ഋതുനന്ദനം... Part 11 ഓഫീസിൽ നിന്നും അഭിരാമിയേയും കൂട്ടിയിറങ്ങിയ ദേവദത്തന്റെ യാത്രയവസാനിച്ചത് വൈറ്റിലയിലെ പ്രശസ്തമായ ഒരു ത്രീ സ്റ്റാർ ഹോട്ടലിന്റെ റെസ്റ്റോറന്റിലായിരുന്നു. ഒരൊതുങ്ങിയ ഭാഗത്തെ ടേബിളിന്റെ അപ്പുറവും ഇപ്പുറവുമായി അവരിരുന്നു… ദേവദത്തൻ എന്തിനായിരിക്കും ഇവിടേക്ക് തന്നെയും കൂട്ടി വന്നതെന്ന് ചിന്തിച്ച അഭിരാമിയുടെ മുഖത്തൊരു പരിഭ്രമം നിറഞ്ഞു നിന്നു.. അവളുടെ മുഖത്തെ പരിഭ്രമം ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ദേവദത്തന്റെ ചിന്തകൾ ഇരുപത്തിയഞ്ചോളം വർഷം പിന്നിലേക്ക് പോയി.. അന്ന് ദാവണിയുടുത്ത് തന്റെ മുൻപിൽ ഇത് പോലെ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞ പരിഭ്രമവുമായി ഒരു റെസ്റ്റോറന്റിലിരുന്ന വെള്ളാരംകൽ മൂക്കുത്തിയണിഞ്ഞൊരു സുന്ദരിയുടെ മുഖമയാളുടെ മനസ്സിലേക്കോടിയെത്തി… അൽപനേരം അവർക്കിടയിൽ മൗനം നിറഞ്ഞു നിന്നു… "എടോ അഭിരാമി…..തന്റെയൊരു ചോദ്യം എനിക്ക് വല്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു കേട്ടോ.." ദേവദത്തൻ മൗനം ഭേദിച്ചു കൊണ്ടൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു… "ഏത് ചോദ്യമാണ് സാർ "…? അഭിരാമിയൽപ്പം ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.. "നല്ലൊരു പ്രണയിതാവിനേ നല്ല പ്രണയകഥകൾ എഴുതാൻ സാധിക്കൂ എന്ന് പറയുന്നത് ശരിയാണോയെന്ന് ചോദിച്ചില്ലേ താൻ. അതിൽ താൻ ഞാനൊരു നല്ല പ്രണയിതാവാണോയെന്നു പരോക്ഷമായി ചോദിക്കുകയല്ലേ ചെയ്തത്. ആ രീതിയെനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു"…. ദേവദത്തനത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അയാളുടെ ചിരി കുറച്ചു ഉച്ചത്തിലായി… "ഞാൻ സാറിനെ കുറിച്ച് ഉദ്ദേശിച്ചത് ശരിയല്ലേ…സാറ് നല്ലൊരു പ്രണയിതാവല്ലെങ്കിൽ സാറിന്റെ പ്രണയകഥകൾക്ക് ഇത്രയ്ക്കും ജീവനുണ്ടാകില്ല എന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം"….അഭിരാമിയും ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി… "കൊള്ളാം…ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ താനെന്റെയുള്ളിൽ ഒരു പഞ്ചാരകാമുകൻ ഉണ്ടോന്ന് ചോദിച്ചെന്ന് "…ദേവദത്തൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ അഭിരാമിയോട് പറഞ്ഞു.. "എങ്ങനെ ചിന്തിക്കണമെന്നത് സാറിന്റെ ഇഷ്ടം പക്ഷേ ഞാനെന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുന്നു. സാറിന്റെയുള്ളിൽ നല്ലൊരു പ്രണയിതാവുണ്ട്. ഇപ്പോഴാവണമെന്നില്ല ജീവിതത്തിലെപ്പോഴെങ്കിലും സാറ് നല്ലൊരു പ്രണയിതാവായിരുന്നിരിക്കണം. ശരിയല്ലേ ഞാൻ പറഞ്ഞത് "….? കുസൃതി നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ അഭിരാമി ചോദിച്ചു…. "അഭിരാമി…തന്റെ ചിന്ത, തന്റെ ശരികൾ അതെല്ലാം തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം. തനിക്ക് എന്നെക്കുറിച്ച് അങ്ങനെയാണ് തോന്നുന്നതെങ്കിൽ അങ്ങനെ"....അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി കൊടുത്തു കൊണ്ട് ദേവദത്തനൊന്ന് അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു… അപ്പോഴേക്കും അവർ ഓർഡർ ചെയ്ത ഭക്ഷണം വന്നു. മുഖത്തണിഞ്ഞ ചെറിയൊരു പരിഭ്രമത്തോടെ അഭിരാമി കഴിക്കുന്നത് ദേവദത്തൻ ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അയാളുടെ ഓർമ്മകൾ ഒരുപാട് പുറകിലേക്ക് പോയപ്പോൾ ആ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു… അഭിരാമി കണ്ണുകളുയർത്തി നോക്കുമ്പോൾ ദേവദത്തൻ തന്നെയും നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ദേവദത്തനെയാണ് കണ്ടത്… "സാർ "…. അഭിരാമി പതിയെ ദേവദത്തനെ വിളിച്ചു… അഭിരാമിയുടെ വിളി കേട്ട ദേവദത്തൻ പെട്ടെന്ന് തന്റെ ചിന്തകളിൽ നിന്നുമുണർന്നു… "സാറീ ലോകത്തൊന്നുമല്ലെന്നു തോന്നുന്നു"…? അഭിരാമിയൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.. "അഭിരാമി…. താൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. എന്റെ ഓർമ്മകൾ ഒന്ന് പുറകിലേക്ക് പോയി"… ദേവദത്തൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.. "സാർ.. എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.." അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെ നേർക്ക് നോട്ടമയച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.. "എന്താണത്…താൻ പറഞ്ഞോളൂ.." ദേവദത്തൻ അനുവാദം നൽകി… "സാറെന്നെ ഇങ്ങനെ അഭിരാമിയെന്നു നീട്ടി വിളിക്കണ്ട.. സാറെന്നെ എല്ലാവരും വിളിക്കുന്ന പോലെ അഭിയെന്നു വിളിച്ചാൽ മതി "… അഭിരാമി മറുപടി നൽകി.. ദേവദത്തനൊന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ശരിയെന്നു തലയാട്ടി… "ശരി…വേറെന്തെങ്കിലും ഡിമാന്റ് ഉണ്ടോ അഭി മോൾക്ക് "…? ദേവദത്തൻ ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.. "തല്ക്കാലം വേറൊന്നുമില്ല…പിന്നെ സാറിപ്പോൾ ഞാൻ കഴിച്ചതിന്റെ പകുതി പോലും കഴിച്ചിട്ടില്ല. സാറ് വളരെ പതുക്കെയാണല്ലോ കഴിക്കുന്നത് "...?അഭിരാമി തന്റെ മറുപടിയുടെ അവസാനമൊരു ചോദ്യമാക്കി.. "അഭി…നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യുമ്പോഴും അത് ആസ്വദിച്ചു ചെയ്യണം. അത് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതാകട്ടെ വേറെന്തുമായിക്കൊള്ളട്ടെ അതിങ്ങനെ മനസ്സ് കൊണ്ട് നന്നായി ആസ്വദിച്ചു ഇങ്ങനെ പതിയെ കഴിക്കണം "…. ദേവദത്തനൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി കൊണ്ട് കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു… "ഒരു കലാകാരനോട് ഇക്കാര്യം ഞാൻ ചോദിച്ചതേ തെറ്റ്. കലാകാരന്മാർ എല്ലാ കാര്യവും കാവ്യാത്മകമായേ നടത്തൂ എന്ന് ഞാൻ ഓർക്കണമായിരുന്നു…എന്റെ പിഴ.. എന്റെ പിഴ "....അഭിരാമിയൊരു ക്ഷമാപണം പോലെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… ദേവദത്തനത് കേട്ടൊന്നു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു… വേറെ പല കാര്യങ്ങളും ചർച്ച ചെയ്തു കൊണ്ടവർ കുറച്ചു നേരം കൂടി അവിടെ ചെലവിട്ടു. എല്ലാം കഴിഞ്ഞു വൈകാതെയവരിറങ്ങി… ================================ "സാർ..സാറിന്റെ ഋതുനന്ദനത്തിൽ നായകനായ ചാരുദത്തന്റെ ഒരു ചിന്തയോട് എനിക്ക് അങ്ങോട്ട്‌ യോജിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല"…ഹോട്ടലിൽ നിന്നും മടങ്ങുമ്പോൾ വണ്ടിയോടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ദേവദത്തനോട് അഭിരാമി മൊഴിഞ്ഞു… "അഭി…തനിയ്ക്ക് എന്റെ നായകന്റെ ഏതു ചിന്താഗതിയോടാണ് യോജിക്കാൻ കഴിയാത്തത് "..? ദേവദത്തനൊരു സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു… "സാർ…അതിൽ ചാരുദത്തൻ ഒരു കാര്യത്തിലും ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കുറ്റം പറയാൻ തയ്യാറാകുന്നില്ല. ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് മാത്രമായി തെറ്റുകളില്ല. ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ തെറ്റുകളും ശരികളും തന്റേത് കൂടിയാണെന്നു സ്ഥാപിക്കുകയാണ് ചാരുദത്തൻ..." അഭിരാമി ഒന്ന് പറഞ്ഞു നിർത്തി… അതിനെന്താണെന്ന അർത്ഥത്തിൽ ദേവദത്തൻ തന്റെ കണ്ണുകളാൽ ആംഗ്യം കാണിച്ചു… "സാർ… അതെങ്ങനെ ശരിയാകും. ഒരാളുടെ തെറ്റ് ആ വ്യക്തിയിൽ മാത്രം നിക്ഷിപ്തമല്ലേ. അതെങ്ങനെ മറ്റൊരാളുടെ കൂടെയായി മാറും. ഇത് ഞാൻ അഭിമുഖത്തിൽ ചോദിച്ചാലോ എന്ന് കരുതിയതാണ്. പക്ഷേ പിന്നെയത് വേണ്ടെന്ന് വച്ചു "… അഭിരാമി തന്റെ നിഗമനങ്ങൾ ദേവദത്തന് മുൻപിൽ ഒരു സംശയമായി നിരത്തി.. "കൊള്ളാമല്ലോ അഭി.. താൻ ആ കഥ ഇത്രയ്ക്ക് ആഴങ്ങളിലേക്കിറങ്ങി ചെന്ന് വായിക്കുമെന്ന് വിചാരിച്ചില്ല…." ദേവദത്തനൊരു ചെറു ചിരിയോടെ അഭിരാമിയോട് പറഞ്ഞു… "സാർ… സാറിപ്പോഴും എനിക്ക് മറുപടി തന്നില്ല "… ഒന്ന് മടിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമി പതിയെ ദേവദത്തനോട് പറഞ്ഞു.. "തനിക്ക് ആരോടെങ്കിലും പ്രണയം തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ അഭി "….? ദേവദത്തന്റെ മറുപടി ഒരു ചോദ്യമായി അഭിരാമിയുടെ നേർക്ക് വന്നത് പൊടുന്നനെയായിരുന്നു… ദേവദത്തന്റെ ചോദ്യത്തിൽ അവളൊന്നു പകച്ചു… "ഇല്ല സാർ…. എനിക്കാരോടും അങ്ങനെയൊരു വികാരം തോന്നിയിട്ടില്ല. അല്ലെങ്കിലും എന്റെ ചോദ്യവും ഞാൻ പ്രണയിച്ചോ ഇല്ലയോ എന്നുള്ളതും തമ്മിലെന്ത് ബന്ധമാണുള്ളത് "…? ആദ്യത്തെ പകപ്പിൽ നിന്നുമൊന്നു മുക്തയായപ്പോൾ അഭിരാമി ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു… "അഭി…താൻ ആ കഥ മുഴുവനായി വായിച്ചല്ലോ അല്ലെ. വായിച്ചപ്പോൾ എല്ലാമുൾക്കൊണ്ട് തന്നെയാണോ വായിച്ചത്"…? ദേവദത്തൻ ഒരു ചെറുചിരിയോട് കൂടി അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു.. അഭിരാമി മറുപടിയായി അതേയെന്നു തലയാട്ടി… "പക്ഷേ എന്നിട്ടും ചാരുദത്തന് ശ്രീലക്ഷ്മിയോടുള്ള പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ താൻ പരാജയപ്പെട്ടല്ലോ അഭി… ആ കഥയിൽ അവന്റെയോരോ ഹൃദയത്തുടിപ്പുകളും ശ്രീലക്ഷ്മിയാണ്. അവന്റെ നല്ല പാതി. അതായത് അവനെ സംബന്ധിച്ച് ശ്രീലക്ഷ്മി മറ്റൊരു വ്യക്തിയല്ല. മറിച്ചു അവന്റെ പാതിയായ ശ്രീലക്ഷ്മി അവൻ തന്നെയാണ്. അതിനാൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ തെറ്റും ശരികളും അവന്റേത് കൂടിയാണെന്നവൻ വിശ്വസിക്കുന്നു…" ഇതെല്ലാം പറയുമ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ മിഴികളിൽ ആരോടോ ഉള്ളൊരു അഗാധപ്രണയത്തിന്റെ അർണ്ണവവീചികൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയിരുന്നു… അഭിരാമിയെല്ലാമൊരു അത്ഭുതത്തോടെ ശ്രവിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സിൽ അവളപ്പോൾ തനിക്ക് തോന്നിയ ചില സംശയങ്ങളെ ഒന്ന് കൂടി അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു…. "ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും പ്രണയം അനുഭവിച്ചവർക്ക് ചാരുദത്തന്റെ ചിന്തകളുടെ അർത്ഥം മനസിലാവും…ദേവദത്തൻ തുടർന്ന് കൊണ്ടിരുന്നു… പക്ഷേ എന്ത് പറയാനാടോ അഭി…ചാരുദത്തന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് പോലും മനസ്സിലായില്ല എന്നുള്ളതാണ് ഖേദകരം "… അത്രയും പറഞ്ഞവസാനിപ്പിക്കുമ്പോഴേക്കും ദേവദത്തന്റെ ശബ്ദമൊന്നിടറിയ പോലെ തോന്നി അഭിരാമിയ്ക്ക്… അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെ ആ മാറ്റത്തിലൊന്ന് പകച്ചിരുന്നു… പിന്നീടുള്ള നിമിഷങ്ങളിൽ അവർക്കിടയിൽ മൗനം തളംകെട്ടി നിന്നു. വണ്ടിയോടിക്കുന്ന ദേവദത്തൻ പഴയ ചില ഓർമകളിലാണെന്ന് അഭിരാമിയൂഹിച്ചു… കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അഭിരാമിയുടെ ഹോസ്റ്റൽ എത്താറായിരുന്നു. അഭിരാമിയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും പറയാൻ കഴിയുന്നതിനു മുൻപ് തന്നെ ദേവദത്തൻ തന്റെ വണ്ടി അഭിരാമിയുടെ ഹോസ്റ്റലിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് തിരിച്ചിരുന്നു… ഹോസ്റ്റൽ എത്തിയപ്പോൾ അഭിരാമി ഡോർ തുറന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ അപ്പുറത്തെ ഡോർ തുറന്നു ദേവദത്തനുമിറങ്ങി. അയാളുടെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി നിറഞ്ഞു നിന്നെങ്കിലും അത് വെറുതെ ഒട്ടിച്ചു വച്ചതാണെന്ന് അഭിരാമിയ്ക്ക് തോന്നി… "സാർ.. ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ "…? അഭിരാമി ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു.. "താൻ ചോദിക്കൂ അഭി "…. ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി… "സാർ…ഋതുനന്ദനം യഥാർത്ഥത്തിൽ സാറിന്റെ ജീവിതകഥയല്ലേ…അതിലെ ചാരുദത്തൻ സാറ് തന്നെയല്ലേ "…? ദേവദത്തന്റെ പ്രതികരണമെന്താകുമെന്ന ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അത് പുറത്ത് കാണിക്കാതെ അഭിരാമി ചോദിച്ചു.. ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം ദേവദത്തന്റെ മുഖത്ത് പല ഭാവങ്ങളും മിന്നിമറഞ്ഞു… ആ ഭാവമാറ്റങ്ങളെ അഭിരാമിയൊന്നു ഭയന്നു. അത് ചോദിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ലെന്നവൾ ഒരു വേള നിനച്ചു പോയി… അല്പനേരത്തെ മൂകതയ്ക്കപ്പുറം ദേവദത്തനിൽ നിന്നുമൊരു മറുപടി വന്നു… "അതേ…." ദേവദത്തന്റെ കഥയാവുമതെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കിലും പെട്ടെന്നുള്ള ദേവദത്തന്റെ മറുപടിയിൽ അഭിരാമിയൊന്ന് അമ്പരന്നു… "സാർ…അപ്പോൾ കഥയിലെ ലച്ചു "…? അഭിരാമി എന്തും വരട്ടെയെന്ന് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു… "എന്റെ പ്രാണൻ…." ആ മറുപടി അഭിരാമിയ്ക്ക് കൊടുക്കുമ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ ശബ്ദമിടറിയിരുന്നു... പൊടുന്നനെ ദേവദത്തൻ കാറിലേക്ക് കയറിയത് സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്ത് അവിടെ നിന്നും നീങ്ങി.. ദേവദത്തന്റെ വണ്ടി അകലങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങുന്നതും നോക്കിയൊരു പകപ്പോടെ അഭിരാമിയവിടെ തന്നെ നിന്നു പോയൽപ്പനേരം… ================================ അഭിരാമിയെ ഹോസ്റ്റലിൽ ഇറക്കിയതിന് ശേഷം ദേവദത്തന്റെ കാർ കുതിക്കുകയായിരുന്നു തന്റെ വീട്ടു മുറ്റത്തേക്ക്…. അവിടേക്ക് വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ദേവദത്തന്റെ മനസ്സ് മുഴുവൻ തന്റെ ഭൂതകാലത്തെ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. അയാളുടെ മനസ്സിൽ അഭിരാമിയോട് താൻ പറഞ്ഞതായിരുന്നു അപ്പോൾ… വായനക്കാരിൽ പലരും ഇക്കാര്യം തന്നോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ താനതിനെയൊക്കെ അർഹിക്കുന്ന അവജ്ഞയോടെ തള്ളിക്കളയുകയായിരുന്നു ചെയ്തിരുന്നത്. ആരോടുമിത് വരെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല അത് തന്റെ യഥാർത്ഥകഥയാണെന്ന്. പക്ഷേ ആ കുട്ടിയുടെ മുൻപിൽ തനിക്ക് മറച്ചു വയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല ഒന്നും… എന്ത് കൊണ്ടായിരിക്കും താനാ കുട്ടിയോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്…? അഭിമുഖത്തിൽ വേണമെങ്കിൽ ആ കുട്ടിയ്ക്ക് ആ ചോദ്യം ചോദിക്കാമായിരുന്നു പക്ഷേ അവളത് ചെയ്തില്ല. അവൾക്കെങ്ങനെയാണ് ഉറപ്പ് തോന്നിയത് അത് തന്റെ കഥയാണെന്ന്… ചിന്തകൾക്കൊടുവിൽ താൻ തന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് എത്തിയിരിക്കുന്നത് ദേവദത്തനറിഞ്ഞു. വണ്ടി ഓഫ്‌ ചെയ്ത് ദേവദത്തൻ സീറ്റിലോട്ട് തലയും ചായ്ച്ചു കൊണ്ട് ഒന്ന് പിന്നോട്ടാഞ്ഞു… ഒരു ചിലങ്കയുടെ അലയൊലികൾ തന്റെ ശ്രവണപുടങ്ങളിലേക്കൊഴുകിയിറങ്ങുന്നതായി അയാൾക്കനുഭവപ്പെട്ടു… ചിലങ്കകൾ മുഴക്കുന്ന കോകിലനാദങ്ങളുടെ അകമ്പടിയിൽ തന്റെ പാദജലജകുസുമങ്ങളാൽ ചുവടുകൾ വയ്ച്ചു കൊണ്ട് പാണീരുഹങ്ങളാൽ മുദ്രകൾ ചാർത്തിയ അംഗോപാംഗവിക്ഷേപങ്ങളുമായി, സലിലജനയനങ്ങളിലുയരുന്ന ഭാവങ്ങളോടെ, മാതളയല്ലിയധരങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ പക്ഷ്മളങ്ങളിളക്കിക്കൊണ്ട് നടനമാടുന്ന തന്റെ അകതാരിൻ ഭിത്തിയിലൊരു