#📔 കഥ ഭാഗം നാല് വസന്തം വിടപറയുമ്പോൾ ശുന്യമായ ഇടനാഴിയിലൂടെ വെള്ളവസ്ത്രം ധരിച്ച മാലാഖമാർ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കുന്നത് കണ്ടു.. ജലജയെയും കുഞ്ഞിനെയും കാണാനാവാതെ മനസ് പിടഞ്ഞു കദീജുമ്മ പറഞ്ഞതോർമ്മ വന്നു ഒരിക്കൽ അച്ഛനും ഇതുപോലെ മനസ് പിടഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവാം... അമ്മയും ഇതുപോലെ വേദനപെട്ടിട്ടുണ്ടാവാം.. ഒരു പ്രായം കഴിഞ്ഞാൽ അവരനുഭവിച്ച വേദനകളൊന്നും മക്കളറിയാതെ മറന്നു തുടങ്ങുന്നു.. ചില വാക്കുകളുടെ കനലുകൾ അവരിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് പടിയിറങ്ങുന്നു.. പിന്നെ ആ കനലൂതി ജീവിതകാലം നീറിനീറി അവസാനം മണ്ണോടലിയുന്നു...ഞാനും അത്തരത്തിലൊരാളാണല്ലോ എന്നോർത്തു... കദീജുമ്മയെ സുലൈമാനും അടുത്ത് വന്ന് കൊട്ടി വിളിച്ചപ്പോൾ  ചിന്തകളുടെ വള്ളിമുള്ളുകൾ വകഞ്ഞുമാറ്റി അവരെയൊന്ന് നോക്കി അപ്പോൾ കദീജുമ്മ പറഞ്ഞു "എന്താ.. കിനാവ് കാണ്വാണോ... മക്കളെ കുറിച്ചും മാമ്പൂവിനെ കുറിച്ചും അധികം കിനാവ് കാണണ്ട.. എല്ലാം പടച്ചോന്റെ കയ്യിൽ കിടക്കണ കാര്യാണ്... ഇജ്ജ് കിനാവൊക്കെ ഒഴിവാക്കി പോയി ചോറ് കയിക്ക്..ഓൾക്കുള്ളത് തുക്കുപാത്രത്തിലുണ്ട്... അന്റെ ചോറ് തിന്ന് കഴിയണവരെ ഞങ്ങളിവിടിരിക്കാം... " ഭക്ഷണം കഴിക്കാനിരുന്നപ്പോൾ ജലജയെ യും കുഞ്ഞിനെയും ഓർത്തു.. ജലജയും ഉച്ചക്ക് കഞ്ഞി കുടിച്ചതാണ്... അവൾക്ക് വിശപ്പുണ്ടാകുമോ... കുഞ്ഞിന് വയറ് നിറയെ കൊടുക്കാനുള്ള പാലുണ്ടാകുമോ... ഓരോന്നാലോചിച്ചപ്പോൾ പകുതി ചോറ് ഉണ്ടെന്ന് വരുത്തി എണീറ്റ് കൈകഴുകി.. പുറത്തേക്കിറങ്ങി കദീജുമ്മയോടും സുലൈമാനോടും റൂമിൽ പോയി കിടക്കാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ കദീജുമ്മ സുലൈമാനോട് പറഞ്ഞു "ഡാ... അനക്ക് വേണമെങ്കിൽ വീട്ടിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ.. അവടെ റംലയും കുട്ട്യോളും തനിച്ചല്ലേ ഉള്ളൂ.. ഞാനിവിടെ കിടന്നോളാം... നാളെ വീട്ടാൽ നിന്നാരെങ്കിലും വരട്ടെ.. ഇനി വന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇവരോടൊപ്പമേ വരൂ... പെറ്റ് കിടക്കണ പെണ്ണിന്റെ അടുത്ത് കാര്യങ്ങൾ കണ്ടറിഞ്ഞ് ചെയ്യാനൊരു പെണ്ണ് തന്നെ വേണം... " സുലൈമാൻ പറഞ്ഞു " ഞാൻ എന്നാ കുടീൽക്ക് ചെല്ലട്ടെ റംലയും കുട്ട്യോളും പേടിച്ചിട്ടുണ്ടാകും ഞാൻ രാവിലെ വരാം... രാത്രി എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ വിളിച്ചാ മതി... " " രാത്രി ഇനിയെന്ത് ആവസ്യം വരാനാണെടാ പിരാന്താ... അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞില്ലേ..ജ്ജ് പോയി അന്റെ കുടിക്കാരത്തീന്റൊപ്പം കൂട്.. ഇബട്ത്തെ കാര്യം ഞങ്ങൾ നോക്കികോളാം " യാത്ര പറഞ്ഞ് സുലൈമാൻ പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നു... ചില സമയങ്ങളിൽ ചിലകാര്യങ്ങളിൽ ചിലർ രക്തബന്ധങ്ങളേക്കാൾ വളരെ അടുത്തുതന്നെയാണെന്ന് തോന്നി.... പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ജലജയെയും കുഞ്ഞിനെയും റൂമിലേക്ക് മാറ്റി.. രാവിലെ പത്തുമണായായപ്പോൾ അമ്മയും ശ്രീജയും ജലജയുടെ അമ്മയും വന്നു.. അപ്പോൾ കദീജുമ്മ അടുത്തുവന്ന് പറഞ്ഞു "ഇപ്പോഴണക്ക് സ്വന്തക്കാരും ബന്ധുക്കാരുമൊക്കെ ആയില്ലേ.. ഇനി ഞാനിവിടെ നിന്നാൽ ശര്യാവില്ല.. ഇപ്പോൾ പോയാൽ തൗഫീക്ക് ബസ്കിട്ടും നാട്ടിലേക്ക് ഞാൻ പോവാണ്.." "പോവല്ലേ ഉമ്മാ.. ഇവര് വന്ന് കണ്ട് പോകാനായി