#📔 കഥ ഭാഗം പത്ത് അകലം പൂക്കുന്ന വെയിൽചില്ലകൾ മോളെയും കൊണ്ട് നാട്ടിൽ നിന്ന് പോകുമ്പോൾ ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷകളായിരുന്നു.. അവിടെത്തി ഒരു ജോലി നോക്കണം മോളെ ബോർഡിംഗിലാക്കണം.. അതിനുള്ള പൈസ ജോലിയെടുത്തുണ്ടാക്കണം.. നാട്ടിലേക്ക് ഇനി വരുന്നത് നല്ല നിലയിലായതിന് ശേഷമേ ഉള്ളൂ അങ്ങനെ പലതും.. ഫ്ലൈറ്റിനുള്ളിലിരുന്ന് ചില്ലുജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ തൊട്ടുരുമ്മി കടന്നുപോകുന്ന പഞ്ഞികെട്ടുകൾ പോലുള്ള മേഘക്കൂട്ടങ്ങളോടൊപ്പം മനസ് ഒഴുകി നീങ്ങി.. എയർപോർട്ടിന് പുറത്ത് ടാക്സിയുമായി റഷീദ് കാത്തു നിൽപുണ്ടായിരുന്നു.. കണ്ടയുടനെ അടുത്ത് വന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് മോളെയെടുത്തുമ്മ വെച്ച് ലഗേജുകളെടുത്ത് കാറിലേക്ക് വെച്ച് കാറിൽ കയറി.. ഈന്തപനകൾ വേർതിരിച്ച റോഡിലൂടെ വണ്ടിയോടുമ്പോൾ പൊള്ളുന്ന വെയിലിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന ചില്ലിട്ട കെട്ടിടങ്ങളുടെ തല കാണാനായി കുനിഞ്ഞിരുന്ന് കാറിന്റെ ചില്ലിലൂടെ  മേലോട്ട് നോക്കി.. പണ്ട് പഠിച്ച മതഗ്രന്ഥത്തിലെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള പാതയെ കുറിച്ചു പറഞ്ഞതോർമ്മ വന്നു.. ഭൂമിയിൽ തന്നെ സ്വർഗ്ഗം സൃഷ്ടിച്ചവരുടെ ലോകമാണതെന്ന് തോന്നി.. ഏതോ ഒരൂ വലിയ മതിൽകെട്ടുള്ള വീടിനുമുന്നിൽ കാർ ചെന്നു നിന്നു.. കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി ലഗേജ് എടുത്ത് വെച്ചപ്പോൾ വീടിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് പൂവൻപഴം പോലുള്ള ഒരു സ്ത്രീ പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്നു.. കൂടെ രണ്ട് കുട്ടികളും.. റഷീദിനെയൊന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ റഷീദ് പറഞ്ഞു "വാ.. എന്റെ ഫ്രണ്ടിന്റെ വൈഫും കുട്ടികളുമാണ്.. ഇന്നിവിടെ നിൽക്കാം നാളെ പോകാം മുറിയിലേക്ക്" ഏതായാലും പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് തനിച്ചാക്കേണ്ടെന്ന് കരുതി റഷീദിന്റെ കരുതൽ ശരിക്കും ഇഷ്ടമായി.. റഷീദ് ഞങ്ങളെ അവിടെയാക്കി ഇപ്പോൾ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞ് പോയിട്ട് പിന്നെ വന്നത് രാത്രിയിലായിരുന്നു.. അതിനുമുമ്പേ ആ സ്ത്രീയുടെ ഭർത്താവ് വന്നു.. അവരുടെ സ്വകാര്യതയിൽ ഒരധികപറ്റായ പോലെ തോന്നിയപ്പോൾ പുറത്തിറങ്ങി നിന്നു.. മണലാരണ്യത്തിലെ ചുടുകാറ്റ്  മുഖത്ത് വന്ന് തട്ടി.. മോൾ ഇടക്കിടെ വാശികാണിച്ചു തുടങ്ങി.. റഷീദിനോട് പറഞ്ഞു "നമുക്ക് നാളെ തന്നെ ഇവിടുന്ന് പോകാം.. വെറുതെ എന്തിനാ മറ്റുള്ളവരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നത്" "എന്തേ.." "ഒന്നുമല്ല.. അവരും കുടുംബമായി ജീവിക്കുന്നതല്ലേ" "ഉം.. ആദ്യം നിനക്കൊരു ജോലി ആവണം" "അതെന്താ.. നമുക്ക് റൂമിൽ പൊയ്ക്കൂടേ" "റസിയാ.. നീ വിചാരിക്കുന്ന പോലല്ല കാര്യങ്ങൾ.. ഞാനിപ്പോൾ ലേബർ ക്യാമ്പിലാണ്.. നിനക്ക് വിസിറ്റിംഗ് വിസയാണ്.. മൂന്ന് മാസത്തിനുള്ളിലൊരു ജോലി തരപെടുത്തിയാലേ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് നിൽക്കാനാകൂ" " പിന്നെന്തിനാണ് ഇത്ര ധൃതിയിലെന്നെയും മോളെയും ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്നത് ഞാനവിടെ എങ്ങനേലും ജീവിച്ചു പോകുമായിരുന്നല്ലോ " " എനിക്ക് നിങ്ങളില്ലാതെ ഇവിടെ പറ്റില്ല റസിയാ.. അതാണ് കൊണ്ടു വന്നത്.. നിനക്ക് ഒരു ജോലി കിട്ടും ഇവിടെ " " അപ്പോൾ മോളുടെ കാര്യമോ " " അവളെ ഇവിടെ പ്ലേസ്ക്കൂളിൽ ചേർക്കാം.. വൈകീട്ട് ജോലികഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ എടുക്കാം " റഷീദ് കൈ ദേഹത്തേക്ക് വെച്ച് അടുപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ആ കൈ തട്ടിമാറ്റി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു " ഇനിയെല്ലാം ഒരു ജോലിയായിട്ട് മതി.. രണ്ടാമത് ഒരാൾ കൂടിയായാലത് ഈ സമയത്ത് നമുക്ക് താങ്ങാനാവില്ല.. ഏതായാലും പൂതിയും ആവേശവുമൊക്കെ തീർന്നില്ലേ ഇനി ജോലിയായിട്ട് നോക്കാം " അത് റഷീദിന് ഇഷ്ടമായില്ലെന്ന് മുഖം പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മറുവശത്തേക്ക് ചെരിഞ്ഞു കിടന്ന റഷീദിനെ നോക്കി.. നടുവിൽ ഒന്നുമറിയാതെ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മോളുടെ മാറിൽ കൈവെച്ച് ഉറക്കം വരാതെ ശൂന്യമായ ഭാവിയുടെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി കിടന്നു. പിറ്റേന്ന് അവിടെ നിന്നിറങ്ങി വേറൊരു ഫ്രണ്ടിന്റെ വീട്ടിൽ പോയി.. അതിനിടയിൽ മോളെയും കൊണ്ട് പലയിടങ്ങളിൽ ജോലിക്ക് ശ്രമിച്ചു.. സ്വന്തം കുഞ്ഞിനുള്ള ആഹാരം പോലും മറ്റുള്ളവരുടെ ഔദാര്യത്തിലാണെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ ആത്മഹത്യ ചെയ്താലോ എന്ന് വരെ ആലോചിച്ചു.. മോളുടെ മുഖമോർത്തപ്പോൾ ആ ചിന്തക്ക് അടിസ്ഥാനമില്ലെന്ന് തോന്നി.. ഒഴുക്കിനെതിരെ നീന്തി തളർന്ന് എവിടെയും ഒരു കര കാണാനില്ലെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു.. ഇത്ത വള പണയം വെച്ച് ടിക്കറ്റിനുള്ള പൈസ അക്കൗണ്ടിലേക്കയച്ചു.. റഷീദിനോട് ഞാൻ നാട്ടിൽ പോയി വരാമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളെല്ലാമെടുത്ത് ഒരു ഫ്രണ്ടിന്റെ അലമാരമിൽ വെച്ച് പൂട്ടി.. നാട്ടിൽ പോയാൽ തിരിച്ചു വന്നില്ലെങ്കിലോ എന്ന പേടി കാരണമാവും.. ഗൾഫിലേക്ക് പോരാനും നാട്ടിൽ പല ബിസിനസുകൾ ചെയ്യാനുമായി റഷീദ് വാങ്ങിക്കൂട്ടിയ കടങ്ങളും പ്രസവത്തിനായി പണയം വെച്ച ആഭരണങ്ങളുടെ തിരിച്ചടവും എല്ലാം ആലോചിച്ച് എന്തു വന്നാലും വേണ്ടില്ലെന്ന് കരുതി നാട്ടിലേക്ക് പോന്നു. നാട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ റഷീദിന്റെ വീട്ടുകാർക്കും എന്റെ വീട്ടുകാർക്കും ഞാനും മോളും ഒരു ബാധ്യതയാണെന്ന്  തോന്നിയപ്പോൾ  വീണ്ടും ജോലി തേടിയിറങ്ങി..