☠️THE HAUNTED HOUSE ☠️ Part 03 വൈകുന്നേരം നാലുമണിയോടെ തുടങ്ങിയ ചിന്തകൾ സ്റ്റെല്ലയെ ആകെ അസ്വസ്ഥയാക്കിയിരുന്നു. ഡെവിസിന്റെ അവസ്ഥയും കനിയുടെ സാന്നിധ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള റയാന്റെ വാക്കുകളും അവളുടെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി. സന്ധ്യയായിട്ടും ആ വരാന്തയിൽ നിന്ന് അവൾക്ക് എഴുന്നേൽക്കാൻ തോന്നിയില്ല. ​റയാൻ അകത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ, കനി ഇപ്പോഴും മഞ്ചാടിക്കല്ലുകൾക്കിടയിൽ തനിയെ കളിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു. ഒരു നിമിഷം അവൾക്ക് തണുത്തുറയുന്ന ഒരു പേടി തോന്നി. കനി ഒറ്റയ്ക്കാണോ കളിക്കുന്നത്? റയാൻ പറയുന്നത് പോലെ ഇവർ രണ്ടാളും ഉണ്ടായിരുന്നോ? അതോ വെറും തോന്നലായിരുന്നോ? ​"കനി..." സ്റ്റെല്ല പതിയെ അവളെ വിളിച്ചു. ​കുട്ടി തലയുയർത്തി സ്റ്റെല്ലയെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പതിവില്ലാത്ത ഒരുതരം തിളക്കം സ്റ്റെല്ല കണ്ടു. ഒരു നിമിഷം ആ കുഞ്ഞു മുഖം അവൾക്ക് അപരിചിതമായി തോന്നി. ​"മോളെ, ഇരുട്ടാവാൻ തുടങ്ങി. അകത്ത് പോയി കളിച്ചോളൂ." ​കനി ഒന്നും മിണ്ടാതെ പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ പാവയെയും എടുത്ത് സ്റ്റെല്ലയുടെ അടുത്തുകൂടി അകത്തേക്ക് നടന്നു. അവൾ നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ കാലിൽ നിന്ന് കൊലുസ്സുകളുടെ നേർത്ത ശബ്ദം സ്റ്റെല്ല കേട്ടു. ആ ശബ്ദം അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളത്തെ കൂട്ടുന്നത് പോലെ സ്റ്റെല്ലക്ക് തോന്നി. ​രാത്രി ഏറെ വൈകിയിട്ടും സ്റ്റെല്ലക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഡെവിസ് മരുന്ന് കഴിച്ചു നല്ല ഉറക്കമാണ്. റയാൻ അവന്റെ മുറിയിലും ഉറങ്ങിയിരിക്കണം. കിച്ചണിൽ നിന്ന് താമരയും കനിയും ഇതുവരെ ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവില്ല. മൊബൈലിൽ സമയം നോക്കിയപ്പോൾ രാത്രി 12 മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു കപ്പ് കാപ്പി കുടിക്കാമെന്ന് കരുതി സ്റ്റെല്ല പതിയെ കിച്ചണിലേക്ക് നടന്നു. ​മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ വീടിന്റെ ഹാളിൽ വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പ് സ്റ്റെല്ലക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. ജനലുകളൊക്കെ അടച്ചിട്ടിട്ടും എവിടെ നിന്നോ വരുന്ന ഈ തണുപ്പ് അവളെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. കിച്ചണിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ കാലിൽ തണുത്ത വെള്ളം വീണ പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. #📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #💌 പ്രണയം അവിടെയെങ്ങും ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഭയം ഒരു മഞ്ഞുകട്ടപോലെ ഉറഞ്ഞു കൂടി. ​കിച്ചണിൽ വിളക്ക് തെളിയിച്ചപ്പോൾ, അവിടെ ആരും ഇല്ലാതിരുന്നത് അവൾക്ക് ആശ്വാസം നൽകി. അടുക്കളയുടെ സ്ലാബിൽ, താമര അടച്ചുവെച്ച ചട്ടികൾ അതുപോലെ തന്നെയുണ്ട്. സ്റ്റെല്ല കാപ്പി തിളപ്പിക്കാൻ വെള്ളം വെച്ച് ചുറ്റും നോക്കി. ഒരു നിമിഷം അവളുടെ നോട്ടം ജനലിനപ്പുറമുള്ള ഗാർഡനിലേക്ക് പാളി വീണു. ​പുറത്ത് കറുത്തിരുണ്ട രാത്രിയായിരുന്നു. മരങ്ങളുടെ നിഴലുകൾ കാറ്റിൽ ഉലയുന്നതവൾ കണ്ടു. പെട്ടെന്ന് ഒരു ഞെട്ടലോടെ അവൾ കണ്ണുകൾ വിടർത്തി നോക്കി. ഗാർഡനിലെ, റയാനും കനിയും കളിച്ചിരുന്ന മഞ്ചാടിക്കല്ലുകൾ, ആരോ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം ഒരു വൃത്തത്തിൽ അടുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. കാറ്റിൽ ആടിയുലയുന്ന മരങ്ങളല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അവിടെ ചലിച്ചിരുന്നില്ല. അവളുടെ നെഞ്ചിൽ ഭയം ഒരു തണുത്ത കൈവിരൽ പോലെ തഴുകി നീങ്ങി. ആ കിച്ചണിലെ നിശബ്ദതയിൽ സ്റ്റെല്ലയുടെ ശ്വാസം പോലും നിലച്ചുപോയതുപോലെ തോന്നി. ഗാർഡനിലെ ആ മഞ്ചാടി വൃത്തം കണ്ടതും അവളുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. തിളച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വെള്ളത്തിന്റെ ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ വലിയൊരു അലർച്ചപോലെ അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. ​പെട്ടെന്ന്, അവൾ ആ ഗ്ലാസ് ജനലിലൂടെ കണ്ടു... ഗാർഡനിലെ ആ വലിയ വാകമരത്തിന് താഴെ, മഞ്ചാടി വൃത്തത്തിന് നടുവിലായി ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു. സ്റ്റെല്ല കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി ഒന്നുകൂടി നോക്കി. ​അത് കനിയായിരുന്നു! ​കൈയ്യിൽ ആ പാവയെയും പിടിച്ച് അവൾ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. ആ നിൽപ്പിന് ഒരു വല്ലാത്ത അസ്വാഭാവികത ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്റ്റെല്ല മെല്ലെ കിച്ചണിലെ പിൻവാതിൽ തുറന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ആഞ്ഞു വീശി. ​"കനി..." അവൾ പതിയെ വിളിച്ചു. ​മറുപടിയില്ല. കനി അവിടെത്തന്നെ അനങ്ങാതെ നിൽക്കുന്നു. സ്റ്റെല്ല ധൈര്യം സംഭരിച്ച് സ്റ്റെപ്പിന് താഴേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചതും, അവളുടെ കാലിൽ എന്തോ തടഞ്ഞു. ടോർച്ച് വെട്ടം അടിച്ചു നോക്കിയ സ്റ്റെല്ല ഞെട്ടിപ്പോയി. ​താൻ പുറത്തിറങ്ങാൻ വെച്ച ചെരിപ്പിന് മുകളിൽ ഒരു തുള്ളി രക്തം! ​അവൾ തലയുയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ ഗാർഡനിൽ ആ മഞ്ചാടി വൃത്തം അവിടെയുണ്ട്, പക്ഷേ കനി അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു! ഒരു സെക്കൻഡ് നേരത്തേക്ക് കണ്ണിമ ചിമ്മിയപ്പോൾ അവൾ അവിടെ നിന്നും മാഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. ​ഹൃദയമിടിപ്പ് ചെവിയിൽ മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദത്തോടെ അവൾ തിരികെ അകത്തേക്ക് ഓടി. ഡെവിസിന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറുമ്പോൾ അവൻ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു കിതയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഭയം കൊണ്ട് വിടർന്നിരുന്നു. ​"ഡേവി... എന്തുപറ്റി?" അവൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ​ഡെവിസ് ഒന്നും മിണ്ടാതെ തന്റെ ഇടതുകൈ ഉയർത്തിക്കാട്ടി. അവന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ ആരോ ആഞ്ഞു മാന്തിയതുപോലെ മൂന്ന് വരകൾ! അതിൽ നിന്ന് പച്ചയായ മാംസം പുറത്തു കാണാം. ചോര കിനിഞ്ഞിറങ്ങുന്നുണ്ട്. ​"അവൾ... അവൾ ഇവിടെ വന്നു സ്റ്റെല്ല. ജനലിലൂടെ അവൾ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ... ഞാൻ എണീക്കാൻ നോക്കിയപ്പോൾ..." അവൻ വിതുമ്പിപ്പോയി. ​"ആര്? കനിയോ?" സ്റ്റെല്ല പരിഭ്രമിച്ചു. ​"അല്ല... അത് കനിയല്ല. കനിയുടെ ഉടുപ്പിട്ട മറ്റൊരാൾ. അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് വെളുത്ത നിറമായിരുന്നു..." ​അപ്പോഴാണ് അവരുടെ മുറിയുടെ വാതിലിൽ ഒരു മുട്ടുകേട്ടത്. ​ഠക്... ഠക്... ഠക്... ​"അക്കാ... സാർക്ക് കാപ്പി കൊടുക്കവാ...?" ​പുറത്ത് താമരയുടെ ശബ്ദം. പക്ഷേ ആ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ ആ വിനയമില്ലായിരുന്നു. അതിൽ ഒരു തരം ക്രൂരമായ പരിഹാസം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പോലെ സ്റ്റെല്ലയ്ക്ക് തോന്നി. സ്റ്റെല്ലയും ഡെവിസും പരസ്പരം നോക്കി. വാതിൽ തുറക്കണോ വേണ്ടയോ എന്നറിയാതെ അവർ തറഞ്ഞുനിന്നു. ​ജനൽ ചില്ലിൽ അപ്പോഴും ഒരു ചെറിയ കൊലുസ്സിന്റെ കിലുക്കം തട്ടിവിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തുടരും.....