*_[ ചെറു കഥ ]_* പേരറിയാത്ത ഏതോ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു വൃദ്ധനും, ഭാര്യയും ഉണ്ടായിരുന്നു. കൊടിയ ദാരിദ്ര്യത്തിലും, വിഷമത്തിലുമാണ് ജീവിതമെങ്കിലും ആ വീട്ടിൽ സന്തോഷത്തിനും, സമാധാനത്തിനും ഒരു കുറവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കൊടുംമഞ്ഞിലും, വരൾച്ചയിലും അവർ ഉള്ളത് കൊണ്ട് നന്നായിത്തന്നെ ജീവിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ ഒരു മഞ്ഞുകാലം അവരുടെ ജീവിതത്തെ പാടെ മാറ്റിക്കളഞ്ഞു. കരുതിയതിലും നേരത്തെ വീശിയ മഞ്ഞുകാറ്റിൽ, കഷ്ടപ്പെട്ട് വളർത്തിയെടുത്ത വിളകളെല്ലാം നശിച്ചു പോയി. പെട്ടെന്നുണ്ടായ ക്ഷാമവും, അപ്രതീക്ഷിതമായി എത്തിയ രോഗവും തളർത്തിയ വൃദ്ധന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് അധികനാൾ പിടിച്ചുനിൽക്കാനായില്ല. ഒരു രാത്രിയിൽ അവർ അയാളെ തനിച്ചാക്കി വിടപറഞ്ഞു. പിറ്റേന്ന് അവരെ മറവ് ചെയ്യാൻ, വൃദ്ധൻ അയൽക്കാരുടെയും, സുഹൃത്തുക്കളുടെയും അടുത്ത് പോയി സഹായം ചോദിച്ചു. ആരും തയ്യാറായി വന്നില്ല. ഒടുക്കം അവസാന ശ്രമമെന്നോണം നാട്ടിലെ പുരോഹിതന്റെ അടുക്കലേക്ക് ആ പാവം ചെന്നു. "ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിപുരുഷനായ അങ്ങ് എന്നെ സഹായിക്കണം. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യ മരണപ്പെട്ടു, അവളെ നന്നായി മറവ് ചെയ്യാൻ അങ്ങ് എന്തെങ്കിലും വഴിയുണ്ടാക്കണം." വൃദ്ധന്റെ കഷ്ടകാലത്തിന് ആ നാട്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ അത്യാഗ്രഹിയും, കഠിനഹൃദയനുമായിരുന്നു ആ പുരോഹിതൻ. എല്ലാം കേട്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ ചോദിച്ചു. "ശരി, ഞാൻ സഹായിക്കാം. പക്ഷെ താങ്കളുടെ കയ്യിൽ എത്ര പണമുണ്ട്?" "പണമോ?" വൃദ്ധന്റെ മുഖത്ത് ആശ്ചര്യം. "ഈ ക്ഷാമകാലത്ത് ആരുടെ കയ്യിലാണ് പണമുണ്ടാവുക. എന്റെ വീട്ടിൽ പണം പോയിട്ട് പണയം വയ്ക്കാൻ പോലും ഒന്നുമില്ല. അങ്ങ് ദയവായി എന്നെ കൈവിടരുത്..." ഉടനെ പുരോഹിതൻ വൃദ്ധന് പുറത്തേക്കുള്ള വാതിൽ തുറന്ന് കൊടുത്തു. "പണമില്ലെങ്കിൽ എന്റെ സഹായവും ലഭിക്കില്ല. നിങ്ങൾക്ക് പോകാം..." വേറെ വഴിയൊന്നും കാണാഞ്ഞിട്ട് ആ പാവം ഒറ്റയ്ക്ക് ഭാര്യയെ അടക്കം ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ച് മടങ്ങി. വീട്ടിലേക്ക് ചെന്ന് ഒരു കോടാലിയും, മൺവെട്ടിയുമെടുത്ത് നേരെ സിമിത്തേരിയിൽ പോയി കുഴി വെട്ടാൻ തുടങ്ങി. കോടാലി കൊണ്ട് ആദ്യം മഞ്ഞുകട്ടകൾ തകർത്ത്, മൺവെട്ടി കൊണ്ട് തണുത്തുറഞ്ഞ മണ്ണിൽ കുഴിക്കുന്നത് ഏറെ ശ്രമകരമായ ജോലിയായിരുന്നു. ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടാണ് അയാൾ അല്പമെങ്കിലും കുഴിച്ചത്. പെട്ടെന്ന് മൺവെട്ടി എന്തോ ലോഹത്തിൽ കൊണ്ടത് പോലെ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. കൈകൾ കൊണ്ട് മണ്ണ് മാറ്റി നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു ചെമ്പ് കുടം. തുറന്നപ്പോൾ അകത്ത് നിറയെ സ്വർണ്ണനാണയങ്ങൾ. വൃദ്ധന് സന്തോഷമായി. ഇനി ഭാര്യയെ നന്നായിത്തന്നെ അടക്കാമല്ലോ. വേഗം വീട്ടിലേക്ക് ചെന്ന്, മരുമകളെ വിളിച്ച് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാനുള്ള പണം ഏൽപ്പിച്ചു. ധാരാളം ഇറച്ചിയും, വീഞ്ഞും വാങ്ങാൻ പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിട്ടാണ് അയാൾ ബാക്കി കാര്യങ്ങൾക്കായി പോയത്. പണത്തിന്റെ ബലത്തിൽ ബാക്കി എല്ലാ കാര്യങ്ങളും കൃത്യമായി നടന്നു. കുഴി വെട്ടാനും, ഒരുക്കാനും ആളെ കിട്ടി. നല്ലൊരു പെട്ടിയും, അലങ്കാരവസ്തുക്കളും തയ്യാറായി. വീടിന് മുന്നിൽ പന്തലും, വിരുന്നിന് വലിയ മേശയും ഒരുങ്ങി. വൃദ്ധയുടെ മൃതദേഹം നന്നായി വൃത്തിയാക്കി, മുന്തിയ വസ്ത്രങ്ങളും ധരിപ്പിച്ച് കിടത്തി. ഇനി വേണ്ടത് പ്രാർത്ഥനയ്ക്കുള്ള ആളെയാണ്. ദൂരെ നിന്ന് വൃദ്ധൻ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾത്തന്നെ പുരോഹിതൻ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു. "എന്നെ ശല്യപ്പെടുത്താതെ കടന്ന് പോകൂ. പണമില്ലാതെ ഇങ്ങോട്ട് വരരുതെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്!!!" പതുക്കെ അങ്ങോട്ട് നടന്നെത്തിയ വൃദ്ധൻ പുഞ്ചിരിച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "പണമുണ്ട്, അങ്ങ് വാതിൽ തുറക്കൂ..." മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ പുരോഹിതൻ വാതിൽ തുറന്നതും, വൃദ്ധൻ അകത്തേക്ക് കയറി ഒരു സ്വർണ്ണനാണയം ആ കയ്യിലേക്ക് വച്ച് കൊടുത്തു. "ഇത് അങ്ങയ്ക്കുള്ള പണമാണ്. ഇനി ദയവായി എന്റെ ഭാര്യയുടെ കർമ്മങ്ങൾ അങ്ങ് നടത്തിത്തരണം...." അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് വൃദ്ധൻ മടങ്ങി. പുരോഹിതന് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. ഒരു സ്വർണ്ണനാണയം, അതും ഒരു പാവപ്പെട്ട വൃദ്ധയുടെ മരണാനന്തരചടങ്ങുകൾ നടത്തുന്നതിന്. ആലോചനകൾ കൂടിയപ്പോൾ വിറളി പിടിച്ചത് പോലെ അയാൾ അങ്ങോട്ടും, ഇങ്ങോട്ടും നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇത് കണ്ടപ്പോൾ ഭാര്യ ഓടി വന്ന് ചോദിച്ചു. "അങ്ങയ്ക്ക് എന്ത് പറ്റി? എന്താ പ്രശ്നം?" "നീ ഇത് കണ്ടോ?" പുരോഹിതൻ ആ നാണയം പൊക്കി കാണിച്ചു. "ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ ഒരുപാട് വലിയ ആളുകളെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്, ഇടപഴകിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അവരിൽ നിന്ന് പോലും കിട്ടാത്ത ഈ നാണയം ഇന്ന് എന്റെ കയ്യിലേക്ക് വന്നത് ഒരു മുഷീക്കിൽ (സാധാരണ കർഷകൻ) നിന്നാണ്. അതും പട്ടിണി കിടന്ന് മരിച്ച ഭാര്യയെ അടക്കാൻ സഹായം ചോദിച്ച് വന്നയാളിൽ നിന്ന്. അയാൾക്ക് ഇത് എവിടെന്നായിരിക്കും കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാവുക?" "അങ്ങ് അയാളോട് തന്നെ ചോദിക്കൂ. അങ്ങ് ഇവിടത്തെ പുരോഹിതനല്ലേ, ചോദിച്ചാൽ അയാൾക്ക് പറയാതിരിക്കാനാവില്ലല്ലോ..." "ശരിയാണ്..." പുരോഹിതൻ വേഗം ഔദ്യോഗിക വേഷം എടുത്തണിഞ്ഞ് വൃദ്ധന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ചടങ്ങുകൾ എല്ലാം തീർത്ത ശേഷമായിരുന്നു വിരുന്ന്. വിരുന്നിന് മുന്നിൽ നിരന്ന മട്ടനും, മുന്തിയ വീഞ്ഞും കണ്ടിട്ട് അയാൾക്ക് കൊതി അടക്കാനായില്ല. മൂന്ന് പേർക്കുള്ള ഭക്ഷണം കഴിച്ച് വയറ് നിറഞ്ഞിട്ടും, കൊതി മാറാതെ മറ്റുള്ളവരുടെ പാത്രത്തിലേക്കും നോക്കിക്കൊണ്ട് അയാൾ അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു. തിരക്കുകൾ ഒഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ പതുക്കെ വൃദ്ധനെ മാറ്റിനിർത്തി ചോദിച്ചു. "അങ്ങ് ആദ്യം എന്നെ കാണാൻ വന്നപ്പോൾ ഇവിടെ പണമോ, വിലപിടിപ്പുള്ള സാധനങ്ങളോ ഇല്ലെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്. പിന്നെ എവിടെന്നാണ് എനിക്ക് തന്ന പണവും, ഈ വിരുന്നിനുള്ള വകയും എല്ലാം ഉണ്ടായത്..." വൃദ്ധൻ ഒന്നും പറയാതെ ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ നോക്കി. പക്ഷെ പുരോഹിതൻ വിട്ടില്ല. "സത്യം പറയൂ... പുരോഹിതനോട് പറയുന്നത് ദൈവത്തോട് പറയുന്നത് പോലെയാണ്. നിങ്ങൾ മോഷ്ടിക്കുകയോ, പിടിച്ച് പറിക്കുകയോ ചെയ്തോ? എങ്കിൽ ബാക്കി പണം എവിടെയെന്ന് പറയൂ.. നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ എല്ലാം ഞാൻ പൊറുത്ത് തരാം.." ഒടുവിൽ വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ മോഷ്ടിക്കാനോ, പിടിച്ച് പറിക്കാനോ പോയിട്ടില്ല. ഞാൻ ഒരു അടിയുറച്ച വിശ്വാസിയാണ്. മറ്റൊരാളുടെ പണം ഒരിക്കലും മോഹിക്കില്ല. ഈ പണം എനിക്ക് കിട്ടിയ നിധിയിൽ നിന്ന് ഉള്ളതാണ്. ഭാര്യയ്ക്ക് വേണ്ടി ഒരു കുഴിയെടുക്കുമ്പോൾ കിട്ടിയ നിധിയിൽ നിന്ന്..." കഥ അങ്ങിനെയായ സ്ഥിതിക്ക് പുരോഹിതന് ഒന്നും പറയാൻ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉള്ളിൽ തിങ്ങി നിറഞ്ഞ വിഷമത്തോടെയും, അസൂയയോടെയും അയാൾ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. പക്ഷെ മനസ്സ് നിറയെ ആ നിധിയായിരുന്നു. കിടന്നിട്ട് ഉറക്കവും വന്നില്ല, ഇരുന്നിട്ട് സമാധാനവും വരുന്നില്ല. അവസാനം ഇത് കണ്ട് സഹികെട്ട ഭാര്യ ചോദിച്ചു. "അങ്ങയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് അത് പിടിച്ച് വാങ്ങായിരുന്നില്ലേ.... ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ ഇരുന്ന് വിഷമിക്കേണ്ടി വരുമായിരുന്നോ?" നിരാശനായി അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുന്നതിനിടെ പുരോഹിതൻ പറഞ്ഞു. "മറ്റെന്തെങ്കിലും കാരണം ആയിരുന്നെങ്കിൽ അതെനിക്ക് പിടിച്ച് വാങ്ങാമായിരുന്നു. ഇത് പക്ഷെ നിധി എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹമല്ലേ, അതും അത്യാവശ്യ സമയത്ത് ലഭിച്ച നിധി. അത് എങ്ങിനെയാണ് വെട്ടിത്തുറന്ന് ചോദിക്കുക..." "അതിപ്പോ ദൈവം കൊടുത്താലും, ചെകുത്താൻ കൊടുത്താലും അങ്ങ് ഈ നാട്ടിലെ പുരോഹിതനായിരിക്കുന്നിടത്തോളം ചില അവകാശങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമല്ലോ...." പെട്ടെന്ന് പുരോഹിതന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. ഉള്ളിൽ കൊള്ളിയാൻ മിന്നിയത് പോലെ ഒരു പദ്ധതി മിന്നിത്തെളിഞ്ഞു. അയാൾ വേഗം അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്ന്, ഒരു വലിയ കത്തിയുമെടുത്ത് നേരെ തൊഴുത്തിലേക്ക് പോയി. പുരോഹിതന് സ്വന്തമായി ഒരു കൂറ്റൻ മുട്ടനാടുണ്ടായിരുന്നു. സൂത്രത്തിൽ അതിനെ പിടിച്ച് കിടത്തി കൊന്നിട്ട്, അതിന്റെ തൊലി മുഴുവനും ഉരിഞ്ഞെടുത്ത് ദേഹത്ത് ധരിച്ചു. എന്നിട്ട് ഭാര്യയെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു. "നീ വേഗം ഈ തോലിന്റെ മുറിഞ്ഞ ഭാഗങ്ങൾ തയ്ച്ചു വച്ചേ..." ഭാര്യം സൂചിയും, നൂലുമായി വന്ന് തോലിലെ മുറിഞ്ഞ ഭാഗങ്ങൾ മുഴുവനും തുന്നിച്ചേർത്തു. ഇപ്പോൾ പുരോഹിതനെ കണ്ടാൽ ശരിക്കും ഒരു മുട്ടനാടിനെപ്പോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ നീണ്ട കൊമ്പുകളും, ചെവികളും, താടിയും വരെ നിർത്തിക്കൊണ്ടാണ് തോല് മുറിച്ചെടുത്ത്. ആടിന്റെ രൂപം പൂണ്ട പുരോഹിതൻ വേഗം വൃദ്ധന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ഈ സമയം വൃദ്ധൻ അകത്ത് പ്രാർത്ഥനയിലായിരുന്നു. പുരോഹിതൻ ആ വീടിന്റെ ചുറ്റും നടന്ന് ജനാലകളിൽ മുട്ടാനും, മുൻവാതിലിൽ കുളമ്പുകൾ കൊണ്ട് ഇടിക്കാനും തുടങ്ങി. ഭയന്ന് വിറച്ച വൃദ്ധൻ വാതിലിനരികിൽ മറഞ്ഞ് നിന്ന്, പുറത്തേക്ക് വിളിച്ച് ചോദിച്ചു. "ആരാണ് ഈ പാതിരാത്രിയിൽ.... എന്താണ് വേണ്ടത്?" ഉടനെ പുരോഹിതൻ അലറി. "ഇത് സാത്താനാണ്........" വൃദ്ധന്റെ കാൽവിരലുകൾ മുതൽ തല വരെ ഭയം ഇരച്ചുകയറി. "ദൂരെപ്പോകൂ... ഇത് പ്രാർത്ഥനകൾ ചൊല്ലുന്ന, വിശ്വാസികൾ മാത്രം ജീവിക്കുന്ന ഇടമാണ്. നിനക്ക് ഇവിടെ ഒരു സ്ഥാനവും ഇല്ല..." "പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതും, പ്രാർത്ഥിക്കാതിരിക്കുന്നതും നിങ്ങളുടെ കാര്യം. ഞാൻ വന്നത് എന്റെ മുതൽ തിരികെ കൊണ്ട് പോകാനാണ്. നിങ്ങളുടെ വിഷമം കണ്ടിട്ടാണ് ആ നിധി ഞാൻ കാട്ടിത്തന്നത്. ആവശ്യം കഴിഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക് അത് തിരികെ തരണം. ഇല്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ അനുഭവിക്കാൻ പോകുന്നത് എന്തായിരിക്കും എന്ന് ഊഹിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല!!!" പാവം വൃദ്ധൻ പുറത്ത് ആരെന്നറിയാൻ ജനലിലൂടെ എത്തി നോക്കി. നിലാവെട്ടത്തിൽ, രണ്ട് കാലിൽ നിവർന്ന് നിൽക്കുന്ന ഒരു കൂറ്റൻ ആടിനെയാണ് കണ്ടത്. അതിന്റെ നീണ്ട താടിയും, വളഞ്ഞ കൊമ്പുകളും, തൂങ്ങിയാടുന്ന ചെവികളും കണ്ടപ്പോൾ ആ പാവത്തിന് ഉറപ്പായി, ഇത് സാത്താൻ തന്നെ. പാതി ആടും, പാതി മനുഷ്യനും ചേർന്ന രൂപമാണ് സാത്താന് എന്നാണ് പരക്കെയുള്ള വിശ്വാസം. ആളെ കണ്ട് ഉറപ്പിച്ച വൃദ്ധൻ വേഗം ആ കുടവും എടുത്തുകൊണ്ട് വന്നു. 