അയലത്തെ അമ്പിളി 🌜 14 രുദ്രനൊപ്പം ശ്രീധരനും കാവ്യയുടെ അമ്മ കലയും കാറിലേക്ക് കയറി. നവ്യ സരസ്വതിയമ്മയോടൊപ്പം രുദ്രന്റെ വീട്ടിൽ തന്നെ നിന്നതേയുള്ളൂ... ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി ഇരുന്നതിന് ശേഷമാണ് രുദ്രൻ പപ്പുവേട്ടനെ വിളിച്ചത്. 📞 പപ്പുവേട്ടാ... എവിടാ? 📞 ഞാൻ ജയേടെ വീട്ടിലാടാ? എന്താ? നിനക്ക് വയ്യേ? ശബ്ദം ഒക്കെ എന്തോ പോലെ ഇരിക്കുന്നു? ആകെ തളർന്ന രുദ്രന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് അയാൾ ചോദിച്ചു. 📞 അവളെവിടെ? രുദ്രൻ അയാളുടെ ചോദ്യം കേട്ടതായി പോലും ഭാവിച്ചില്ല. 📞 കിടക്കാ.. ഇത് വരെ എണീറ്റില്ല. 📞 പിള്ളേരോ? 📞 അതുങ്ങള് സ്കൂളിൽ പോയി. രാവിലെ ഞാൻ ചോറൊക്കെ ഉണ്ടാക്കി രണ്ടിനേം പറഞ്ഞ് വിട്ടു. ജയക്ക് തീരെ വയ്യടാ.... ഇന്നലെ ചെക്കപ്പ് പറഞ്ഞിരുന്നതാ. പ്രഭൻ ഇവിടെ ഇല്ല. എവിടോ പോയി. വിളിച്ചിട്ട് എടുക്കുന്നും ഇല്ല. ഇന്നിനി ഇപ്പോ ഞാൻ ഇവളേം കൊണ്ട് ആശുപത്രിയിൽ പോവാന്ന് വിചാരിക്കാണ്. അല്ലാതെ വയ്യാത്ത ഈ പെണ്ണിനേം ഇട്ടോണ്ട് അവനെ കാത്തിരിക്കാൻ ഒക്കുമോ? 📞 കാത്തിരുന്നിട്ടും കാര്യമില്ല. അയാളെ കാണണമെങ്കിൽ പപ്പുവേട്ടൻ സ്റ്റേഷനിലോട്ട് വാ... പ്രഭൻ അവിടെ ഉണ്ട്. 📞 ങ്ങേ....! സ്റ്റേഷനിലോ? എന്താടാ? എന്താ പ്രശ്നം. 📞 പ്രശ്നം ഒക്കെ അവിടെ വന്നിട്ട് പറയാം. ഞാനും അവനെ കാണാൻ തന്നാ പോകുന്നെ.... പപ്പുവേട്ടൻ വേഗം വാ.... പിന്നെ.... ജയയോട് ഒന്നും പറയണ്ട. കൂടുതൽ സംസാരത്തിനു നിൽക്കാതെ രുദ്രൻ കാൾ കട്ടാക്കി. മൊബൈലും കയ്യിൽ പിടിച്ചു പപ്പുവേട്ടൻ സ്തംഭിച്ചു നിന്നു... പ്രഭൻ സ്റ്റേഷനിലോ? എന്തിന്? അതിനേക്കാളേറെ അയാളെ കുഴക്കിയത് പ്രഭേട്ടൻ എന്ന് മാത്രം സ്നേഹത്തോടെയും ബഹുമാനത്തോടെയും വിളിച്ചിട്ടുള്ള രുദ്രന്റെ പ്രഭൻ എന്നും അവൻ എന്നുമുള്ള സംബോധനയാണ്. അയാൾ വേഗം തന്നെ ജയയെ വിളിച്ചുണർത്തി ഒരിടം വരെ പോവുകയാണെന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി. 🌜 സ്റ്റേഷനിൽ എത്തും മുന്നേ രുദ്രനൊരു കാൾ വന്നു. ഫാദർ ഡോമിനിക്കിന്റെ കാൾ.... രുദ്രനത് കട്ടാക്കി മൊബൈൽ പോക്കറ്റിലേക്ക് തന്നെ ഇട്ടു. ഇപ്പോൾ ആരോടും സംസാരിക്കാൻ വയ്യ. നെറ്റി ഒന്നമർത്തി തടവിക്കൊണ്ട് ആക്സിലേറ്ററിൽ ചവിട്ടി അവൻ കാറിന്റെ വേഗത കൂട്ടി. എത്രയും പെട്ടെന്ന് സ്റ്റേഷനിൽ എത്തണം... അവളെ കാണണം... എന്റെ കുഞ്ഞെവിടെ എന്ന് ചോദിക്കണം. പോലീസ് സ്റ്റേറ്റിനു