ഋതുനന്ദനം.... Part 13 തന്നെയും കാത്തെന്നവണ്ണം പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന ദേവദത്തനെ കണ്ടപ്പോൾ അത്ഭുതത്തിനപ്പുറം അവളിൽ ഒരു ജിജ്ഞാസയുമുണർത്തി.. എന്തിനാവും ദത്തൻ സാർ തന്റെ ഹോസ്റ്റലിന്റെ അടുത്ത് വന്നത്. ആ മുഖം കണ്ടിട്ട് തന്നോടെന്തെങ്കിലും അനിഷ്ടമുള്ളതായി തോന്നുന്നില്ല… അപ്രകാരമെല്ലാം ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെയടുത്തേക്ക് പതിയെ നടന്നു… ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയുടെ മുഖത്ത് നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ മന്ദാഹാസം തൂകി നിന്നു… ദേവാദത്തന്റെ മുൻപിലെത്തിയ അഭിരാമി അയാളെ അഭിമുഖീകരിക്കുവാൻ കഴിയാതെ തലയും കുനിച്ചു നിന്നു…. "അഭി…. എനിക്ക് തന്നോട് ചില കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുണ്ട്. ഇവിടെ വച്ചു ഏതായാലും വേണ്ട. വേറെ എവിടെയെങ്കിലും വച്ചാവാം. അത് കൊണ്ട് താൻ വണ്ടിയിൽ കയറ് ...." ദേവദത്തന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരാജ്ഞ കലർന്നത് പോലെ ഉളവായി അഭിരാമിയ്ക്ക്… ഒട്ടും അമാന്തിക്കാതെ അഭിരാമി കാറിന്റെ ഫ്രണ്ട് ഡോർ തുറന്നു ഉള്ളിൽ കയറിയിരുന്നു. ദേവദത്തൻ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ കയറി അഭിരാമിയെ ഒന്ന് നോക്കിയതിനു ശേഷം വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുക്കാൻ തുടങ്ങി… ദേവദത്തൻ തന്റെ വണ്ടി കാക്കനാടുള്ള പ്രശസ്തമായൊരു സ്നാക്ക്സ് സെന്ററിന് മുൻപിൽ എത്തി. ദേവദത്തനും അഭിരാമിയും അത് വരെ ഒന്നും സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല. ദേവദത്തൻ ഇറങ്ങി സ്നാക്ക്സ് സെന്ററിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അഭിരാമിയും യാന്ത്രികമായി അയാളെയനുഗമിച്ചു…. ഒരു സീറ്റിന്റെ ഇരുവശവുമായി പരസ്പരമൊന്നുമുരിയാടാതെ അവരിരുന്നു നിമിഷങ്ങളോളം… "അഭി "… കുറച്ചു നേരം ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ തളംകെട്ടി നിന്ന മൗനത്തെ ഭേദിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയെ വിളിച്ചു… "സാർ "… അഭിരാമിയൊരു ഉദ്വേഗത്തോടെ ദേവദത്തന്റെ നേരെ മുഖമുയർത്തി കൊണ്ട് വിളി കേട്ടു… "അഭി…ആ പരിപാടിയ്ക്ക് ശേഷം തന്നെപ്പറ്റി ഒരു വിവരവും ഇല്ലല്ലോടോ. ആ പരിപാടിക്ക് വേണ്ടി എന്നെയവിടെ എത്തിക്കുക എന്നുള്ളത് മാത്രമായിരുന്നോ തന്റെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് "….? ദേവദത്തന്റെ വാക്കുകളിൽ നീരസമല്പം കലർന്നിരുന്നു…. "അല്ല സാർ "… അഭിരാമിയുടെ മുഖം കുനിഞ്ഞു പോയി… "പിന്നെന്ത് പറ്റി "..? "എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായോ അതോ തന്റെ കാര്യം സാധിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പിന്നെയത്രയൊക്കെ മതിയെന്ന് ചിന്തിച്ചോ താൻ "….? ദേവദത്തൻ ചോദ്യമുന്നയിക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ മുഖത്തെ ഭാവമെന്താണെന്ന് നിർവചിക്കുവാൻ കഴിയാതെ അഭിരാമിയൊന്നു കുഴങ്ങി… "സാർ…സാറെന്താ അങ്ങനെയൊക്കെ ചോദിക്കുന്നത് "…? അഭിരാമിയുടെ ശബ്ദമൽപ്പമിടറിപ്പോയിരുന്നു… "വേറൊന്നും കൊണ്ടല്ല ആ പരിപാടിയ്ക്ക് മുൻപ് താനെന്നെ കാണാൻ വരുകയും എന്നെ വിളിക്കുകയുമൊക്കെ ചെയ്യുമായിരുന്നു. അതിനു ശേഷം തന്നെ പറ്റിയൊരു വിവരവുമില്ല. തനിക്കിനി ദേഹാസ്വാസ്ഥ്യം വല്ലതും ഉണ്ടോന്നറിയാൻ ഞാനൊന്ന് മെസ്സേജ് അയച്ചപ്പോൾ അതിനും മറുപടിയില്ല….അത് കൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ…" ദേവദത്തന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചെറുചിരി വിരിയുന്ന പോലെ തോന്നി അഭിരാമിയ്ക്ക്.. "സാറിനെ പോലൊരാൾക്ക് അതിന്റേതായ തിരക്കുകൾ കാണുമല്ലോ. അതിനിടയിൽ വെറുതെ സാറിനൊരു ശല്യമാവേണ്ട എന്ന് കരുതിയാണ് ഞാൻ വിളിക്കാതെയിരുന്നത്"...അഭിരാമി ദേവദത്തന് മറുപടി നൽകി… "അഭി… തനിയ്ക്ക് കള്ളം പറയാനോ പറയുന്ന കള്ളത്തെ സ്വന്തം കണ്ണുകളിൽ നിന്നുമൊളിപ്പിക്കുവാനോ അറിയില്ല. ഇതൊന്നുമല്ല യഥാർത്ഥ കാരണമെന്ന് എനിക്കറിയാം "…. ദേവദത്തൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു… "ശരിയാണ് ദത്തൻ സാർ പറഞ്ഞത്. കള്ളം പറയുമ്പോൾ അതൊളിപ്പിയ്ക്കുവാൻ തനിക്കൊരിക്കലും കഴിയാറില്ല. താൻ കള്ളത്തരം കാണിച്ചാൽ പെട്ടെന്ന് പിടിക്കപ്പെടും "…. അഭിരാമി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു… "എടോ…എന്തോ ഒരു പ്രശ്നം തന്നെയലട്ടുന്നതായാണ് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. എന്തായാലും താൻ പറ"....ദേവദത്തൻ നിർബന്ധിച്ചു… പിന്നെ അഭിരാമിയൊട്ടും അമാന്തിച്ചില്ല. താനന്ന് അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ മുഖഭാവങ്ങളിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങളും മറ്റും വിവരിച്ചു… "സാർ…സാറെനിക്ക് അനുവദിച്ച സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഞാൻ ദുരുപയോഗം ചെയ്തു. ഞാനന്ന് ആ ചോദ്യം ചോദിച്ചു സാറിനെ വിഷമത്തിലാഴ്ത്തി. അത് കൊണ്ടാണ് സാറിന്റെ മെസ്സേജിന് മറുപടി തരാതെയിരുന്നത്. അതിന് ത്രാണിയില്ലായിരുന്നു എന്നതാണ് വാസ്തവം. സാറെന്നോട് ക്ഷമിക്കണം അന്നങ്ങനെ ചോദിച്ചതിൽ "… അഭിരാമി ദേവദത്തനോട് ക്ഷമാപണം നടത്തിക്കൊണ്ട് പറയുമ്പോൾ അവളറിയാതെ തന്നെയവളുടെ കണ്ഠമിടറിയിരുന്നു… ദേവദത്തൻ മറുപടിയായൊന്നു പുഞ്ചിരിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്… ദേവദത്തനോട് എല്ലാം പറഞ്ഞതും അയാളുടെ മുഖത്ത് വിടർന്ന ആ പുഞ്ചിരിയും അത് വരെ അഭിരാമിയ്ക്കുണ്ടായിരുന്ന മനസംഘർഷത്തിന്റെ ആക്കമൊന്ന് കുറച്ചു. അവളുടെ ചൊടികളിലും ഒരു പുഞ്ചിരി പതിയെ വിരിഞ്ഞു… അപ്പോഴേക്കും അവർക്ക് മുന്നിൽ ഓർഡർ ചെയ്തത് വന്നപ്പോൾ പതിയെയവർ കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി… "അഭി…ഈയൊരു കാര്യമോർത്താണോ താൻ ടെൻഷനടിച്ചത്. എന്റെയാ കഥ നന്നായി ഉൾക്കൊണ്ടു