കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയെ കീറി മുറിച്ചു കൊണ്ട് ആ ബസ് മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞു. "മാഷേ .. മഴ കടുക്കുന്നുണ്ട് ആ ഷട്ടർ ഒന്ന് താഴ്ത്താ മോ...." ഓർമ്മകളുടെ കുത്തൊഴുക്കിൽ നിലയില്ലാതെ പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ശ്യാം ഞെട്ടിയുണർന്നു. തൊട്ടരുകിലിരിക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയെ അപ്പോഴാണ് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്.. "ഹലോ മാഷേ ഇതെന്താ മിഴിച്ചു നോക്കുന്നെ മാഷ് ഇവിടെങ്ങുമല്ലാരുന്നോ ദേ പുറമൊക്കെ അപ്പടി നനഞ്ഞുവല്ലോ ... ആ ഷട്ടർ താഴ്ത്തൂ" ഷട്ടർ വലിച്ചു താഴ്ത്തുമ്പോൾ ശ്യാം ഓർത്തു. ശരിയാണ് മനസ് ഇവിടെങ്ങുമല്ലാരുന്നു അതിങ്ങനെ നിലയില്ലാ കയത്തിലേക്ക് ആഴുകയാണ്. "സോറി ഞാൻ എന്തോ ഓർത്തിരുന്നു പോയി മഴ പെയ്തത് പോലും അറിഞ്ഞില്ല" ആ ക്ഷമാപണം അവളെ ചിരിപ്പിച്ചു. "ഇതെന്താ മാഷേ പരിസരബോധം പോലും മറന്ന് ഒരു ചിന്ത എന്തായാലും കുടുംബ പ്രശ്നം ആണെന്നുള്ളത് ഉറപ്പാ.. എന്തേ ഭാര്യയുമായി പിണങ്ങിയോ " "ഭാര്യയോ....എനിക്കോ..." ശ്യാം ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. " ഞാൻ വിവാഹിതനല്ല കുട്ടി " "അയ്യോ... എന്നാൽ പിന്നെ എന്താ പ്രശ്നം... പറയാവുന്നതാണേൽ പറയാം കേട്ടോ ഇനീപ്പൊ കോട്ടയം എത്താൻ എന്തായാലും രണ്ട് മണിക്കൂർ എടുക്കും... ഞാനും ഫ്രീയാണ് ചില പ്രശ്നങ്ങൾ ഷെയർ ചെയ്താൽ ആശ്വാസം കിട്ടുമെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്... " "താൻ ആളു കൊള്ളാമല്ലോടോ.. ഇത്രക്ക് ഫ്രണ്ട്ലിയായ പെൺകുട്ടികളും ഉണ്ടോ.... " ശ്യാമിന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ സംശയം അവളെ അതിശയിപ്പിച്ചു. " മാഷെന്താ മാഷേ പെൺകുട്ട്യോളെ കണ്ടിട്ടില്ലേ." ആ ചോദ്യം അവനെ നിശബ്ദനാക്കി. അൽപസമയം സീറ്റിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചിരുന്നു അവൻ "സത്യാ ടോ ഞാൻ അടുത്തിടപഴകിയിട്ടുള്ള ഒരേ ഒരു സ്ത്രീ എന്റെ അമ്മ മാത്രമാണ് " "അതെന്തേ അങ്ങനെ മാഷ് പഠിക്കാനൊന്നും പോയിട്ടില്ലെ...... അതോ ജയിലിൽ നിന്നെങ്ങാൻ വരുവാണോ" ശ്യാം ഒരു നിമിഷം അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി "ജയിലിൽ നിന്നൊന്നുമല്ല കുട്ടി. പിന്നെ പഠിക്കാനൊക്കൊപോയിട്ടുണ്ട്... പത്ത് വരെ അതും ആൺകുട്ട്യോൾ മാത്രമുള്ള സ്കൂളിൽ..പത്തിൽ നല്ല മാർക്കോടെയാ പസ്സായെ... പക്ഷെ പിന്നെ പഠിക്കാൻ പറ്റീല...." "പിന്നെ പിന്നെന്താ പറ്റിയെ " അവളുടെ മുഖത്ത് ആകാംഷയേറി " ഇത്രേം സംസാരിച്ചിട്ടും താൻ ഇതുവരെ തന്റെ പേരുപോലും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നോട്....." അപ്പോഴാണ് ആ കാര്യം അവളും ഓർത്തത് "അയ്യയ്യോ അതു ശരിയാ.. ഞാൻ മറന്നു.... എന്റെ പേര് ഐശ്വര്യ എൽ.ഐ.സി ഏജന്റ് ആണ്" " ആ ചുമ്മാതല്ല ഇയാൾ ഇത്രക്ക് ഫ്രണ്ട്ലി ആയത് അല്ലേ..." ആ ചോദ്യം അവൾക്കേറെ ബോധിച്ചു. "ഒക്കെ ജീവിക്കാനുള്ള നെട്ടോട്ടമല്ലേ മാഷേ... ഈ മാഷ് വിളി ഒരു ബോറ് അല്ലേ... ഞാൻ ഇനി ചേട്ടാ എന്നു വിളിക്കാം.... ചേട്ടൻ ബാക്കി കഥ പറയ്" "പറയാം" ശ്യാം പതുക്കെ സീറ്റിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു " ഒരു ദരിദ്ര കുടുംബമായിരുന്നു എന്റേത് അച്ഛൻ അമ്മ അനുജൻ അനിയത്തി .ഞാൻ പത്താം ക്ലാസ് കഴിയുമ്പോൾ ആണ് അച്ഛൻ മരിക്കുന്നത്. ദാരിദ്രത്തിനും കഷ്ടപ്പാടിനും അമ്മയെ മാത്രം വിട്ടുകൊടുത്ത് തുടർന്ന് പഠിക്കാൻ പോകാൻ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല.. അന്നു മുതൽ അമ്മയ്ക്കൊപ്പം ജോലിക്ക് ഇറങ്ങി.ഇരുപത് വയസ് തികഞ്ഞപ്പോഴേക്കും പലരുടെയും കാരുണ്യത്താൽ ഞാനും ഒരു പ്രവാസിയായി..... " അഭിമാനത്തോടെയാണ് ശ്യാം പറഞ്ഞു നിർത്തിയത് "എന്നിട്ട് " " എന്നിട്ടെന്താ കുറേ കഷ്ടപ്പെട്ടു അനിയന്റെ പഠനം അനിയത്തിയുടെ വിവാഹം വീടുപണി അതു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വീണ്ടും അനിയന്റെ വിവാഹമായി..... അങ്ങനെ നീണ്ട പതിനഞ്ചു വർഷത്തെ പ്രവാസ ജീവിതം " "അപ്പൊൾ ചേട്ടന്റ വിവാഹം......" ആ ചോദ്യം അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. "വിവാഹം കഴിച്ചിട്ടില്ല ടോ... പതിനഞ്ചു വർഷത്തിനിടക്ക് ആകെ മൂന്നു തവണയേ നാട്ടിൽ വന്നുള്ളൂ അതിനിടക്ക് ഒന്നും നടന്നില്ല എന്തിന് കൂടപ്പിറപ്പുകളോട് പോലും സ്നേഹത്തോടെ അൽപസമയം ചിലവഴിക്കാൻ പറ്റിയിട്ടില്ല.അവർക്കൊക്കെ ഞാൻ ഒരു വിരുന്നുകാരൻ മാത്രം ആയിരുന്നു പലപ്പോഴും സഹോദരിയുടെ കുഞ്ഞു മോൾക്ക് എന്നെ അറിയുക കൂടിയില്ല" ആ വാക്കുകളിൽ നിരാശ നിഴലിച്ചിരുന്നു. "അല്ല അപ്പോൾ ഇതാണോ ചേട്ടന്റെ പ്രശ്നം പരിസരബോധം പോലും മറന്നിരുന്ന് ചിന്തിച്ചു കൂട്ടിയത് ഇതൊക്കെയാണോ " "ഏയ് അല്ല. എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് വയ്യാണ്ടായതറിഞ്ഞാ ഞാനിപ്പോൾ വന്നെ...