ഋതുനന്ദനം.... Part 15 "രാമേട്ടാ….എന്തായിരുന്നു ലച്ചുവിന്റെ അതായത് സാറിന്റെ ഭാര്യയുടെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ച ആ ദുരന്തം "….? നിറഞ്ഞ ആകാംക്ഷയോടെ അഭിരാമി ചോദിച്ചു…. "ഒരു വാഹനാപകടത്തിൽ ലച്ചു മോളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും പോയി "…രാമേട്ടനത് പറയുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാതെ സങ്കടവും ലച്ചുവിനോടുള്ള സഹതാപവും നിറഞ്ഞു നിന്നു.. രാമേട്ടൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അഭിരാമി ഞെട്ടിത്തരിച്ചുപോയി… അവളുടെ മനസ്സിൽ ലച്ചുവിനോടുള്ള അലിവ് നിറഞ്ഞു നിന്നു. പാവം ആ പ്രായത്തിലൊരു പെൺകുട്ടിക്ക് താങ്ങാൻ പറ്റുന്നതിലും അധികമാണത്. ആ പെൺകുട്ടി അന്നത് എങ്ങനെയാണാവോ തരണം ചെയ്തത്… അഭിരാമിയുടെ മനസ്സിലൂടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ആ ദുരവസ്ഥകൾ കടന്നു പോയി… "എന്നിട്ട് പിന്നീടെന്ത് സംഭവിച്ചു രാമേട്ടാ"…? അഭിരാമിയ്ക്ക് അറിയാൻ തിടുക്കമായിരുന്നു… "അച്ഛനമ്മമാരുടെ പെട്ടെന്നുള്ള മരണം ലച്ചുമോളെ തകർത്തു. അച്ഛനമ്മമാരുടെ ജഡങ്ങളെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു വാവിട്ട് കരയുന്ന ലച്ചു മോളുടെ ചിത്രം ഇന്നുമെനിക്ക് തീരാനോവാണ്. അത്രയും സന്തോഷത്തോടെയും ചുറുചുറുക്കോടെയും കഴിഞ്ഞ ലച്ചുമോളെ അനാഥത്വം തേടിയെത്തിയത് ഒന്ന് രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്കകമായിരുന്നു….. പാവം കുട്ടി…." രാമേട്ടൻ നിറഞ്ഞൊഴുകിയ തന്റെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… അഭിരാമിയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി… അവൾ രാമേട്ടന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. അദ്ദേഹം ആ കാലത്ത് താൻ സാക്ഷ്യം വഹിച്ച ആ സന്ദർഭങ്ങളുടെ ഓർമയിൽ വിഹരിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നി അഭിരാമിക്കപ്പോൾ… അല്പനേരത്തെ മൗനനിമിഷങ്ങൾക്കൊടുവിൽ രാമേട്ടൻ തന്റെ സംഭാഷണം തുടർന്നു.. "വിധി അപ്രതീക്ഷിതമായി ലച്ചു മോളിൽ ഏൽപ്പിച്ച അനാഥത്വം ആ കൊച്ചിനെ വല്ലാതെ തളർത്തി. പറയത്തക്ക ബന്ധുക്കളാരുമില്ലായിരുന്നു ലച്ചു മോൾക്ക്. അന്നത്തെ കാലത്ത് പ്രണയിച്ചു വിവാഹം കഴിച്ചവരായിരുന്നു ലച്ചുമോളുടെ മാതാപിതാക്കൾ. രണ്ട് പേരെയും അവരുടെ വീട്ടുകാർ ആക്കാലത്ത് പടിയടച്ചു പിണ്ഡം വച്ചിരുന്നു…" "വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയിലൂടെയായിരുന്നു ലച്ചുമോളുടെ അക്കാലത്തെ ജീവിതം കടന്നു പോയിരുന്നത്. വിധി