ही घटना आहे २०२३ च्या पावसाळ्यातील. रात्रीचे ११ वाजले होते. सातारा हायवेवर मुसळधार पाऊस पडत होता. एका ॲम्ब्युलन्सचा सायरन त्या पावसाच्या आवाजातही मनाचा थरकाप उडवत होता. आतमध्ये ५ वर्षांची चिमुकली, गार्गी, मृत्यूशी झुंज देत होती. तिला न्यूमोनिया झाला होता आणि साताऱ्याच्या डॉक्टरांनी हात वर केले होते. त्यांनी सांगितलं होतं, "पुण्याला पोहोचायला २ तास लागतील, पण पोरीच्या श्वासाची गती बघता ती अर्धा तास तरी तगेल की नाही शंका आहे. ऑक्सिजन लेवल फक्त ४० वर आली आहे." गार्गीचे वडील, मधुकर, आणि आई, सुप्रिया, त्या ॲम्ब्युलन्समध्ये होते. सुप्रियाने गार्गीचा हात घट्ट पकडला होता आणि ती अखंड रडत होती. मधुकर ड्रायव्हरला विनवण्या करत होते, "भाऊ, गाडी जोरात पळवा, माझी पोरगी जाईल हो!" खंबाटकी घाटातला तो जीवघेणा ट्रॅफिक पण नियतीला काही वेगळंच मंजूर होतं. खंबाटकी घाटात अचानक दरड कोसळल्यामुळे मोठी ट्रॅफिक जॅम झाली होती. हजारो गाड्यांच्या रांगा लागल्या होत्या. ॲम्ब्युलन्स सायरन वाजवत होती, पण पुढे जायला एक इंचही जागा नव्हती. घड्याळाचे काटे धावत होते. तिकडे ॲम्ब्युलन्समध्ये मॉनिटरचा 'बीप-बीप' आवाज वाढला. गार्गीचा श्वास थांबायला लागला होता. नर्सने चेक केले आणि हतबल होऊन मान हलवली. "सर, ऑक्सिजन सिलिंडर संपत आलाय आणि बाळ प्रतिसाद देत नाहीये..." हे ऐकताच सुप्रियाने हंबरडा फोडला. ती वेड्यासारखी ओरडली, "स्वामी! तुम्ही पाषाण झालात का? माझी पोरगी तुमच्या डोळ्यासमोर मरतेय आणि तुम्ही बघत बसलाय? काहीतरी करा... रस्ता मोकळा करा... नाहीतर मी पण इथेच जीव देईन!" त्या आईचा तो आक्रोश घाटाच्या कडेला असलेल्या काळोखात विरून गेला. पावसाचा जोर वाढला होता. मधुकर हताश होऊन खाली उतरले. समोर बघितलं तर किलोमीटरभर गाड्यांची रांग. मदतीची कोणतीच आशा नव्हती. पावसातून आलेला तो 'देवदूत' तेवढ्यात... त्या अंधारात, भर पावसात ॲम्ब्युलन्सच्या खिडकीवर कुणीतरी टक-टक केलं. मधुकरने काच खाली केली. बाहेर एक वृद्ध गृहस्थ उभे होते. अंगावर फक्त एक जुनी घोंगडी, डोक्याला फेटा आणि हातात काठी. चेहऱ्यावर पावसाचे पाणी ओघळत होते, पण डोळ्यात एक वेगळीच शांतता होती. त्यांनी खर्जातल्या आवाजात विचारलं, "काय रं बाबा, का रडतोस? आतलं पाखरू निजलंय का?" मधुकर चिडून म्हणाले, "बाबा, इथे जीव चाललाय आमचा, तुम्ही भिक्षा मागायला आलात का?" त्यावर ते बाबा हसले. त्यांनी आपल्या वस्त्राच्या गाठीतून एक पुडी काढली आणि म्हणाले, "अरे वेड्या, मी मागायला नाही, द्यायला आलोय. ही चिमूटभर राख (अंगारा) त्या पोरीच्या नाकाला लाव आणि ड्रायव्हरला सांग गाडी उजव्या बाजूच्या कच्च्या रस्त्याने ने." मधुकर म्हणाले, "बाबा, उजव्या बाजूला रस्ताच नाहीये, तिथे फक्त जंगल आहे." बाबांनी डोळे वटारले आणि गरजले, "संशय घेतोस? जा, तसंच कर! तुझा रस्ता मोकळा आहे." अशक्य ते शक्य मधुकरच्या मनात काय आलं कुणास ठाऊक, त्यांनी ती पुडी घेतली आणि गार्गीच्या कपाळाला आणि नाकाला लावली. आणि आश्चर्य! जो श्वास थांबला होता, तो अचानक सुरू झाला. गार्गीने हलकी हालचाल केली. ड्रायव्हरने त्या बाबांच्या सांगण्यानुसार गाडी उजव्या बाजूला वळवली. तिथे खरंच झाडांच्या मधून एक जुनी पायवाट होती जी कोणालाच माहित नव्हती. ॲम्ब्युलन्स त्या वाटेने सुसाट निघाली. मुख्य ट्रॅफिक तिथेच अडकून पडलं होतं, पण त्यांची गाडी मात्र वार्याच्या वेगाने घाटाच्या बाहेर पडली. पुढच्या ४५ मिनिटात ते पुण्याच्या हॉस्पिटलमध्ये पोहोचले. डॉक्टरांना पडलेलं कोडं गार्गीला तातडीने ICU मध्ये नेण्यात आले. अर्ध्या तासाने डॉक्टर बाहेर आले. त्यांनी विचारलं, "तुम्ही वाटेत काय उपचार केले?" मधुकर म्हणाले, "काहीच नाही डॉक्टर, फक्त एका बाबांनी दिलेला अंगारा लावला." डॉक्टर आश्चर्याने म्हणाले, "हे मेडिकली अशक्य आहे. जेव्हा ही मुलगी इथे आली, तेव्हा तिचे हार्टबीट्स नॉर्मल होते. पण तिच्या कंडीशननुसार ती अर्ध्या तासापूर्वीच दगावायला हवी होती. कोणीतरी तिला अक्षरशः मृत्यूच्या दाढेतून खेचून आणलंय." तो अंतिम साक्षात्कार गार्गी वाचली. दोन दिवसांनी मधुकर आणि सुप्रिया साताऱ्याला परतताना त्याच घाटात थांबले. त्यांना त्या बाबांचे आभार मानायचे होते. त्यांनी आजूबाजूच्या टपरीवाल्यांना विचारलं, "इथे परवा रात्री एक घोंगडी घेतलेले बाबा होते, ते कुठे राहतात?" एका जुन्या टपरीवाल्याने जे सांगितलं ते ऐकून त्यांच्या पायाखालची जमीन सरकली. तो म्हणाला, "साहेब, या घाटात गेल्या १० वर्षात कोणीही राहत नाही. आणि तुम्ही जी पायवाट सांगताय, ती पायवाट तर ५ वर्षांपूर्वी दरड कोसळून बंद झाली आहे. तिथून सायकल सुद्धा जाऊ शकत नाही, तुमची ॲम्ब्युलन्स कशी गेली?" #श्री स्वामी समर्थ 🙏