இரவு ஒன்பது மணி. மழை நின்று சாலை இன்னும் ஈரமாகவே இருந்தது. தெருவிளக்கின் மங்கலான வெளிச்சத்தில், எங்கள் தெரு வழக்கத்தைவிட அமைதியாக இருந்தது. வீடுகளின் வாசலில் பூட்டுகள், ஜன்னல்களில் திரைகள், எல்லாம் “நாங்கள் பாதுகாப்பில் இருக்கிறோம்” என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தன. அந்த தெருவின் மூலையில், குப்பைத்தொட்டிக்கருகே, ஒரு தெரு நாய் படுத்திருந்தது. படுத்திருந்தது என்று சொல்வது தவறு… உடல் சுருண்டு, எலும்புகள் வெளியில் தெரியும் அளவுக்கு மெலிந்து, கண்களில் ஒளியே இல்லாமல் கிடந்தது. அது நேற்று முதல் அங்கேயே இருந்தது. “இன்னும் சாகல போல…” “யாராவது உணவு போட்டால் எழுந்து போயிடும்.” “ஆமா நம்ம வீட்டுல வேற வேலையில்லை பாரு.” இப்படித்தான் அந்த தெருவில் இருந்த எல்லா வீடுகளிலும் பேசப்பட்டது. முதல் வீட்டில், சமையல் முடிந்து பாத்திரம் கழுவிக்கொண்டிருந்த பெண், கையில் இருந்த சோற்றை குப்பையில் கொட்டிவிட்டாள். “நாய்க்கு போட்டா நாளைக்கு நாலு நாய் கூட வரும்” என்று தன்னை சமாதானப்படுத்திக்கொண்டாள். இரண்டாவது வீட்டில், குழந்தை கேட்டது: “அம்மா, அந்த நாய்க்கு பசிக்குதுன்னு தோணுது…” “அதுக்கு நம்ம என்ன செய்ய முடியும்?” என்று அம்மா டிவி சத்தத்தை அதிகப்படுத்தினாள். மூன்றாவது வீட்டில், வயதான ஒருவர் ஜன்னலிலிருந்து எட்டிப் பார்த்தார். “ஔவையார் சொன்னது நினைவுக்கு வருதே…” என்று மனதில் தோன்றியது. ஆனால் உடம்பு வலி, மனசு சோர்வு— “நாளைக்கு பார்த்துக்கலாம்” என்று திரையை இழுத்து சாத்தினார். நாளை வந்ததே இல்லை அந்த நாய்க்கு. அந்த இரவு காற்று சற்றே குளிர்ந்தது. பசி வயிற்றை மட்டுமல்ல, உயிரையே கொன்றது. அந்த நாய் எழுந்து நடக்க முயன்றது. கால்கள் நடுங்கின. ஒரு முறை குப்பைத்தொட்டிக்குள் தலை விட்டு பார்த்தது— வாசனை இருந்தது… உணவு இல்லை. கடைசியாக அது தெருவை முழுவதும் பார்த்தது. அந்த தெரு— அதன் வாழ்நாளில் எத்தனையோ முறை துரத்தியது, கல்லெறிந்தது, திட்டியது. ஆனாலும் இன்று… ஒரு கை கூட வெளியில் இல்லாமல் அமைதியாக இருந்தது. மெதுவாக அதன் மூச்சு நின்றது. அடுத்த நாள் காலை. “அய்யோ, நாய் செத்துப் போச்சு!” “யாராவது மாநகராட்சிக்கு போன் பண்ணுங்க.” “நாற்றம் தாங்க முடியல.” மக்கள் கூடினார்கள். புகைப்படம் எடுத்தார்கள். சிலர் முகம் சுளித்தார்கள். ஆனால் அந்த தெருவின் நடுவில், ஒரு சிறுமி மட்டும் அழுதாள். “நேத்து நான் பிஸ்கெட் எடுத்து வரலாம்னு நினைச்சேன்… அம்மா வேண்டாம்னு சொன்னாங்க…” அந்தச் சிறுமியின் அழுகை, தெருவின் சுவரில் மோதி திரும்பியது. அந்த சத்தத்தில், அவ்வையாரின் சொன்ன வரிகள் போல ஒரு உண்மை ஒலித்தது: “ஒரு தெருவில் பசியால் ஒரு ஜீவன் இறந்தால் அது மனிதனோ விலங்கோ எதுவாயினும் அந்த தெருவில் வசிக்கும் அத்தனை பேருமே அதற்கு பொறுப்பு.” அந்த பாவம் அந்த தெருவில் உள்ள எல்லோரையும் சேரும். அந்த நாய் இறந்தது பசியால். அது விபத்து அல்ல. அது நோய் அல்ல. அது— நம்ம எல்லாருடைய அலட்சியத்தால். அந்த நாளிலிருந்து அந்த தெருவில் ஒரு பெயரில்லா பாவம் சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறது. யாரும் பார்க்க முடியாதது. ஆனால் ஒவ்வொரு வீட்டின் வாசலிலும், ஒவ்வொரு மனசின் மூலையிலும் அது அமைதியாக உட்கார்ந்திருக்கிறது. இன்றும் அந்த தெருவில் சோறு வீணாகிறது. இன்றும் தெரு நாய்கள் சுற்றுகின்றன. ஆனால் ஒருநாள், ஒரு கிண்ணம் உணவு வாசலில் வைக்கப்படும் போது, அந்த பாவம் சற்று குறையும். அன்று வரை— அந்த நாயின் கண்கள் நம்மை பார்த்துக்கொண்டே தான் இருக்கும். உங்கள் தெருவிலோ,வாசலிலோ உள்ள ஜீவன்களுக்கு உணவளிப்பது உங்கள் கடமை. ஒளவையார் சொன்னது போல பாவத்தை தேடிக்கொள்ளாதீர்கள். முடிந்தளவு உங்கள் கண்ணில் படும் எல்லா ஜீவன்களுக்கும் உணவளியுங்கள் 🙏🙏 #🐕செல்ல பிராணி #🐕செல்ல பிராணிகள் வீடியோ🐈 #🐶Pet Love❤ #🐶அழகான நாய்க்குட்டி #🐱அழகிய பூனை குட்டி