അനുജനും അനിയത്തിയും കുടുംബമൊക്കെയായി നല്ല നിലയിലാ... ഇപ്പോൾ അമ്മയെ നോക്കാൻ അവർക്കു സമയമില്ല.... സമയമില്ല എന്നല്ല മനസില്ല.... വേണേൽ നോക്കാം.. പകരം ഞാൻ ചോര നീരാക്കി കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കിയ എന്റെ ഏക സമ്പാദ്യം ഞങ്ങടെ വീട്... അത് അവർക്ക് രണ്ടു പേർക്കുമായി എഴുതി കൊടുക്കണമെന്ന്... അമ്മ എനിക്ക് മാത്രമുള്ളതാണല്ലോകൂലി കൊടുത്താൽ അവർ നോക്കാമെന്ന്.... " ശ്യാമിന്റെ മിഴികളിൽ നനവ് പടർന്നു. നിസ്സഹായയായി ആ മുഖത്ത് നോക്കിയിരുന്നു പോയി ഐശ്വര്യ മിഴികൾ തുടച്ച് അവൻ തുടർന്നു. " സ്വന്തം മക്കളുടെ തീരുമാനം അറിഞ്ഞ് ചങ്കുപൊട്ടി വീട്ടിലിരിക്കുവാ പാവം അമ്മ... തനിക്ക് അറിയോ എന്റെ യൗവ്വനം മുഴുവൻ കുടുംബത്തിനായി ബലികൊടുത്തവനാ ഞാൻ ആകെയുള്ള സമ്പാദ്യം ആ വീട് ആണ് ..കൊടുക്കാൻ ഒരു മടിയുമില്ല പക്ഷെ... അമ്മയെ അവർ നോക്കും എന്ന് എന്താ ഉറപ്പ് നാളെയൊരു കാലത്ത് അമ്മ അവർക്ക് വീണ്ടും ബാധ്യതയാകാം കുറച്ച് കടങ്ങൾ കൂടി ബാക്കിയുള്ളത് കൊണ്ട് എനിക്ക് തിരിച്ചു പോയേ പറ്റൂ... ഇതാണ് കുട്ടി എന്റെ അവസ്ഥ മനസിനു താങ്ങാൻ പറ്റാണ്ടായപ്പോൾ ചുമ്മാ കയറിയിരുന്നതാ ഈ ബസിൽ പ്രത്യേകിച്ച് എങ്ങും പോകാനില്ല ഇപ്പൊ തന്നോട് മനസു തുറന്നപ്പോൾ ഒരാശ്വാസം" ശ്യാം ഒന്നു പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.പക്ഷെ അതു വെറും ശ്രമം മാത്രമായി മാറി... അപ്പോഴേക്കും മഴ തോർന്നിരുന്നു. കാർ മേഘം വിട്ടൊഴിഞ്ഞ് അന്തരീക്ഷം പ്രകാശപൂരിതമായി തുടങ്ങി.... " ചേട്ടാ..." അൽപസമയത്തെ നിശബ്ദതയെ കീറി മുറിച്ച് കൊണ്ട് ഐശ്വര്യ ശ്യാമിനുനേരെ തിരിഞ്ഞു. " ഞാൻ ഒരു അനാഥയാണ് ഓർഫണേജിലെ മദറിന്റെ കയ്യിൽ എന്നെ കിട്ടുമ്പോൾ ഒപ്പം ഒരു കത്തും ഉണ്ടായിരുന്നു. മരണത്തിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങുന്ന ഒരമ്മയുടെ കത്ത്. ആ കത്തിൽ നിന്നുമാണ് ഐശ്വര്യ എന്ന ഈ പേരു പോലും ലഭിച്ചത്. പഠിച്ചതും വളർന്നതുമൊക്കെ ഓർഫനേജിന്റെ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്നു കൊണ്ടു തന്നെയായിരുന്നു. കുടുംബവും സന്തോഷങ്ങളുമൊക്കെ ഞങ്ങൾ അനാഥർക്ക് എന്നും കിട്ടാക്കനിയാണ്. ഈ ജോലി കിട്ടി കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഓർഫനേജ് വിട്ട് ഒരു ഹോസ്റ്റലിൽ അഭയം തേടേണ്ടി വന്നു. വിവാഹ പ്രായമായാൽ പിന്നെ അവിടെ നിർത്തില്ല കെട്ടിച്ചു വിടണം.അതായിരുന്നു നിയമം എന്തോ മനസുകൊണ്ട് ഒരു വിവാഹത്തിനു ഞാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. പലതും ആശിക്കാൻ പേടിയായിരുന്നു അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.അങ്ങിനെ അവിടം വിട്ടു. ചേട്ടനെ ഞാൻ പരിചയപ്പെട്ടിട്ട് മണിക്കൂറുകൾ പോലുമായിട്ടില്ല.പക്ഷെ എല്ലാം കേട്ടപ്പോൾ ചേട്ടനെ മനസിലാക്കിയപ്പോൾ ഒരു കൊതി..... ഈ നിഷ്കളങ്ക സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരംശം കിട്ടാൻ... ആ അമ്മയുടെ മകളാകാൻ..... സ്ത്രീധനവും കുടുംബ മഹിമയും ഒന്നും ചേട്ടൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലങ്കിൽ ഒരു താലി എന്റെ കഴുത്തിൽ ചാർത്താ മോ.... പൊന്നുപോലെ നോക്കിക്കൊള്ളാം ഏട്ടനെയും ആ അമ്മയെയും ഞാൻ.." അവളുടെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. ശ്യാമിന്റെ അപ്പോഴത്തെ മാനസികാവസ്ഥ വിവരണാതീതമായിരുന്നു. ആ ബസിലേക്ക് കയറാൻ തോന്നിയ നിമിഷത്തിന് അവൻ ദൈവത്തോട് നന്ദി പറഞ്ഞു. സന്തോഷത്താൽ വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ പതറി അവൻ "ഐശ്വര്യ... എനിക്ക്... വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.... ഇനിയൊരു കുടുംബ ജീവിതം ഞാൻ മറന്നു തുടങ്ങിയതാ... പക്ഷെ ഇപ്പോൾ... നഷ്ടപ്പെട്ടതെന്തൊക്കെയോ തിരിച്ചു കിട്ടുന്ന പോലെ...താൻ കൂടെയുണ്ടേൽ ഇനി ആദ്യം മുതൽ ജീവിച്ചു തുടങ്ങണം എനിക്ക് ..." അവളുടെ കൈയ്യോട് കൈ ചേർത്തു പിടിക്കുമ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്നും കണ്ടക്ടറുടെ ശബ്ദം കേട്ടു . " അങ്ങനെ ആ ജീവിതം സെറ്റായി...." ബസ്സിലുള്ളവർ ഒന്നടങ്കം പുഞ്ചിരിച്ചപ്പോഴാണ് ശ്യാം മനസിലാക്കിയത് തന്റെ കഥ കേട്ടത് ഐശ്വര്യ മാത്രമായിരുന്നില്ല. കോട്ടയം ബസ്റ്റാന്റിൽ ഇറങ്ങി തോളോട് തോൾ ചേർന്നു നടക്കുമ്പോൾ ശ്യാമിന്റെ മനസ് ഏറെ ശാന്തമായിരുന്നു. "താൻ എൽ.ഐ.സി ഏജന്റ് അല്ലേ. എനിക്കൊരു പോളിസി വേണം.... നല്ല ഒരെണ്ണം നീ തന്നെ സെലക്ട് ചെയ്യ് " "അതു ശരിയാ ചേട്ടാ.... ഇനിയേലും ചേട്ടന് സ്വന്തമായി ഒരു സമ്പാദ്യം വേണം... നല്ല തീരുമാനമാ... നമുക്ക് തുടങ്ങാം" ഐശ്വര്യ യുടെ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ ശ്യാം ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. " പോളിസി എന്റെ പേരിൽ അല്ല... അമ്മയുടെ പേരിൽ ആണ്.........." ഇതാണ് ഓരോ പ്രവാസിയുടെയും മനസ്സ്....സിനിമയിൽ കാണുന്ന ആഢംബര ജീവിതങ്ങൾ മാത്രമല്ല പ്രവാസം.... പല പല ലേബർ ക്യാമ്പുകൾ സന്ദർശിച്ചാൽ ഇപ്പോഴും കാണാം പണ്ടുള്ളോർ പറഞ്ഞു കേട്ട കഥകളിലെ ഘുബൂസും തൈരും കഴിച്ച് കുടുംബത്തിനു വേണ്ടി പൊരിവെയിലത്ത് കഷ്ടപ്പെടുന്ന പ്രവാസിയെ .... "പ്രവാസത്തെ പ്രണയിച്ച് കൊണ്ടല്ല..മറിച്ച് പ്രയാസങ്ങളെ സ്വയം വരിച്ചുകൊണ്ടാണ്ട് പലരും പ്രവാസിയായത്......" . #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