വായിച്ചതിനാൽ തനിയ്ക്ക് അങ്ങനെയൊരു സംശയം തോന്നി. താനത് ചോദിച്ചു. അത്രയല്ലേ ഉള്ളൂ. അതിനാണോ താനൊരു കുറ്റവാളിയെ പോലെ മുഖം കുനിച്ചു ഇത്രയും നേരമിരുന്നത്"…? ദേവദത്തൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മുന്നിലെത്തിയത് കഴിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു… അഭിരാമി അത്ഭുതത്തോടെ അയാളെ നോക്കിയിരുന്നു… "എന്നാലും സാർ… അന്ന് പിരിയുമ്പോഴുള്ള സാറിന്റെ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്നും വ്യക്തമായിരുന്നു എന്റെയാ ചോദ്യം സാറിനെ ചില ഓർമകളിലേക്ക് വീഴ്ത്തിയെന്ന്. സാറനുഭവിക്കുന്ന ദുഃഖങ്ങൾ സാറിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പ്രകടമായിരുന്നു "…. അഭിരാമി അല്പം സങ്കടത്തോടെ മറുപടി നൽകി… "ശരിയാണ്…താനന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ കുറച്ചു പഴയ ഓർമകളിലേക്ക് പോയി. മനസ്സ് ശോകാർദ്രമാകുകയും ചെയ്തു പക്ഷേ അതൊരിക്കലും താൻ ചോദിച്ചത് കാരണമായിരുന്നില്ല അഭി. അതെന്റെ വിധിയാണ് "…. വിഷാദം കലർന്നൊരു ചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ മൊഴിഞ്ഞു… ദേവദത്തന്റെ മുഖത്ത് പ്രകടമായ വിഷാദഛായ അഭിരാമിയുടെ മനസ്സിലും നോവ് പടർത്തി. ഇനിയുമെന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചു ദേവദത്തന്റെ മനസ്സ് വിഷമിപ്പിക്കുവാൻ അഭിരാമിയുടെ മനസ്സനുവദിച്ചില്ല… "ആട്ടെ…. തന്റെ പരിപാടി തന്റെ വീട്ടുകാർ കണ്ടോ "…? ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു.. "അനിയത്തി കണ്ടു അമ്മ കണ്ടില്ല"....അഭിരാമി പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി.. "അതെന്താടോ തന്റെ അമ്മ കാണാത്തത്. സ്വന്തം മകൾ ആദ്യമായി ചെയ്ത പരിപാടി കാണാൻ ഏതൊരമ്മയ്ക്കും അതിയായ സന്തോഷം കാണില്ലേ "….? മിഴികളിൽ നിറഞ്ഞ സന്ദേഹത്തോടെ ദേവദത്തൻ ചോദിച്ചു… "അക്കാര്യത്തിൽ എന്റെയമ്മ ഒരു പ്രത്യേക ചിന്താഗതിക്കാരിയാണ്. അമ്മയുടെ കണ്ണിൽ കലാകാരന്മാരെല്ലാം കഞ്ചാവുമടിച്ചു കുളിയും നനയുമില്ലാതെ നടക്കുന്നവരാ"....അഭിരാമിയൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ ദേവദത്തന് മറുപടി നൽകി… "കൊള്ളാമല്ലോടോ തന്റെയമ്മ…കേരളത്തിൽ എവിടെയാ ആ മഹിളാരത്നത്തിന്റെ നാട് "…? ദേവദത്തന്റെ ചോദ്യത്തിൽ ചിരി നിറഞ്ഞു… "ഇവിടെ എറണാകുളത്തോ തൃശ്ശൂരോ എവിടെയാ. കൃത്യമായി അറിയില്ല. അതൊന്നും അമ്മ ഞങ്ങളോട് ഇത് വരെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അച്ഛൻ മരിച്ചപ്പോൾ അച്ഛന്റെ വീട്ടുകാരുടെ അടുത്ത് നിന്നും അമ്മയ്ക്ക് കുറെ കയ്പ്പേറിയ അനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടത്രെ. അതിനാൽ അമ്മയ്ക്ക് നാടെന്ന് കേൾക്കുന്നതെ അലർജിയാണ്. അത് കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ അതിനെ കുറിച്ച് കൂടുതലൊന്നും ചോദിക്കാൻ പോയിട്ടില്ല ഇത് വരെ "…. അഭിരാമി ചിരി വിടാതെ തന്നെ മറുപടി നൽകി.... "അത് ചിലപ്പോൾ അങ്ങനെയാണ് അഭി…നമുക്ക് ജീവിതത്തിൽ കയ്പ്പേറിയ അനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ ആ നാടിനെയും എന്തിന് നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ളതിനോട് പോലും നമുക്ക് വെറുപ്പ് തോന്നിപ്പോകും. അതിൽ തന്റെ അമ്മയെ കുറ്റം പറയാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ ഈ കലാകാരന്മാരോടുള്ള വെറുപ്പ് എന്തിനാണാവോ "… ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു.. "അത് ചിലപ്പോൾ അമ്മയെ ഏതെങ്കിലും കലാകാരൻ പിന്നാലെ നടന്നു ശല്യപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടാവും"…അഭിരാമിയുടെ മറുപടിക്ക് പിന്നാലെ ഒരു പൊട്ടിച്ചിരി അകമ്പടിയായെത്തി…. അത് കേട്ട് ദേവദത്തനും ചിരിച്ചു പോയി.. "തന്റമ്മ അത്രയ്ക്ക് സുന്ദരിയാണോ "…? നിർത്താതെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു… "സാറും അമ്മയും ഒരു കാറ്റഗറിയാണ്"....അഭിരാമി മറുപടി പറയുമ്പോൾ ചിരിയടക്കാൻ പാട് പെടുകയായിരുന്നു… "അതെന്ത് "…? ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തൊരു അമ്പരപ്പ് പ്രകടമായി… "സാറിനും എന്റെയമ്മയ്ക്കും പ്രായം കൂടുംതോറും ചെറുപ്പമായ്ക്കൊണ്ടിരിക്കും"....മറുപടി പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ ചിരിയടക്കി വയ്ക്കാൻ കഴിയാതെ അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു പോയി… ദേവദത്തനും അവളുടെ കൂടെ കൂടി… "കണ്ണ് വക്കാതെടോ…ജീവിച്ചു പൊക്കോട്ടെ"....ചിരിക്കിടയിൽ ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു…. കാപ്പി കുടിച്ചവിടെ നിന്നുമിറങ്ങിയ ദേവദത്തനും അഭിരാമിയും അല്പനേരത്തിനകം അഭിരാമിയുടെ ഹോസ്റ്റലിനു അടുത്തെത്തി… "അപ്പോൾ അഭി മോള് പോയിട്ട് ഈ ചുള്ളൻ ദത്തൻ സാറിന്റെ ഒരടിപൊളി പടം വരയ്ക്ക്. എന്നിട്ട് ഇടയ്ക്കൊക്കെ അങ്ങോട്ടെറങ്ങ്... " വാതിൽ തുറന്നിറങ്ങാൻ നോക്കിയ അഭിരാമിയോട് ദേവദത്തൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. അഭിരാമിയ്ക്കത് കേട്ട് ചിരിയടക്കാനായില്ല…. "ഞാനിടയ്ക്ക് അങ്ങോട്ട് വരാം സാർ"...അഭിരാമി ദേവദത്തനോട് മൊഴിഞ്ഞു… ദേവദത്തൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തലയാട്ടി…. ================================ തന്റെ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ദേവദത്തനെയും കാത്തെന്നവണ്ണം പൂമുഖത്ത് രാമേട്ടൻ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു…. പൂമുഖത്തേക്ക് കയറിയ ദേവദത്തൻ രാമേട്ടനൊരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു… "ദേവൻ കുഞ്ഞേ "… ദേവദത്തനെ നോക്കി രാമേട്ടൻ പതിയെ വിളിച്ചു.. "എന്താ രാമേട്ടാ "….? ദേവദത്തൻ രാമേട്ടൻ വിളിച്ചത് കേട്ട് അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി … "കുഞ്ഞിനോട് ഞാനൊന്നും ചോദിക്കാറില്ല ഒരിക്കലും. എന്നാലും ഇന്ന് ചോദിക്കുകയാ… ആ കുട്ടിയെ കാണാനല്ലേ കുഞ്ഞ് എറണാകുളത്തേക്ക് പോകുകയാണെന്നു പറഞ്ഞു ഇവിടെ നിന്നും പോയത് "…? രാമേട്ടൻ ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.. "അതേ രാമേട്ടാ….