്റെ അച്ഛനുമമ്മയും"....അഭിരാമി പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.. "അവരിപ്പോൾ തറവാട്ടിലുണ്ട്. പക്ഷേ ദേവൻ കുഞ്ഞുമായി രസത്തിലല്ല "… രാമേട്ടൻ മറുപടി നൽകി… രാമേട്ടൻ തന്റെ സംഭാഷണം തുടരാൻ തുടരാൻ തുടങ്ങി… "ഇവിടെ നിന്നും രണ്ട് മൂന്ന് വീട് മാറി അപ്പുറത്തായിരുന്നു ലച്ചു മോളുടെ വീട്. ലച്ചു മോളും ദേവൻ കുഞ്ഞും ഒരേ കോളേജിലായിരുന്നു പഠിച്ചിരുന്നത്. അങ്ങനെ അവർ തമ്മിൽ പരിചയപ്പെട്ടു. ദേവൻ കുഞ്ഞിനെപ്പോഴോ ലച്ചു മോളോട് ഇഷ്ടം തോന്നിത്തുടങ്ങി. പക്ഷേ ലച്ചു മോളും ദേവൻ കുഞ്ഞിന്റെ കൂടെ പഠിക്കുന്ന ഒരു പയ്യനുമായി ഇഷ്ടത്തിലായിരുന്നു. അവര് തമ്മിൽ വിവാഹിതരാകുവാനും തീരുമാനിച്ചിരുന്നു…" "ഒരിക്കലും ഒന്നിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ദേവൻ കുഞ്ഞ് തന്റെ ഇഷ്ടം ഉള്ളിൽ കൊണ്ട് നടന്നു. ലച്ചു മോൾക്ക് ദേവൻ കുഞ്ഞിനെ ഭയങ്കര വിശ്വാസമായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ ഇടയ്ക്കിടെ ഇവിടേക്ക് വരുമായിരുന്നു ലച്ചു മോൾ. ലച്ചു മോൾ നല്ലൊരു നർത്തകിയായിരുന്നു. ലച്ചു മോൾ അന്ന് ചില സ്ഥലങ്ങളിലൊക്കെ നൃത്തപരിപാടികൾക്കൊക്കെ പോകാറുണ്ടായിരുന്നു. ചില സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് ദേവൻ കുഞ്ഞായിരുന്നു ലച്ചു മോളെയും കൊണ്ട് പോകാറുണ്ടായിരുന്നത് "…. രാമേട്ടൻ പറയുന്നത് ഒരു കൗതുകത്തോടെയാണ് കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്നത്… "രാമേട്ടാ…ഈ ലച്ചുവിനെ പ്രണയിക്കുന്നയാളും ദത്തൻ സാറും തമ്മിലെങ്ങനെയായിരുന്നു. ശത്രുത വല്ലതുമുണ്ടായിരുന്നോ "…? രാമേട്ടൻ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ അഭിരാമി രാമേട്ടനോട് ചോദിച്ചു... "അവര് തമ്മിൽ നല്ല ചങ്ങാതിമാരായിരുന്നു. ആ പയ്യനും ലച്ചു മോളും ഒരുമിക്കട്ടെ എന്ന് തന്നെയായിരുന്നു ദേവൻ കുഞ്ഞും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്. ലച്ചു മോളെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണെങ്കിലും ആ പയ്യനെയും ലച്ചു മോളെയും തമ്മിൽ പിരിക്കണമെന്നോ ഒന്നും ദേവൻ കുഞ്ഞിനില്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെ പിടിച്ചു വാങ്ങാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നല്ലല്ലോ കുട്ടീ ഒരു പെണ്ണിന്റെ സ്നേഹം. ലച്ചു മോൾക്കും അറിയാമായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു ദേവൻ കുഞ്ഞിനു അവളോടുള്ള ഇഷ്ടം…." "ദേവൻ കുഞ്ഞിന്റെയും ആ പയ്യന്റെയും പഠിത്തമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു രണ്ടാമത്തെ വർഷമാണ് ലച്ചു മോളുടെ പഠിത്തം കഴിഞ്ഞത്. അപ്പോഴേക്കും ദേവൻ കുഞ്ഞ് സർക്കാർ ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചിരുന്നു. ലച്ചു മോളുടെ പഠിത്തം കഴിഞ്ഞതും മോളുടെ വീട്ടുകാരും ആ പയ്യന്റെ വീട്ടുകാരും കൂടി ലച്ചു