मगध देशाचा राजा सम्राट अशोक.याचे एका मुलीवर प्रेम होते.ती  मुलगी नेहमीच सम्राट अशोकाला त्यांच्या लग्नाबाबत सांगत असे. की आपण लग्न कधी करूॽमला तुझ्यासोबत तुझ्या सहवासात राहायचे आहे.पण सम्राट अशोक नेहमीच तिला सांगत असे की थांब मला ही लढाई जिंकू दे .ती लढाई जिंकू दे. करीत करीत  तो लढाईत आणि जग जिंकण्यातच बिझी झाला..ईकडे ती मुलगी  तिच्या मनात अशोका विषयी उत्पन्न होणाऱ्या तारुण्य सुलभ भावना इच्छा साहजिकच अशोक जवळ नसल्याने ती त्या इच्छा मारायला शिकली.आणि एक दिवस असा आला की तिला आता तपस्वी जीवन जगण्याची इच्छा झाली.तिच्या जीवनाला भगवान गौतम बुद्धांचा स्पर्श झाला आणि त्या स्पर्शाने ती पावन झाली.कारण आजपर्यंतच्या अनुभवातून ती शिकली होती की सारेच म्रुगजळ आहे. प्रेम म्रुगजळ आहे.ज्या व्यक्ती साठी आजवर ती झुरत आली होती त्या व्यक्तीला तिची पडलेलीच नव्हती.तो तर जग जिंकण्यात व्यस्त होता.काय उपयोग अशा म्रुगजळाचा की आपण त्याच्या जवळ जावे आणि त्याने दूर दूर पळावे..ती मुलगी आता थकली होती.आणि तिला आता शांतता हवी होती.ती जाणून चुकली होती की सर्व नाशवंत आहे . आणि एके दिवशी ती भगवान बुद्धांना शरण गेली.आपले सुंदर केस तिने धम्माच्या चरणी अर्पण केले.आणि भगवी वस्त्रे चिवर धारण केले.आणि धम्माचरण करू लागली. जेव्हा रणांगणावर विश्वविजेता होऊन आणि प्रचंड नरसंहार करून अशोकाचेच ह्रदय तो नरसंहार पाहून द्रवले. युध्दात आलेला थकवा त्याला जाणवला.तेव्हा तो आपल्या प्रेयसीसाठी तरसला.तिने आपल्याला बाहू पाशात घ्यावे.आणि वर्षानुवर्षांच्या युध्दाचा थकवा आपण तिच्या मिठीत विसरून जावा.तिच्या कोमल हातांच्या स्पर्शात आपल्याला प्रेमाची ऊब मिळावी.आणि नविन उर्जेने आपण प्रफुल्लित व्हावे. म्हणून जेव्हा तो तिच्या कडे परतला.तेव्हा तिचे ते वैरागीणी रुप पाहून तो पुरता कोसळला.तिचा सुकुमार चेहरा आता कोमेजला होता.मात्र चेहर्यावर वैराग्याचे तेज होते.तिच्या काळ्याभोर केससंभारातून त्याला हळूवार हाताने बोटे फिरवायची होती. त्या केससंभाराचा तो सुगंधी सुवास त्याला आपल्या श्वासात भरून घ्यायचा होता.पण आता तिथे केशसंभार होता कुठेॽ तिचे ते रुप पाहून त्याला रडूकोसळले.आणी तो तिला बोलला की तू हे काय केलेसॽमी येणार होतो हे तुला माहीत होते नाॽ ती बोलली की हो मला माहित होते पण कधी येणार हे माहित नव्हते.तारुण्य ओसरल्यावर येण्याचा काय फायदा. आता खूप उशीर झालाय.प्रत्येक लढाई जिंकल्यानंतर मी तुझी आर्जवे करत होते. की आता आपण लग्न करू. सोबत राहू.पण तुला जग जिंकायचे होते.आलास जिंकूनॽ पण माझे तारूण्य संपत चालले होते.मनात इच्छा व्हायची तुला भेटू ,तुला डोळे भरून पाहू.पण...पण तू नसायचास.मग हळूहळू मनातील भावना इच्छा मारत गेले मी.आणि नंतर  एक दिवशी इच्छाच संपली......ईच्छांनी उत्पन्न व्हायचे संपविले होते. होतही असतील इच्छा उत्पन्न पण मन मारण्याच्या सवयीने त्या कळत नव्हत्या,किंवा उत्पन्न व्हायच्या आधीच त्या  मरत असतील... अशोका बोलला की अंग मी हे सर्व तुझ्याचसाठी करीत होतो.खूप सारे वैभव तुझ्या चरणी असावे म्हणूनच तर मी युद्ध करीत होतो जिंकत होतो. माघारी ये माझ्यासाठी.ती म्हणाली मला हे वैभव ,राज नको होते रे मला तू हवा होतास तुच माझे राज,वैभव सारे काही तुच होतास माझ्यासाठी.पण आता खरंच खूप वेळ झालीय आता मी सर्व भावना इच्छांच्या पलीकडे गेलीय.आता मला फक्त अन् फक्त ध्यानातून, त्यागातून आनंद मिळतो.आता सारी सुख माझ्यासाठी दुःख आहेत कारण प्रत्येक गोष्टीचे विशिष्ट वय असते.कालावधी असतो. तिचे हे उत्तर ऐकून तो पूर्ण गार झाला..तसाच माघारी परतला.परतताना तो विचार करू लागला की मी जिच्या साठी हे सर्व केले.आज तिच माझ्या सोबत नाही तर मी या साम्राज्याचे काय करूॽ आणि तो ही भगवान बुद्धांना शरण गेला.आपले डोक्यावरील केस धम्माला अर्पण केले भगवी वस्त्रे, चिवर धारण केली.. आणि सर्व वैभव त्यागून वैरागी झाला .व धम्माचरण करू लागला. सारेच म्रुगजळ असते.थोड्या क्षणासाठी आपल्याला त्याची #🎭Whatsapp status भुरळ पडते आणि लोभ, मोह उत्पन्न होतो.पूर्ण जीवन निघून गेल्यावर कळते की मी चांगले जगू शकले असते.चांगले जगू शकलो असतो सुखाने.पण मी तर म्रुगजळामागे धावून जीवन व्यर्थ घालविले. सुवार्ता सुधाकर धिवरे