മുന്നിൽ കാർ പാർക്ക് ചെയ്ത് ഇറങ്ങവേ ഫാദറിന്റെ കാൾ വീണ്ടും അവനെ തേടിയെത്തി. ഇത് മൂന്നാമത്തെ തവണയാണ്. എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യം ഇല്ലാതെ ഫാദർ ഇങ്ങനെ വിളിക്കില്ലല്ലോ? കാൾ എടുത്തിട്ട് തിരക്കിലാണ് എന്ന് പറയാമെന്നു കരുതിയാണ് അവൻ ഇത്തവണ കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തത്. 📞രുദ്രൻ... ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം സംസാരിക്കാനാണ് ഞാൻ വിളിച്ചത്. മുഖവുരയൊന്നും ഇല്ലാതെ ഫാദർ പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംസാരത്തിൽ വല്ലാത്ത ഒരു ധൃതി ഉണ്ടായിരുന്നു. 📞 ഫാദർ... ഞാൻ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു ഫാദറിനെ വിളിക്കാം... ഇപ്പൊ... 📞 രുദ്രൻ... തന്റെ മകള് കൂടെയുണ്ടോ? രുദ്രനെ പറഞ്ഞ് പൂർത്തിയാക്കാൻ അനുവദിക്കാതെ ഫാദർ ചോദിച്ചു. 📞 ഇല്ല... മോള് മിസ്സിംഗ്‌ ആണ് ഫാദർ. ഞാൻ ഇപ്പൊ സ്റ്റേഷനിൽ ആണ്. 📞 എന്നാലിനി കുഞ്ഞിനെ തിരയണ്ട. കുഞ്ഞിപ്പോ മേരി മാതായിൽ ഉണ്ട്. 📞 ങ്ങേ! രുദ്രൻ ഞെട്ടലോടെ മുഖം ഉയർത്തി ശ്രീധരനെ നോക്കി. അയാൾ എന്താണെന്ന് കൈ കാട്ടി. രുദ്രൻ വെറുതെ തല വെട്ടിച്ചു. ഇരുണ്ട ആകാശത്തു ചന്ദ്രൻ ഉദിച്ചത് പോലെ അവന്റെ മനസ്സിലുമൊരു നിലാവ് തെളിഞ്ഞു വന്നു. 📞 ഞാൻ ഇപ്പൊ ഇറ്റലിയിൽ ആണ്. സഭയുടെ ചില കാര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി വന്നതാണ്. കുറച്ചു മുൻപാണ് ഗ്രേസി സിസ്റ്റർ വിളിച്ചത്. രുദ്രന്റെ മകൾ അവിടെ ഉണ്ടെന്ന് പറയാൻ. അവര് രാവിലെ മുതൽ എന്നെ ട്രൈ ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നത്രേ... അവിടുത്തെ രെജിസ്റ്ററിലൊക്കെ രുദ്രന്റെ പഴയ നമ്പർ അല്ലെ ഉള്ളൂ... അവര് രുദ്രനെ കോൺടാക്ട് ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു കിട്ടാഞ്ഞിട്ടാണ് എന്നെ വിളിച്ചത്. ഞാൻ ഒരല്പം തിരക്കിലാണ്. രുദ്രൻ ഗ്രേസി സിസ്റ്ററിനെ ഒന്ന് വിളിക്ക് കേട്ടോ.... ബാക്കി ഒക്കെ സിസ്റ്റർ പറയും. 📞 താങ്ക്യൂ... താങ്ക്യൂ ഫാദർ... ഞാൻ... ഞാൻ വിളിച്ചോളാം... സന്തോഷാധിക്യത്താൽ ശബ്ദം പോലും പുറത്തേക്ക് വരുന്നില്ല എന്ന് തോന്നി രുദ്രന്. " എന്താ മോനെ? ആരാ വിളിച്ചത്? " ശ്രീധരൻ ആകാംക്ഷയോടെ അവനടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. ഞൊടിയിട കൊണ്ട് രുദ്രന്റെ മുഖത്ത് പരന്ന തെളിച്ചവും ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ ചിരിയും... അവനെ സന്തോഷവാർത്ത അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് ശ്രീധരനും കലയ്ക്കും ഉറപ്പായിരുന്നു. " മേരി മാതാ ഓർഫനേജിൽ നിന്നാ. അപ്പു അവിടെ ഉണ്ടെന്ന്.... " രുദ്രന്റെ ഓരോ വാക്കിലും സന്തോഷം തിങ്ങി. " ഹേ... ! ആണോ? " ശ്രീധരനും ആശ്വാസത്തോടെ നെഞ്ചിൽ കൈ വച്ചു. " എന്നാലും കുഞ്ഞ് എങ്ങനാ അവിടെ? " കലയുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയാൻ നിൽക്കാതെ രുദ്രൻ ഓർഫനേജിലേക്ക് വിളിച്ചു. 📞 Good morning. മേരി മാതാ ഓർഫനേജ്... ആരാണ്? 📞 സിസ്റ്റർ ഗ്രേസി? 📞 അതേ... ഗ്രേസി ആണ്. 📞 സിസ്റ്റർ... ഞാൻ രുദ്രനാണ്... അപ്പുമോള്... 📞 ഹാ... രുദ്രൻ... കുഞ്ഞിവിടെ ഉണ്ട്. രാവിലെ ഞങ്ങൾ ഉണർന്ന് നോക്കുമ്പോൾ മാതാവിന്റെ തിരുരൂപത്തിന് മുന്നിൽ ഉറങ്ങി കിടക്കുകയായിരുന്നു കുഞ്ഞ്. എങ്ങനെ ആണ് ഇവിടെ എത്തിയത് എന്നറിയില്ല. ഇവിടെ തന്നിട്ടുള്ള നമ്പറിൽ ഞങ്ങൾ രുദ്രനെ കോൺടാക്ട് ചെയ്യാൻ പലതവണ നോക്കി. കിട്ടാത്തത് കൊണ്ടാണ് ഫാദറിനെ വിളിച്ചത്. കുഞ്ഞ് പറയുന്നത് ഇന്നലെ അവൾ അവളുടെ അമ്മയുടെ കൂടെയാണ് വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയത് എന്നാണ്. എങ്ങനെയാണ് ഇവിടെ എത്തിയത് എന്ന് മോൾക്കും അറിയില്ല. എന്തായാലും ഇവിടുത്തെ സ്റ്റേഷനിൽ ഞങ്ങൾ ഇൻഫോം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. 📞 എനിക്ക്... മോളോടൊന്ന് സംസാരിക്കാൻ പറ്റുമോ സിസ്റ്റർ? 📞 പിന്നെന്താ? ഞാൻ കൊടുക്കാം.... അല്പസമയം കഴിഞ്ഞു അപ്പുമോളുടെ ശബ്ദം ഫോണിലൂടെ എത്തി. 📞 അച്ഛായീ.... അപ്പുമോളുടെ കരച്ചിൽ കേട്ടതും രുദ്രന്റെ നെഞ്ചു വിങ്ങി. ആ നിമിഷം കുഞ്ഞിനടുത്തേക്ക് പറന്നെത്താനും അവളെ നെഞ്ചോടടക്കി പിടിക്കാനും അവന്റെ ഉള്ള് തുടിച്ചു. 📞അച്ചായീടെ പൊന്നേ.... അച്ചായി ഉടനെ വരാട്ടോ... മോള് പേടിക്കാതെ ബഹളം ഉണ്ടാക്കാതെ നല്ല കുട്ടിയായിട്ട് ആന്റീടെ അടുത്ത് ഇരിക്കണേ... " 📞മ്മ്... അപ്പു നല്ല കുട്ടിയാ... അച്ചായി പെട്ടെന്ന് വരണേ... ഞാനേ അത് വരെ ടോമിടെ കൂടെ കളിച്ചോണ്ടിരിക്കാം. " 📞 അതാരാ ടോമി? " 📞അതൊക്കെ ഉണ്ട്. അച്ചായി വരുമ്പോ ഞാൻ പരിചയപ്പെടുത്തി തരാം. വേഗം വരണേ.... " 📞മ്മ്... വേഗം വരാം. " രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഒഴുകി ഇറങ്ങിയ കണ്ണുനീർ അമർത്തി തുടച്ചു. അവന് സന്തോഷം കൊണ്ടോ ആശ്വാസം കൊണ്ടോ ഹൃദയം വിങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഗ്രേസി സിസ്റ്ററിനോട് കൂടി സംസാരിച്ച ശേഷമാണ് രുദ്രൻ കാൾ കട്ടാക്കിയത്. " മോള് സേഫ് ആണ്. ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. ഞാൻ അവളോട് സംസാരിച്ചു. " രുദ്രന്റെ മുഖത്ത് ആശ്വാസത്തിന്റെ പുഞ്ചിരി...... പതിയെ ആ ചിരി ശ്രീധരനിലേക്കും കലയിലേക്കും പടർന്നു. " ഇനി എനിക്കവളെ ഒന്ന് കാണണം. " രുദ്രൻ സ്റ്റേഷനുള്ളിലേക്ക് നോക്കി ഒന്നാഞ്ഞു ശ്വസിച്ചു. " എനിക്കും.... " രുദ്രനെ തള്ളി മാറ്റി കല ആദ്യം സ്റ്റേഷനുള്ളിലേക്ക് കയറി ചെന്നു. 🌜 രുദ്രൻ അകത്തേയ്ക്ക് കടന്ന് ചെല്ലുമ്പോൾ കാവ്യ സ്റ്റേഷനുള്ളിൽ ഒരു മൂലയിലായി മുട്ട് കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു നിലത്തിരിക്കുകയാണ് . അതിനരികിലായി തല കുനിച്ച് പിടിച്ച് അയാളുമുണ്ട്. പ്രതാപൻ... " ഹാ... രുദ്രാ... വാ.... " ഷാനു ചെയറിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു രുദ്രനടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. കാവ്യയും തലയുയർത്തി നോക്കി. രുദ്രനൊപ്പം അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കൂടി കണ്ടതും അവൾ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ വീണു പോകാനാഞ്ഞവളെ പ്രതാപനാണ് പിടിച്ചു നേരെ നിർത്തിയത്. രുദ്രൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് നോക്കി. രണ്ട് കവിള്കളിലും തെളിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വിരൽപ്പാടുകൾ... കണ്ണൊക്കെ കലങ്ങി ചുവന്നു വീർത്തിരിക്കുന്നു. കവിളിലും ഉണ്ട് നീര്.... " ഞാനല്ല... ദേ അവരുടെ പണിയാ... " രുദ്രന്റെ നോട്ടം കണ്ടു ഷാനു അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന വനിതാ പോലീസിനെ ചൂണ്ടി. " CPO മാറിയാമ്മ... പുള്ളിക്കാരീടെ അനിയന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ആണ് നിശ്ചയിച്ചിരുന്നത്. കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചിരുന്ന പെണ്ണ് കല്യാണ ദിവസത്തിന്റെ തലേന്ന് ഏതോ ഒരുത്തന്റെ കൂടെ ഒളിച്ചോടി. ആ ചെറുക്കനാണെങ്കിൽ കേറി ആത്‍മഹത്യക്ക് ശ്രമിച്ചു. എന്തോ ഭാഗ്യത്തിന് ആള് രക്ഷപെട്ടു. ആ പെണ്ണിനെ കയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ അവൾക്ക് കൊടുക്കാൻ വച്ചിരുന്ന അടിയാ.... ഇവളെ കണ്ടപ്പോ പുള്ളിക്കാരീടെ നിയന്ത്രണം വിട്ട് പോയി. അവൾക്ക് കൊടുക്കാൻ വച്ചിരുന്നത് മുഴുവനായിട്ട് ഇവൾക്ക് കൊടുത്തു. അപ്പു എവിടാന്ന് അറിയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ടാ അവള് കൂടുതലും വാരി കൂട്ടിയത്. പിന്നെ... ഇന്നലെ നിന്റെ വിഷമം ഞാൻ നേരിട്ട് കണ്ടതല്ലേ? രണ്ടെണ്ണം കിട്ടട്ടെന്ന് കരുതി ഞാനും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.... " ഷാനു രുദ്രന് നേരെ കണ്ണ് ചിമ്മി. " കൊടുത്തത് കുറഞ്ഞു പോയെങ്കിലേ ഉള്ളൂ സാറേ.... " പറയുന്നതിനൊപ്പം കല കാവ്യയുടെ മുന്നിലേക്ക് കയറി നിന്നു. " മുഖത്ത് നോക്കെടി.... " തല കുനിച്ച് നിൽക്കുന്ന കാവ്യയുടെ മുന്നിൽ ചെന്ന് നിന്നവർ ദേഷ്യം കൊണ്ട് ജ്വലിച്ചു. കാവ്യ മുഖം ഉയർത്തിയതും കവിളിൽ തന്നെ ഒന്ന് കൊടുത്തു. എന്തൊക്കെയോ പതം പറഞ്ഞു കൊണ്ടവരവളെ തലങ്ങും വിലങ്ങും തല്ലി. പെറ്റു പോറ്റിയ മകളെ ഇങ്ങനെ ഒരവസ്ഥയിൽ കാണേണ്ടി വന്ന ഒരമ്മയുടെ വേദന.... ആദ്യം ദേഷ്യത്തോടെ തല്ലാൻ തുടങ്ങിയവർ ഒടുവിൽ എങ്ങലടിച്ചു കരഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോൾ രുദ്രൻ തന്നെ അവരെ പിടിച്ചു മാറ്റി. " പാവപ്പെട്ട ഈ ചെറുക്കനെയും പൊടി കൊച്ചിനെയും നോക്കാതെ സ്വന്തം സുഖം നോക്കി പോയ നീ ഈ ജന്മം ഗുണം പിടിക്കില്ലടി... " മകളാണെന്ന് പോലും ഓർക്കാതെ അവരവളെ തലയിൽ കൈ കൊടുത്തു പ്രാകി. വീണ്ടും അവളെ തല്ലാൻ ചെന്നു. മറിയാമ്മ ഇതൊക്കെ കണ്ടു രസിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. "രണ്ടും കൂടെ അങ്ങോട്ട് കൊടുക്ക് ചേച്ചി" എന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ പിറുപിറുക്കുന്നുമുണ്ട്. അമ്മയാണ് തല്ലുന്നത്. അതും അറപ്പോടെ... വെറുപ്പോടെ.... എന്നിട്ടും മുഖത്ത് തെല്ലും കുറ്റബോധം ഇല്ലാതെ തന്നെ കാവ്യ നിന്നു. അത് കാണെ കലയ്ക്ക് പിന്നെയും കലിയിളകി. " മതി.... രുദ്രാ... നീയവരെ അങ്ങോട്ട് പിടിച്ചു മാറ്റി നിർത്തിയെ.... " ഒടുവിൽ ഷാനു ഇടപെട്ടപ്പോൾ രുദ്രൻ അവരെ പിടിച്ചു മാറ്റി ശ്രീധരനരികിലേക്കാക്കി. അയാൾ അവരെ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു. അവരയാളുടെ നെഞ്ചിൽ ചാരി നിന്നുറക്കെ കരഞ്ഞു. ശ്രീധരൻ അപ്പോഴും മകളുടെ മുഖത്ത് പോലും നോക്കിയിരുന്നില്ല...... " മാറിയാമ്മേടെ നാല് തല്ല് കിട്ടിയപ്പോ അപ്പുമോള് എവിടെ ഉണ്ടെന്ന് ഇവൾ തന്നെ പറഞ്ഞു രുദ്രാ... മേരി മാതാ ഓർഫനേജിൽ ഉണ്ട് കുഞ്ഞ്. ഞാനത് പറയാൻ നിന്നെ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയതാ. അപ്പോഴേക്കും നീയിങ്ങെത്തി. " ഷാനു രുദ്രന് നേരെ നോക്കി. " ഓർഫനേജിൽ നിന്നേനെ വിളിച്ചിരുന്നു സാർ. ഞാൻ അപ്പുവിനോട് സംസാരിച്ചു. അവൾക്ക് കുഴപ്പം ഒന്നുമില്ല. " രുദ്രൻ പറഞ്ഞു. സ്റ്റേഷനുള്ളിൽ വച്ചായത് കൊണ്ട് സാർ എന്ന് തന്നെ അവൻ ഷാനുവിനെ സംബോധന ചെയ്തു. " അത് നന്നായി. അപ്പൊ ഇനി ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ നോക്കാം അല്ലെ? ഇവൾക്ക് അവന്റെ കൂടെ പോയാൽ മതി എന്നാ പറയുന്നേ.... " "അവളിനി ആരുടെ കൂടെ പോയാലും എനിക്കും എന്റെ കുഞ്ഞിനും ഒന്നും ഇല്ല സാർ .... ഡിവോഴ്സ്നെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പലതവണ അവളോട് സംസാരിച്ചതാണ്. അന്നൊന്നും അവൾക്കതിന് താല്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടിപ്പോ...." ഷാനുവിനെ പറഞ്ഞു പൂർത്തിയാക്കാൻ കൂടി രുദ്രൻ അനുവദിച്ചില്ല. സ്റ്റേഷനിലേക്ക് കയറി വന്നപ്പോ ഒന്ന് നോകിയതല്ലാതെ കാവ്യയുടെ മുഖത്ത് പോലും അവൻ നോക്കുന്നില്ല എന്ന് ഷാനു ശ്രദ്ധിച്ചു. അത്രയ്ക്കും വെറുത്തു പോയിട്ടുണ്ടാകും.... " അത് എന്തോ ആവട്ടെ... നിന്റെ കാശോ? അതും നിനക്ക് വേണ്ടേ? നിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും കാണാതായ നാലര ലക്ഷം രൂപ ഇവരുടെ പക്കൽ നിന്നും കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. മോഷണകുറ്റ മാണ്... കാമുകനും കാമുകിക്കും കൂടി ജയിലിൽ കിടക്കാം.... " ഷാനു കാവ്യയെയും പ്രതാപനെയും മാറി മാറി നോക്കികൊണ്ട് പുച്ഛത്തിൽ ചിരിച്ചു. " കേസ് വേണ്ട സാർ. ആ കാശ് അവളെടുത്തോട്ടെ.... " ഇത്തവണ ആരെക്കാളും ഞെട്ടിയത് കാവ്യയാണ്. " അത് എന്തിനാണെന്ന് അറിയാമോ? " രുദ്രൻ കാവ്യയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. " നിനക്കുള്ള കൂലിയാണ്. എന്റെ കുഞ്ഞിനെ നിന്റെ വയറ്റിൽ ചുമന്ന് പ്രസവിച്ചു പാലൂട്ടിയില്ലേ? അതിനുള്ള കൂലി. രുഗ്മിണിയമ്മ വരുന്നത് വരെ കുറച്ചു നാൾ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ നോക്കിയില്ലേ? അതിനുള്ള കൂലി..... നീയിത് വരെ ഞങ്ങൾക്ക് ചെയ്തു തന്ന എല്ലാ ഉപകാരങ്ങൾക്കുമുള്ള കൂലിയാണത്. ഇനി മേലിൽ എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ മേൽ ഒരാവകാശവും പറഞ്ഞു വന്നേക്കരുത് നീ.... " ഉപകാരം എന്ന വാക്ക് ഒരല്പം കടിപ്പിച്ചു