ഋതുനന്ദനം... Part 90 ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സ് തന്റെ തലയിൽ അരുമയായി തലോടുന്നയാളെ നോക്കി പതിയെ മന്ത്രിച്ചു... ദേവദത്തൻ നരസിംഹൻ.... ദേവേട്ടൻ.... ഒരിക്കൽ തന്റെയെല്ലാമായിരുന്നയാൾ... ചായക്കൂട്ടുകളിലൂടെയും വരികളിലൂടെയും എന്നും തന്നെ പ്രണയിച്ചവൻ... അഗ്നിസാക്ഷിയായി തന്റെ കഴുത്തിൽ താലിയണിയിച്ചു തന്നെ സ്വന്തമാക്കിയ പുരുഷൻ. ആലംബമറ്റ നിമിഷങ്ങളിൽ തനിയ്ക്ക് കൂട്ടായെത്തിയവൻ..... ഒടുക്കം തന്റെ ദുരിതങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിയായിരുന്നു എന്നറിഞ്ഞു എന്നെന്നേക്കുമായി തന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും താനുപേക്ഷിച്ചവൻ... ഇനിയൊരിക്കലും കാണരുതെന്ന് കരുതി താൻ ആരിൽ നിന്നുമകന്നുവോ അയാൾ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തന്റെ മുമ്പിൽ... തന്റെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ദേവദത്തനെയൊരു നിർവികാരതയോടെ നോക്കി കിടന്നു കൊണ്ട് ചിന്തിക്കുമ്പോഴും ദേവദത്തൻ അവളുടെ ശിരസ്സിൽ വാത്സല്യത്തോടെ പ്രണയപുരസരം തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... തന്റെ കൈ ദേവദത്തന്റെ കൈയിൽ നിന്നും പിൻവലിക്കണമെന്നും തന്റെ ശിരസ്സിൽ തഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അയാളെ തടയണമെന്നും ശ്രീലക്ഷ്മി ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും അവളുടെ ചിന്തകൾക്കനുസരിച്ചു ചലിക്കുവാൻ കഴിയാത്ത വിധത്തിൽ അവളുടെ ശരീരം ദുർബലമായിരുന്നു... തുടർന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മിഴികൾ ബൈ സ്റ്റാന്റർ ബെഡിനടുത്ത് നിൽക്കുന്ന അഭിരാമിയിലേക്കും മിത്രയിലേക്കും നീണ്ടു.... തന്റെയടുത്ത് നിന്നും വഴക്കിട്ട് പോയ അഭി തന്നെ കാണുവാൻ എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു.... അഭിരാമിയെ കണ്ട ആനന്ദം സുരനിമ്നഗയായി ഭേരികൾ മുഴക്കിക്കൊണ്ട് ഒഴുകവേ ശ്രീലക്ഷ്മി അതീവ വാത്സല്യത്തോടെ തന്റെ മക്കളുടെ നേരെ ചക്ഷുസുകളയച്ചു.... എന്നാൽ മക്കളുടെ മുഖം താനീ അവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നിട്ടും വികാരരഹിതമായിരിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളുടെ മുഖം വിവർണ്ണമാക്കി. അവളുടെ മനസ്സ് വൈശ്വാനരനെരിയുന്ന ഹോമകുണ്ഠത്തിലെറിയപ്പെട്ടത് പോലെ വേദനയാൽ നിറഞ്ഞു. അവളുടെ വിതുന്നകവർണ്ണനയനങ്ങളിൽ അശ്രുകണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞു... മുമ്പൊക്കെ തനിക്കൊരു തലവേദന ഉണ്ടെന്ന് പോലുമറിഞ്ഞാൽ തന്റെ അരികത്ത് നിന്നും മാറാത്ത തന്റെ മക്കളിന്ന് അന്യരെ പോലെ മാറി നിൽക്കുന്നു. അവരിന്ന് വെറുക്കുന്ന ഒരേയൊരു വ്യക്തി താൻ മാത്രമാണ്...