ഋതുനന്ദനം... Part 91 "ചേച്ചി... അമ്മ ബോധം കെടുന്നതിന്റെ മുമ്പ് അച്ഛനെ കുറിച്ചൊരു കാര്യം പറഞ്ഞു"...മിത്രയൊരു മടിയോടെ അഭിരാമിയോട് മൊഴിഞ്ഞു... "രവീന്ദ്രനാഥിനെ അതായത് അമ്മയുടെ പഴയ കാമുകനെ കൊന്നത് നമ്മുടെ അച്ഛനാണെന്ന് ആവും....അല്ലെ"...? അഭിരാമി പെട്ടെന്ന് മിത്രയോട് ചോദിച്ചു... അഭിരാമിയുടെ ചോദ്യത്തിൽ മിത്ര സ്തബ്ദയായി..... "ചേച്ചി... ചേച്ചിക്കെങ്ങനെ അറിയാം"....? ആദ്യത്തെ ഞെട്ടലിൽ നിന്നുമൊന്ന് മുക്തയായ മിത്ര അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു... "അമ്മ നിന്നോട് പറഞ്ഞത് ഇത് തന്നെയല്ലേ"..? അഭിരാമി മിത്രയോട് മറുചോദ്യമുന്നയിച്ചു... "അതേ... പക്ഷേ ചേച്ചിക്കെങ്ങനെ അറിയാം"...മിത്രയുടെ മറുപടിയുടെ അവസാനമൊരു ചോദ്യത്തിലവസാനിച്ചു... "ഞാനൂഹിച്ചു"... അഭിരാമിയൊരു ചെറുചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി... "ചേച്ചി... ചേച്ചിയെങ്ങനെയാണ് ഇക്കാര്യമറിഞ്ഞത് "....? അഭിരാമിയോട് ചോദിക്കുമ്പോൾ മിത്രയുടെ മിഴികളിൽ ഉദ്വേഗത്തിൻ അലകൾ നിറഞ്ഞ് നിന്നു.... "അച്ഛന് അവാർഡ് കിട്ടിയ കഥയിൽ പറയുന്നുണ്ട് അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളായ ചാരുദത്തനും ശ്രീലക്ഷ്മിയും തമ്മിൽ പിരിയാനുണ്ടായ കാരണം. കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ അച്ഛൻ സ്വന്തം ജീവിതം തന്നെയാണ് അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്"...അഭിരാമി മിത്രയോട് പറഞ്ഞു... "എന്ന് വച്ചാൽ അയാളെ അച്ഛൻ കൊല്ലുവായിരുന്നോ"...? "അച്ഛനമ്മയോട് വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടോ അച്ഛനാണ് അയാളുടെ മരണത്തിനുത്തരവാദി എന്ന്"...? ഉദ്വേഗം നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെ മിത്ര അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു... "കഥയിൽ പറഞ്ഞത് പ്രകാരം അച്ഛൻ ആക്‌സിഡന്റ് പറ്റി കിടക്കുമ്പോൾ അമ്മയോട് അയാളുടെ മരണത്തിനു അച്ഛനാണ് കാരണക്കാരനെന്ന് വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അതാണ് അച്ഛന്റെ ജീവന് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥനകളുമായി നടന്ന അമ്മ നമ്മളെയും കൊണ്ട് അച്ഛനെയുപേക്ഷിച്ചു പോന്നതിനും അച്ഛനെ വെറുക്കാനും കാരണം"... അഭിരാമി മറുപടി നൽകി... "ചേച്ചി... അച്ഛനയാളെ കൊന്നു എന്ന് എഴുതിയെന്നോ"...? വിറയാർന്ന ശബ്ദത്തോടെ മിത്ര ചോദിച്ചു... "അതേ"... അഭിരാമി മറുപടി നൽകി.. "അപ്പോൾ അമ്മ പറയുന്നത് സത്യമാണോ...? അമ്മയെ സ്വന്തമാക്കുവാൻ അച്ഛനയാളെ കൊന്നെന്നോ"...? വിറ പൂണ്ട അധരങ്ങളോടെ മിത്ര അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... "മിത്തൂ... നിന്റെ ആദ്യത്തെ ചോദ്യം സത്യമാണ്. പക്ഷേ രണ്ടാമത്തെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം ഞാനും തേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്"...