നിഴൽ രചന : ജാസി Part 1 ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ ആ കെട്ടിടത്തിന് ഉള്ളില് പതുങ്ങി ഇരിക്കുന്ന രണ്ട് ഇന്ത്യൻ പട്ടാളക്കാര് . ഹൃദയ മിടിപ്പും ശ്വാസവും നിയന്ത്രിച്ചു നിര്ത്തി കൊണ്ട് തങ്ങൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ടെററിസ്റ്റുകളെ സൂക്ഷ്‌മമായി നിരീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവർ തടവില് പാര്പ്പിച്ചിരിക്കുന്ന നാല് ഇന്ത്യന് പട്ടാളത്തെ രക്ഷിക്കുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. ആ റൂമിലെത്തി അവരെ ഓരോരുത്തരെയും പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. "ക്യാപ്റ്റന് പ്ലീസ് വേഗം ഇവിടെ നിന്നും പോകണം ഇല്ലെങ്കില് അവരുടെ കൈയിൽ പെട്ടു പോകും." നിര്ബന്ധിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ വിളിച്ചെങ്കിലും അപ്പുറത്തെ റൂമിൽ നിന്നും ഉയർന്ന കുട്ടികളുടെ കരച്ചില് ക്യാപ്റ്റനെ അവിടെ നിര്ത്തിച്ചു. അവരെ കുടെ പുറത്തേക്ക് കൊണ്ട് വന്നു. പെട്ടന്ന് ആണ് ആ ടെററിസ്റ്റുകളില് ഒരുത്തൻ്റെ തോക്കില് നിന്നും വെടിയുണ്ട ചീറിപ്പാഞ്ഞു അത് ക്യാപ്റ്റന്റെ കാലില് തുളച്ചു കയറിയത്. നിൽക്കാൻ ആകാതെ മുട്ട് കുത്തി നിലത്ത് വീണു. അടുത്തേക്ക് ആയി പോകാൻ നിന്നെങ്കിലും കൂടെ ഉള്ളവരും ക്യാപ്റ്റനും ഒരുപോലെ തടഞ്ഞു. അവിടെ നിന്നും ആ സൈന്യത്തെയും കുട്ടികളെയും കൊണ്ട് ഓടി അകലുമ്പോള് പിന്നില് നിന്നും തുരുതുരെയുള്ള വെടി ഒച്ച കാറ്റില് ഉയർന്ന് കേട്ടു. ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും ഞെട്ടി ഉണര്ന്നു കൊണ്ട് ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി. പുറത്ത് സൂര്യൻ ഉദിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടൊള്ളു. നിസ്‌കാരം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ ജോഗിങിന് ഇറങ്ങി രാവിലെ ഓടുന്നത് ശീലമാണ്. തിരിച്ചു വന്നപ്പോ തന്നെ ഉമ്മിയുടെ ചൂട് കോഫിയും കിട്ടി. റൂമിലേക്ക് കയറി ചെന്ന ഉടനെ കണ്ണില് ഉടക്കിയത് യൂണിഫോം ആണ്. "HEZIN AKBAR" യുണിഫോമില് ആയുള്ള എന്റെ പേരിലൂടെ വിരൽ ഓടിച്ചു ചുണ്ടില് ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. "*അക്കു" നിൻ്റെ ഷർട്ട് എവിടെ?. അത് എവിടെയാ വെക്കേണ്ടത്??" (ഉമ്മി) ലീവിന് നാട്ടിലേക്ക് വന്നതാണ് പോകുന്നതിന് മുന്നേ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്തണം. ഇപ്പോ മനസ്സ് ഒന്ന് ഫ്രീ ആകാൻ ഒരു യാത്ര പോകണമെന്ന് തോന്നി അതിന്റെ ഒരുക്കത്തിലാണ്. ഉമ്മിക്ക് ഒരു മുത്തവും ഉപ്പയോട് യാത്രയും പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങി. അക്ബര്, റംല അവരുടെ ഏക മകനാണ് ഞാൻ. ഉപ്പച്ചിയും ഒരു പട്ടാളക്കാരന് ആയിരുന്നു ഒരു ആക്രമണത്തില് കാല് നഷ്ട്‌ടപ്പെട്ടതോടെ കിടപ്പിലായി. നടക്കാൻ ഒന്നും വയ്യ ഉമ്മി ആണ് കൂട്ടിന്. യാത്ര എങ്ങോട്ടാണെന്ന് ഇല്ല മുറ്റത്ത് തലയെടുപ്പോടെ നിര്ത്തി ഇട്ടിരിക്കുന്ന എൻ്റെ ബുള്ളറ്റില് പതുക്കെ തലോടി. അതിൽ കയറി വണ്ടി ലക്ഷ്യം ഇല്ലാതെ ഓടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. സമയം നീങ്ങുന്നതിന് അനുസരിച്ച് ഉള്ളില് ഭയവും കൂടി. എനിക്ക് വഴി കാണിക്കും പോലെ ആ ഇരുട്ടിലും നിലാ വെളിച്ചം ഏറെ ആശ്വാസം ആയിരുന്നു. മങ്ങിയ രീതിയില് ഉള്ള എന്റെ "നിഴൽ" അല്ലാതെ മറ്റാരും കൂട്ടിന് ഇല്ല. ഒറ്റപ്പെട്ട് പോയി ഞാന് ആര്ക്കും വേണ്ടാതെ എന്തിനാ എന്നെ ഇങ്ങനെ പരീക്ഷിക്കുന്നത്. ഞാൻ എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്തു. സ്വയം പഴിച്ച് കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് പോയി കൊണ്ടിരുന്നു. ഇരുട്ട് തനിക്ക് ഒരിക്കലും ഭയം ഉണ്ടാക്കിയില്ല കാരണം ഒരു കണക്കിന് അതും തൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ ഭാഗമാണ് . അപ്പോഴും കുട്ടിന് "നിഴല്* മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. അവിടെ നിന്നും ഇപ്പോ ഇറങ്ങി തിരിച്ചത് ശരിയാണോ എന്നറിയില്ല. എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ ആവും ഇതല്ലാതെ വേറെ മാര്ഗം ഇല്ലല്ലോ. കുറച്ച് നടന്നപ്പോ ആരോ പിന്തുടരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലായി. ചുറ്റും കഴുക കണ്ണുകളോടെ എന്റെ ശരീരത്തെ കൊത്തി വലിക്കും പോലെ തോന്നി. 'ഉപ്പാടെ 'മിഷു' ഇങ്ങനെ അല്ലായിരുന്നു. എവിടെ പോയി ആ ധൈര്യം??. എല്ലാവരും എന്നെ അകറ്റി നിര്ത്തിയപ്പോ ഉപ്പ അല്ലെ എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു . എന്തിനാ എന്നെ തനിച്ച് ആക്കി പോയേ??' മനസ്സ് കൈ വിട്ട പോലെ പലതും ചിന്തിച്ചു. ആരോ കൈയിൽ പിടിച്ച് നിര്ത്തിയപ്പോ ആണ് ചിന്തയില് നിന്നും ഉണരുന്നത്. ഞെട്ടി കൊണ്ട് പിന്നോട്ട് നോക്കിയപ്പോ വല്ലാത്ത മട്ടില് എന്നെ നോക്കുന്ന ഒരുത്തൻ. എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ നിന്നു. അയാളെ കൈ വിടുവിപ്പിച്ച് തള്ളിയിട്ട് കൊണ്ട് എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ ഓടി. ആരുടെയോ വണ്ടിയുടെ മുന്നിലാണ് ചെന്ന് പെട്ടത് രാവിലെ തൊട്ടേ ഒന്നും കഴിക്കാത്തതിൻ്റെ ക്ഷീണം കാരണം ആരാണെന്ന് വ്യക്തമായില്ല. തലക്ക് വല്ലാത്ത ഭാരം തോന്നി കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും ഒരു തൂവല് കണക്കെ നിലംപതിച്ചിരുന്നു. വണ്ടി ഓടിച്ച് എത്ര ദുരം പിന്നിട്ടെന്ന് അറിയില്ല. പെട്ടന്ന് ആണ് ആരോ വണ്ടിക്ക് മുന്നിലേക്ക് ചാടിയത് ബൈക്ക് സൈഡ് ആക്കി ഞാൻ ഇറങ്ങി നോക്കി. ഒരു പെണ്ണാണെന്ന് മനസ്സിലായി. കമിഴ്ന്നു‌ കിടക്കുന്നത് കൊണ്ട് മുഖം കണ്ടില്ല. 'ആരാണാവോ ഈ നേരത്ത് ഇറങ്ങി നടക്കുന്നത്. ഇവളുമാര്ക്ക് വേറെ പണി ഒന്നുമില്ലേ. ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ചെയ്‌താല് കിടന്ന് അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും. ' ഉള്ളിലുള്ള ദേഷ്യം സ്വയം പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് ഞാൻ അവളെ തട്ടി വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. എത്ര വിളിച്ചിട്ടും ഉണര്ന്നതെ ഇല്ല. ദൂരെ നിന്നും ഏതോ വണ്ടി വരുന്നത് കണ്ട് ഞാൻ കൈ കാട്ടി നിര്ത്തി. അതിൽ നിന്നും പോലീസ് യൂണിഫോമില് ഒരാൾ ഇറങ്ങി വന്നു. "എന്താടാ?? ഈ നേരത്ത് നിനക്ക് എന്താ ഇവിടെ പരിപാടി??" ഗൗരവത്തോടെയുള്ള അയാളുടെ സംസാരം കേട്ട് ഞാൻ നെറ്റി ചുളിച്ചു കൊണ്ട് നോക്കി. "അത് വണ്ടി ഓടിച്ചു വരുമ്പോഴാണ് ഇവളെ കണ്ടേ. ഒരു സഹായത്തിന സാറിന്റെ വണ്ടിക്ക് കൈ കാണിച്ചേ. ഒന്ന് ഹോസ്‌പിറ്റലില് എത്തിക്കാൻ സഹായിക്കണം. " എന്നെ ഒന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കി കൊണ്ട് സമ്മതം മുളി. എൻ്റെ ബൈക്ക് അവിടെ പാർക്ക് ചെയ്‌ത്. അവളെയും കൊണ്ട് ഞങ്ങള് ഹോസ്‌പിറ്റല് ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി. #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