തന്നെയാണ് രുദ്രൻ പറഞ്ഞത്. " ആ കാശ് കൊണ്ട് നീ ആഗ്രഹിച്ചത് പോലെ ജീവിച്ചു കാണിക്ക് നീ..... " കാവ്യ അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി. ദേഷ്യം കൊണ്ട് ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുകയാണവൻ.... " പിന്നെ... " രുദ്രൻ പ്രതാപന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. " നീ മാത്രമാണ് ലോകം എന്ന് കരുതി ജീവിക്കുന്ന ഒരു പാവം പെണ്ണിനെ രണ്ടും കൂടി സമർത്ഥമായിട്ട് ചതിച്ചില്ലേ? അതിനുള്ളത് ദൈവം തരാതിരിക്കില്ല... ഇപ്പൊ വരും പപ്പുവേട്ടൻ... എങ്ങനെ സഹിക്കും ആ മനുഷ്യൻ? സ്വന്തം മോനെപോലെ കണ്ടതല്ലേ നിന്നെ... ? " ഇത്തവണ രുദ്രന്റെ സ്വരം ഇടറി. പ്രതാപൻ തല കുനിച്ചു തന്നെ നിൽപ്പാണ്.... " പിന്നെ.... " രുദ്രൻ വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു കാവ്യയെ നോക്കി. പോക്കറ്റിൽ നിന്നും എന്തോ പുറത്തെടുത്തു. അത് കാവ്യയുടെ മുഖത്തിന്‌ നേരെ ഉയർത്തി പിടിച്ചു. " ഇത്...... " രുദ്രന്റെ കയ്യിൽ രണ്ട് ചുവന്ന വരകൾ തെളിഞ്ഞ പ്രെഗ്നനൻസി കാർഡ്....! കാവ്യയുടെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു. " റിപ്പോർട്ടും ഞാൻ കണ്ടു. അലമാരിയിൽ ഭദ്രമായിട്ട് ഇരിപ്പുണ്ട്. എടുക്കാൻ മറന്ന് പോയല്ലേ? " രുദ്രന്റെ കണ്ണുകളിൽ കാവ്യക്ക് അപരിചിതമായൊരു ഭാവം... " ഇത് കാണും വരെ ഞാൻ നിന്നെ വെറുത്തിരുന്നില്ല കാവ്യെ... പക്ഷെ... ഇത് ഇത് കണ്ടപ്പോ.... ചോദിച്ചതല്ലേ ഞാൻ നിന്നോട്..... പലവട്ടം... ഇറങ്ങി പോകാമായിരുന്നിലേ എന്റെ ജീവിതത്തീന്ന്... അത് കഴിഞ്ഞു എന്തും ആകാമായിരുന്നല്ലോ നിനക്ക്? " അത് ചോദിക്കുമ്പോ രുദ്രന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നു. " എന്റെ അപ്പുവിനെ ഓർത്തായിരുന്നു എനിക്ക് പേടി.... അവൾ സേഫ് ആണെന്ന് അറിഞ്ഞതോടെ എന്റെ പേടി മാറി... പക്ഷെ നീ പേടിക്കണം.... " രുദ്രൻ കാവ്യയെ നോക്കി ചിരിച്ചു. " ഞാനേ... ഒരു രഹസ്യം പറയെട്ടെ? നിന്റെ ഈ നിൽക്കുന്ന കാമുകനെക്കുറിച്ചാണ്... നീ ഇത് വരെ അറിയാത്ത ഒരു രഹസ്യം.... പറയട്ടെ...? " രുദ്രൻ കാവ്യയുടെ മുഖത്തോട് മുഖം അടുപ്പിച്ചു. അന്നേരം അവന്റെ മുഖത്ത് വേദന ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.... 🌜 🌜 🌜 🌜 🌜 രുദ്രൻ പറയാൻ പോകുന്ന രഹസ്യം എന്താകും? ഊഹിക്കാമോ? കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