ഗദ്ഗദങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മനസ്സുമായി പഴയതൊക്കെ ആലോചിച്ച ശ്രീലക്ഷ്‌മിയുടെ നയനങ്ങളിൽ പൊടിഞ്ഞിരുന്ന അശ്രുകണങ്ങൾ ധാരയായി ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി.... പൊടുന്നനെ ഒരു കൈ വന്നു തന്റെയിരു മിഴികളിലെയും അശ്രുകണങ്ങളെ തൂത്തെറിയുന്നത് ശ്രീലക്ഷ്മിയറിഞ്ഞു. അതാരാവുമെന്ന് അറിയുന്നതിനാൽ കണ്ണുകൾ തുറന്നൊരു നിർവികാരതയോടെ അവൾ കിടന്നു.... ലച്ചൂ.... മക്കളുടെ പ്രതികരണം നിന്നെയെന്ത് മാത്രം വിഷമിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് മറ്റാരേക്കാളും നന്നായി എനിക്കറിയാം. അവര് നിന്നെ പഴയത് പോലെ അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ പതിന്മടങ്ങ് നിന്നെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങും. ഞാൻ തിരിച്ചു തരുമെടോ നമ്മുടെ മക്കളെ. തന്നെയധികം ദുഃഖത്തിലാഴ്ത്താൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല... ശ്രീലക്ഷ്മിയെ പ്രണയർദ്രമായി നോക്കിക്കൊണ്ടവളുടെ മിഴികളിലെ നീർക്കണങ്ങൾ തൂത്തെറിയുമ്പോൾ ദേവദത്തൻ മനസ്സിൽ മന്ത്രിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... അഭിരാമിയും മിത്രയും ആശ്ചര്യത്തോടെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു ദേവദത്തന്റെ സ്നേഹപ്രകടനങ്ങൾ.... ദേവദത്തൻ തന്റെ പ്രവൃത്തികൾ വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മക്കളോട് ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് ബോധം വീണ വിവരം ഡോക്ടറെയറിയിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.... ഒരമ്പരപ്പോടെ തല കുലുക്കിക്കൊണ്ട് ഇരുവരും മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് പോയി... അല്പനിമിഷങ്ങൾക്കകം ഡോക്ടർ വന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മിയെ പരിശോധിച്ചു.... ഭയപ്പെടേണ്ടതായി ഒന്നുമില്ലെന്നും മറ്റുമുള്ള നേരത്തെ അറിയിച്ച കാര്യങ്ങൾ തന്നെയായിരുന്നു ഡോക്ടർ അപ്പോഴും പറഞ്ഞത്. വൈകാതെ ഡോക്ടർ പരിശോധന കഴിഞ്ഞു പുറത്തേക്ക് പോയി.... ഡോക്ടർ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോടും മിത്രയോടും ബൈ സ്റ്റാന്റർ ബെഡിൽ കിടന്നുറങ്ങിക്കോളാൻ നിർദേശം നൽകി. എന്നാലിരുവരും ദേവദത്തനോട് കിടന്നു കൊള്ളാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ അയാളത് നിരസിച്ചു. പിന്നെയൊന്നുമുരിയാടാൻ നിൽക്കാതെ ഇരുവരും കിടന്നു...ബെഡിൽ ചെരിഞ്ഞു കിടക്കുമ്പോൾ അഭിരാമി അമ്മയുടെ അടുത്തിരിക്കുന്ന അച്ഛനെയൊന്ന് നോക്കി.... താനിത് വരെ കണ്ട അച്ഛനിൽ നിന്നുമൊരുപാട് മാറിയത് പോലെയുള്ള തോന്നലുളവാക്കി അഭിരാമിയ്ക്ക്... അമ്മയുടെ സാമീപ്യം അച്ഛനിൽ വരുത്തിയ മാറ്റം ആ മുഖഭാവങ്ങളിൽ നിന്ന് പോലും വ്യക്തമാണ്. തന്നിൽ നിന്നും മക്കളെ ചെറുപ്രായത്തിൽ തന്നെയകറ്റി താൻ പകരേണ്ടിയിരുന്ന പിതൃവാത്സല്യത്തെ നിഷേധിച്ച സ്ത്രീയെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം കണ്ടു മുട്ടിയപ്പോൾ അച്ഛന്റെ മിഴികളിൽ ആ സ്ത്രീയോട് നിറയുന്നത് അടങ്ങാത്ത പ്രണയവും വാത്സല്യവും. അച്ഛന്റെ സ്നേഹപ്രകടനങ്ങൾ അമ്മയുടെ മുഖത്തൊരു ഭാവമാറ്റവും വരുത്തിയിട്ടില്ല. കണ്ണുകൾ തുറന്ന് അച്ഛനെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ അമ്മ കിടക്കുമ്പോൾ അച്ഛനമ്മയിൽ നിന്നും തന്റെ മിഴികളെടുക്കുന്നു പോലുമില്ല. അമ്മയുടെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ട് അച്ഛനപ്പോഴും. യഥാർത്ഥത്തിൽ അച്ഛന്റെയീ സ്നേഹം അമ്മയർഹിക്കുന്നുണ്ടോ...