ചുവർചിത്രമായി പതിഞ്ഞു പോയ ആ നർത്തകിയുടെ രൂപസൗകുമാര്യം ആ വേളയിൽ അയാളുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു….. ആ ചിന്തകൾ ഒരു വേദനയായി ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞപ്പോൾ മിഴികളിൽ നിന്നുമശ്രുകണങ്ങളായി ഒഴുകിയിറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു…. ലച്ചൂ…. അയാളുടെ മനസ്സിലൊരു തേങ്ങൽ നിറഞ്ഞു… അല്പസമയം കണ്ണീർ വാർത്തിരുന്ന ദേവദത്തൻ പെട്ടെന്നെന്തോ ഓർത്ത പോലെ സീറ്റ് ബെൽറ്റ്‌ അഴിച്ചു ഡാഷ് ബോർഡ് തുറക്കാനായി തന്റെ കൈ നീട്ടി… ഡാഷ് ബോർഡ് തുറന്ന് അതിനുള്ളിൽ ഉണ്ടതായിരുന്ന ഒരു സിഗരറ്റ് പാക്കറ്റും ലൈറ്ററും കയ്യിലെടുത്ത് കാറിനു പുറത്തിറങ്ങി. പതിയെ പൂമുഖപ്പടിയിൽ ഇരുന്നു സിഗരറ്റ് ഒരെണ്ണമെടുത്ത് കത്തിച്ചു കൊണ്ട് പുകയൂതി വിടാൻ തുടങ്ങി…. ഒന്നിന് പുറകെ ഒന്നായി അയാൾ കത്തിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു… ദേവദത്തന്റെ വണ്ടി വന്ന ശബ്ദം കേട്ട് സമയമൊരുപാട് കഴിഞ്ഞിട്ടും ദേവദത്തനെ കാണാത്തതിൽ സംശയം പൂണ്ട രാമേട്ടൻ വാതിൽ തുറന്നു പൂമുഖത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ സിഗരറ്റും വലിച്ചിരിക്കുന്ന ദേവദത്തനെയാണ് കണ്ടത്. സിഗരറ്റ് വലിച്ചിരിക്കുന്ന ദേവദത്തനെ കണ്ട രാമേട്ടന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ വേദനിച്ചു. ദേവദത്തൻ സിഗരറ്റ് വലിക്കുന്നത് എപ്പോഴാണെന്ന് രാമേട്ടന് നന്നായറിയാം… രാമേട്ടൻ ധ്രുതഗതിയിൽ ദേവദത്തനടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞു വന്നു…. "ദേവൻ കുഞ്ഞേ എന്താണിത്. ഇങ്ങനെ വലിച്ചു കൂട്ടാൻ മാത്രം എന്തുണ്ടായി. അഭിമുഖം ഞാനും കണ്ടിരുന്നു അതിൽ ദേവൻകുഞ്ഞിനോട് അത്തരത്തിലുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ഒന്നും ചോദിച്ചു കണ്ടില്ലല്ലോ. പിന്നെന്തിനാ എന്റെ കുഞ്ഞിങ്ങനെ പുകച്ചു തള്ളുന്നത് "….? ദേവദത്തന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും സിഗരറ്റ് വാങ്ങി വലിച്ചെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് അയാളുടെ ചുമലിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് രാമേട്ടൻ ചോദിച്ചു… "രാമേട്ടാ…എന്റെ ലച്ചു ഇപ്പോൾ എവിടെയായിരിക്കും "…? "എന്റെ ജീവനൊടുങ്ങുന്നതിനു മുൻപായിട്ട് എനിക്കെന്റെ ലച്ചുവിനെയും അനുമോളെയും മീനുമോളെയും കാണാൻ പറ്റാതെ വരുമോ"…? "എത്ര വർഷമായി അവരെവിടെയാണെന്ന് പോലുമറിയാതെ ഞാനിങ്ങനെയെന്റെ ജീവിതം തള്ളി നീക്കുന്നു "..? രാമേട്ടന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖവും പൂഴ്ത്തി ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ വാവിട്ട് കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു… എന്ത് പറഞ്ഞു ദേവദത്തനെ ആശ്വസിപ്പിക്കുമെന്നറിയാതെ രാമേട്ടനും അസ്ത്രപ്രജ്ഞനായി നിന്നു പോയി…. തുടരും #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