അഭിരാമി മറുപടി നൽകി... "എന്ന് വച്ചാൽ"...? നിറഞ്ഞ ആശയക്കുഴപ്പവുമായി മിത്ര അഭിരാമിയോട് തിരക്കി... "എന്ന് വച്ചാൽ അമ്മ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അച്ഛന്റെ വെളിപ്പെടുത്തലിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. കഥയിൽ പറയുന്നത് രവീന്ദ്രനാഥ് അയാൾ മരിക്കുന്നതിന്റെ തലേന്ന് അച്ഛനെ ബാച്‌ലർ പാർട്ടിക്ക് ക്ഷണിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ വച്ചു അച്ഛൻ അയാളെ അളവിൽ കൂടുതൽ മദ്യം കുടിപ്പിച്ചു എന്നും അത് കാരണമാണ് അയാളുടെ വണ്ടി ആക്‌സിഡന്റിൽ പെട്ടതെന്നുമാണ്. പക്ഷേ യഥാർത്ഥത്തിൽ അതല്ലാതെ അയാളുടെ മരണത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന എന്തോ ഒരു പ്രവൃത്തി അച്ഛന്റെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അതമ്മയോട് അച്ഛൻ വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടുമുണ്ട്"....അഭിരാമി മിത്രയോട് താൻ വായിച്ച കാര്യങ്ങൾ വിവരിച്ചു... "ചേച്ചി... കഥയിൽ പറഞ്ഞതല്ല യഥാർത്ഥ കാരണമെന്ന് ചേച്ചിയ്ക്ക് തോന്നാൻ എന്താണ് കാരണം"...? മിത്രയൊരു പതർച്ചയോടെ അഭിരാമിയോട് തിരക്കി... "കാരണം കഥയിൽ പറഞ്ഞ സംഭവം നടന്നു പിറ്റേന്നാണ് അയാൾ ആക്‌സിഡന്റിൽ മരിക്കുന്നത്. അയാളുടെ മരണവാർത്ത അറിയുമ്പോൾ അമ്മയുടെ വീട്ടിലുണ്ട് അച്ഛൻ. അച്ഛൻ എഴുതിയത് പ്രകാരം അമിത ലഹരിയിൽ ആയിരുന്നു തലേന്ന് എങ്കിൽ ആ സമയം അച്ഛന് അമ്മയുടെ വീട്ടിൽ എത്തുവാൻ സാധിക്കില്ല. അത് കൊണ്ട് തലേന്ന് മദ്യപിച്ചതിന്റെ ലഹരിയിലാകും അയാൾക്ക് ആക്‌സിഡന്റ് പറ്റിയതെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയില്ല".... അഭിരാമി മിത്രയോട് മൊഴിഞ്ഞു... "അപ്പോൾ മനഃപൂർവം അച്ഛൻ അയാളെ കൊല്ലുകയായിരുന്നെന്നോ"...? മിത്ര വിറയാർന്ന ശബ്ദത്തോടെ അഭിരാമിയോട് തിരക്കി... അമ്മ പറഞ്ഞത് സത്യമാകരുതെന്നും അമ്മയുടെ ഊഹം മാത്രമായിരുന്നു അതെന്നും ആവണേ എന്നായിരുന്നു തന്റെ പ്രാർത്ഥന. ചേച്ചിയും പറയുന്നു അമ്മ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന്...