ദേവദത്തന്റെ സ്നേഹപ്രകടനങ്ങൾ നോക്കികൊണ്ട് കിടന്നു ചിന്തകളുടെ കൂടാരത്തിലേറി അഭിരാമി വൈകാതെ നിദ്രാദേവിയുടെ സമക്ഷമണഞ്ഞു.... അഭിരാമിയുടെ അടുത്ത് കിടന്ന് കൊണ്ട് മിത്ര ഇടയ്ക്കിടെ തലയുയർത്തി ദേവദത്തനെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. മുമ്പ് വീഡിയോ കോളിലൂടെ പലപ്പോഴും സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ആദ്യമായി തന്റെ അച്ഛനെ നേരിട്ട് കണ്ടതിന്റെ ആമോദത്തിന്റെ അനന്തസാഗരവീചികൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ അലകളിളക്കവേ അവൾക്ക് അച്ഛന്റെയടുത്തേക്ക് പോയി ഇരിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞു... എന്നാൽ ഇതൊന്നും അറിയാതെ ദേവദത്തൻ താനും തന്റെ ലച്ചുവും മാത്രമുള്ള ലോകത്ത് വിരാജിക്കുകയായിരുന്നു.... പണ്ടും ലച്ചു ഇങ്ങനെയായിരുന്നു. തന്നോട് എന്തിനെങ്കിലും പിണങ്ങിയിരിക്കുമ്പോൾ താൻ കൈയിൽ പിടിച്ചാലും തഴുകിയാലുമൊന്നും തന്നെ നോക്കാതെ ബലം പിടിച്ചിരിക്കും. ഇപ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നെ....തന്നെ നോക്കാതെ നിർവികാരതയോടെ കണ്ണുകളടച്ചു കിടക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കിയധരത്തിൽ വിടർന്നൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ ദേവദത്തനോർത്തു... അതിനിടെ മിത്ര ബെഡിൽ നിന്നും പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് ദേവദത്തനിരിക്കുന്നിടത്തേക്ക് വന്നു. ദേവദത്തന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന മിത്ര മറ്റൊരു കസേരയെടുത്ത് അയാളുടെ അരികിലായി ഇട്ട് അതിൽ ഇരുന്നു... ദേവദത്തന്റെ അരികിൽ ഇരുന്ന മിത്ര അയാളുടെ ചുമലിലേക്ക് തന്റെ തല ചായ്ച്ചു... മിത്ര എഴുന്നേറ്റ് വരുന്നതും തന്റെയടുത്തിരിക്കുന്നതുമൊക്കെ കൺ കോണുകളിലൂടെ കണ്ടു കൊണ്ടിരുന്ന ദേവദത്തനൊരു വാത്സല്യത്തോടെ തന്റെ ചുമലിൽ തല ചായ്ച്ച മിത്രയുടെ ചുമലിലൂടെ കൈയിട്ടു തന്നോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു.... തന്നെ ചേർത്ത് പിടിച്ച അച്ഛന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി മിത്രയൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു. തന്നെയും നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മിത്രയുടെ നെറ്റിയിൽ ദേവദത്തനൊന്ന് ചുംബിച്ചു.... ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയ ആനന്ദത്തോടെ മിത്ര തന്റെ അച്ഛന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചായ്ച്ചു പതിയെ മിഴികളടച്ചു.... തിരിച്ചറിവായതിന് ശേഷമൊരിക്കലും കിട്ടാത്ത അല്ലെങ്കിൽ ലഭിക്കുവാൻ ഭാഗ്യമില്ല എന്ന് കരുതിയിരുന്ന അച്ഛന്റെ വാത്സല്യത്തോടെയുള്ള സ്നേഹചുംബനങ്ങളേറ്റ് വാങ്ങുമ്പോൾ മിത്രയുടെ മനസ്സിൽ ആമോദം കാളകണ്ഠനൃത്തമാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വീണ്ടും