ഋതുനന്ദനം.... Part 148 തന്റെ പാദങ്ങളിൽ നനവ് പടരുന്ന പ്രതീതിയനുഭവപ്പെട്ടപ്പോൾ ദേവദത്തൻ പതിയെ മിഴികൾ തുറന്നു എഴുന്നേറ്റു. എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ തന്റെ പാദങ്ങൾക്കൊരു ഭാരമനുഭവപ്പെട്ടത് പോലെ തോന്നിയ ദേവദത്തന്റെ മിഴികൾ അങ്ങോട്ട് നീങ്ങി. തന്റെ പാദങ്ങളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് മുഖമമർത്തി കിടക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കണ്ട ദേവദത്തന്റെ മനസ്സ് ആർദ്രമായി. അവളുടെ അഴിഞ്ഞു വീണ വാർമുടിച്ചുരുളുകൾ തന്റെ പാദങ്ങളെ മറച്ചിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു ദേവദത്തൻ... "ലച്ചൂ".... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ചുമലിൽ തട്ടിയൊരു വാത്സല്യത്തോടെ ദേവദത്തൻ വിളിച്ചു.. ശ്രീലക്ഷ്മിയിൽ നിന്നും പ്രതികരണമൊന്നുമുണ്ടായില്ല.... വീണ്ടും ഒന്ന് രണ്ട് തവണ കൂടി വിളിച്ചെങ്കിലും ശ്രീലക്ഷ്മിയിൽ നിന്നും പ്രതികരണമൊന്നും കാണാതെ നിന്ന ദേവദത്തനിൽ പരിഭ്രമമേറി... അയാളൊരു പരിഭ്രാന്തിയോടെ തന്റെ പാദങ്ങളിൽ കിടക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയെ പിടിച്ചു മാറ്റിക്കൊണ്ട് തന്റെ പാദങ്ങൾ പിൻവലിച്ചു അവളെ പിടി വിടാതെ ബെഡിൽ നിന്നുമിറങ്ങി... അതിനിടെ തന്റെ പാദങ്ങളിൽ രക്തപ്പാടുകൾ കണ്ടപ്പോൾ ദേവദത്തൻ പരിഭ്രാന്തനായി. അപ്പോഴേക്കും ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തന്റെ കൈകളിലേക്ക് വീണു കഴിഞ്ഞിരുന്നു... അവളുടെ വായിൽ നിന്ന് രക്‌തമൊലിക്കുന്നത് കണ്ട് ഞെട്ടിത്തരിച്ച ദേവദത്തൻ പരിഭ്രാന്തിയോടെയവളെ കുലുക്കി വിളിച്ചു... "ലച്ചൂ.. ലച്ചൂ"... ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചവനെ പോലെ അലറിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കുലുക്കി വിളിച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മിയിൽ നിന്നുമൊരു ഞരക്കമുയർന്നു... "ലച്ചൂ... എന്തായീ കാണിച്ചത്"...പരിഭ്രാന്തനായ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് ചോദിച്ചു... "ദേവേട്ടാ"... ഒരു ഞരക്കത്തോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി കണ്ണു തുറന്ന് ദേവദത്തനെ നോക്കി.. "ലച്ചൂ"... ദേവദത്തനവളെ പിടിച്ചു കുലുക്കികൊണ്ടലറി... "ദേവേട്ടാ... എനിക്കിനി ജീവിക്കേണ്ട. അതിനുള്ള അർഹത എനിയ്ക്കില്ല. നമ്മുടെ മക്കളെ നന്നായി നോക്കണം... എല്ലാറ്റിനും മാപ്പ്... മാപ്പ് ദേവേട്ടാ".... ഒരു ഞരക്കത്തോടെ മൊഴിഞ്ഞ ശ്രീലക്ഷ്‌മി ദേവദത്തനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് തന്റെ കൈകൾ കൂപ്പി... "ലച്ചൂ... എന്തിനാ മോളെ ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്"...അലറിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് ചോദിച്ചു... അതിനിടയിൽ ദേവദത്തൻ കണ്ടു ഒരു പിടച്ചിലോടെ തന്റെ കൈകളിൽ കിടന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ശിരസ്സൊരു വശത്തേക്ക് ചരിയുന്നത്... "ലച്ചൂ...." തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ പ്രാണൻ അകലുന്നതൊരു ഞെട്ടലോടെ മനസ്സിലാക്കിയ ദേവദത്തൻ അവളെ തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഭ്രാന്തമായി അലറി വിളിച്ചു.... "ലച്ചൂ".... ഒരലർച്ചയോടെ പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റ ദേവദത്തൻ ചുറ്റുമൊന്ന് നോക്കി. താനിത്രയും നേരമൊരു സ്വപ്നത്തിലായിരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കുവാൻ അയാൾക്ക് നിമിഷങ്ങളോളമെടുത്തു.... തന്റെ പാദങ്ങൾക്ക് നേരെ കണ്ണുകളയച്ച