ആ കുഞ്ഞിനോട് ഇത്രയ്ക്കും ക്രൂരത കാണിക്കുന്നത് എന്തിനായിരുന്നു എന്ന് പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട് അന്നൊക്കെ. ആദ്യം വിവാഹമുറപ്പിച്ച പയ്യൻ, പിന്നെ മാതാപിതാക്കൾ ഒറ്റപ്പെട്ടു ആ വീട്ടിൽ കഴിയുന്ന ലച്ചു മോളുടെ അന്നത്തെ അവസ്ഥ അവളുടെ ജാതകദോഷം കാരണമാണെന്ന് ആരോപിക്കാൻ ആയിരുന്നു ചില ആളുകൾക്ക് താല്പര്യം "…. രാമേട്ടൻ ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു നിർത്തി… അഭിരാമി ലച്ചുവിന്റെ ആ അവസ്ഥ നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെ ഓർക്കുകയായിരുന്നു. എന്തൊരു ക്രൂരതയാണ് ദൈവം അവരോട് കാണിച്ചത്. അന്നും ഇന്നുമാണെങ്കിലും ആലംബമറ്റ ഒരു യുവതിയ്ക്ക് ഒരാശ്വാസമാകേണ്ടതിനു പകരം അവളിൽ എന്തെങ്കിലും കുറ്റപ്പെടുത്താൻ മാത്രമല്ലെ സമൂഹം ശ്രമിക്കൂ…. രാമേട്ടന്റെ തുടർന്നുള്ള സംസാരം അഭിരാമിയെ തന്റെ ചിന്തകളിൽ നിന്നുമുണർത്തി.. "എല്ലാവരും നഷ്ടപ്പെട്ട് അനാഥത്വത്തിന്റെ പടുകുഴിയിലേക്ക് വീണ ലച്ചു മോൾക്ക് താങ്ങായി ദേവൻ കുഞ്ഞ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ദിവസങ്ങളോളം ജോലിയിൽ നിന്നും അവധിയെടുത്ത് ദേവൻ കുഞ്ഞ് ലച്ചു മോൾക്ക് കാവലിരുന്നിട്ടുണ്ട്. ലച്ചു മോൾ അവിവേകമെന്തെങ്കിലും കാണിക്കുമോയെന്നു ദേവൻ കുഞ്ഞ് അക്കാലത്ത് വല്ലാതെ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. ലച്ചു മോളെ ഒരു വിധിക്കും വിട്ടു കൊടുക്കാൻ ദേവൻ കുഞ്ഞ് തയ്യാറായിരുന്നില്ല… അന്നൊക്കെ ലച്ചു മോൾക്കുള്ള ഭക്ഷണമെല്ലാം ദേവൻ കുഞ്ഞ് ഇവിടെ നിന്നും കൊണ്ട് കൊടുക്കുമായിരുന്നു. മിക്ക രാത്രികളിലും ലച്ചു മോൾക്ക് കാവലായി ആ വീടിന്റെ തിണ്ണയിൽ ആയിരുന്നു. കാരണം അന്നൊക്കെ രാത്രികളിൽ മദ്യപിച്ചു ആണുങ്ങളില്ലാത്ത വീടുകളിലെ പെൺകുട്ടികൾക്ക് ശല്യമായി നടക്കുന്ന തെമ്മാടികളുടെ വിഹാരകേന്ദ്രമായിരുന്നു ഇവിടം…" "അച്ഛനമ്മമാരുള്ളപ്പോൾ പോലും ദേവൻ കുഞ്ഞും ലച്ചു മോളും ഒരുമിച്ചു കോളേജിലും മറ്റു പല സ്ഥലങ്ങളിലും പോകുന്നതിനെ പറ്റിയുമൊക്കെ അയൽക്കാർ പലതും പറയാറുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ലച്ചു മോളുടെ അച്ഛനമ്മമാർ എല്ലാം അർഹിക്കുന്ന അവജ്ഞയോടെ തള്ളിക്കളയാറായിരുന്നു പതിവ്. കാരണം അവർക്ക് ദേവൻ കുഞ്ഞിനെ അത്രയ്ക്ക് വിശ്വാസമായിരുന്നു…" "അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം ദേവൻ കുഞ്ഞ് ലച്ചു മോളെയും കൊണ്ട് ഈ വീട്ടിലേക്ക് കയറി വന്നു. അതിനൊരു കാരണവുമുണ്ടായിരുന്നു "….