എനിക്ക് രാമേട്ടനോട് ഒന്നും മറച്ചു വയ്ക്കുവാനില്ല. എന്തോ ആ കുട്ടിയെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് അനുമോളെ ഓർമ്മ വന്നു പോകുന്നു. ഇത് പോലെ വളർന്നിട്ടുണ്ടാകും എന്റെ അനുമോളിപ്പോൾ"… ദേവദത്തന്റെ മറുപടിയൊരു നെടുവീർപ്പോടെയായിരുന്നു… "കുഞ്ഞേ…ആ കുട്ടിയെ കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് നല്ല സംശയമുണ്ട് അത് നമ്മുടെ അനുമോള് തന്നെയാണെന്ന്. ഞാൻ ആദ്യമായി ആ കുട്ടിയെ കണ്ടപ്പോഴേ പറഞ്ഞില്ലേ എനിക്ക് നല്ല പരിചയമുണ്ട് ആ കുട്ടിയെ കണ്ടിട്ടെന്ന്…" രാമേട്ടന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വാത്സല്യവും നിറഞ്ഞു… ദേവദത്തൻ പെട്ടെന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിക്കുവാൻ തുടങ്ങി… "എന്റെ രാമേട്ടാ… ആ കുട്ടിയ്ക്കും അനുമോളുടെ അതേ പ്രായമായത് കൊണ്ട് നമുക്ക് അങ്ങനെ തോന്നിപ്പോകുന്നതാ. അല്ലാതെ ആ കുട്ടി അനുമോളൊന്നുമല്ല. ആ കുട്ടിയുടെ അച്ഛൻ ചെറുപ്പത്തിലേ മരിച്ചതാണ്. അപ്പോൾ പിന്നെ രാമേട്ടൻ പറഞ്ഞത് ഒരിക്കലും യോജിക്കില്ല…" "പിന്നേ രാമേട്ടൻ വിചാരിക്കുന്നുണ്ടോ ഞാനീ നാട്ടിലുള്ളപ്പോൾ ലച്ചു അനുമോളെ ഇങ്ങോട്ട് വിടുമെന്ന്. ഞാനുമായി അടുക്കാനുള്ള ഒരു വിദൂരസാധ്യതയുണ്ടെങ്കിൽ പോലും ലച്ചു തന്റെ മക്കളെ ഈ നാട്ടിലോട്ടു വിടില്ല. അവളത്രയ്ക്ക് വെറുക്കുന്നു രാമേട്ടാ ഈയെന്നെ"....ദേവദത്തൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞെങ്കിലും ആ ചിരിയിൽ വേദന നിറഞ്ഞു നിന്നു… ദേവദത്തൻ പറയുന്നത് കേട്ട രാമേട്ടന്റെ മുഖവും വല്ലാതായി… "ഇല്ല കുഞ്ഞേ…എന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നു ആ കുട്ടി നമ്മുടെ അനുമോളാണെന്ന്"…രാമേട്ടൻ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നു എന്ന രീതിയിൽ തന്റെ ഭാഗം പറഞ്ഞു… "രാമേട്ടൻ അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കുന്നെങ്കിൽ അങ്ങനെ വിശ്വസിച്ചോളൂ. രാമേട്ടന്റെ വിശ്വാസത്തെയും ചിന്തകളെയുമൊന്നും മൂടിക്കെട്ടുവാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലല്ലോ. ഇപ്പോൾ എനിക്കൊരു ചായ തന്നെ എന്റെ കാരണവർ"…. കണ്ണുകളിൽ കുസൃതി നിറച്ചു ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞു…. രാമേട്ടനൊന്നും പറയാതെ അകത്തേക്ക് നടന്നു പോയി… ================================ ആ ആഴ്ച അഭിരാമിയെ സംബന്ധിച്ച് തിരക്ക് പിടിച്ചതായിരുന്നു. ഫീൽഡ് റിപ്പോർട്ടിങ്ങും മറ്റുമായിരുന്നു കൂടുതൽ. ഇടയ്ക്ക് ചില പ്രമുഖരുമായിട്ടുള്ള അഭിമുഖങ്ങളും. അതും കൂടുതൽ ഔട്ട്‌ ഡോർ ആയിരുന്നു… ദേവദത്തനുമായുള്ള അഭിമുഖപരിപാടി അഭിരാമിയ്‌ക്ക് മാനേജ്മെന്റിനും പ്രേക്ഷകർൾക്കിടയിലും നല്ലൊരു അഭിപ്രായം