വന്നതാണെങ്കിലോ.. ഏതായാലും ഇവരുടെ തീരുമാനമറിഞ്ഞ് പോയാൽ മതി" "എന്നാ അങ്ങനെ ചെയ്യാം.. പക്ഷേ നിന്നെ പെറ്റ വയറല്ലേ അത് അതിനറിയാണ്ടിരിക്കുമോ പെറ്റ വയറിന്റെ നോവ്.. ഇജ്ജ് നോക്കിക്കോ അമ്മമാര് രണ്ടാളും പോവില്ല.. " കദീജുമ്മ പറഞ്ഞപോലെ അമ്മമാർ രണ്ടാളും കുഞ്ഞിനെ മാറി മാറിയെടുത്തുകൊണ്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മലർന്നു കിടന്നുകൊണ്ട് എന്നെനോക്കുന്ന ജലജയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞത് കണ്ടു അവളുടെ അടുത്ത് കട്ടിലിനടുത്തായി ഇരുന്ന് ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു " കീഴെക്കളത്തിലെ പല്ലുന്തിയ സരസ്വതിയെ ഒന്ന് ആലോചിക്കണോ എന്ന് അമ്മയോടൊന്ന് ചോദിച്ച് നോക്ക്.." വേദനയിലും കണ്ണുതുടച്ചുകൊണ്ട് ചിരിച്ച്  ജലജ പറഞ്ഞു "അതേയ്... ഏട്ടൻ തന്നെ അമ്മയോട് ചോദിച്ചാ മതി..." അവർ അവിടെ നിൽക്കുമെന്നുറപ്പായപ്പോൾ പറഞ്ഞു "എന്നാൽ ഞാൻ കദീജുമ്മയെ സ്റ്റാന്റിൽ കൊണ്ടുപോയി ബസ്കയറ്റി വിട്ട് വരാം... ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം പോന്നതാണ്... " " ആ.. നീ പോയി വാ.. ഇനി ഇവരെ ഡിസ്ചാർജാക്കി നമുക്കൊരുമിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോകാം... വാടക വീടൊഴുവാക്കിയേക്ക്... നിന്റെയും ഇവളുടെയും വാശിക്ക് ഇറങ്ങിയതല്ലേ വീട്ടിൽ നിന്ന്... അല്ലാതെ കാര്യമുണ്ടായിട്ടൊന്നുമല്ലല്ലോ.. " ഇടയിൽ കയറി കദീജുമ്മ പറഞ്ഞു " കഴിഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞു ഇനി  അതിന്റെ മേലെ പറഞ്ഞ് നിങ്ങള് കച്ചറകൂടണ്ട.. എന്തായാലും നാളേക്ക് മൊഞ്ചനൊരു ചെക്കനെ തന്നതിന് പടച്ചോനോട് നന്ദി പറയിം.. " കദീജുമ്മയെ കൂട്ടി സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ കദീജുമ്മ പറഞ്ഞു " ഇജ്ജ് ഇനി അവിടെ ചെന്ന് അമ്മയോട്  ബദല്ക്ക് ബദല് പറയാൻ നിക്കണ്ട.. ഓളേം കുട്ടീനെയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് തന്നെ പോണം...മക്കളുടെ കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ ഏതൊരു ഉമ്മക്കും പൂതി ഒരു പേരക്കുട്ടി ഉണ്ടാവണമെന്ന് തന്നെയാവും... അത് നിനക്ക് മനസിലാകണമെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ നിനക്ക് ദൈവം തന്ന ഈ ചെക്കന് കല്ല്യാണ പ്രായമായി കല്ല്യാണം കഴിക്കണം...അപ്പോൾ അന്റെ ചിന്താഗതിയും അന്റെ അമ്മേടെ പോലെ തന്നെയാവും... " അതു കേട്ടപ്പോൾ കദീജുമ്മ വെറും ഒരു ഉമ്മ മാത്രമല്ല കാര്യവിവരമുള്ള കുടുംബം ചിതറിപോകാതെ മുറുകെ പിടിക്കുന്ന  നല്ലൊരു വീട്ടമ്മകൂടിയാണെന്ന് തോന്നി... കദീജുമ്മയെ ബസ്കയറ്റി വിട്ട് കുറച്ച് ഓറഞ്ച് വാങ്ങി തിരിച്ച് ഹോസ്പിറ്റലിലെത്തി മുറിയിൽ കയറാനായി വാതിലിൽ മുട്ടിയപ്പോൾ  ജലജയുടെ അമ്മ വന്ന് വാതിൽ ചെറുതായി തുറന്നു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ജലജ കുട്ടിക്ക് പാല് കൊടുക്കാണ്..അതോണ്ടാണ് വാതിലടച്ചിട്ടത്.." മുറിയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ അമ്മയെ ചാരിയിരുന്ന് ജലജ കുട്ടിക്ക് മുലകൊടുക്കുന്നത് കണ്ടു.. ഒരിക്കലും ചുരത്തില്ലെന്ന് അമ്മ വിധിയെഴുതിയ ജലജയുടെ മാറിടത്തിൽ നിന്ന് കണ്ണൻ കുഞ്ഞിക്കണ്ണ് തുറന്ന് കിടന്ന് പാലൂറ്റി കുടിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഉള്ളിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത ആഹ്ലാദം തോന്നി... തുടരും രമേഷ് കൃഷ്ണൻ