രാമേട്ടനൊന്ന് പറഞ്ഞു നിർത്തിയിട്ട് മേശപ്പുറത്തു നിന്നും കുറച്ചു വെള്ളമെടുത്തു ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് പകർന്നു കുടിച്ചു… "എന്തായിരുന്നു രാമേട്ടാ ആ സംഭവം "…? എല്ലാമൊരു അത്ഭുതത്തോടെ കേട്ടു നിന്ന അഭിരാമി രാമേട്ടനോട് ചോദിച്ചു.. "ഒരു ദിവസം എന്തോ കാരണം കൊണ്ട് ദേവൻ കുഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്താൻ വൈകി. ലച്ചു മോൾക്കുള്ള ഭക്ഷണം ഞാൻ നേരത്തെ കൊണ്ട് കൊടുത്തിരുന്നു. ഇവിടെയെത്തിയ ദേവൻ കുഞ്ഞ് ഉടനെ ലച്ചു മോളുടെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു…" "കുഞ്ഞ് ലച്ചു മോളുടെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ കാണുന്നത് മദ്യപാനികളായ ചില തെമ്മാടികൾ അശ്ലീലമായ വാക്കുകൾ ചൊരിഞ്ഞു കൊണ്ട് ലച്ചു മോളുടെ വീടിന്റെ വാതിൽ തുറക്കാൻ ചവിട്ടി തുറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതാണ്. അയൽക്കാരിൽ പലർക്കും ഇവരെ ഭയമായിരുന്നു. ലച്ചു മോളുടെ അച്ഛനുള്ളപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് രാഷ്ട്രീയപരമായി ഉള്ള സ്വാധീനം വച്ചു ഇവരെ ഒരിക്കൽ ഒതുക്കിയതാണ്. അതിന്റെ വൈരാഗ്യം എന്നുമുണ്ട് അവർക്ക്. ഒറ്റക്കൊരു സ്ത്രീ ഒരു വീട്ടിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ അവളെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതിനു പകരം എങ്ങനെ ഉപദ്രവിയ്ക്കാമെന്നല്ലേ അന്നും ഇന്നുമുള്ള പലരും ചിന്തിക്കുന്നത്…" "ദേവൻ കുഞ്ഞ് ആ തെമ്മാടികളെ ഒക്കെ ആ വീട്ടു മുറ്റത്തിട്ട് അടിച്ചൊതുക്കി. വാതിലിൽ മുട്ടിയപ്പോൾ തുറക്കാത്തത് കണ്ട കുഞ്ഞ് അത് ചവിട്ടിപ്പൊളിച്ചു അകത്ത് കയറി. ലച്ചു മോളെന്തെങ്കിലും അവിവേകം കാണിക്കുമോ എന്നായിരുന്നു കുഞ്ഞിന്റെ ഭയം. ലച്ചു മോളുടെ മുറിയിലെത്തിയ ദേവൻ കുഞ്ഞ് കാണുന്നത് മുറിയിലൊരു മൂലയിൽ പേടിച്ചു വിറച്ചു വിതുമ്പിക്കരയുന്ന ലച്ചു മോളെയാണ്. ദേവൻ കുഞ്ഞിന് പിന്നൊന്നും ആലോചിക്കാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞാൻ കാണുന്നത് ഭയന്നിരിക്കുന്ന ലച്ചു മോളെയും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഈ വീട്ടിലേക്ക് ദേവൻ കുഞ്ഞ് കയറുന്നതാ. പിന്നെയത് ദേവൻ കുഞ്ഞും ലച്ചു മോളും തമ്മിലുള്ള വിവാഹത്തിൽ അവസാനിച്ചു"….മറുപടി പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ രാമേട്ടന്റെ മുഖത്ത് ആ സമയത്തെ ദേവദത്തന്റെ പ്രവൃത്തിയിലുള്ള അഭിമാനം പ്രകടമായി നിന്നു… "അപ്പോൾ ദത്തൻ സാറിന്റെ അച്ഛനുമമ്മയും വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചോ "….? അഭിരാമി രാമേട്ടനോട് തന്റെ സംശയം ചോദിച്ചു... "അവർക്കെതിർപ്പൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. മുൻപിവിടെ വന്നപ്പോഴൊക്കെ അവർ ലച്ചു മോളെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ലച്ചു മോളെ അവർക്കിഷ്ടമായിരുന്നു തന്നെയുമല്ല ദേവൻ കുഞ്ഞും ലച്ചു മോളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം അവർക്കറിയാമായിരുന്നു. നിനച്ചിരിക്കാതെ ലച്ചു മോളുടെ ജീവിതത്തിൽ വന്ന അനാഥത്വത്തിൽ അവർക്കും ദുഃഖമുണ്ടായിരുന്നു. ദേവൻ കുഞ്ഞ് ലച്ചു മോളെ വിവാഹം ചെയ്യുന്നത് അവരും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു എന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട് അപ്പോഴൊക്കെ "… രാമേട്ടൻ മറുപടി നൽകി... "സാറിന്റെയും ഭാര്യയുടെയും വിവാഹജീവിതം എങ്ങനെയായിരുന്നു"…? "എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നോ അവരുടെ ഇടയിൽ വിവാഹശേഷം"….? അഭിരാമി രാമേട്ടനോട് തന്റെ അടുത്ത സംശയമുന്നയിച്ചു… "കുട്ടി ചിലപ്പോൾ വിശ്വസിക്കില്ല…സ്വർഗതുല്യമായിരുന്നു അവരുടെ ദാമ്പത്യജീവിതം. ദൈവമായിട്ട് കണ്ടറിഞ്ഞു കൂട്ടി യോജിപ്പിച്ച പോലെ…അത്രയ്ക്കും പൊരുത്തമായിരുന്നു അവർ തമ്മിൽ. ലച്ചു മോൾ അത്രയ്ക്ക് സന്തുഷ്ടയായിരുന്നു ദേവൻ കുഞ്ഞിനോടൊപ്പമുള്ള ജീവിതത്തിൽ…മൂന്നാല് വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആ സ്വർഗത്തിലേക്ക് സന്തോഷം പടർത്തിക്കൊണ്ട് മാലാഖകുഞ്ഞുങ്ങളായി വന്ന അനുമോളും, മീനു മോളും… എല്ലാം കൊണ്ടും സന്തോഷത്തിന്റെ മാത്രം നാളുകളായിരുന്നു അന്നൊക്കെ…"അന്നത്തെ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തു കൊണ്ട് രാമേട്ടൻ മറുപടി നൽകുമ്പോൾ ഒരു ചെറുചിരി അദ്ദേഹത്തിൽ വിടർന്നിരുന്നു… എന്നാൽ രാമേട്ടന്റെ മറുപടി അഭിരാമിയെ ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലാക്കി… "അല്ല രാമേട്ടാ…രാമേട്ടനിപ്പോൾ പറഞ്ഞു അവരുടെ ദാമ്പത്യജീവിതം സന്തോഷം നിറഞ്ഞതായിരുന്നെന്ന്. അപ്പോൾ അവർ തമ്മിൽ പിരിഞ്ഞതെന്ത് "…? രാമേട്ടന്റെ മറുപടി തന്നിലുണ്ടാക്കിയ ചിന്താക്കുഴപ്പത്തെ അഭിരാമി രാമേട്ടനുമായി പങ്കു വച്ചു… "അത് തന്നെയാണ് കുട്ടീ എനിക്കും മനസ്സിലാവാത്തത്. അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞ ലച്ചുമോളും ദേവൻ കുഞ്ഞും തമ്മിലെങ്ങനെ പിരിഞ്ഞുവെന്ന് "….. രാമേട്ടന്റെ മറുപടിയിലും അല്പം ആശയക്കുഴപ്പം കലർന്നു… "രാമേട്ടാ…. സാറിന്റെ ഭാര്യയുടെ മുൻകാലപ്രണയം എപ്പോഴെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടോ "….? അഭിരാമി തന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നിയ സംശയം ചോദിച്ചു… "ഒരിക്കലുമില്ല….ലച്ചു മോളുടെ ദേവൻ കുഞ്ഞിനോടുള്ള സ്നേഹം കളങ്കമില്ലാത്തതായിരുന്നു. യാഥാർത്യത്തോട് വളരെയേറെ പൊരുത്തപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു ലച്ചുമോളപ്പോഴൊക്കെ. ഇനി ദേവൻ കുഞ്ഞിനാണെങ്കിലും അതൊന്നും ഒരിക്കലും പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല കാരണം എല്ലാമറിയാമായിരുന്നല്ലോ കുഞ്ഞിനും"....രാമേട്ടന്റെ മറുപടി വന്നു… "എപ്പോഴാ പിന്നെ സാറും ഭാര്യയും തമ്മിൽ പിരിഞ്ഞത് "…? അഭിരാമി ചോദിച്ചു.. "അന്ന് അനുമോൾക്ക് ഒരു മൂന്ന് വയസും മീനുമോൾക്ക് രണ്ട് വയസ്സോടടുക്കാറായിക്കാണും. അക്കാലത്ത് ദേവൻ കുഞ്ഞിന് ഒരു അപകടം പറ്റി ആശുപത്രിയിലായി കുറച്ചു ദിവസം. തലയ്ക്കും കാലിനും പരിക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഓപ്പറേഷൻ കഴിഞ്ഞ് ഒന്നര ദിവസത്തോളമെടുത്തു ബോധം തെളിയാൻ. കുഞ്ഞിന് ബോധം തെളിയുന്നത് വരെ ജലപാനം പോലുമില്ലാതെ പ്രാർത്ഥനയുമായി ഓപ്പറേഷൻ തീയേറ്ററിന്റെ മുന്നിലിരുന്ന ലച്ചു മോളുടെ ചിത്രം ഇപ്പോഴുമെന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്. ലച്ചു മോളുടെ സ്നേഹത്തിൽ കളങ്കമില്ലായിരുന്നുവെന്ന് ഇതും പറയാനൊരു കാരണമാണ്…." "ദേവൻ കുഞ്ഞിന് ബോധം വീണ് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ കുഞ്ഞിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി നേർന്ന വഴിപാടുകൾ ഒക്കെ നടത്തുവാനായി ലച്ചു മോൾ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയ നേരമില്ലായിരുന്നു "… ഒന്നു പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ രാമേട്ടൻ ദേവദത്തന്റെയും ശ്രീ ലക്ഷ്മിയുടെയും പരസ്പര സ്നേഹത്തിൽ വളരെ അഭിമാനം കൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു…. "പിന്നെന്താ സംഭവിച്ചത് രാമേട്ടാ"....?ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിൽ വീണു പോയ അഭിരാമി രാമേട്ടനോട് ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു… "ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്കുള്ള ഭക്ഷണമെടുക്കാനായി ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും ഞാൻ രാവിലെ ഇറങ്ങി. വീട്ടിലെത്തി ഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കി ആശുപത്രിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്നത് വിതുമ്പിക്കരയുന്ന ദേവൻ കുഞ്ഞിനെയാണ്. ലച്ചു മോളെയും