ദേവദത്തന്റെ മിഴികളിൽ തന്റെ പാദങ്ങൾക്ക് അടുത്തായി കട്ടിലിനോട് ചാരിക്കൊണ്ട് പുറം തിരിഞ്ഞ് വിദൂരതയിലേക്കെന്നവണ്ണം നിലത്തിരിക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ രൂപമപ്പോഴേക്കും പതിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു... ഒരു വെപ്രാളത്തോടെ ബെഡിൽ നിന്നും ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അടുത്തെത്തിയ ദേവദത്തനവളുടെ ഇരു ചുമലുകളിലും ബലമായി പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.... ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖമാകെ പരതുവാൻ ആരംഭിച്ചു. അയാളുടെ കൈ വിരലുകൾ അവളുടെ ചുണ്ടിലും കവിളിണകളിലും നെറ്റിയിലുമൊക്കെ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ പരതിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന അറിവ് ദേവദത്തന്റെ ആഹ്ലാദത്തെ വാനോളമുയർത്തി.... "ലച്ചൂ"....ആമോദഭരിതനായ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നെറ്റിയിലൊന്ന് ചുംബിച്ചു. തുടർന്നയാളുടെ അധരങ്ങൾ അവളുടെ വദനങ്ങളിലാകെ ഭ്രാന്തമായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയപ്പോഴൊക്കെ ഒരു നിർവികാരതയോടെ നിന്നതേ ഉള്ളൂ... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ഇരു കവിളുകളിലും പിടിച്ചവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോട്ടമയച്ച ദേവദത്തനവളെ പിടിച്ചു തന്റെ നെഞ്ചിലേക്കിട്ട് പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മിയപ്പോൾ കുതറിക്കൊണ്ടിരുന്നു....അല്പനിമിഷങ്ങൾക്കകം ശ്രീലക്ഷ്‌മി ദേവദത്തന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും കുതറി മാറി... ദേവദത്തനൊരു പകപ്പോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കി... "എന്നെയൊന്നു വെറുത്തു കൂടെ...കുറ്റബോധം കൊണ്ടീ ലോകത്ത് നിന്നുമെല്ലാം വിട്ടങ്ങ് പോയാലോ എന്ന് ചിന്തിച്ചതാ. പക്ഷേ അവിടെയും നിങ്ങളെന്റെ പിന്നാലെ വരുമല്ലോ. എന്തിനാണെന്നെ ഇങ്ങനെ സ്നേഹിക്കുന്നത്"...? ദേവദത്തന്റെ ഷേർട്ടിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടയാളെ നോക്കിയൊരു ഭ്രാന്തിയെ പോലെ ശ്രീലക്ഷ്മി ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... ദേവദത്തൻ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ അവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു... ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖഭാവങ്ങൾ ഞൊടിയിടയിൽ മാറുവാനാരംഭിച്ചു... നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ശോകാർദ്രത നിറഞ്ഞ അവളുടെ വദനത്തിൽ നിറഞ്ഞ കരച്ചിലിന്റെ ലാഞ്ഛനയൊരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലായി മാറി.... പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ദേവദത്തന്റെ ഷേർട്ടിൽ നിന്നും പിടി വിട്ട ശ്രീലക്ഷ്മി താഴെക്കൂർന്നു അയാളുടെ കാൽക്കൽ വീണു... "ഒന്നും അന്വേഷിക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ ഒരു ഭാര്യയും നൽകാത്ത ശിക്ഷ ദേവേട്ടന് നൽകി സങ്കടപ്പെടുത്തിയ എനിയ്ക്ക് ദേവേട്ടന്റെ ഭാര്യയായിരിക്കുവാനുള്ള അർഹതയില്ല അത് പോലെ നമ്മുടെ മക്കൾക്ക്‌ അമ്മയായും. ഞാൻ തിരികെ പൊയ്ക്കോളാം എന്നെയതിനു അനുവദിക്കണം. നമ്മുടെ മക്കൾക്കിനിയീ പാപിയായ അമ്മ വേണ്ട അച്ഛൻ മാത്രം മതി"...