ഋതുനന്ദനം.... Part 16 "രാമേട്ടാ….ദത്തൻ സാർ എത്തിയെന്നു തോന്നുന്നു "… അഭിരാമി അപ്പോഴും വിതുമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്ന രാമേട്ടനോട് പറഞ്ഞു… രാമേട്ടൻ പെട്ടെന്ന് തന്റെ കയ്യിലെ തോർത്തു കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ തുടച്ചു…. "കുട്ടീ…ഞാൻ പറഞ്ഞതൊന്നും ദേവൻ കുഞ്ഞിനോട്‌ ദയവ് ചെയ്ത് ചോദിച്ചേക്കല്ലേ. കുട്ടിയോടെന്തോ ഒരു വിശ്വാസം തോന്നിയത് കൊണ്ട് മാത്രം ഞാൻ പറഞ്ഞതാണ് കുഞ്ഞിന്റെ കാര്യം…" രാമേട്ടൻ അഭിരാമിയോട് അപേക്ഷിച്ചു.. "ഇല്ല രാമേട്ടാ…എന്റെ നാവിൽ നിന്നും വേറൊരാൾ ഇക്കാര്യമറിയില്ല "…അഭിരാമി രാമേട്ടനുറപ്പ് നൽകിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… അപ്പോഴേക്കും ദേവദത്തൻ അകത്തെത്തിയിരുന്നു. അഭിരാമി താൻ ചായ കുടിക്കുന്നത് തുടർന്നു…. അകത്തെത്തിയ ദേവദത്തനെ കണ്ട് അഭിരാമി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു… ദേവദത്തൻ ഇരുവരെയും നോക്കിക്കൊണ്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു… "അഭി….ഇരിക്കെടോ താൻ…പിന്നെ ഞാനില്ലാത്ത സമയം എന്റെയീ കാരണവർ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പറഞ്ഞു വെറുപ്പിച്ചോ തന്നെ "…? ദേവദത്തൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് രാമേട്ടനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു… "ഇല്ല സാർ… രാമേട്ടന് സമയമൊന്നും കിട്ടിയില്ല അതിന് മാത്രം. ഞാൻ സാറിന്റെ പണിപ്പുരയിൽ അല്പസമയം ചെലവിട്ട് പിന്നെ ഈ കൊട്ടാരമൊന്ന് ചുറ്റികാണുമ്പോഴേക്കും രാമേട്ടനെന്നെ ചായ കുടിക്കാൻ വിളിച്ചു. ഇത് തീരുമ്പോഴേക്കും സാർ തിരിച്ചെത്തുകയും ചെയ്തു "…. അഭിരാമിയൊരു ചിരിയോടെ തന്റെ കയ്യിലെ ചായ കപ്പ്‌ ഉയർത്തിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തനു മറുപടി നൽകി.. ദേവദത്തൻ അവിടേക്ക് വന്ന് അവൾക്ക് എതിരെയുള്ള കസേരയിൽ ഇരുന്നു… "രാമേട്ടാ…എനിക്കൊരു ചായ താ…" ദേവദത്തൻ രാമേട്ടനോട് പറഞ്ഞു… "ഇപ്പോൾ എടുക്കാം കുഞ്ഞേ"… രാമേട്ടൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റ് കിച്ചനിലേക്ക് നടന്നു പോയി… അല്പസമയത്തിനകം രാമേട്ടൻ ചായയുമായി എത്തി. രാമേട്ടനെത്തുമ്പോൾ ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയുമായി എന്തൊക്കെയോ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സംസാരിക്കുകയാണ്. അഭിരാമിയോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ദേവദത്തൻ ഒരുപാട് സന്തോഷവാനാണെന്ന് രാമേട്ടന് തോന്നി. ദേവദത്തന്റെ സന്തോഷം രാമേട്ടന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു സംതൃപ്തി നിറച്ചു… "രാമേട്ടാ…. ഇന്ന് ഉച്ചയൂണിന് അഭി ഉണ്ടാകും.