പുകഞ്ഞുതീരുന്ന മെഴുകുതിരിയുടെ ഗന്ധത്തിന് ഇത്രയും കയ്പ്പുണ്ടെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. നിന്റെ സ്നേഹത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്ന അതേ കയ്പ്പ്! മുകളിൽ മണ്ണ് മൂടിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ നീ ഒഴുക്കിയ ആ കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾക്ക് എന്റെ നെഞ്ചിൽ തീപ്പൊരിയുടെ ചൂടായിരുന്നു. അഭിനയത്തിന്റെ അരങ്ങേറ്റം ഗംഭീരമായി, അല്ലേ..?" ​ചിന്തകൾക്ക് ചങ്ങലയിടാൻ കഴിയാത്തവിധം ശവപ്പെട്ടിയിലെ ഇരുട്ട് എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഉള്ളിൽ നിന്നും ആരോ എന്നെ പരിഹസിക്കുന്നുണ്ട്. എന്റെ തന്നെ ബോധമനസ്സ്! ​"കണ്ടില്ലേ.. നീ ആർക്ക് വേണ്ടിയാണോ ലോകത്തെ മുഴുവൻ തള്ളിപ്പറഞ്ഞത്, അവൾ നിന്റെ ചിതയ്ക്ക് അരികിൽ നിന്ന് മറ്റൊരാൾക്ക് വേണ്ടി പുഞ്ചിരിക്കുകയാണ്. നിന്റെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കാൻ അവൾ എത്ര വട്ടം പ്രാർത്ഥിച്ചു കാണും?" ​ഹൃദയമിടിപ്പ് നിലച്ചെങ്കിലും, ആത്മാവിന്റെ വിങ്ങൽ ആ കുഴിമാടത്തിനുള്ളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. പുറത്ത്, മണ്ണിൽ വീണ പനിനീർ പൂവുകൾ വാടിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആ പൂക്കൾക്ക് സ്നേഹത്തിന്റെ സുഗന്ധമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കരിന്തിരി കത്തുന്ന ശവപ്പറമ്പിന്റെ ഗന്ധമായിരുന്നു. ചതിയുടെ ആഴം അളക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ ഒരു കഠാര പോലെ അവളുടെ ഓരോ ഓർമ്മകളും എന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും കൊന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ​ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ കേൾക്കാതെ പോയ ആ 'മുന്നറിയിപ്പുകൾ' ഇപ്പോൾ കാതുകളിൽ ഇടിമുഴക്കം പോലെ മുഴങ്ങുന്നു. പക്ഷേ, മണ്ണ് മൂടിയ നാവുകൾക്ക് ഇനി ആരോട് പറയാൻ? ആര് കേൾക്കാൻ? #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