പടച്ചവന്റെ കൃപകൊണ്ടാവാം സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ കാണിക്കാതെ തന്നെ ചെറിയ ഒരു ജോലി നാട്ടിൽ കിട്ടി.. മാസം പതിനെട്ടായിരം രൂപ കിട്ടും.. പത്ത് വീട്ടിൽ കൊടുക്കണം.. മോളെ. രാവിലെ മുതൽ വൈകുന്നേരം വരെ ഉമ്മയാണല്ലോ നോക്കുന്നത് പിന്നെ ഭക്ഷണവും കഴിക്കുന്നുണ്ട്.. ബാക്കി എട്ടായിരം കൊണ്ട് ബാങ്ക് ലോണും ബസ്ചാർജും ആഭരണം പണയം വെച്ച പലിശയുമടക്കണം.. " " ഉം.. അപ്പോൾ റഷീദ് ഒന്നും അയക്കാറില്ലേ ഇതുവരെ ജോലി ശരിയായില്ലേ " " എന്തയക്കാൻ... ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലൊരബദ്ധം പറ്റി തിരുത്താനാവാത്ത അബദ്ധം.. അവന് സ്നേഹമുണ്ട് പക്ഷേ ആ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള സാമ്പത്തികാവസ്ഥ ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.. ഒഴിവാക്കാനും തോന്നുന്നില്ല... ഇപ്പോൾ വീണ്ടും തിരിച്ചു ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞ് വിളിയാണ്.. വീട്ടിലാണെങ്കിൽ ഇത്തയുടെ വള എടുത്തുകൊടുക്കാൻ പറഞ്ഞ് ബഹളമാണ്.. എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയില്ല... ഇതുവരെ കടക്കാർ മാന്യമായാണ് സംസാരിച്ചിരുന്നത് ഇപ്പോൾ ആ ടോൺ മാറി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.. പിന്നെ ഭർത്താവ്  പ്രവാസി ആയതിനാൽ പലരും വേറെ കണ്ണോടെ കണ്ടു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.. അടുത്ത വർഷം മോളെ സ്ക്കൂളിലാക്കണം.. ചിലവ് കൂടുകയാണ് " " സാരമില്ല റസിയാ... ശരിയാവും.. നീ ഇപ്പോഴിനി അങ്ങോട്ട് പോകാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.. രണ്ടാമതൊരാൾ കൂടി ഈ അവസ്ഥയിൽ വന്നാൽ നിന്റെ ജീവിതം ഇതിലും മോശമാകും ഇപ്പോഴാവശ്യം നല്ലൊരു ജോലിയാണ്.. എങ്ങനേലും സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ കിട്ടുമോ എന്ന് നോക്ക് " " അത് എവിടെയാണ് ഉള്ളതെന്നുമറിയില്ല.. കൂട്ടുകാരൊക്കെ റഷീദിനെ കൈവിട്ടിരിക്കുന്നു.. ആർക്കായാലും ഒരുപരിധി കഴിഞ്ഞാൽ എല്ലാവരും അന്യർ തന്നെ അല്ലേ... സ്വയം നമുക്ക് നമ്മളെ തിരിച്ചറിയാനായില്ലെങ്കിൽ നമ്മളാരാണെന്ന് മനസിലാക്കി തരാൻ മാത്രമായി ചിലരുണ്ടാകും " " ഉം... തിരയടങ്ങിയ കടലിന്റെ നിശബ്ദത നീയിപ്പോൾ അറിഞ്ഞു തുടങ്ങി അല്ലേ.. എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാത്ത വീർപ്പുമുട്ടലാണ്  നിന്റെ ഉള്ളിലിപ്പോൾ.. എനിക്കെന്തു ചെയ്യാനാകും.. കേട്ടിരിക്കാനല്ലേ പറ്റൂ... " " എല്ലാം കേട്ടിരിക്കാൻ ഇതുപോലെ പല മനസുകളറിയുന്ന ഒരാൾ എനിക്കില്ലാതെ പോയി.. അതാണ് ഞാൻ നിങ്ങളെ തേടിപ്പിടിച്ചു വന്നത്... ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നുണ്ടാവും പരിചയപെടേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് പക്ഷേ നിങ്ങളെന്നെ ഒഴിവാക്കിയാലും എന്റെയുള്ളിലെന്നും എന്നെയറിയുന്ന നല്ലോരു സുഹൃത്തിന്റെ സ്ഥാനം നിങ്ങൾക്കുണ്ടാവും..