'ഇത്രയും കാലം പണമില്ലാതെയല്ലേ ജീവിച്ചത്. ഇനിയുള്ള കാലവും അങ്ങിനെ തന്നെ ജീവിക്കാൻ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഇല്ല.' വേഗം കുടം പുറത്തേക്ക് എറിഞ്ഞിട്ട് വൃദ്ധൻ വാതിലുകൾ കൊട്ടിയടച്ചു. ആർത്തി മൂത്ത പുരോഹിതൻ, മഞ്ഞിൽ ചിതറിവീണ നാണയങ്ങളും പെറുക്കിയെടുത്ത് വീട്ടിലേക്ക് ഓടി. വഴി നീളെ സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ച് കൂവിക്കൊണ്ടാണ് അയാൾ ഓടിയത്. ചെന്ന് കയറിയ ഉടനെ നാണയങ്ങൾ കിടക്കയിലേക്ക് കുടഞ്ഞിട്ട് അയാൾ ഭാര്യയോട് അലറി. "വേഗം കത്തിയെടുത്ത് ഈ നശിച്ച തോൽ എന്റെ ദേഹത്ത് നിന്ന് മുറിച്ച് മാറ്റൂ.." ഭാര്യ കത്തിയുമായി വന്ന്, നേരത്തെ തുന്നി വച്ച ഭാഗം പരതി നോക്കി. എവിടെയും തുന്നിയതിന്റെ പാടുകളോ, നൂലോ അവർക്ക് കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "നീയെന്താണ് നോക്കി നിൽക്കുന്നത്? വേഗം മുറിച്ച് മാറ്റൂ... ഞാൻ ഈ നാണയങ്ങൾ ഒന്ന് തുടച്ച് മിനുക്കി വയ്ക്കട്ടെ." അവർ പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല. തോലിലെ അയഞ്ഞ ഭാഗം കത്തി കൊണ്ട് വരഞ്ഞ് കീറി. പക്ഷെ അത് പിളർന്നപ്പോൾ ആദ്യം തെറിച്ച് വീണത് തോലല്ല, ചോരയായിരുന്നു. "ഹയ്യോ......" വേദന കൊണ്ട് പുരോഹിതൻ കിടക്കയിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ചാടി. "നീ എന്താണ് കാണിക്കുന്നത്? മറ്റെവിടെങ്കിലും കീറി നോക്കൂ..." എവിടെ കീറിയിട്ടും അത് തന്നെയായിരുന്നു ഫലം. ആ തോല് ദേഹത്ത് കൂടിച്ചേർന്നത് പോലെ, എത്ര വലിച്ചിട്ടും, മുറിച്ചിട്ടും പോന്നില്ല. അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, വേദന കൊണ്ട് ഉറക്കെ കരഞ്ഞ അയാളുടെ ശബ്ദവും മാറാൻ തുടങ്ങി. ഏതാണ്ട് ആടിന്റെ കരച്ചിൽ പോലെ. പിറ്റേന്ന് പുരോഹിതനെ കാണാൻ വന്ന ജനങ്ങൾ കണ്ടത്; ആ സ്ഥാനത്ത് ഒരു വമ്പൻ മുട്ടനാടിനെയാണ്. "ഹയ്യോ... നമ്മുടെ പുരോഹിതനെ ചെകുത്താൻ വിഴുങ്ങിയേ...." കാണാൻ വന്നവർ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഓടിപ്പോയി. പക്ഷെ അധികം വൈകാതെ ആളുകളെയും കൂട്ടി തിരികെ വന്നു. പന്തങ്ങളും, കുറുവടികളുമായി വന്ന അവർ, ചെകുത്താനെ അകത്തിട്ട് പൂട്ടിയിട്ട് വീടിന് തീ കൊളുത്തി. പുരോഹിതനും, ഭാര്യയും എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും അവർ കേൾക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. പുരോഹിതനെ ചെകുത്താൻ വിഴുങ്ങിയെന്നും, ഭാര്യയെ മയക്കിയെടുത്തെന്നും വിശ്വസിച്ച നാട്ടുകാർ, ആ വീടും, കെട്ടിടവും മുഴുവൻ അഗ്നിക്കിരയാക്കിയിട്ട് മാത്രമേ അവിടന്ന് മടങ്ങിയുള്ളൂ. റഷ്യൻ നാടോടിക്കഥ. _പരിഭാഷ: Shine Warwick_ #📔 കഥ