ഉണ്ടാക്കികൊടുത്തിരുന്നു… എന്നാലും ജോലി കഴിഞ്ഞു ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലെത്തുമ്പോൾ അവൾ ഒഴിവ് സമയങ്ങൾ കണ്ടെത്തി തന്റെ പെയിന്റിംഗും വായനയുമൊക്കെ തുടർന്നു… ആ ആഴ്ചയിലെ ഞായറാഴ്ച ഒഴിവ് കിട്ടിയപ്പോൾ രാവിലെ താൻ ചെയ്തൊരു പെയിന്റിംഗുമായി ദേവദത്തന്റെ വസതിയിലേക്ക് തിരിച്ചു…. ദേവദത്തൻ അവളെ ഹാർദ്ദവമായി തന്നെ അവളെ സ്വീകരിച്ചു... കുശലാന്വേഷണങ്ങൾക്കിടയിൽ അഭിരാമി തന്റെ പെയിന്റിംഗ് ദേവദത്തന് കൈമാറി…. ഇത്തവണ തന്റെ അഭിമുഖത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകുന്ന ദേവദത്തന്റെ ചിത്രമായിരുന്നു അവൾ ചായക്കൂട്ടുകൾ നിറച്ചു പകർത്തിയത്… അവളുടെ കഴിവിൽ ദേവദത്തന്റെ മനസ്സ് അത്‍ഭുതങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു… "അഭി…. ഞാനൊരുപാട് ചുള്ളനാണല്ലേ "….? അഭിരാമി ചെയ്ത പെയിന്റിംഗിലേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ ചോദിച്ചു… "പിന്നല്ലാതെ….ദത്തൻ സാറിനിപ്പോഴും തുടിക്കുന്ന യൗവനമല്ലേ "… അഭിരാമിയും ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി… ദേവദത്തനത് കേട്ട് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു പോയി… "അഭി… എനിക്കൊന്നു പുറത്തു പോകണം. ഒരു രണ്ട് മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞു വരും. അത് വരെ തനിക്ക് കാത്തിരിക്കാമോ. ഞാൻ വന്നതിനു ശേഷം നമുക്കൊരുമിച്ചു ഉച്ചയൂണ് ഇവിടെ നിന്നാക്കാം…താനെന്ത് പറയുന്നു"...?ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു… "അതിനെന്താ…. ഞാൻ കാത്തിരുന്നോളാം. എനിക്ക് പോയിട്ട് പ്രത്യേകിച്ച് പരിപാടിയൊന്നുമില്ല. സാറ് പോയി വന്നോളൂ. സാറിന്റെ പണിപ്പുരയിലും കയറി പിന്നെ ഈ വീടും ഞാനൊന്നു ചുറ്റിക്കാണട്ടെ അപ്പോഴേക്കും "…. അഭിരാമി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി കൊടുത്തു… "ശരി… പണിപ്പുരയുടെ താക്കോൽ ഞാനെടുത്തു തരാം. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ രാമേട്ടനോട് പറയാൻ മടിക്കേണ്ട കേട്ടോ "… ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോട് പറഞ്ഞു… അവൾ ശരിയെന്നു തലയാട്ടി… തുടർന്നു ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട് അകത്തേക്കു പോയി… അഭിരാമിയ്ക്ക് താക്കോൽ കൊടുത്ത് ദേവദത്തൻ ഉടനെയിറങ്ങി.. അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെ പണിപ്പുരയിൽ കയറി മുൻപൊരു ദിവസം കണ്ടതെല്ലാം ഒന്ന് കൂടി നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു… പെയിന്റിംഗുകൾ നോക്കിക്കൊണ്ട് ആ മുറിയിൽ ചെലവിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കെ അവളുടെ നോട്ടം ഭിത്തിയിലേക്ക് പതിഞ്ഞു… ഭിത്തിയിൽ കണ്ടൊരു അടയാളത്തിലേക്ക് അവൾ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി… തുടരും #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