ശോകാർദ്രമായ മിത്രയുടെ മനസുമായി മിത്ര ചിന്തിച്ചു... "നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ നമ്മുടെ അച്ഛൻ ഒരാളെ കൊല്ലാൻ മാത്രം ക്രൂരനാക്കുവാൻ കഴിയുമെന്ന് "...? അഭിരാമിയുടെ ചോദ്യം മിത്രയെ തന്റെ ചിന്തകളിൽ നിന്നുമുണർത്തി... മിത്ര ഇല്ലെന്ന് പതിയെ തലയാട്ടി..... മിത്രയുടെ പ്രതികരണത്തിൽ അഭിരാമിയൊന്ന് ചിരിച്ചു... "മനഃപൂർവം ഒരാളെ കൊല്ലാൻ അച്ഛന് കഴിയില്ല. അച്ഛനെന്തോ കൈയബദ്ധം പറ്റിയതോ അല്ലെങ്കിൽ അച്ഛന്റെ പ്രവൃത്തിയാണ് അയാളുടെ മരണത്തിൽ കലാശിച്ചതെന്നത് അച്ഛന്റെ തെറ്റിദ്ധാരണയോ ആണെന്നാണ് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത്"...തന്റെ ഊഹങ്ങൾ അഭിരാമി മിത്രയ്ക്ക് മുന്നിൽ നിരത്തി... "ചേച്ചി... അച്ഛൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചതാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം"...മിത്രയൊരു നിശ്വാസമയച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമിയോട് മൊഴിഞ്ഞു.... "അതേ... ഞാനും വിശ്വസിക്കുന്നത് അതാണ്‌. പിന്നെ മനഃപൂർവം അച്ഛനിത് ചെയ്യില്ല എന്ന് വിശ്വസിക്കുവാൻ വേറൊരു കാരണം കൂടിയുണ്ട് ".... അഭിരാമി മിത്രയോട് പറഞ്ഞു... "അതെന്താ"...? മിത്രയുടെ ചോദ്യത്തിൽ അതിയായ ജിജ്ഞാസ കലർന്നു... "അയാളെ ഇല്ലാതാക്കിയിട്ട് അമ്മയെ സ്വന്തമാക്കുവാൻ ആയിരുന്നെങ്കിൽ അച്ഛന് നേരത്തെ കഴിയുമായിരുന്നു. വിവാഹമുറപ്പിക്കുന്നത് വരെ കാത്ത് നിൽക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. അച്ഛനൊരിക്കലും അമ്മയുടെയും രവീന്ദ്രനാഥിന്റെയും ജീവിതത്തിൽ കൈ കടത്തുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ല. അമ്മയുടെ സന്തോഷം മാത്രമായിരുന്നു അച്ഛന് വലുത്. അപ്പോൾ അമ്മയെ സങ്കടത്തിലാഴ്ത്തി മനോനില തെറ്റുന്ന അവസ്ഥയിൽ അമ്മയെത്തി ചേരുന്നതിനെ കുറിച്ച് അച്ഛൻ ചിന്തിക്കുക പോലുമില്ല. പിന്നെ അമ്മ വിവാഹത്തിന്റെ ക്ഷണക്കത്ത് കൊടുത്ത ദിവസം അച്ഛനൊരു തീരുമാനമെടുത്തിരുന്നു"... അഭിരാമിയൊന്ന് പറഞ്ഞു നിർത്തി.... തുടർന്ന് ദേവദത്തനെടുത്തിരുന്ന ആ തീരുമാനത്തെ കുറിച്ച് അഭിരാമി മിത്രയോട് വിവരിച്ചു. അഭിരാമി പറഞ്ഞത് കേട്ട മിത്രയുടെ മുഖത്ത് ആശ്വാസത്തിന്റെ ഇന്ദ്രചാപങ്ങൾ പെയ്തിറങ്ങി... തുടർന്ന് ദേവദത്തൻ തന്നോട് പറഞ്ഞ കോളേജ് കാലവും ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് ഇഷ്ടം തോന്നിയതും മറ്റുമായ അച്ഛന്റെ ജീവിതത്തിൽ നടന്ന സംഭവങ്ങളും അഭിരാമി മിത്രയോട് വിവരിച്ചു.... എല്ലാം കേട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മിത്രയിൽ നിന്നുമൊരു ദീർഘനിശ്വാസമുയർന്നു.... "ചേച്ചി... ഇപ്പോഴാണ് എനിക്ക് സമാധാനമായത്. മനഃപൂർവം അച്ഛൻ ചെയ്യില്ലെന്ന് ഉറപ്പായി. കൈയബദ്ധമോ തെറ്റിദ്ധാരണയോ ആവാം"...