ഇടക്കിടെ കോറി വരച്ചിടാൻ നല്ല ഒരോർമ്മയായി " " ഞാനാരെയും ഒഴിവാക്കാറില്ല റസിയാ... പലരും എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിച്ച് എന്നെ ഒഴിവാക്കാറാണ് പതിവ്.. അതിന് കാരണം എന്റെ ചിന്തകളും സംസാരരീതിയുമാണ്... ഒരാൾക്കും പൂർണ്ണമായി ഒരാളെ ഉൾകൊള്ളാനോ മനസ്സിലാക്കാനോ ആവില്ല.. എനിക്കും പല പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടാകുമെന്ന് ആരും ചിന്തിക്കാറില്ല.. ഞാനുമൊരു മനുഷ്യൻ മാത്രമാണ്.. കഥാപാത്രമല്ല.. എല്ലാ സമയത്തും ഒരേ പോലെ പെരുമാറാനോ സംസാരിക്കാനോ എനിക്ക് കഴിയില്ല.. നിന്നെ പൂർണ്ണമായി അറിഞ്ഞു എന്ന് ഞാനവകാശപെടുന്നില്ല.. പക്ഷേ അറിഞ്ഞകാര്യങ്ങൾ വെച്ച് ഞാൻ നിന്നെ ഒഴിവാക്കാനോ ഈ ബന്ധം മുറിക്കാനോ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല... എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും നിനക്ക് ഇഷ്ടപെടാവുന്ന ഒരു കാറ്റിന്റെ തലോടൽ പോലെ ഞാനുണ്ടാവൂം.. വല്ലാതെ മനസുരുകുമ്പോൾ നിനക്കായി ഞാന്‍ സമയം നീക്കി വെക്കും നിനക്ക് മനസുതുറന്ന് എന്നോടെല്ലാം പറയാം.. കാര്യമോന്നുമില്ലെങ്കിലും കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് നിന്റെ മനസിന്റെ ഭാരം ഇറക്കി വെക്കാം.. ഉരുകി തീരുന്ന രണ്ടു മെഴുകുതിരികൾ ഒന്നു ചേരുമ്പോഴാണ് നീളത്തിലുള്ള നല്ല തെളിച്ചമുള്ള പ്രകാശനാളങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്.. " അവൾ  ഒരുകയ്യെടുത്ത് കയ്യിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി മാറിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു " ഞാൻ നിങ്ങളെ വിശ്വസിച്ചോട്ടെ " " ഉം.. വിശ്വസിക്കാം... ചതിക്കാനെനിക്കറിയില്ല അതറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനിന്ന് ഇങ്ങനെ ആവില്ലായിരുന്നു.. നാം കാണുന്ന വെളുത്ത ഓരോ ചുവരിലും അടുത്ത് ചെന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ചില പോറലുകളുണ്ടാവും.. ആ പോറലുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ചുമരിനെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോൾ പിന്നീടൊരിക്കലും എന്നെ ഒഴിവാക്കുകയാണെന്ന തോന്നലുണ്ടാവില്ല.. അപ്പോഴേക്കും സാഹചര്യം കൊണ്ട് അങ്ങനെ തോന്നുകയാണെന്ന് മനസിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.. ഏത് സമയത്തും ഓടിചെല്ലാനും സാന്ത്വനവാക്കുകൾ കേൾക്കാനും ഒരാളുണ്ടെന്ന് തോന്നി തുടങ്ങിയാൽ അവിടെ വെറുപ്പിന്റെയോ അപരിചിതത്വത്തിന്റെയോ മതിലുകളുയരില്ല... നമ്മളെ ആർക്കും വേണ്ടെന്നത് ഒരു തോന്നലാണ് നമുക്കൊക്കെ വേണ്ടി ആരൊക്കെയോ ഈ ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടെന്ന് ചിന്തിച്ച് മുന്നോട്ട് പോവുക... നിന്നെ ആർക്കൊക്കെ വേണ്ടാതായാലും ഇപ്പോൾ നിന്റെ മോൾക്ക് നിന്റെ സ്നേഹവും കരുതലും ആവശ്യമാണ് അതുപോലെ തന്നെ പലരുമുണ്ടാവുമെന്ന് കരുത്..അവസാനമില്ലാത്ത നാളുകളില്ല  . എന്തിന്റെയും അവസാനം മറ്റൊരു തുടർച്ചയാണ്.. പല തുടർച്ചകളിലുടെയും തുടരുന്നതാണ് ജീവിതം.. പലതും അവസാനിച്ചെന്ന് നമ്മുടെ തോന്നലാണ് ഒന്നും അവസാനിക്കുന്നില്ല.. നീയും ഞാനുമൊക്കെ തുടർച്ചകളാണ്.. എന്തിന്റെയൊക്കെയോ വേരുകൾ തുടങ്ങുന്നത് നമ്മളിലാണ്.. " " നിങ്ങൾ പറയുന്ന പലതും എനിക്ക് മനസിലാകുന്നില്ല പക്ഷേ നിങ്ങളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ മനസിനൊരു സുഖം തോന്നുന്നുണ്ട് " " ഈ സുഖം വേണ്ടെന്ന് വെച്ച് പോയവരനവധിയാണ്..ഞാൻ മാത്രമാണ് ശരിയെന്ന ചിന്താഗതിയുള്ളവർക്കും ഈഗോ ഉള്ളവർക്കും എന്നെ ഉൾകൊള്ളാനാവില്ല.. എന്തും പറയാനും എന്തും ചോദിക്കാനും അത് ഉൾകൊള്ളാനും കഴിയുന്നിടത്താണ് ബന്ധങ്ങൾ നിലനിൽക്കൂ.. അല്ലാത്തതെല്ലാം പാതി വഴിയിൽ വെച്ച് വഴിപിരിഞ്ഞു പോകും " " ഉം.. ഞാനൊരു ഒഴിയാബാധയാണ് " " അതും നിന്റെ തോന്നലാണ്... ഞാനങ്ങനെ കരുതുന്നില്ലല്ലോ " " എന്താണ് ഉരുകുന്ന മെഴുകുതിരിയാണ് നിങ്ങളെന്നെ പറഞ്ഞത്... എന്നോട് പറയാനാവുമോ " " നോക്കട്ടെ നീയേതുവരെ പോകുമെന്ന് എന്നിട്ടാവാം.. പാതിവഴിയിലവസാനിക്കാത്ത കഥയാണെന്റേത്... അത് കേൾക്കാൻ ക്ഷമ വേണം.. സമയം വേണം... പിന്നെ എന്നെ അറിയാനാഗ്രഹമുള്ള ഒരു മനസുണ്ടാവണം.. " "അതെനിക്കുണ്ടോ " " അറിയില്ല... പക്ഷേ വേനലും മഴയും മഞ്ഞും കുളിരുമുള്ള പലതും എന്റെ കഥയിൽ ഉണ്ടാവും.. പലമഴകൾ നനഞ്ഞ് പല വേനലിലും ചുട്ടുപൊള്ളാൻ തയ്യാറവുന്നവർക്കേ എന്റെ കഥ ഇഷ്ടമാവൂ " " ഉം... സമയമുണ്ടല്ലോ ഇനിയും.. നമ്മൾ കാണും കണ്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കും അതിനിടയിലൊരു ദിവസം വരും നമുക്ക് മാത്രമായി പലതും പറഞ്ഞു തീർക്കാനൊരു ദിനം " " ഉം" " പോകണ്ടേ " അവൾ കൈകളിൽ ഒരിക്കൽ കൂടിയമർത്തി ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു " പോകണോ.. " " ഉം.. ചില വഴികൾ ഓർമ്മയിൽ തങ്ങണമെങ്കിൽ ഇടക്കൊന്ന് ഇറങ്ങി നടന്ന് തിരിച്ചു നടക്കണം.. " " ഉം" തിരിച്ച് ബസ്സ്റ്റാന്ഡിലെത്തി ബസ് കയറുമ്പോൾ അവൾ തൊട്ടടുത്തുള്ള അവളുടെ നാട്ടിലേക്കുള്ള ബസിലെ സൈഡ് സീറ്റിലിരുന്ന് കൈവീശികാണിച്ചു.. അവളുടെ നനവുപടർന്ന ചുണ്ടുകളും വിടർന്ന നയനങ്ങളും നോക്കിയിരുന്നു.. രണ്ടുബസുകളും സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്നിറങ്ങി രണ്ടു ദിശകളിലേക്കായി തിരിഞ്ഞു.. ഒരു വഴി തുടങ്ങി പലവഴി പിരിയുന്ന പലരെയും പോലെ.. മനസിൽ പുതിയ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ജീവൻ കൊടുത്തുകൊണ്ട് കണ്ണുകളടച്ച് കിടന്നു.. സൂര്യൻ മറ്റൊരു വൈകുന്നേരത്തിന്റെ അവസാനത്തെ വെള്ളി വെളിച്ചം പരത്തികൊണ്ട് പടിഞ്ഞാറേ ആകാശചെരുവിലസ്തമിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവസാനിച്ചു രമേഷ് കൃഷ്ണൻ