വീണ്ടും തന്റെ നെറ്റിയിൽ അച്ഛന്റെ ചുണ്ടുകൾ മുദ്രകൾ പകരുമ്പോൾ മിത്രയുടെ അധരങ്ങൾ വിശ്വവിജേതാവിനെ പോലെ പുഞ്ചിരി പകർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു... മയക്കം നടിച്ചു കിടന്ന ശ്രീലക്ഷ്മി ഇടയ്ക്കൊന്ന് മിഴികൾ തുറന്ന് ഒളികണ്ണിട്ട് നോക്കിയപ്പോൾ അച്ഛന്റെയും മകളുടെയും സ്നേഹപ്രകടനങ്ങൾ കണ്ടു തന്റെ മിഴികൾ ഇറുക്കിയടച്ചു.... ശർവ്വരിയുടെ ഏതോ യാമത്തിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മിഴികളെ നിദ്രാദേവി തന്റെ തൂവൽസ്പർശത്താൽ തഴുകിയടച്ചു.... ================================== എപ്പോഴോ കണ്ണ് തുറന്ന ദേവദത്തൻ തന്നെയുമുറ്റ് നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നീല നയനങ്ങളിലേക്ക് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ തന്റെ നോട്ടങ്ങളയച്ചു. ദേവദത്തന്റെ ഈക്ഷണങ്ങൾ പതിഞ്ഞ നിമിഷമാ നീലനയനങ്ങൾ അയാളിൽ നിന്നും ഞൊടിയിടയിൽ ഒഴിഞ്ഞു മാറി. അപ്പോഴും ദേവദത്തന്റെയൊരു കൈ ശ്രീലക്ഷ്മിയിൽ നിന്നും വിട്ടിരുന്നില്ല. മിത്രയപ്പോഴും ദേവദത്തന്റെ നെഞ്ചിലേക്കും ചാരി നല്ലയുറക്കത്തിലായിരുന്നു.... ദേവദത്തൻ തന്റെ വാച്ചിലേക്ക് അല്പം ശ്രമപ്പെട്ടു സമയമൊന്ന് നോക്കി.. അഞ്ചു മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു അപ്പോൾ.... കുറച്ച് സമയം കഴിഞ്ഞ് പതിയെ തന്റെ മിഴികൾ തുറന്ന അഭിരാമി കണ്ടു അച്ഛന്റെ നെഞ്ചിൽ ആനന്ദനിർവൃതി നിറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മയങ്ങുന്ന മിത്രയെയും അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു ആഗ്രഹസാഫല്യത്തോടെ മന്ദഹാസം തൂകിക്കൊണ്ട് ഇരിക്കുന്ന അച്ഛനെയും... അഭിരാമി ആനന്ദഭരിതമായ ആ കാഴ്ച കിടന്നു കൊണ്ട് കൺകുളിർക്കെ ആസ്വദിച്ചു. അല്പസമയമാ ദൃശ്യത്തിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടിരുന്ന അഭിരാമിയ്ക്ക് ഒരേ സമയം ശയനസ്ഥയായ അമ്മയോടു ദേഷ്യവും പ്രണയഭരിതനായി അമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന അച്ഛനോട് സഹതാപവും തോന്നിപ്പോയി.... സമയം ഒരാറ് മണി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അഭിരാമി ബെഡിൽ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റ് ദേവദത്തൻ ഇരിക്കുന്നതിന്റെ പുറകെ വന്നു നിന്നു ദേവദത്തന്റെ കഴുത്തിലൂടെ കൈയിട്ടു അയാളുടെ തലയിലേക്ക് തന്റെ കവിളമർത്തി നിന്നു. മകളുടെ പ്രവൃത്തി ദേവദത്തനൊരു ആത്മസംതൃപ്തിയോടെ ആസ്വദിച്ചു.... ഈ രംഗങ്ങളിലേക്ക് ഒളികണ്ണിട്ട് നോക്കിയ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് താനീ ലോകത്തിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടതു പോലെയൊരു പ്രതീതി അനുഭവപ്പെട്ടു.... കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവദത്തൻ മിത്രയെ വിളിച്ചുണർത്തി. പതിയെ മിഴികൾ തുറന്ന മിത്ര തന്റെ മുഖമുയർത്തി ദേവദത്തന്റെ കവിളിലൊരു ചുംബനം നൽകി.... "അനുമോളെ"... ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയെ വിളിച്ചു... അവൾ ദേവദത്തന്റെ തലയിൽ കവിൾ വച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ വിളി കേട്ടു... "മോളെ.. മോള് മീനുമോളെയും കൊണ്ട് ഫ്ലാറ്റിൽ പോയി ഫ്രഷായി വന്നോളൂ"...ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോടൊരു വാത്സല്യത്തോടെ നിർദേശിച്ചു... ദേവദത്തനെ അവിടെ ഒറ്റക്കാക്കി പോകുവാൻ അഭിരാമിയും മിത്രയും നീരസം പ്രകടിപ്പിച്ചു... "എന്റെ മക്കളിപ്പോൾ അച്ഛൻ പറയുന്നത് കേൾക്കൂ. ഇവിടെ അമ്മയുടെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാൻ അച്ഛനുണ്ടല്ലോ"...ദേവദത്തൻ നിർബന്ധം പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഇരുവരോടും മൊഴിഞ്ഞു.... മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ അഭിരാമിയും മിത്രയും പോകുവാനൊരുങ്ങി.... "മീനൂട്ടി.... അമ്മയ്ക്ക് കഴിക്കാൻ ആദ്യം എന്തെങ്കിലും വാങ്ങിച്ചു വാ.. എന്നിട്ട് പോയാൽ മതി കേട്ടോ"... ദേവദത്തൻ മിത്രയെ നോക്കിയൊരു വാത്സല്യത്തോടെ മൊഴിഞ്ഞു... മിത്ര തലകുലുക്കിക്കൊണ്ട് സമ്മതിച്ചു. അവൾക്ക് ദേവദത്തനെ വിട്ട് പോകാൻ മനസ്സ് വരുന്നില്ലെന്നതവളുടെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു.... ദേവദത്തൻ ഫോണിലൂടെ പലപ്പോഴും മീനൂട്ടി എന്ന് വിളിച്ചു കെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും നേരിട്ട് അച്ഛനങ്ങനെ വിളിക്കുമ്പോൾ ആവാച്യമായൊരാനന്ദം മിത്രയിൽ നിറഞ്ഞു. അവളുടെ ചൊടിയിലൊരു മന്ദഹാസം വിടർന്നു.... അഭിരാമിയും മിത്രയും മുറിയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.... ================================== അഭിരാമിയും മിത്രയും പോകുന്നത് നിറഞ്ഞ വാത്സല്യത്തോടെ വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ദേവദത്തനൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയിലേക്ക് തന്റെ നോട്ടമയച്ചു..... ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനെ നോക്കി കിടക്കുകയായിരുന്നു. ദേവദത്തൻ പിടിച്ച തന്റെ കൈ അയാളിൽ നിന്നും മോചിപ്പിക്കുവാൻ അവളൊരു ശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും ശരീരവും മനസ്സും തളർന്നതിന്റെയും മെഡിസിൻസിന്റെയും ഫലമായി അവൾക്കതിന് കഴിഞ്ഞില്ല... ദേവദത്തന്റെയും ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെയും മിഴികൾ തമ്മിലൊന്ന് കൊരുത്തു... വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഗഗനനീലിമയാവാഹിച്ച ആ സരോരുഹനയനങ്ങളുടെ വശ്യചാരുത മിഴികളിൽ നിറഞ്ഞ പ്രണയത്തോടെ ചുണ്ടുകളിൽ അണിഞ്ഞ മന്ദഹാസത്തോടെ ദേവദത്തൻ ആസ്വദിച്ചു... "ഇവിടേക്ക് വന്നതെന്തിനാ... എല്ലാം അവസാനിപ്പിച്ചതല്ലേ ഞാൻ "...? വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖത്തോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു... "ലച്ചൂ.... നീ അവസാനിപ്പിച്ചു എന്ന് പറ. ഞാനൊന്നും അവസാനിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. പിന്നെ നീയെന്ത് കരുതി ജീവിതകാലം മുഴുവൻ എന്നിൽ നിന്നും മറഞ്ഞിരിക്കാമെന്നോ"...ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി... "ഹും... ലച്ചു.... എന്നെയാ പേര് വിളിക്കരുത്...അഞ്ജനയാണ് ഞാൻ...അഞ്ജന"....ദേവദത്തനെ മുഖം കൂർപ്പിച്ചൊരു നോട്ടത്തോടെ കടുത്ത സ്വരത്തിൽ ശ്രീലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു... "മിസ്സിസ് അഞ്ജനാ ദേവി... എന്ത് ചെയ്യാനാ...ഞാനാദ്യമായി തന്നെ വിളിച്ച പേര് അതായിപ്പോയി. ഇനി മാറ്റി വിളിക്കുവാനൊക്കെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്...എനിക്ക് നീയെന്നും എന്റെ ലച്ചുവാണ്"...നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.... "എന്റെ ലച്ചുവോ.... എന്തധികാരത്തിലാ എന്റെ ലച്ചുവെന്ന് വിളമ്പുന്നത് "...? ശ്രീലക്ഷ്മി പുച്ഛത്തോടെയൊന്ന് മുഖം കോട്ടിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തനോട് തിരക്കി.... "മിസ്സിസ് അഞ്ജനാ ദേവി... താനിവിടെ വെട്ടിയിട്ട വാഴ പോലെ കിടക്കുവാണെന്ന് അറിഞ്ഞു ധൃതിയിൽ പുറപ്പെട്ട് വന്നപ്പോൾ ആധികാരികമായ രേഖകളൊന്നും എടുക്കാൻ സാധിച്ചില്ല. എന്തായാലും ആധികാരികതയെ പറ്റി ചോദിക്കുവാനാണെങ്കിൽ പോലും താൻ ലച്ചുവാണെന്ന് സമ്മതിച്ചല്ലോ...സന്തോഷമായി ലച്ചൂട്ടി ദേവേട്ടന് സന്തോഷമായി"....ഒരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് തന്റെ ചോദ്യത്തിൽ തനിയ്ക്ക് പിണഞ്ഞ അമളിയിൽ അവളുടെ ഉള്ളിലൊരു ചമ്മൽ നിറഞ്ഞെങ്കിലും അതവൾ പുറത്ത് കാണിക്കാതെ ദേവദത്തനെ രൂക്ഷമായൊന്ന് നോക്കി.... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നോട്ടം ദേവദത്തനിൽ ചിരിയുയർത്തിയെങ്കിലും അയാളത് അടക്കിപ്പിടിച്ചു... "എന്താ വരവിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം...? "പഴയതൊക്കെ വീണ്ടും തുടങ്ങാനാണോ"..? "അതാണീ വരവിന്റെ ഉദ്ദേശ്യമെങ്കിൽ വെള്ളത്തിൽ വരച്ച വര പോലെ ആവുകയെ ഉള്ളൂ"....ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനെ രൂക്ഷമായി നോക്കിക്കൊണ്ട് കടുത്ത സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.. "ഹ ഹ.... പഴയതൊക്കെ വീണ്ടും തുടങ്ങാനോ..അതിന് ഞാനൊന്നും അവസാനിപ്പിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ. പിന്നെ ഞാനൊരു കാര്യം ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതെങ്ങനെയും ഞാൻ നടപ്പാക്കിയിരിക്കുമെന്ന് തനിക്കറിയാമല്ലോ...എന്റെ ലച്ചൂട്ടിയെല്ലാം മറന്നിരിക്കുന്നു"... ഉറക്കെച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി... ദേവദത്തന്റെ ചിരിയോടെയുള്ള സംസാരം ശ്രീലക്ഷ്‌മിയിൽ കോപമിരട്ടിപ്പിച്ചു... "എനിയ്ക്ക് നിങ്ങളോട് വെറുപ്പാണ്. നിങ്ങളെ കാണുന്നത് പോലും എനിക്കിഷ്ടമല്ല. പിന്നെയും എന്നെത്തേടി എന്തിനു വന്നു"...? ശ്രീലക്ഷ്മി അതിയായ കോപത്തോടെ ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു... "എന്തിന് വന്നെന്ന് ചോദിച്ചാൽ...ഇന്ദീവരനയനവദനയായ വജ്രദന്തിയായി വിളങ്ങുന്ന എന്റെ ലച്ചൂട്ടിയുടെ ദ്വേഷഭാവം കണ്ടിട്ട് ശ്ശി കാലായിരിക്കണു...