മിത്ര ആശ്വാസത്തോടെ മൊഴിഞ്ഞു... "ചേച്ചി... അപ്പോഴും അച്ഛൻ തെറ്റ്കാരനാണെന്ന് വായിക്കുന്നവർ ചിന്തിക്കില്ലേ"....? മിത്രയൊരു സങ്കടത്തോടെ അഭിരാമിയോട് തിരക്കി... "ഇല്ല... അച്ഛനാ ഭാഗങ്ങൾ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നത് അന്ന് രാവേറെ അവിടെയിരുന്നു അവർ മദ്യപിച്ചെന്നും അളവിൽ കൂടുതൽ മദ്യമയാൾക്ക് പകർന്നെന്നും അന്ന് രാത്രി അയാൾ മരിക്കുന്നതുമായിട്ടാണ്. യഥാർത്ഥത്തിൽ അയാളുടെ മരണം നടക്കുന്നത് പിറ്റേന്നാണ്".... അഭിരാമിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... "മിത്തൂ... പിന്നെ കഥയിൽ അളവിൽ അധികം മദ്യം പകർന്നു കൊടുത്ത അച്ഛനും അമിത ലഹരിയിൽ ആയിരുന്നെന്നും അങ്ങനെ അയാൾ അധികം മദ്യപിച്ചതിന്റെ ഉത്തരവാദി അച്ഛനാണെന്ന ചിന്തയിൽ അത് അമ്മയോട് വെളിപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ അമ്മ അച്ഛൻ മനഃപൂർവം ചെയ്തതാണെന്ന് കുറ്റപ്പെടുത്തി അകലുന്നതുമാണ്. മറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ വരുന്നത് നമുക്കാണ്. അയാളുടെ മരണവാർത്ത അറിയുമ്പോൾ അച്ഛൻ അമ്മയുടെ അടുത്തുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് നമുക്ക് മാത്രമേ അറിയൂ. യഥാർത്ഥ കാരണമെന്താണെന്ന് അറിയാവുന്നത് അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും മാത്രമാണ് . ഇതൊക്കെ ഒതുങ്ങുമ്പോൾ അച്ഛനോട് തന്നെ ചോദിക്കാം നമുക്ക്"...അഭിരാമി താൻ കഥയിൽ നിന്നും വായിച്ചറിഞ്ഞതും ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞതുമായ കാര്യങ്ങൾ മിത്രയോട് വിവരിച്ചു നിർത്തി... മിത്രയുടെ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞ ആശ്വാസത്തിൻ മേഘവർഷങ്ങൾ അഭിരാമി ചിരിയോടെ നോക്കി നിന്നു... "മിത്തൂ... ഇനിയഥവാ അച്ഛൻ മനഃപൂർവം ചെയ്തതാണെന്ന് എന്നെങ്കിലും വെളിപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ നിനക്കച്ഛനോട് വെറുപ്പ് തോന്നുമോ"...? അഭിരാമി മിത്രയോട് ചോദ്യമുന്നയിച്ചു.. "ചേച്ചി... ഒരിക്കലുമില്ല... എനിക്കൊരിക്കലും അച്ഛനെ വെറുക്കാൻ സാധിക്കില്ല. അച്ഛനാ സംഭവത്തിൽ പങ്കുണ്ടെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. പിന്നെ ഇനി അച്ഛനങ്ങനെ മനഃപൂർവം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ പോലും ഏത് നിയമവ്യവസ്ഥയും കൊടുക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ ശിക്ഷ അമ്മ അച്ഛന് നൽകിക്കഴിഞ്ഞു. അത് കൊണ്ട് എന്തൊക്കെ തെറ്റ് അച്ഛന്റെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നുമുണ്ടായാലും എനിക്കച്ഛനെ വെറുക്കാൻ കഴിയില്ല"....