മോളുടെയും ആ പയ്യന്റെയും കല്യാണമുറപ്പിച്ചിരുന്നു. അതിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളും നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. അത്യന്തം വ്യസനത്തോടെയാണെങ്കിലും ദേവൻ കുഞ്ഞ് അതിലെല്ലാം സജീവമായി പങ്കു കൊണ്ടിരുന്നു…" രാമേട്ടൻ പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ അഭിരാമിയ്ക്ക് ആ കഥയിൽ വളരെ താല്പര്യമുണർന്നു. അവൾ വായിച്ച കഥയിലും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു. ആ കഥയിൽ ചാരുദത്തൻ ആക്കാലത്ത് അനുഭവിച്ച മാനസിക സംഘർഷങ്ങൾ നന്നായി വിവരിച്ചിരുന്നു…. അവൾ വീണ്ടും രാമേട്ടൻ പറയുന്നതിലേക്ക് തന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു…. "ലച്ചു മോളുടെയും ആ പയ്യന്റെയും കല്യാണമുറപ്പിച്ചു അതിന്റെ ഒരുക്കങ്ങളൊക്കെ തകൃതിയായി നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഏകദേശം ഒന്ന് രണ്ടാഴ്ചകൾ കല്യാണത്തിനായി ബാക്കിയുള്ളപ്പോഴാണ് ആ അത്യാഹിതം സംഭവിച്ചത് "…. രാമേട്ടനൊന്ന് പറഞ്ഞു നിർത്തി... "എന്താണ് രാമേട്ടാ അന്ന് സംഭവിച്ചത് "…? ഉദ്വേഗത്തിന്റെ മുൾമുനയിലിരുന്ന് കൊണ്ട് അഭിരാമി ചോദിച്ചു… "ആ പയ്യനൊരു ബൈക്കപകടത്തിൽ മരിച്ചു"… രാമേട്ടൻ മറുപടി നൽകി.. രാമേട്ടൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട അഭിരാമിയൊന്ന് ഞെട്ടി…. താനകപ്പെട്ട ഞെട്ടലിൽ നിന്നും മുക്തയാവാൻ അഭിരാമി കുറച്ചു നിമിഷങ്ങളെടുത്തു. ലച്ചുവിന്റെ ആ സമയത്തെ മാനസികാവസ്ഥ അഭിരാമി ചിന്തിച്ചു പോയി. അക്കാലത്ത് ലച്ചുവിനെ പോലെയൊരു പെൺകുട്ടി എങ്ങനെയാവും ആ സന്ദർഭത്തെ നേരിട്ടിട്ടുണ്ടാവുക…. അഭിരാമിയുടെ മനസ്സിൽ രാമേട്ടൻ പറഞ്ഞതോർത്തുള്ള ചിന്തകളുടെ വേലിയേറ്റം തന്നെ നിറഞ്ഞു… "പിന്നീടെന്ത് സംഭവിച്ചു രാമേട്ടാ "….? അഭിരാമിയ്ക്ക് ആകാംക്ഷയേറി… "ആ പയ്യന്റെ അകാലത്തിലുള്ള മരണം ലച്ചു മോളെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തളർത്തി കളഞ്ഞു. തളർത്തി എന്ന് പറഞ്ഞാൽ സമനില തെറ്റിയെന്ന് വേണം പറയാൻ"...രാമേട്ടൻ മറുപടി നൽകി… ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ചടങ്ങാണ് വിവാഹമെന്ന് പറയുന്നത്... ഭാര്യയായി കുടുംബിനിയായി, ഒരു നദി തന്റെ ഇണയായ പാഥോനാഥനിൽ ലയിക്കുന്നത് പോലെ തന്റെ പുരുഷനിൽ ലയിച്ചു ഒരു സ്ത്രീജന്മത്തെ പൂർണതയിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതിന്റെ ആദ്യത്തെ പടിയായിട്ടുള്ള ചടങ്ങ്... ഏതൊരു പെൺകുട്ടിയും തന്റെ വിവാഹമടുക്കുമ്പോൾ നിരവധി സ്വപ്‌നങ്ങൾ നെയ്തു കൂട്ടിയിട്ടുണ്ടാവും. ആ സ്വപങ്ങൾ നെയ്തു കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ആ സുദിനത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന വേളയിൽ ഇത് പോലൊരു ദുരന്തം വന്നു കഴിഞ്ഞാൽ ഏതൊരു പെണ്ണും തകർന്നു പോകും…. ലച്ചുവിന്റെ ആ അവസ്ഥയെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച അഭിരാമിയുടെ മനസ്സിൽ ലച്ചു എന്ന താനിത് വരെ കാണാത്ത സ്ത്രീയോട് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു സഹതാപം നിറഞ്ഞു. അതവളുടെ മുഖത്തും പ്രകടമായി… രാമേട്ടനുമത് ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും അദ്ദേഹം തന്റെ സംഭാഷണം തുടർന്നു.. "മനസ്സ് തകർന്ന ലച്ചു മോൾ ആ ആഘാതത്തിൽ നിന്നും കര കയറാൻ ഒന്നൊന്നര വർഷത്തോളമെടുത്തു. അതും ദേവൻ കുഞ്ഞിന്റെ അതിയായ പ്രയത്നം കൊണ്ട്. താനത്ര മാത്രം സ്നേഹിക്കുന്ന ലച്ചുവിന് സംഭവിച്ച ദുരന്തത്തിൽ ദേവൻ കുഞ്ഞ് അതീവ ദുഃഖിതനായിരുന്നു..." " ജോലിയ്ക്ക് പോകാതെ പലപ്പോഴും അവധിയെടുത്തൊക്കെ ദേവൻ കുഞ്ഞ് ലച്ചു മോളെയും കൊണ്ട് പല മനോരോഗ വിദഗ്ദന്മാരുടെ അടുത്തും മറ്റും കൊണ്ട് പോകുമായിരുന്നു. ലച്ചു മോളുടെ കൂടെ ചെലവഴിക്കാൻ പറ്റുന്ന സമയമൊന്നും ദേവൻ കുഞ്ഞ് ഒഴിവാക്കില്ലായിരുന്നു. ലച്ചു മോളെന്തെങ്കിലും കടുംകൈ ചെയ്യുമോ എന്ന് എപ്പോഴും ദേവൻ കുഞ്ഞ് ഭയന്നിരുന്നു. ദേവൻ കുഞ്ഞിന്റെ മനസ്സെപ്പോഴും ലച്ചു മോളുടെ അടുത്തായിരുന്നു…." "അപ്പോൾ ലച്ചുവിന്റെ അച്ഛനമ്മമാർ "…? രാമേട്ടൻ പറയുന്നതിനിടയിൽ അഭിരാമി ചോദിച്ചു.. "മകളുടെ കാര്യത്തിൽ സംഭവിച്ച ദുരന്തത്തിൾ അവരും തളർന്നു പോയിരുന്നു അതും ഒരേ ഒരു മകൾ. അതിന് പുറമെ ലച്ചു മോളുടെ സമനില തെറ്റിയത് ഒന്ന് കൂടി അവരുടെ ദുഃഖത്തിന് ആഴം കൂട്ടി. പിന്നെ ദേവൻ കുഞ്ഞിനെ അവർക്കൊരുപാട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. കുറഞ്ഞ കാലം കൊണ്ട് തന്നെ അവർക്കിടയിൽ ദേവൻ കുഞ്ഞ് ഒരു വിശ്വാസമുണ്ടാക്കിയെടുത്തിരുന്നു അല്ലെങ്കിലും ദേവൻ കുഞ്ഞിന്റെ ഇടപെടലിൽ ആരും കുഞ്ഞിനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു പോകും. അത്തരത്തിലാണ് ദേവൻ കുഞ്ഞിന്റെ എല്ലാവരോടുമുള്ള പെരുമാറ്റം. ലച്ചു മോളെ കുഞ്ഞിന്റെ കൂടെ വിടാൻ അച്ഛനമ്മമാർക്ക് ഒരു മടിയോ വിശ്വാസക്കുറവോ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല…" "ഒരു വർഷത്തോളം കടന്നു പോയി. ഒന്നര വർഷമായപ്പോഴേക്കും ലച്ചു മോൾ പതിയെ പഴയ സ്ഥിതിയിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു. വീട്ടിൽ കുട്ടികൾക്ക് നൃത്ത ക്ലാസുകളൊക്കെ എടുക്കാനുമൊക്കെ തുടങ്ങി. എപ്പോഴും എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും ലച്ചു മോൾക്ക് പിന്തുണയുമായി ദേവൻ കുഞ്ഞ് കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു ….." "അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ലച്ചു മോളുടെ ജീവിതത്തിലെ അടുത്ത ദുരന്തം നടന്നത്…" രാമേട്ടൻ അവസാനം പറഞ്ഞത് കേട്ട അഭിരാമി അന്തിച്ചു പോയി….. ആ ദുരന്തം എന്താവുമെന്നറിയാൻ രാമേട്ടന്റെ വാക്കുകൾക്കായി അവൾ കാത്തിരുന്നു…. തുടരും #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