കുട്ടികളെയും അവിടെയെങ്ങും കണ്ടില്ല. അവരെവിടെ പോയെന്നു തിരക്കിയപ്പോൾ കുഞ്ഞ് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു ലച്ചു മോൾ മക്കളെയും കൊണ്ട് പോയെന്ന്. ഇനി ദേവൻ കുഞ്ഞുമായി തമ്മിൽ കാണില്ലെന്നും പറഞ്ഞത്രേ…." "ദേവൻ കുഞ്ഞ് പറഞ്ഞത് കേട്ടന്താളിച്ച ഞാൻ യാഥാർഥ്യത്തിലോട്ട് മടങ്ങി വരാൻ നിമിഷങ്ങളെടുത്തു. കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് ലച്ചു മോൾ പോയത് വിശ്വസിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല…" "ഒന്ന് രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞു ദേവൻ കുഞ്ഞ് ആശുപത്രി വിട്ടു. പക്ഷേ മനസ്സ് തകർന്ന ദേവൻ കുഞ്ഞിനെയാണ് പിന്നെ തിരിച്ചു കിട്ടിയത്. പരിക്കുകൾ എല്ലാം മാറി ആരോഗ്യം വീണ്ടെടുത്തെങ്കിലും അവരുടെ ആ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങാറില്ലായിരുന്നു…." "ലച്ചു മോൾ വിട്ടു പോയപ്പോൾ മുതൽ പിന്നെ ദേവൻ കുഞ്ഞ് ഇത്ര വർഷമായിട്ടും ചായങ്ങൾ കൈ കൊണ്ട് തൊട്ടിട്ടില്ല…." രാമേട്ടന്റെ മിഴികൾ അത് പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.. അഭിരാമിയുടെ മനസ്സും ശോകാർദ്രമായി മാറി… "ലച്ചു മോളും മക്കളും പോയതിനു ശേഷം പണ്ടത്തെ ചുറുചുറുക്കും പ്രസരിപ്പുമുള്ള ദേവൻ കുഞ്ഞിനെ ഞങ്ങൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു. ജോലി രാജി വച്ചു പിന്നെ മദ്യപാനത്തിനും അടിമയായി മാറി. ഒന്ന് രണ്ട് വർഷത്തിന് ശേഷമാണ് ഞങ്ങൾക്ക് ഇന്നത്തെ ദേവൻ കുഞ്ഞിനെയെങ്കിലും കിട്ടിയത്. പിന്നീട് കുഞ്ഞ് എഴുത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അംഗീകാരങ്ങൾ നേടി…" "പലതും നേടിയിട്ടും ഉള്ളിൽ ഒരു നേരിപ്പോടുമായി ലച്ചു മോളെയും മക്കളേയുമോർത്ത് നീറി നീറി കഴിയുകയാണ് എന്റെ ദേവൻ കുഞ്ഞ്. വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയിൽ ആണ് ലച്ചു മോളും മക്കളും പോയതിനു ശേഷം കുഞ്ഞ്. ചില ദിവസം ആ മുറിയിൽ കയറിയാൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോലും പുറത്തിറങ്ങില്ല. പത്തിരുപത്തിരണ്ട് കൊല്ലമായി ലച്ചു മോൾ എന്നെങ്കിലും വരുമെന്നും കാത്തിരിക്കുകയാണ് കുഞ്ഞ്. കുഞ്ഞും ലച്ചു മോളും താമസിച്ച ആ മുറിയിൽ അത്രയും കാലമായിട്ട് മറ്റാരെയും കയറാൻ കുഞ്ഞിത് വരെ സമ്മതിച്ചിട്ടില്ല…." "എഴുത്തിൽ ദേവൻ കുഞ്ഞ് പ്രശസ്തി വളരെയധികം നേടിയെടുത്തു പക്ഷേ അപ്പോഴും മാധ്യമപ്രവർത്തകരടക്കം പലരും ദേവൻ കുഞ്ഞിന്റെ കുടുംബ ജീവിതം ചികഞ്ഞു വേദനിപ്പിക്കുവാനാണ് നോക്കിയത്. അതിനാൽ ആർക്കും