മിത്രയൊന്ന് പറഞ്ഞു നിർത്തി... "ചേച്ചിക്കറിയുമോ... ഇന്നലെ ആദ്യമായി അച്ഛന്റെ സ്നേഹചുംബനങ്ങളേറ്റ് വാങ്ങികൊണ്ട് ആ നെഞ്ചിൽ ചേർന്നുറങ്ങുമ്പോൾ ഞാനനുഭവിച്ച ആത്മസംതൃപ്തി പറഞ്ഞറിയിക്കുവാൻ കഴിയാത്തതാണ്. ആ നെഞ്ചിലെ ചൂട് കൊണ്ട് മയങ്ങുമ്പോൾ ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും അനുഭവപ്പെടാത്ത സുരക്ഷിതത്വവും എനിക്ക് ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും അനുഭവിയ്ക്കുവാൻ വിധിയില്ലെന്ന് കരുതിയ അച്ഛന്റെ വാത്സല്യവും ഒരുമിച്ച് അനുഭവിച്ചതിന്റെ അടങ്ങാത്ത ആനന്ദവുമായിരുന്നു. മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞ ആ അനുഭൂതിയെ നിർവചിക്കുവാൻ വാക്കുകളില്ല. എനിക്ക് വെറുപ്പ് അച്ഛന്റെ സ്നേഹമെനിക്ക് നിഷേധിച്ച അമ്മയോടാണ്"...ആനന്ദാശ്രുക്കൾ പൊഴിച്ചു കൊണ്ട് അച്ഛനിൽ നിന്നുമാദ്യമായനുഭവിച്ച വാത്സല്യം പകർന്ന അനുഭൂതിയുടെ ഇന്ദ്രചാപത്തിൻ സപ്തവർണ്ണങ്ങൾ വദനത്തിലണിഞ്ഞു കൊണ്ട് പറയുമ്പോഴുമതിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ അമ്മയോടുള്ള അടങ്ങാത്ത വെറുപ്പ് പ്രകടമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... മിത്രയുടെ മറുപടി അഭിരാമിയിൽ സംതൃപ്തിയുടെ നീഹാരകണങ്ങൾ പൊഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... "അതേ... അച്ഛൻ തെറ്റ് ചെയ്‌തെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അമ്മയ്ക്ക് വേണമെങ്കിൽ നിയമത്തിന്റെ വഴിയേ പോകാമായിരുന്നു അതുമല്ലെങ്കിൽ അച്ഛന് നമ്മളെ കാണുവാനുള്ള അവസരമൊരുക്കിക്കൊണ്ട് തന്നെ അച്ഛനിൽ നിന്നുമകന്നു ജീവിക്കാമായിരുന്നു. ഇതൊന്നും ചെയ്യാതെ നമുക്ക് ലഭിക്കേണ്ടിയിരുന്ന പിതൃവാത്സല്യത്തെ അകറ്റിയ മറ്റൊരാളാണ് നമ്മുടെ അച്ഛനെന്ന് നമ്മളെ വിശ്വസിപ്പിച്ച അമ്മയോട് എനിക്കൊരിക്കലും ക്ഷമിക്കുവാൻ കഴിയില്ല".... മിത്രയോട് പറയുമ്പോൾ മിഴികളിൽ വഹ്നിജ്വാലകൾ പടർന്ന അഭിരാമിയുടെ മുഖമാകെ ജപാകുസുമവർണ്ണങ്ങൾ പടർന്നു.... "ആട്ടെ... അമ്മയുടെ കാമുകന്റെ ഫോട്ടോ ഇപ്പോഴും ഹാളിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നുണ്ടോ"...അഭിരാമി നിറഞ്ഞ പരിഹാസത്തോടെ മിത്രയോട് തിരക്കി.... "ഇല്ല... ചേച്ചി പോയ ദിവസം തന്നെ ഞാനത് അവിടെ നിന്നുമെടുത്തു മാറ്റി"... മിഴികളിൽ നിറഞ്ഞൊരു ഗൂഡനിർവൃതിയോടെ മിത്ര അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... "നന്നായി... അവിടെ വയ്ക്കുവാൻ വേറൊരു ചിത്രം ഞാൻ തരുന്നുണ്ട്. മിസ്സിസ് അഞ്ജന ദേവി ഹോസ്പിറ്റൽ വിട്ട് വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ കാണുന്നത് അതായിരിക്കണം"...