ഇപ്പോഴും ദേവേട്ടന്റെ കോപഗ്രസ്തയായ ലച്ചൂട്ടി അതി സുന്ദരിയാണ് കേട്ടോ... വന്നിട്ട് ഇത് വരെ എനിക്ക് കണ്ണെടുക്കാൻ തോന്നിയിട്ടില്ല"...പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ ദേവദത്തനൊരു പ്രത്യേക ടോണിൽ മറുപടി നൽകി... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖം കോപത്താൽ ചുവന്നു... "പിന്നെ എന്നോട് വെറുപ്പാണെന്ന കാര്യം...ഒരു സിനിമയിൽ പറയുന്ന പോലെ വെറുക്കാൻ വേണ്ടിയാണെങ്കിൽ പോലും തന്റെ മനസ്സിൽ ഞാനുണ്ടല്ലോ. അത് കൊണ്ട് താനെന്നെ വെറുത്താലും എനിക്ക് വളരെ സന്തോഷമാടോ ലച്ചൂ"... ദേവദത്തനൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് പറഞ്ഞു നിർത്തി.... അപ്പോഴേക്കും ശ്രീലക്ഷ്മിയെ പരിശോധിക്കുവാനായി ഡ്യൂട്ടി ഡോക്ടർ വന്നതിനാൽ ഇരുവരും സംഭാഷണത്തിന് താൽക്കാലികമായി വിരാമമിട്ടു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയെ പരിശോധിക്കുവാൻ വന്ന ഡോക്ടർ അവളുടെ കൈയിലെ ഡ്രിപ്പ് എടുത്തതിനു ശേഷമവളെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു ചാരിയിരുത്തിക്കോളാൻ ദേവദത്തനോടാവശ്യപ്പെട്ടു.... ദേവദത്തൻ അവളെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു ഇരുത്താനായി അവളോട് കൂടുതൽ അടുത്തു. ഡോക്ടറുടെ മുമ്പിൽ വച്ചു ദേവദത്തനോട് വിസമ്മതം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്ത ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞ കോപം മിഴികളിൽ നീരസത്തിൻ അലകളായി ഒഴുകി നടന്നു... ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കഴുത്തിനു അടിയിലൂടെ കൈയിട്ടു തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവളെ പതിയെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു..... വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറം ശ്രീലക്ഷ്മിയെ തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ ശരീരം പകർന്ന ചെറുചൂടിൽ ദേവദത്തന്റെ മനസ്സ് അവളോടുള്ള പ്രണയത്താൽ തരളിതമായി. മനസ്സിൽ പ്രണയോദ്ദീപനമുണർന്നപ്പോൾ അയാളുടെ അധരങ്ങൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയറിയാത്ത രീതിയിൽ അവളുടെ മൂർദ്ദാവിൽ അമർന്നു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയെ പതിയെ ചാരിയിരുത്തി അവളിൽ നിന്നും വേർപെടുമ്പോൾ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ചെവിക്കരികിലേക്ക് തന്റെ ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ട് വന്നു കൊണ്ടവളോട് മന്ത്രിച്ചു... ""എൻ ഹൃദയത്തിൻ ശ്രീകോവിലിൽ ഹരിപ്രിയയായി വാഴുന്ന നിൻ കളേബരം പരിസ്തരിക്കുന്ന സാരഗന്ധസൗരഭ്യം പുതുവർഷത്തിലെ ഇരാംബരങ്ങളെ പോലെയെന്റെ മനസ്സിൽ പ്രണയമായ് പെയ്തിറങ്ങുന്നു സഖീ..."" ഒരു ചെറുചിരിയോടെ തന്റെ ചെവിയ്‌ക്കരികിൽ മന്ത്രിച്ച ദേവദത്തന് നേരെ ശ്രീലക്ഷ്മി രൂക്ഷമായൊരു നോട്ടമയച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നീലനയനങ്ങളിൽ നിന്നുമുതിരുന്ന ആഗ്നേയാസ്ത്രങ്ങളെ ദേവദത്തൻ മന്ദസ്മിതമാകുന്ന വാരുണാസ്ത്രത്താൽ നേരിട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു... ================================== ഹോസ്പിറ്റലിലെ കാന്റീനിൽ നിന്നും ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കുള്ള ഭക്ഷണം വാങ്ങുമ്പോൾ അഭിരാമിയ്ക്കും മിത്രയ്ക്കും പരസ്പരം പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് അമ്മയെ കണ്ടപ്പോഴുള്ള അച്ഛന്റെ ഭാവഭേദങ്ങളെ കുറിച്ചായിരുന്നു... "എടീ ചേച്ചി... നമ്മൾ തിരിച്ചു ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും രണ്ടാളും ബാക്കിയുണ്ടാകുമോ അതോ ഒരാൾ മാത്രമാകുമോ ബാക്കി"....? മിത്ര അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു... "ആവോ ആർക്കറിയാം... അമ്മ അച്ഛനെ വല്ലതും ചെയ്താലും അമ്മയെ ന്യായീകരിക്കുവാനേ നമ്മുടെ അച്ഛന് സമയം കാണൂ... നരസിംഹത്തിന് പ്രണയം മൂത്ത് ഭ്രാന്താ...നീ കണ്ടിട്ടില്ല അമ്മയെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ വാക്കുകളിൽ തേനും പാലുമൊഴുകുന്നത് ".... അഭിരാമി മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകുമ്പോൾ അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു പുച്ഛം കലർന്നു... "അത് ശരിയാ.... അമ്മയോടുള്ള അച്ഛന്റെ സമീപനം കണ്ടാൽ അമ്മ വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അച്ഛനെയുമുപേക്ഷിച്ചു പോന്നതാണെന്ന് തോന്നില്ല"... അതിശയം നിറഞ്ഞ വാക്കുകളോടെ മിത്ര അഭിരാമിയോട് മൊഴിഞ്ഞു... "ഇക്കാര്യം നീ അച്ഛനോട്‌ ചോദിച്ചു നോക്ക്. നിനക്ക് പ്രണയത്തെ കുറിച്ചൊരു ക്ലാസും കുറച്ചു സാഹിത്യവും കേൾക്കാം"...അഭിരാമിയൊരു ചെറു ചിരിയോടെ മിത്രയോട് പറഞ്ഞു... മിത്രയത്‌ കേട്ട് ചിരിച്ചു... അവളുടെ മനസ്സിൽ അപ്പോഴും രാത്രി ദേവദത്തന്റെ നെഞ്ചിൽ ചേർന്നുറങ്ങിയതിന്റെ മധുരം നിറഞ്ഞ ഓർമ്മകളായിരുന്നു... തുടർന്ന് അഭിരാമി മിത്രയോട് സംഭവിച്ചതെന്താണെന് തിരക്കി മിത്ര തലേന്ന് തന്റെയും അമ്മയ്ക്കുമിടയിൽ നടന്നത് അഭിരാമിയോട് വിവരിച്ചു.... അഭിരാമി മിത്ര പറഞ്ഞതെല്ലാം ഒരത്ഭുതത്തോടെ കേട്ടു കൊണ്ട് നിന്നു... "മിത്തൂ.. നിനക്കിങ്ങനെയൊക്കെ പറയാനറിയുമോ. സാധാരണ അമ്മയോട് ഉടക്കുന്നത് ഞാനാ എന്നാലും ഞാനമ്മയെ ഇത് വരെ ബോധം കെടുത്തിയിട്ടില്ല...നീയെന്നെ കടത്തി വെട്ടിയല്ലോ"... മിത്ര പറഞ്ഞതെല്ലാം കേട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അഭിരാമി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മിത്രയോട് പറഞ്ഞു... "സാഹചര്യമല്ലേ ഓരോന്ന് പറയിപ്പിക്കുന്നത്. നമ്മളെ അച്ഛനിൽ നിന്നുമകറ്റിയതിന്റെ എല്ലാ ഫ്രസ്ട്രേഷനും ഞാനങ്ങ് തീർത്തു"...മിത്ര അഭിരാമിയോട് പറഞ്ഞു... "ചേച്ചി... അമ്മ ബോധം കെടുന്നതിന്റെ മുമ്പ് അച്ഛനെ കുറിച്ചൊരു കാര്യം പറഞ്ഞു"...മിത്രയൊരു മടിയോടെ അഭിരാമിയോട് മൊഴിഞ്ഞു... "രവീന്ദ്രനാഥിനെ അതായത് അമ്മയുടെ പഴയ കാമുകനെ കൊന്നത് നമ്മുടെ അച്ഛനാണെന്ന് ആവും....അല്ലെ"...? അഭിരാമി പെട്ടെന്ന് മിത്രയോട് ചോദിച്ചു... അഭിരാമിയുടെ ചോദ്യത്തിൽ മിത്ര സ്തബ്ദയായി..... തുടരും #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