അഭിമുഖങ്ങളും ഒന്നും കൊടുക്കാറില്ലായിരുന്നു. എത്രയോ കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം കുഞ്ഞ് സ്വമനസ്സാലെ ഒരഭിമുഖത്തിന് സമ്മതിക്കുന്നതും മംഗളമായി അവസാനിപ്പിച്ചതും ഒക്കെ കുട്ടിയുടെ കൂടെയാണ് "…. അവസാനത്തെ വാചകങ്ങൾ പറയുമ്പോൾ രാമേട്ടന്റെ കണ്ണുകളിൽ തന്നോടു ഒരു വാത്സല്യം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നയത് കണ്ടു… "അതെന്താവും രാമേട്ടാ മാധ്യമപ്രവർത്തകരെ അടുപ്പിക്കാത്ത ദത്തൻ സാർ എന്നോട് അഭിമുഖത്തിന് സമ്മതിച്ചത്"….? ദേവദത്തന്റെ കഥകൾ കേട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അഭിരാമി രാമേട്ടനോട് ചോദിച്ചു… "അന്ന് കുട്ടി ആദ്യമായി വന്നു സംസാരിച്ചു ഇവിടുന്ന് പോയപ്പോൾ കുഞ്ഞെന്നോട് പറഞ്ഞത് കുട്ടിയുടെ.. എന്തോ നിങ്ങൾ ഇംഗ്ലീഷിൽ പറയുന്ന ഒരു വാക്കുണ്ടല്ലോ"...രാമേട്ടൻ എന്താണതെന്ന് ഒന്നാലോചിച്ചു… അഭിരാമിയ്ക്ക് രാമേട്ടണ് നിഷ്കളങ്കമായി ഇരുന്ന് ആലോചിക്കുന്നത് കണ്ട് ചിരി പൊട്ടി.. "അത് തന്നെ…ആറ്റിട്യൂഡ്…കുട്ടിയുടെ അത് വളരെയിഷ്ടമായി എന്ന്. ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ തനിക്ക് പറയാനുള്ളത് കുഞ്ഞിനോട് അപ്പോൾ തന്നെ പറയാൻ കാണിച്ച ആറ്റിട്യൂഡ് കാരണമാണത്രെ അഭിമുഖത്തിന് സമ്മതിച്ചത്. അത് തന്നെയാണ് ആ ഇംഗ്ലീഷ് വാക്കെന്ന് തോന്നുന്നു. എനിക്ക് അത്രയ്ക്കൊക്കെ ഇംഗ്ലീഷേ അറിയൂ കുട്ടീ "…. ആലോചിച്ചു വാക്ക് കണ്ടെത്തി മറുപടി പറയുമ്പോൾ രാമേട്ടനൊന്ന് ചിരിച്ചു… അഭിരാമി രാമേട്ടൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു പോയി. രാമേട്ടനും അവളുടെ കൂടെ കൂടി… "പിന്നെ വേറൊരു കാരണം കൂടിയുണ്ടത്രേ"....രാമേട്ടനെന്തോ പറയാനൊരുങ്ങി.. അഭിരാമി എന്താണെന്ന് തന്റെ മിഴികളാൽ ആംഗ്യത്തിലൂടെ ചോദിച്ചു… "കുട്ടിയുടെ അന്നത്തെ ആറ്റിട്യൂഡ് കണ്ടപ്പോൾ കുഞ്ഞിന് കുട്ടിയുടെ ഈ പ്രായത്തിലെ കുഞ്ഞിനെ ഓർമ വന്നു പോലും. പിന്നെ കുട്ടിയ്ക്ക് ഞങ്ങളുടെ അനുമോളുടെ പ്രായമാണ് ഏകദേശം"....രാമേട്ടൻ വാത്സല്യം നിറഞ്ഞ മിഴികളോട് കൂടി മറുപടി നൽകി.. അഭിരാമിയപ്പോൾ അഭിമുഖ ദിവസം താൻ സാരിയുടുത്ത് കാണാൻ ചെന്നപ്പോൾ നിറഞ്ഞ വാത്സല്യത്തോടെ തന്റെ നേരെ ഇമവെട്ടാതെ നോക്കിയിരുന്നത് ഓർത്തു. അദ്ദേഹത്തിന് തന്റെ മകളോടുള്ള വാത്സല്യം തന്നോടുണ്ട്…. ഒരച്ഛന്റെ സ്നേഹവും വാത്സല്യവും അറിയാൻ ജീവിതത്തിൽ അനുഭവിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ അഭിരാമിയ്ക്ക് ദേവദത്തനോട്‌ വളരെ ബഹുമാനം തോന്നി മനസ്സിൽ… "പിന്നെ ദേവൻ കുഞ്ഞ് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ പണിപ്പുരയിൽ കയറുന്നത് കുട്ടിയുടെ കൂടെയാ. ലച്ചു മോൾ പോയി കുറച്ചു കാലത്തിനു ശേഷം അങ്ങോട്ട്‌ കയറാതായതാണ്. ഇടയ്ക്കു എനിക്ക് താക്കോൽ തന്നിട്ട് വൃത്തിയാക്കിയിടാൻ പറയും. അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞ് പോലും നോക്കില്ല. അന്ന് കുട്ടിയുടെ കൂടെ ആ മുറിയിൽ കയറുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാനന്തിച്ചു പോയി "…. രാമേട്ടൻ തന്റെ സംഭാഷണം തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു... എല്ലാം കേട്ടപ്പോൾ അഭിരാമിയ്ക്ക് ഒരു അത്ഭുതമായിരുന്നു… "രാമേട്ടാ…അപ്പോൾ സാറിന്റെ ഭാര്യയെ പിന്നെ സാർ അന്വേഷിച്ചില്ലേ. കാണാനില്ലെന്ന് പത്രങ്ങളിൽ കൊടുക്കുകയോ മറ്റും കൊടുക്കുകയോ ഒന്നും ചെയ്തില്ലേ"...അഭിരാമിയ്ക്ക് സംശയം മാറിയിരുന്നില്ല.. "പത്രങ്ങളിൽ കൊടുക്കുന്നതിനോടൊന്നും ദേവൻ കുഞ്ഞിന് താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. ലച്ചു മോൾ വിട്ടു പോയെങ്കിലും ലച്ചു മോളെ ഒരിക്കലും വെറുത്തിട്ടില്ല പത്തിരട്ടി സ്നേഹിക്കുകയേ കുഞ്ഞ് ചെയ്തിട്ടുള്ളൂ. പത്രങ്ങളിൽ ഒക്കെ കൊടുത്താൽ ലച്ചു മോളെ പറ്റി സമൂഹം കരുതുന്നത് ഭർത്താവിനെ ഉപേക്ഷിച്ച സ്ത്രീയെന്നായിരിക്കും പിന്നെ അതിന്റെ പേരിൽ പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും വച്ചു വേറെ കഥകളും പരക്കും. ലച്ചുമോളെ പറ്റി ആരും കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതോ തെറ്റ്കാരിയായി ചിന്തിക്കുന്നതോ ദേവൻ കുഞ്ഞിന് സഹിക്കില്ല…." "ഞാൻ എന്നും മനസ്സുരുകി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് എന്റെ കണ്ണടയുന്നതിനു മുൻപെങ്കിലും എന്റെ കുഞ്ഞിന് ലച്ചു മോളെയും മക്കളെയും കണ്ടെത്താൻ കഴിയണേ എന്നാണ്. സ്വന്തം ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെട്ടവനെ പോലെ ഉള്ളുരുകി എന്റെ കുഞ്ഞ് ഇത്രയും വർഷങ്ങളായി ജീവിക്കുന്നത് എനിക്ക് കണ്ടു നിൽക്കാൻ പറ്റാറില്ല പലപ്പോഴും "…. പറഞ്ഞു തീരുമ്പോഴേക്കും രാമേട്ടൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു പോയി…. രാമേട്ടൻ കരയുന്നത് കണ്ട അഭിരാമിയുടെ മുഖവും വല്ലാതെയായി. അവൾ രാമേട്ടനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു…. ആ സമയം പുറത്ത് ഒരു കാർ വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ഇരുവരുടെയും ശ്രദ്ധ അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു…. തുടരും #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