ചൊടികളിലൊരു ഗൂഡസ്മിതമണിഞ്ഞു കൊണ്ട് അഭിരാമി മിത്രയോട് മൊഴിഞ്ഞു... തുടർന്ന് അമ്മയ്ക്കുള്ള ഭക്ഷണവുമായി ഇരുവരും വാർഡിലേക്ക് നടന്നു. അമ്മ കിടക്കുന്ന മുറിയിലെത്തിയ മിത്ര ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കുള്ള ഭക്ഷണം ദേവദത്തന് കൈ മാറി.... തുടർന്ന് ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് പോകാനിറങ്ങുമ്പോൾ അഭിരാമിയും മിത്രയും ദേവദത്തന്റെ ഇരു കവിളിലും ചുംബിച്ചു. അമ്മയുടെ മുന്നിൽ വച്ചത് ചെയ്യുമ്പോൾ ഇരുവരുടെയും മുഖത്ത് അമ്മയോട് പ്രതികാരം ചെയ്യുന്ന ഭാവമായിരുന്നു. ചുംബനപ്രകടനങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഇരുവരും ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ഒന്ന് നോക്കി. ഇരുവരുടെയും മുഖത്തൊരു ഗൂഡമായ ചിരി നിറഞ്ഞു. മക്കളുടെ മുഖഭാവങ്ങൾ കണ്ട ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ ഇരു മിഴികളും ഇറുക്കിയടച്ചു.... തന്റെ മക്കളുടെ മുഖത്ത് അമ്മയോടുള്ള വെറുപ്പും പ്രതികാര മനോഭാവവും പ്രകടമാണ്. അമ്മയിങ്ങനെ കിടക്കുന്നതും മക്കളുടെ മനോഭാവത്തിന് ഒരു മാറ്റവും വരുത്തിയിട്ടില്ല...മക്കളുടെ പ്രകടനങ്ങളും ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ഭാവഭേദങ്ങളും സശ്രദ്ധം വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ദേവദത്തൻ വേദനയോടെ മനസ്സിൽ ഓർത്തു.. ഇതിനൊരു അവസാനം കുറിക്കേണ്ട നിയോഗവും തന്നിൽ വന്നു ചേർന്നിരിക്കുന്നതായി ദേവദത്തൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു... ================================== അഭിരാമിയും മിത്രയും പോയി അല്പ സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് വേണ്ടി കൊണ്ട് വന്ന ഭക്ഷണപ്പൊതി തുറന്ന് ഡിസ്പോസ്സിബിൾ പ്ളേറ്റിലേക്ക് പകർന്നു. അതിനു ശേഷം അയാൾ ബെഡിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അടുത്തായി ഇരുന്നു... "ലച്ചൂ"...പ്ളേറ്റിൽ പകർന്നെടുത്ത ഭക്ഷണവുമായി ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ വിളിച്ചു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു നീരസത്തോടെ ദേവദത്തനെ നോക്കി... "ലച്ചൂ.... താനീ ഭക്ഷണം കഴിയ്ക്കൂ. എന്നിട്ട് മരുന്ന് കഴിക്കണം"... ദേവദത്തൻ ഭക്ഷണം തന്റെ കൈയിൽ അൽപ്പമെടുത്ത് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നേരെ നീട്ടിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ഭാഗത്ത് നിന്നും പ്രതികരണമൊന്നുമുണ്ടായില്ല..... "ലച്ചൂ... താൻ ബലം പിടിച്ചിരിക്കാതെ ഇത് കഴിച്ചേ"...ദേവദത്തൻ ഭാവഭേദമേതുമില്ലാതെ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് വീണ്ടും ആവശ്യപ്പെട്ടു.... "എനിക്ക് വേണ്ട"...