ഞാൻ പോകുന്നതിന് മുൻപേ പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ. എല്ലാം തയ്യാറാണല്ലോ അല്ലെ" …? ചായയുമായി വന്ന രാമേട്ടനോട് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ തിരക്കി… "കുഞ്ഞേ…അതിനെ കുറിച്ചോർത്തു കുഞ്ഞ് വേവലാതിപ്പെടേണ്ട. അതെല്ലാം ഈ കാരണവർ നോക്കിക്കോളും "… രാമേട്ടൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി… "ഡോ അഭി…നമുക്ക് പുറത്തൊക്കെ ഒന്ന് ചുറ്റി വരാം കാരണവർ എല്ലാം തയ്യാറാക്കുമ്പോഴേക്കും "…. ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോട് അഭിപ്രായപ്പെട്ടു… അഭിരാമി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട്ശരിയെന്നു തലയാട്ടി… അവരിരുവരും പുറത്തേക്കിറങ്ങി… ================================ ദേവദത്തന്റെ കൂടെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി നടക്കുമ്പോൾ അഭിരാമി വീടിന്റെ ചുറ്റുമൊക്കെ ഒന്ന് വീക്ഷിച്ചു… വീടിനു ചുറ്റും കുഴപ്പമില്ലാത്ത രീതിയിൽ പുരയിടമൊക്കെയുണ്ട്. അതിനാൽ മറ്റു വീടുകളിൽ നിന്നും അല്പം വേറിട്ടു ഒറ്റയ്ക്ക് എന്ന രീതിയിലാണ് ദേവദത്തന്റെ വീടും പുരയിടവും സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്…. ഇവിടെ നിന്നും ഏതു ഭാഗത്താണാവോ സാറിന്റെ ഭാര്യ ലച്ചുവിന്റെ വീട്….അഭിരാമി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു… പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ തൊട്ട് ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോട് അവൾ ആദ്യമായ് വായിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും മറ്റും ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു…. "എന്നാലും അഭി.. ഒരു കാര്യത്തിൽ തന്നെ ഞാൻ സമ്മതിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇത് വരെ കേരളത്തിൽ വരാത്ത താൻ നല്ല ഒഴുക്കോടെ, അക്ഷരസ്ഫുട്തയോടെ മലയാളം സംസാരിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. ഇവിടെ വളർന്നവർക്ക് പോലും പലപ്പോഴും സാധിക്കാത്ത കാര്യമാണത് "….ദേവദത്തൻ അഭിനന്ദനപൂർവ്വം മൊഴിഞ്ഞു… "അതിന്റെ ക്രെഡിറ്റ്‌ എന്റെ അമ്മയ്ക്കാണ് സാർ.. ഞങ്ങൾ മലയാളം നന്നായി സംസാരിക്കണമെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് നിർബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. സ്കൂളിൽ മലയാളം പഠിക്കുവാനുള്ള സാഹചര്യമില്ലാത്തത് കൊണ്ട് അമ്മ ഒഴിവ് സമയങ്ങളിൽ ഇരുത്തി പഠിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. പിന്നെ മലയാളം പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളൊക്കെ അമ്മ വാങ്ങിക്കുമായിരുന്നു. കൂടാതെ അത് ഞങ്ങളെ കൊണ്ട് വായിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. മലയാളത്തിലുള്ള പുസ്തകങ്ങളൊക്കെ വായിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് അങ്ങനെയാണ്. സ്കൂളിൽ പോകാൻ തുടങ്ങിയതിനു ശേഷം അവിടുത്തെ കുട്ടികളുമായുള്ള സമ്പർക്കങ്ങൾ കാരണം സംസാരിക്കുമ്പോൾ ആദ്യമൊക്കെ അറിയാതെ തെലുഗു ചുവ വരാറുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോഴൊക്കെ അമ്മ തല്ലിയില്ലെന്നെ ഉള്ളൂ "…. അഭിരാമിയുടെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറയുമ്പോൾ തന്റെ അമ്മയെ കുറിച്ചുള്ള അഭിമാനം അവളുടെ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞു നിന്നു… അമ്മയെ കുറിച്ചു പറയുമ്പോഴുള്ള അഭിരാമിയുടെ മുഖഭാവം ദേവദത്തൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൾ തന്റെ അമ്മയെ എത്ര മാത്രം സ്നേഹിക്കുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന് അയാളറിഞ്ഞു…. "അഭി…തന്റെ അമ്മയോടെനിക്ക് ഒരുപാട് ബഹുമാനം തോന്നുന്നെടോ. കേരളത്തിൽ വളരുന്ന കുട്ടികളുടെ അച്ഛനമ്മമാർ പോലും സ്വന്തം മക്കൾക്ക് മലയാളം അറിയില്ല എന്ന് പറയുന്നത് അഭിമാനമായി കണക്കാക്കുന്ന ഈ കാലത്ത് അന്യനാട്ടിൽ ആയിരുന്നിട്ടു പോലും തന്റെ മക്കൾ നന്നായി മലയാളം സംസാരിക്കുന്ന അസ്സൽ മലയാളികൾ ആവണമെന്ന് ചിന്തിച്ചില്ലേ.…വിളിക്കുമ്പോൾ എന്റെ അഭിനന്ദനങ്ങൾ അറിയിച്ചേക്കണം കേട്ടോ "…ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകുമ്പോൾ അയാളുടെ മുഖത്ത് അഭിരാമിയുടെ അമ്മയോട് തോന്നിയ ആദരവ് നിറഞ്ഞു നിന്നു… "പിന്നെ അഭി….ചോദിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഒന്നും തോന്നരുത് "… ദേവദത്തൻ എന്തോ അവളോട് ചോദിക്കാനായി വന്നു… "അതിനെന്താ സാർ.. സാർ ചോദിച്ചോളൂ.." അഭിരാമി അനുവാദം നൽകി… "തന്റെ അച്ഛനെന്താ പറ്റിയത് "…? ദേവദത്തൻ ചോദിച്ചു.. "എനിക്കോർമ്മ വച്ചപ്പോൾ മുതൽ അച്ഛൻ ഞങ്ങളുടെ കൂടെയില്ല. ഒരു അപകടത്തിൽ അച്ഛൻ ഞങ്ങളെ വിട്ടു പോയി. പിന്നെ അമ്മയോട് കൂടുതലൊന്നും ഞങ്ങളും ചോദിക്കാൻ നിന്നിട്ടില്ല. അച്ഛന്റെ മുഖം ഓർമയിലില്ലെങ്കിലും അച്ഛൻ എന്നെ എടുത്തു കൊണ്ട് നടന്നിരുന്നതൊക്കെ നേരിയ ഒരോർമയിലുണ്ട്. അച്ഛനില്ലാത്തതിന്റെ ഒരു കുറവും അറിയിക്കാതെയാണ് അമ്മ ഞങ്ങളെ വളർത്തിയത്. ഞങ്ങളുടെ ഭാവിയോർത്ത് അമ്മ വേറൊരു വിവാഹം പോലും കഴിച്ചില്ല അത്രയും ചെറിയ പ്രായത്തിൽ വിധവയായിട്ട് പോലും. ആദ്യമൊക്കെ ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് ഞങ്ങളുടെ അമ്മ…." "അമ്മ എന്നെ ശാസിക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ വന്നു വാരിയെടുത്ത് ഉമ്മകൾ കൊണ്ട് പൊതിയുന്നത് ഇപ്പോഴും എന്റെ ആ ഓർമയിലുണ്ട്….." പറഞ്ഞവസാനിപ്പിക്കുമ്പോഴേക്കും