ദേവദത്തന്റെ കാലിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടൊരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി മൊഴിഞ്ഞു.... ദേവദത്തൻ ഉടനെ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. അവളുടെ ഇരു കവിളുകളിലും പിടിച്ചവളുടെ മിഴികളിലേക്കയാൾ നോട്ടമയച്ചു.... "ലച്ചൂ... നിന്നെ വെറുക്കാൻ നിന്റെ ദേവേട്ടന് കഴിയുമോ മോളെ. മറ്റെന്തും എന്നെക്കൊണ്ട് സാധിച്ചേക്കും പക്ഷെ എന്നുമെന്റെ പ്രാണനും നിശ്വാസവും ആത്മാവുമായ നിന്നെ മറക്കുവാനോ വെറുക്കുവാനോ നിന്റെ ദേവേട്ടന് കഴിയില്ല"... അഴലിന്റെ ആഴിത്തിരമാലകൾ നിറഞ്ഞ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നീലാംബുജ നയനങ്ങളിലേക്ക് നോട്ടമയച്ചു കൊണ്ടൊരു ഗദ്ഗദത്തോടെ ദേവദത്തൻ മൊഴിഞ്ഞു... "ലച്ചൂ.... മക്കളുടെ കാര്യം നീയോർത്തു പക്ഷെ നീയില്ലാത്ത എന്റെയൊരു നിമിഷത്തെ കുറിച്ച് നീയോർത്തോ... പിന്നെ തെറ്റ് എന്റെ ഭാഗത്തുമുണ്ട്. നിന്നോടെല്ലാം പറയുന്നതിന് മുമ്പ് സത്യാവസ്ഥ അറിയുവാൻ ഞാനും ശ്രമിയ്ക്കണമായിരുന്നു... ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിച്ചത് വിധിയാണ്. എല്ലാ തെറ്റുകളും പഴികളും സ്വന്തം പേരിൽ ചാർത്തി നീ സ്വയം ക്രൂശിക്കേണ്ടതില്ല..നടന്ന സംഭവങ്ങളിൽ നമ്മളിരുവരുടെ ഭാഗത്തും തെറ്റുണ്ട്. തെറ്റ് ചെയ്തത് നമ്മളാണ്...ഒരു ഭർത്താവിന്റെ അധികാരത്തിൽ പറയുവാ നിന്നെയിനിയെങ്ങോട്ടും ഞാൻ പറഞ്ഞ് വിടില്ല"... ഇടറുന്ന സ്വരത്തോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മിഴികളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ മൊഴിഞ്ഞു.... "ലച്ചൂ... എത്ര ജന്മമെടുത്താലും നിന്നെ സ്നേഹിക്കുവാൻ മാത്രമേ എനിയ്ക്ക് കഴിയൂ... കഴിഞ്ഞതൊക്കെ നമുക്ക് മറക്കാമെടോ".... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മിഴികൾ തുടച്ചു കൊണ്ടൊരു ഗദ്ഗദത്തോടെ ദേവദത്തൻ മൊഴിഞ്ഞു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് പിന്നെ പിടിച്ചു നിൽക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.... "ദേവേട്ടാ"... ഒരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലോടെ അവൾ ദേവദത്തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു.... ദേവദത്തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖമമർത്തിക്കൊണ്ട് അശ്രുസമുദ്രമൊഴുക്കി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് നിന്നു ശ്രീലക്ഷ്മി... തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ നേത്രാംബു സാഗരങ്ങളെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഏറ്റു വാങ്ങിയ ദേവദത്തൻ അവളുടെ ശിരസ്സിലും ചുമലിലും മുടിയിഴകൾക്കുള്ളിലുമൊക്കെ തന്റെ വിരലുകളോടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇനിയൊരിക്കലും എങ്ങോട്ടും വിടില്ല എന്ന പോലെ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഒന്ന് കൂടി ചേർത്ത് പിടിച്ചപ്പോൾ തന്നെയൊരിക്കലും വിടരുതെന്ന അർത്ഥത്തിൽ അവളയാളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഒന്ന് കൂടി മുഖമമർത്തി കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു... നിമിഷങ്ങളോളമാ മുറിയിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ഏങ്ങൽ മാത്രം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... "ലച്ചൂ"... അല്പസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ പതിയെ വിളിച്ചു... ദേവദത്തന്റെ വിളി കേട്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ ശിരസ്സുയർത്തി അയാളെയൊന്ന് നോക്കി.. "ലച്ചൂ... ഇനിയെപ്പോഴെങ്കിലും നിനക്കെന്നെ വിട്ട് പോകണമെന്ന് തോന്നിയാൽ മക്കൾ പറഞ്ഞത് പോലെ എനിക്കെന്തെങ്കിലും വിഷം തന്നെന്നെ തീർത്തേക്കണം. നീ തരുന്നത് അതാണെന്നറിഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ".... ദേവദത്തൻ പൂർത്തിയാക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ശ്രീലക്ഷ്മി പറയേണ്ട എന്ന അർത്ഥത്തിൽ മിഴിനീരോടെ തലയാട്ടിക്കൊണ്ടയാളുടെ വായ് പൊത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു... പൊടുന്നനെ ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തന്റെ മുടിയിഴകളിൽ പിടിച്ചയാളുടെ മുഖം പിടിച്ചു താഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് ആർത്തിയോടെ ചുംബിക്കുവാനാരംഭിച്ചു. അയാളുടെ മുഖത്തങ്ങോളമിങ്ങോളം അവളുടെ പവിഴാധരങ്ങൾ അലഞ്ഞു നടന്നു. നീണ്ട ചുംബനവർഷങ്ങൾക്കൊടുവിൽ അവളുടെയധരങ്ങൾ അയാളുടെ അധരങ്ങളെ വിഴുങ്ങി അധരപാനമാരംഭിച്ചു. അത്രയും വർഷങ്ങൾ പകരുവാൻ കഴിയാത്തത് മുഴുവനാ നീണ്ട അധരപാനത്തിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നപ്പോൾ അവളുടെ വിരലുകൾ ദേവദത്തന്റെ ചെവിയ്ക്ക് പിന്നിലും മുടിയിഴകളിലും ഭ്രാന്തമായി പിടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. തുടർന്നയാളുടെ അധരങ്ങളും ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അധരങ്ങളിൽ കവിതകൾ രചിക്കുവാനാരംഭിച്ചു. മത്സരിച്ചെന്ന വണ്ണമിരുവരും അധരങ്ങളിൽ കവിതകൾ രചിക്കവേ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അറിയാതെ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ശരീരം വായുവിൽ ഉയർന്നു. ദീർഘനേരത്തെ അധരപാനത്തിനിടെ ചുണ്ടുകളിൽ നിണത്തിന്റെ ഇരുമ്പ് ചുവയിരുവർക്കും അനുഭവപ്പെട്ടെങ്കിലും അവരവരുടെ പ്രവൃത്തി നിർബാധം തുടർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു... ഇരുവരുടെയും പുനർസമാഗമത്തെ ആനന്ദാശ്രുക്കളൊഴുക്കിക്കൊണ്ട് രണ്ട് മിഴികൾ മുറിയ്ക്ക് പുറത്ത് സാക്ഷ്യം വഹിയ്ക്കുന്നത് ഇരുവരുമറിഞ്ഞില്ല... ================================== വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ നെഞ്ചിൽ ചായ്ച്ചു കിടത്തുമ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ കൈകൾ അവളുടെ തലയിലും ചുമലിലും തഴുകി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു... തന്നോടുള്ള അടങ്ങാത്ത സ്നേഹം കൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഈ മനുഷ്യനിത്രയും കാലം പിടിച്ചു നിന്നത്. ഇത്രയൊക്കെ ചെയ്തിട്ട് പോലുമീ മനുഷ്യന് തന്നോടൊരു തരിമ്പും വെറുപ്പില്ല. ഇത്രയും കാലത്തിനിടയിലീ മനുഷ്യന് വല്ലതും സംഭവിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ ആ പാപം ഏത് ഗംഗയിൽ കുളിച്ചാലും തീരുമായിരുന്നോ. അകന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ പോലുമെന്നും ഈ മനുഷ്യന്റെ ആയുസ്സിനും ആരോഗ്യത്തിനും വേണ്ടി മാത്രമാണ് താനെന്നും പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നത്. ഇപ്പോഴീ മനുഷ്യൻ നിരപരാധി ആയിരുന്നെന്ന് അറിയുമ്പോൾ ഉള്ളിലെ നീറ്റൽ അടക്കുവാൻ സാധിക്കുന്നില്ല.... വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ദേവദത്തന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖമമർത്തി കണ്ണീർ പൊഴിച്ചു കൊണ്ട് കിടക്കുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... ദേവദത്തന്റെ ആശ്വാസ വാക്കുകൾ അവളുടെ കുറ്റബോധത്തെയും അതേ തുടർന്നുള്ള കണ്ണുനീർ പ്രവാഹത്തെയും തടയുവാൻ പ്രാപ്തമായിരുന്നില്ല.... "ലച്ചൂ... ഇത്രയും വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരിക്കൽ പോലും നിനക്കെന്നെ കാണണമെന്ന് തോന്നിയിരുന്നില്ലേ"...? തന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖമമർത്തി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് കിടക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയെ തഴുകിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തനവളോട് തിരക്കി.... "ദേവേട്ടാ... ആദ്യമൊക്കെ ദേവേട്ടനോടുള്ള ദേഷ്യത്തിൽ ആരെയും ആശ്രയിക്കാതെ സ്വന്തം നിലയിൽ നിൽക്കുവാൻ വേണ്ടിയുള്ള ഓട്ടത്തിൽ ആയിരുന്നു. അപ്പോഴൊക്കെ പലപ്പോഴും ദേവേട്ടന്റെ അടുത്തെത്താനും ഈ നെഞ്ചിൽ ചായാനും മനസ് കൊതിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ അപ്പോഴൊക്കെ ദേവേട്ടനെന്നെ ചതിച്ചു എന്ന ചിന്തയെന്നെ പിന്നോട്ടടുപ്പിച്ചു. പിന്നെയൊന്ന് നിവർന്നു നിൽക്കുവാൻ സമയമേറെ എടുത്തു. അപ്പോഴേക്കും മക്കൾ വളർന്നപ്പോൾ അവരെന്നെ എന്നുന്നേക്കുമായി വെറുക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിപ്പോയി"...ദേവദത്തന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തിയൊരു ഏങ്ങലടിയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി മറുപടി നൽകി.... "പിന്നെ ഒന്ന് നിവർന്നു നിന്നപ്പോഴേക്കും മക്കളിരുവരും വളർന്നു. അപ്പോൾ ദേവേട്ടന്റെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ പറ്റില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ ദേവേട്ടനെ എന്നുന്നേക്കുമായി വെറുക്കാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നു പക്ഷേ എനിക്കതിന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ദേവേട്ടൻ ചിത്ര രചന നിർത്തിയെന്ന് അനുമോള് പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ച് പൊടിയുകയായിരുന്നു. ഞാനിതൊക്കെ ചെയ്യുമ്പോഴും ദേവേട്ടൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ നിരപരാധിയായിരുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ നീറുവാണ് എന്റെ മനസ്സ്"....ഒരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനോട് പറഞ്ഞ് നിർത്തി... ദേവദത്തനവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... തുടർന്ന് ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മി പിരിഞ്ഞു പോയതിനു ശേഷമുള്ള തന്റെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ചു വിവരിക്കുമ്പോൾ സങ്കടം താങ്ങുവാൻ കഴിയാതെ ശ്രീലക്ഷ്മി അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും തലയുയർത്തി കരഞ്ഞു കൊണ്ടയാളുടെ മുഖത്താകമാനം ചുംബനങ്ങളർപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... "ലച്ചൂ... കരയാനുള്ളതൊക്കെ ഈ രാത്രി കരഞ്ഞു തീർത്തോണം. നാളെ തൊട്ടീ കണ്ണുകളിൽ സങ്കടം കാണുവാൻ പാടില്ല...കേട്ടോടീ വാനരറാണി"...ദേവദത്തനൊരു ശാസന കലർന്ന സ്വരത്തിൽ ശ്രീലക്ഷ്‌മിയോട് മൊഴിഞ്ഞു... പണ്ടൊക്കെ ആ വിളി കേട്ടാൽ ദേവദത്തന്റെ മേൽ കുസൃതികൾ കാട്ടിയിരുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മി വളരെ കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷമാ വിളി കേട്ടപ്പോൾ മിഴി നീരോഴുക്കിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തനെ ചുംബിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... കുറ്റബോധം ഹിമശൃംഗമേറുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അധരങ്ങൾ ദേവദത്തന്റെ മുഖത്ത് ചുംബന വർഷങ്ങളായും അധരപാനമായും മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു... പരസ്പരം സങ്കടം പങ്കു വച്ചും ആശ്വസിപ്പിച്ചും ചുംബനപ്പൂക്കൾ വർഷിച്ചും നിദ്രാവിഹീനമായി മാറി അവരുടേയാ രാവ്..... തുടരും #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