ശ്രീലക്ഷ്മി സ്വരം കടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തനോട് പറഞ്ഞു.. "അതെങ്ങനെ ശരിയാവും....ഭക്ഷണത്തോട് വെറുപ്പ് കാണിക്കാതെ. ഇത് കഴിഞ്ഞിട്ട് മരുന്ന് കഴിക്കുവാനുള്ളതല്ലേ"... ദേവദത്തൻ അക്ഷോഭ്യനായിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.... "എന്തിന് കഴിക്കണം... ആർക്കുമെന്നെ വേണ്ട. എല്ലാവർക്കുമെന്നോട് വെറുപ്പ്. ഇത്രയും കാലം വളർത്തിയ മക്കൾക്ക് എന്നോട് വെറുപ്പ്. അച്ഛനും മക്കളും ഇപ്പോൾ ഒന്നായല്ലോ. ആരുമില്ലാത്തവളായി മാറിയത് ഇപ്പോൾ ഞാനാണല്ലോ. ഇത് കൊണ്ടൊന്നും ഞാൻ തളരുമെന്ന് ആരും കരുതേണ്ട. ആരുടെ മുന്നിലും ഞാൻ തോൽക്കുമെന്ന് ആരും കരുതേണ്ട"....ശ്രീലക്ഷ്മി മതിഭ്രമം ബാധിച്ചത് പോലെ ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു... "ലച്ചൂ... നിന്നെയാർക്കും വേണ്ടെന്നും നിനക്കാരുമില്ലെന്നും ആരാ പറഞ്ഞത്. പിന്നെ തോൽക്കാതെയും തളരാതെയുമിരിക്കണമെങ്കിൽ ആദ്യം താനീ ബെഡിൽ നിന്നൊന്ന് എഴുന്നേൽക്കണം. അതിന് ഭക്ഷണവും മരുന്നും കഴിക്കണമല്ലോ. അത് കൊണ്ട് ദേവേട്ടന്റെ ലച്ചൂട്ടി ഇതങ്ങു കഴിച്ചേ"...ദേവദത്തനൊരു ചെറുചിരിയോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ഭക്ഷണം നീട്ടി.... ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തന് നേരെ രൂക്ഷമായൊരു നോട്ടമയച്ചു.... ദേവദത്തനെയും നോക്കി നിന്ന ശ്രീലക്ഷ്‌മിയൊരു നീരസഭാവത്തോടെ ഭക്ഷണത്തിനായി അവസാനം വായ തുറന്നു.... ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വായിലേക്ക് ഭക്ഷണം വച്ചു കൊടുത്തു. അവളത് പതിയെ ചവച്ചു കഴിയ്ക്കുവാൻ തുടങ്ങി.... അത് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവദത്തൻ വീണ്ടും അവളുടെ വായിലേക്ക് ഭക്ഷണം വച്ചു കൊടുത്തു. പ്ളേറ്റിലെ ഭക്ഷണം തീരുന്നത് വരെ ദേവദത്തൻ അവളെ ഊട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ഊട്ടി അവളെ മരുന്ന് കഴിപ്പിക്കുമ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയാത്തൊരനുഭൂതി നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു... ലച്ചൂ.... നീയൊരിക്കലും തോൽക്കാൻ പാടില്ല. അതെനിക്ക് ഇഷ്ടവുമല്ല കാരണം നീ തോൽക്കുമ്പോൾ അവിടെ തോൽക്കുന്നത് ഞാനാണ്. നിന്റെ ജയങ്ങളും തോൽവികളും ശരികളും തെറ്റുകളും എന്നും എന്റേത് കൂടിയാണ്....ദേവദത്തനൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ മനസ്സിൽ മന്ത്രിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... തുടരും #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