അഭിരാമിയുടെ ശബ്ദമിടറി മിഴികൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി… അഭിരാമിയുടെ സങ്കടം കണ്ട ദേവദത്തനും വല്ലാതായി… "സോറി അഭി… തന്നെ ഞാൻ ഓരോന്ന് ചോദിച്ചു വല്ലാതെ സങ്കടപ്പെടുത്തി..." അഭിരാമിയുടെ സങ്കടത്തിൽ പങ്കു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ അവളുടെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. "സാരമില്ല സാർ.. എനിക്ക് പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല. പിന്നെ അന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞതിൽ സാറിന് സങ്കടം വല്ലതും തോന്നിയെങ്കിൽ ഇതോടെ കോംപ്രമൈസ് ആയി കേട്ടോ "…മറുപടി നൽകിയപ്പോൾ അഭിരാമി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു പോയി… ദേവദത്തനും അത് കേട്ട് ചിരിച്ചു പോയി… ദേവദത്തൻ സ്നേഹപൂർവ്വം അഭിരാമിയുടെ ചെവിയിൽ പിടിച്ചു പതിയെ ഒന്ന് തിരുമ്മി… "എന്നാൽ അഭിമോൾക്ക് ഞാനെന്റെ സാമ്രാജ്യം കാണിച്ചു തരാം…വാ…" ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു നടക്കാൻ തുടങ്ങി… തന്റെ പുരയിടം മൊത്തമായി ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയെ ചുറ്റി നടന്നു കാണിച്ചു കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു… ആ പുരയിടത്തിൽ ഒരു പുളി മരവും, പ്ലാവും ഒക്കെ അഭിരാമി കൗതുകത്തോടെ ശ്രദ്ധിച്ചു… പുളിമരത്തിന് കീഴിലെത്തിയപ്പോൾ വീണു കിടക്കുന്ന വാളൻ പുളികളിൽ ഒന്നെടുത്ത് ദേവദത്തൻ അതിന്റെ തോട് പൊളിച്ചു പുളിയെടുത്ത് അഭിരാമിയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി… അഭിരാമി അത് വാങ്ങിയൊന്നു കടിച്ചു… ആദ്യമായിട്ടാണ് ഇത് പോലെ മരത്തിൽ നിന്നും വീണ പുളി അതേ പടി രുചിച്ചു നോക്കുന്നത്. ഹൈദരാബാദിൽ വഴിവക്കിൽ ചിലയിടത്തൊക്കെ കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അതെടുത്തു രുചിക്കാനൊന്നും നോക്കിയിട്ടില്ല ഇത് വരെ…. അഭിരാമി ചിന്തിച്ചു… പുളി കടിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരേ സമയം പല ഭാവങ്ങൾ പ്രകടമായി. ദേവദത്തന് അത് കണ്ട് ചിരി പൊട്ടി… ദേവദത്തന്റെ ഓർമ്മകൾ ഒരുപാട് കാലം പുറകിലേക്ക് പോയി. അയാളുടെ മനസ്സിൽ തന്റെ മുൻപിലിത് പോലെ നിന്ന് വാളൻ പുളി രുചിക്കുമ്പോൾ പലതരം ഭാവങ്ങളും വദനത്തിൽ വരുത്തുന്ന താനതിനെ കളിയാക്കിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ കെറുവിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ പിച്ചുകയും മാന്തുകയുമൊക്കെ ചെയ്യുന്ന ദാവണിയും, പട്ടുപാവാടയും ബ്ലൗസുമൊക്കെയണിഞ്ഞു തന്നോട് കെറുവിക്കുന്ന ഒരു പതിനെട്ടുകാരിയുടെ മുഖമായിരുന്നു. അന്നത്തെ ഓർമകളിൽ മുഴുകിയ അയാളുടെ മുഖത്തൊരു മന്ദഹാസം