PART-19 നിഴലുകൾ ഉറങ്ങാത്ത വീട് മുറ്റമാകെ കറുത്ത നൂലുകൾ കൊണ്ട് നെയ്ത ഒരു വലിയ വല പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. അതിന്റെ നടുവിൽ, തളർന്നു വീണ നിലയിൽ ഒരു രൂപം—അത് വർമ്മയായിരുന്നു! കൊച്ചിയിൽ വെച്ച് കണ്ടതിനേക്കാൾ ഭീകരമായ രൂപം. അയാളുടെ തൊലിപ്പുറത്തെല്ലാം തുന്നൽപ്പാടുകൾ തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. ജീപ്പ് നിർത്തിയതും വർമ്മ പൊട്ടിച്ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ ചിരിയിൽ മനുഷ്യന്റേതല്ലാത്ത ഒരു മുഴക്കമുണ്ടായിരുന്നു. "നീ വന്നല്ലേ ആദീ... നിന്റെ അച്ഛന്റെ ആയുസ്സ് കൊണ്ട് ഞാൻ ഇത്രയും കാലം ജീവിച്ചു. ഇനി നിന്റെയും അമലിന്റെയും ആയുസ്സ് കൂടി എനിക്ക് വേണം!" വർമ്മ തന്റെ കൈകൾ ഉയർത്തിയതും മണ്ണിൽ നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് തുന്നൽ സൂചികൾ ആദിയുടെ നേരെ പറന്നു വന്നു. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന വൃദ്ധൻ തന്റെ വിളക്കുയർത്തി ഒരു മന്ത്രം ചൊല്ലിയതും ഒരു വെളിച്ചത്തിന്റെ കവചം അവരെ പൊതിഞ്ഞു. "ആദീ, നീ വേഗം അകത്തേക്ക് പോ! ആ 'അറ'യുടെ വാതിൽ നിന്റെ അച്ഛന്റെ രക്തം പുരണ്ട കൈകൾക്ക് മാത്രമേ തുറക്കാൻ കഴിയൂ... നീ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചോരയല്ലേ!" ആ വൃദ്ധൻ അലറി പറഞ്ഞു. ആദി തറവാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ഓടി. പുറകിൽ അമൽ പതുക്കെ ഇഴഞ്ഞു വരുന്നുണ്ട്. അമലിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് നൂലുകൾ പുറത്തേക്ക് വന്ന് തറവാടിന്റെ തൂണുകളിൽ മുറുകാൻ തുടങ്ങി. അവൻ വർമ്മയുടെ മന്ത്രത്തിന് അടിമപ്പെടുകയാണ്. ആദി ഹാളിന്റെ മൂലയിലുള്ള ആ പഴയ തടിവാതിൽ—'അറ'—കണ്ടു. അതിന് മുന്നിൽ വലിയൊരു പൂട്ടായിരുന്നു. ആദി തന്റെ കയ്യിലെ മുറിവിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്ന രക്തം ആ പൂട്ടിൽ പുരട്ടി. "ക്രാക്!" ഒരു വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ആ പൂട്ട് തകർന്നു. അറയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു തേജസ്സ് പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവിടെ ഒരു പഴയ തുന്നൽ മെഷീൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ പകുതി തുന്നി നിർത്തിയ ഒരു വെള്ളത്തുണി. അത് ആദിയുടെ അച്ഛൻ അവസാനമായി തുന്നാൻ ശ്രമിച്ച തുണിയായിരുന്നു! (തുടരും) #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