പടർന്നു… അഭിരാമി നോക്കുമ്പോൾ തന്റെ മുഖത്തെ ഭാവങ്ങൾ നോക്കി പുഞ്ചിരി തൂകി നിൽക്കുന്ന ദേവദത്തനെയാണ്. അയാൾ വേറേതോ ലോകത്ത് നിൽക്കുകയാണെന്നു അവൾക്കനുഭവപ്പെട്ടു… "സാർ…. സാറീ ലോകത്തൊന്നുമല്ലേ "…? ദേവദത്തനെ നോക്കിയൊരു പുഞ്ചിരിയെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് അഭിരാമി ചോദിച്ചു… അഭിരാമിയുടെ വിളിയിൽ ദേവദത്തൻ പെട്ടെന്ന് സ്ഥലകാലബോധം വീണ്ടെടുത്തു… "ഒന്നുമില്ലെടോ…താൻ പുളി കഴിക്കുമ്പോൾ മുഖത്ത് വരുത്തിയ ഭാവങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഈ പുളിമരച്ചുവട്ടിൽ ഒരാളുടെ കൂടെ നിന്നപ്പോൾ ഉണ്ടായ അനുഭവങ്ങൾ ഓർത്ത് പോയി "…അത് പറയുമ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ പുഞ്ചിരിയിൽ വേദന കലർന്ന പോലെ തോന്നി അഭിരാമിയ്ക്ക്… ദേവദത്തൻ ശ്രീ ലക്ഷ്മിയുടെ ഓർമകളിൽ മുഴുകിപ്പോയെന്ന് അഭിരാമി മനസ്സിലാക്കി. സ്വന്തം ഭാര്യയെയും മക്കളെയും ഇരുപത് വർഷത്തിലേറെയായി പിരിയേണ്ടി വന്ന എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും കടിച്ചമർത്തി ജീവിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ അവസ്ഥയോർത്ത് അഭിരാമിയ്ക്ക് വേദന നിറഞ്ഞു… "അഭി….വാടോ…ഞാൻ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ കൂടി കാണിച്ചു തരാം "… അഭിരാമി ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കേ ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയെ വിളിച്ചു… ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ എല്ലാം കണ്ടതിനു ശേഷം അവസാനം ഇരുവരും വീടിന് മുന്നിലേക്ക് വന്നു…. മുറ്റത്തുള്ള ചെടികൾക്കിടയിലെ ചെമ്പരത്തി മരത്തിലെ പൂക്കൾ കണ്ട ദേവദത്തനു പെട്ടെന്നൊരു കുസൃതി തോന്നി… അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു ചെമ്പരത്തിപ്പൂവ് പൊട്ടിച്ചെടുത്ത് അതിന്റെ ഇതളുകളിൽ ഒന്നടർത്തിയെടുത്ത് മടക്കി ഒരറ്റം വീർപ്പിച്ച പോലെയാക്കി അഭിരാമിയുടെ നെറ്റിയിൽ ചെറുതായി അടിച്ചു പൊട്ടിച്ചു ശബ്ദമുണ്ടാക്കി… ദേവദത്തന്റെ ആ കുസൃതിയിൽ അഭിരാമി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചി പോയി… പ്രശസ്തനും അവാർഡ് ജേതാവുമായ ഒരു വ്യക്തിയാണ് തന്റെ കൂടെ കുട്ടികളെ പോലെ കളിക്കുന്നതെന്നു ആ ചിരിക്കിടയിലും അവളോർത്തു…. തുടർന്നു എങ്ങനെയാണു അങ്ങനെ പൊട്ടിച്ചു ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നതെന്ന് ദേവദത്തനോടവൾ തിരക്കി. ദേവദത്തൻ അവൾക്ക് അത് കാണിച്ചു കൊടുത്തു. അഭിരാമിയും തുടർന്നു ഒരു പൂവ് പൊട്ടിച്ചെടുത്ത് അത് പോലെ ഉണ്ടാക്കി ദേവദത്തന്റെ നെറ്റിയിലിട്ട് പൊട്ടിച്ചു… വാത്സല്യം നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ അവൾക്ക് അങ്ങനെ ചെയ്യാനായി നിന്നു കൊടുത്തു. അയാൾ തന്റെ പ്രവൃത്തി ഒരുപാട് ആസ്വദിക്കുന്നത് പോലെ ഉളവായി അഭിരാമിയ്ക്ക്…. വീണ്ടും അവർ പരസ്പരം അതേ പ്രവൃത്തി തുടർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. അവിടെ അവരുടെ ചിരികൾ മുഴങ്ങി… ഊണ് തയ്യാറാക്കി ദേവദത്തനെയും അഭിരാമിയെയും വിളിക്കാനായി പൂമുഖത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ രാമേട്ടൻ ശ്രദ്ധിച്ചു മുറ്റത്ത് നിന്നും ഇരുവരുടെയും കളി ചിരികൾ… ആകാംക്ഷയോടെ പെട്ടെന്ന് പൂമുഖത്തെത്തി മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കിയ രാമേട്ടൻ കാണുന്നത് ദേവദത്തന്റെ നെറ്റിയിൽ ചെമ്പരത്തിപ്പൂവ് കൊണ്ട് പൊട്ടിച്ചു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കുട്ടികളെ പോലെ കളിക്കുന്ന അഭിരാമിയേയും അവളുടെ കുസൃതികൾക്ക് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നിന്നു കൊടുക്കുന്ന ദേവദത്തനെയുമായിരുന്നു….. അവരുടെ പ്രവൃത്തികൾ കണ്ട രാമേട്ടന്റെ മനസ്സ് ആമോദത്താൽ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി…. മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞ അതിയായ വാത്സല്യത്തോടെ അഭിരാമിയുടെ കുസൃതികൾ രാമേട്ടനും കണ്ടാസ്വദിച്ചു നിന്നു… ഒരുപാട് കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് ദേവൻ കുഞ്ഞിത് പോലെ ചിരിച്ചു കളിച്ചു നിൽക്കുന്നതെന്നു രാമേട്ടൻ ഓർത്തു.. രാമേട്ടന്റെ ഓർമ്മകൾ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപിലേക്ക് പോയി…ആ ഓർമയിൽ മുഴുകി നിൽക്കവേ പെട്ടെന്ന് ദേവദത്തന്റെ വിളി അയാളെ ഓർമകളിൽ നിന്നുമുണർത്തി… "രാമേട്ടാ…കാരണവരേ … എല്ലാം തയ്യാറായോ "… ദേവദത്തൻ രാമേട്ടനോട് ചോദിച്ചു… രാമേട്ടൻ എല്ലാം തയ്യാറായെന്നും ഊണ് കഴിക്കാനായി അകത്തേക്ക് ഇരുവരെയും ക്ഷണിച്ചു… തുടർന്നു മൂവരും കൂടി അകത്തേക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാനായി കയറിപ്പോയി… രാമേട്ടൻ തയ്യാറാക്കിയ വിഭവസമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണം അവരുടെ കൂടെയിരുന്നു അഭിരാമി ആസ്വദിച്ചു കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഹൈദരാബാദ് വിട്ടതിനു ശേഷം അത്തരത്തിൽ വീട്ടിൽ തയ്യാറാക്കിയ ഭക്ഷണം അവൾ കഴിക്കുന്നത് ആദ്യമായിരുന്നു. വിഭവങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വിളമ്പിക്കൊടുത്ത് ദേവദത്തനവളെ നിർബന്ധിച്ചു കഴിപ്പിച്ചുക്കൊണ്ടിരുന്നു…. രാമേട്ടൻ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞ സംതൃപ്തിയോടെ ഇതെല്ലാം കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു….. തുടരും #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