ഋതുനന്ദനം.... Part 118 "ദേവേട്ടാ... ദേവേട്ടനെന്താ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞത്"..? ദേവദത്തന്റെ മൊഴിയിൽ പ്രജ്ഞ നഷ്ടപ്പെട്ട ശ്രീലക്ഷ്മി അവനോട് പകപ്പോടെ ചോദിച്ചു... ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയൊന്നും നൽകാതെ അവളുടെ ചോദ്യം ശ്രദ്ധിക്കാത്ത മട്ടിൽ ഭീതിയിലേക്ക് നോക്കി മൗനം പൂണ്ട് ആലോചനയിൽ മുഴുകി ഇരുന്നു... "ദേവേട്ടാ"....ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വിളിയിൽ ദേവദത്തൻ തന്റെ ചിന്തയിൽ നിന്നുമുണർന്നു... അവനൊരു നിർവികാര ഭാവത്തോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കി... "ദേവേട്ടാ... ദേവേട്ടനിപ്പോൾ എന്താണ് പറഞ്ഞത് "....? ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ സ്വരമൽപ്പമൊന്ന് കടുത്തു... "ലച്ചൂ... അതെ.. എനിക്കിപ്പോൾ പറ്റിയ ഈ അപകടം ഞാൻ ചെയ്ത പാപത്തിന്റെയാ. രവിയുടെ അപകടമരണത്തിനു കാരണക്കാരൻ ഞാനാണ്. അവന്റെ ബൈക്കിന്റെ ബ്രേക്ക്‌ ഞാൻ കേടാക്കുകയായിരുന്നു. ഒന്നും മനപ്പൂർവമായിരുന്നില്ല. അന്നത്തെയാ ദിവസം ഞാനും അവനും തമ്മിൽ ചില വാക്ക് തർക്കങ്ങൾ നടന്നു . അതിന്റെ ദേഷ്യത്തിൽ ചെയ്തു പോയതായിരുന്നു. അവൻ മരിക്കണമെന്ന് ഒരിക്കലും ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. ഇനിയെങ്കിലും നിന്നോടിത് പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ എനിക്കൊരു സമാധാനമുണ്ടാവില്ല. ഒന്നും മനപ്പൂർവമായിരുന്നില്ല".... ദേവദത്തന്റെ വാക്കുകളിൽ ക്ഷമാപണത്തിന്റെ ലാഞ്ഛനകൾ നിറഞ്ഞു നിന്നു.... ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞതൊരു ഞെട്ടലോടെ കേട്ടു നിൽക്കവേ ശ്രീലക്ഷ്മിയാകെ സ്തംഭിച്ചു നിന്ന് പോയി... ദേവേട്ടനിപ്പോൾ പറഞ്ഞതെന്തൊക്കെയാണ്...? രവിയുടെ മരണത്തിനു കാരണക്കാരൻ ദേവേട്ടനാണെന്ന്...? അന്ന് തൊട്ട് തന്റെ കൂടെ തനിയ്ക്കും കുടുംബത്തിനും താങ്ങായി ദേവേട്ടൻ നിന്നത് ഈയൊരു കാരണം കൊണ്ടായിരുന്നോ..? ദേവേട്ടൻ പറഞ്ഞത് പ്രകാരമാണെങ്കിൽ ആ ഒരു ദുരന്തം കൊണ്ട് തനിയ്ക്കും തന്റെ അച്ഛനമ്മമാർക്കും എന്ത് മാത്രം നഷ്ടങ്ങൾ സംഭവിച്ചു. തന്റെ മാനസികനില തെറ്റിയ നാളുകൾ... എല്ലാറ്റിനും കാരണം തന്നെയത്ര മാത്രം സ്നേഹിക്കുന്ന താൻ ആത്മാവിൽ ഉറച്ചു സ്നേഹിച്ച ദേവേട്ടനാണെന്ന് വിശ്വദിക്കുവാൻ കഴിയുന്നില്ല.. എന്നാലൊരു ക്ഷമാപണരൂപത്തിലുള്ള ദേവേട്ടന്റെയീ വെളിപ്പെടുത്തൽ പറഞ്ഞതെല്ലാം സത്യമാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്നത് പോലെ...ദേവദത്തന്റെ വെളിപ്പെടുത്തലിനെ കുറിച്ചോർക്കവേ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിൽ ഓർമ്മകൾ ചോദ്യങ്ങളും ഉത്തരങ്ങളും പകർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സ് മാനസികനില തെറ്റിയ ദുരിതങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആ നാളുകളുടെയും മറ്റും ഓർമ്മകളിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു... ഒരുപാട് സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞിരുന്ന തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ സന്തോഷം കെടുത്തുവാനായി വന്ന ആ ദുരന്തം ദൈവഹിതമാണെന്ന് കരുതി ഇത്ര നാളും എന്നാൽ അഅതിന്റെയൊക്കെ മൂലകാരണം ദേവേട്ടനായിരുന്നു എന്നൊക്കെയല്ലേ ദേവേട്ടനിത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം.... ആലോചിക്കുന്നതോറും ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് തന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് പടർന്നു കയറുന്നത് പോലെയുളവായിക്കൊണ്ടിരുന്നു... താൻ രോഗിയായി കിടക്കുമ്പോൾ ദേവദത്തൻ തനിയ്ക്കും തന്റെ കുടുംബത്തിനും താങ്ങായി വന്നത് അഭിമാനപുരസരം തന്നോട് വെളുപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന അച്ഛനമ്മമാരെ കുറിച്ചു ശ്രീലക്ഷ്മി അപ്പോൾ ഓർത്തു.... എന്നാൽ ദേവേട്ടൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെങ്കിൽ ആശ്രയമറ്റ് കിടക്കുന്ന തന്റെയും തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെയും നിസ്സഹായാവസ്ഥയെ ഒരു തരത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ മുതലെടുക്കുകയല്ലായിരുന്നോ ദേവേട്ടൻ... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിലുടനീളം ചിന്തകൾ ചാട്ടുളി പ്രഹരങ്ങളേൽപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... ഇപ്പോഴും തനിയ്ക്ക് ഒന്നും ഉൾക്കൊള്ളാൻ പറ്റുന്നില്ല പക്ഷേ ദേവേട്ടന്റെ ക്ഷമാപണപൂർവമുള്ള വെളിപ്പെടുത്തൽ എല്ലാത്തിനെയും അസ്ഥാനത്താക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.... "ദേവേട്ടാ".... അല്പ നേരത്തെ ചിന്തകൾക്കൊടുവിൽ ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനെ വിളിച്ചു... തന്റെ വിളി കേട്ട് തലയുയർത്തിയ ദേവദത്തന്റെ മുഖത്ത് കുറ്റബോധത്തിന്റെ അപാംയോനി വീച്ചികൾ അലയടിയ്ക്കുന്നത് ശ്രീലക്ഷ്മി ശ്രദ്ധിച്ചു... "ദേവേട്ടാ... അപ്പോൾ രവിയുടെ മരണവാർത്ത അറിഞ്ഞ ദിവസം രാവിലെ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ദേവേട്ടന് അറിയാമായിരുന്നോ രവിയുടെ മരണവാർത്ത വരാനുണ്ടെന്ന കാര്യം"...? ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വാക്കുകളിൽ അല്പം കടുപ്പം കലർന്നു... ദേവദത്തൻ ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി... "പിന്നേ"... ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ നെറ്റി ചുളിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തനോട് തിരക്കി... "അവന്റെ മരണം നടക്കുന്നതിന്റെ തലേ ദിവസം അവനൊരു ബാച്‌ലർ പാർട്ടി നടത്തിയിരുന്നു. അന്ന് ഞാനും അവനും തമ്മിൽ ചെറിയൊരു വാക്കു തർക്കമുണ്ടായി. അവനത്തരത്തിൽ എന്നെ അപമാനിച്ചപ്പോൾ മദ്യലഹരിയിൽ എന്റെ മനസ്സ് കൈ വിട്ടു പോയി. അവന്റെ മരണ വാർത്തയറിഞ്ഞപ്പോഴും എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു എന്റെ പ്രവൃത്തി കാരണമാണ് അവന് അപകടം പറ്റിയതെന്ന്. പിന്നീട് ഒന്ന് രണ്ടാഴ്ചകൾക്ക് ശേഷമാണ് ഞാനാ നടുക്കുന്ന സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത് മദ്യലഹരിയിൽ നടന്ന എന്റെ കൈപ്പിഴയാണ് രവിയുടെ മരണ കാരണമെന്ന്. ഒന്നും മനപ്പൂർവമായിരുന്നില്ല"...കുറ്റ സമ്മതത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകുമ്പോൾ സ്വരമിടറിയ ദേവദത്തന്റെ മിഴികളിൽ നിന്നുമശ്രുകണങ്ങൾ പെയ്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു... "അപ്പോൾ നിങ്ങൾ പിന്നീട് എന്റെയും അച്ഛനമ്മമാരുടെയും മുന്നിൽ അഭിനയിക്കുകയായിരുന്നല്ലേ"....? വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖത്തോടെ സ്വരം കടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു.... "ലച്ചൂ".... ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കി ശബ്ദമുയർത്തിക്കൊണ്ട് വിളിച്ചു... "വിളിക്കരുത് നിങ്ങളിനിയാ പേരെന്നെ...ഞാനെന്റെ ജീവനും ആത്മാവും സമർപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ് നിങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചത്. ആ നിങ്ങളെന്റെ നിസ്സഹായാവാസ്ഥയെ മുതലെടുക്കുകയായിരുന്നല്ലേ...എല്ലാമറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ഇത്രയും കാലം നിങ്ങൾ നന്നായഭിനയിക്കുകയായിരുന്നല്ലേ.ഇനി പറ എന്നോട് കാണിച്ച സ്നേഹവും കരുതലുമെല്ലാം അതും നിങ്ങളുടെ അഭിനയമായിരുന്നോ"...അതിയായ കോപത്തോടെ തന്നോട് മൊഴിയുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വിതുന്നകവർണ്ണ നയനങ്ങളിൽ നിന്നും വഹ്നിസായകങ്ങൾ തന്നിലേക്ക് പതിക്കുന്നത് പോലെയുളവായിക്കൊണ്ടിരുന്നു ദേവദത്തനപ്പോൾ.... ഇത് വരെ ദേവേട്ടാ എന്ന് വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ലച്ചുവിന്റെ നാവിൽ നിന്നും നിങ്ങളെന്ന വാക്ക് വരുന്നു... ദേവദത്തനൊരു വേദനയോടെ ഓർത്തു... "ലച്ചൂ...ഒരിക്കലും നിന്നോടുള്ള എന്റെ സ്നേഹം കപടമോ അഭിനയമോ ആയിരുന്നില്ല. രവിയുടെ മരണത്തോടെ നിനക്ക് സംഭവിച്ച ദുരിതങ്ങൾ എന്റെ കൈപ്പിഴ കൊണ്ടല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ പോലും നിനക്ക് എന്നുമിത് പോലെ തന്നെ എന്റെ സ്നേഹവും കരുതലും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. ഞാൻ മൂലം നിനക്കുണ്ടായ ദുരവസ്ഥയിലെനിയ്ക്ക് പശ്ചാത്താപം തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും നിന്റെ അവസ്ഥയെ മുതലെടുക്കുകയല്ലായിരുന്നു ഞാൻ എനിക്കതിനൊട്ടും കഴിയുകയുമില്ല"...ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി... "മതി... നിങ്ങളുടെ ന്യായീകരണമൊന്നും കേൾക്കുവാൻ എനിയ്ക്ക് താല്പര്യമില്ല. നിങ്ങൾ കൈപ്പിഴയെന്ന് പറഞ്ഞ് ന്യായീകരിയ്ക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തി എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാക്കിയ നഷ്ടം എത്രയാണെന്ന് അറിയാമോ. ഒരുപാട് സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞിരുന്ന എന്റെയും അച്ഛനമ്മാരുടെയും ജീവിതത്തിൽ അത് പടർത്തിയ ആഘാതം നിങ്ങൾക്ക് ഊഹിക്കുവാൻ പോലും കഴിയില്ല. ഒരേയൊരു മകളെ ഭ്രാന്തിയായി കാണേണ്ടി വന്ന എന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും അവസ്ഥയെ കുറിച്ച് നിങ്ങളോർത്തിട്ടുണ്ടോ. നിങ്ങളെ സ്വന്തം മകനെ പോലെ സ്നേഹിച്ച എന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുഖത്ത് പഴയ ആ സന്തോഷമൊരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല. നിങ്ങൾ തകർത്തത് എന്നെ മാത്രമല്ല എന്റെ അച്ഛനമ്മമാരെ കൂടിയാ"....കോപഗ്രസ്തമായ വദനത്തോടെ ശ്രീലക്ഷ്‌മി ദേവദത്തന് നേരെ വാക്കുകൾ ശരങ്ങളായ് എയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു... പ്രതിഘവദനയായ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നീലനയനങ്ങളിൽ നിന്നും വാക്കുകളോടൊപ്പം വർഷിയ്ക്കുന്ന അഗ്നിസ്ഫുലിംഗങ്ങൾ തന്നെ ചുട്ടെരിയ്ക്കുവാൻ പോന്നതാണെന്ന് തോന്നിപ്പോയി ദേവദത്തനാ നിമിഷങ്ങളിൽ... "ഇത്രയും കാലം നിങ്ങൾ നന്നായഭിനയിച്ചില്ലേ എന്റെ മുമ്പിൽ. ഇനിയും എന്റെ ജീവിതം നിങ്ങൾക്ക് അതിനായി കിട്ടില്ല. എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട എന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയെ നിങ്ങൾ മുതലെടുത്ത നിങ്ങളുടെ കൂടെ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയായി എനിക്കിനിയൊരു ജീവിതം സാധ്യമല്ല".... ശ്രീലക്ഷ്‌മി അതിയായ കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി... "ലച്ചൂ".... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടൊരു ഞെട്ടലോടെ ദേവദത്തനവളെ വിളിച്ചു... "അതെ... നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഞാനില്ല. എന്റെ മക്കൾ വളർന്നു വരുമ്പോൾ അവരുടെ അച്ഛൻ തങ്ങളുടെ അമ്മയെ സ്വന്തമാക്കുവാനായി ഒരു കൊലപാതകം നടത്തിയ കൊലപാതകി ആണെന്ന് അറിയുന്നതിനോട് എനിയ്ക്ക് താല്പര്യമില്ല. നമുക്ക് പിരിയാം"....ദേവദത്തന്റെ വിളിയിൽ ഭാവഭേദമേതുമില്ലാതെ ശ്രീലക്ഷ്മി അവനോട് മൊഴിഞ്ഞു.... അതുകൊണ്ട് പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി ബൈസ്റ്റാന്റർ ബെഡിന് അടുത്തേക്ക് ശരവേഗത്തിൽ നീങ്ങി. ബെഡിൽ കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന മീനുമോളെ അവൾ കയ്യിലെടുത്തു. അനുമോളെ കട്ടിലിൽ നിന്നും പിടിച്ചിറക്കി. മക്കളിരുവരെയും കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി നടക്കുവാനാരംഭിച്ചു.... "ഇനി ദേവദത്തൻ നരസിംഹനെന്ന ഒരദ്ധ്യായം എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇല്ല. ഞാൻ പോകുന്നു കൂട്ടത്തിൽ നമ്മുടെ മക്കളെയും ഞാൻ കൊണ്ട് പോകുകയാ. അവരിനി എന്റെ മാത്രം മക്കളായി വളരും. ഇത് പോലൊരു നികൃഷ്ട കൃത്യം ചെയ്ത് എന്റെ മുന്നിൽ ഇത്രയും കാലം അഭിനയിച്ച നിങ്ങളോട് ഈ ജന്മമെനിയ്ക്ക് ക്ഷമിയ്ക്കുവാൻ കഴിയില്ല. നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇനി കാണില്ല"...ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു മുഖം കോട്ടലോടെ ദേവദത്തനെ നോക്കി പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നടക്കുവാനാഞ്ഞു... "ലച്ചൂ... നീ തരുന്ന എന്ത് ശിക്ഷയും ഞാനേറ്റ് വാങ്ങിക്കോളാം. പക്ഷേ നീ മക്കളെയും കൊണ്ടെന്നെ വിട്ട് പോകരുത്. നിന്നോടുള്ള എന്റെ സ്നേഹമൊരിക്കലും അഭിനയമായിരുന്നില്ല. എന്നും നിന്നെ ഞാൻ സ്നേഹിച്ചിട്ടേ ഉള്ളൂ. ഒന്നും മനപ്പൂർവമായിരുന്നില്ല. എന്നെ വിട്ട് പോകുക മാത്രം ചെയ്യല്ലേ ലച്ചൂ"... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ പ്രതികരണത്തിൽ ആകെ മനസ്സ് തകർന്ന ദേവദത്തനൊരു വിങ്ങലോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് അപേക്ഷിച്ചു... എന്നാൽ ദേവദത്തന്റെ അപേക്ഷ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിനെ തെല്ലും അലിയിച്ചില്ല. അവളുടെ മനസ്സിൽ ദേവദത്തനെന്നാൽ തന്നെയിത്രയും കാലം ചതിച്ചവനായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.... "ലച്ചൂ... എന്തും നമുക്ക് പറഞ്ഞ് തീർക്കാം. കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഒരിക്കലും എന്നിൽ നിന്നകറ്റല്ലേ. നിങ്ങളാണ് എന്റെ ജീവിതമെന്നും. എന്നെങ്കിലും കുഞ്ഞുങ്ങൾ എന്നിൽ നിന്നുമകറ്റിയതറിഞ്ഞാൽ അവർ നിന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തും. അതെനിയ്ക്ക് ഒരിക്കലും സഹിക്കില്ല. പോകരുത് ലച്ചൂ"...മക്കളെയും കൊണ്ടവിടെ നിന്നും നടക്കുവാനാഞ്ഞ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തനൊരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലോടെ മൊഴിഞ്ഞു.... "എനിയ്ക്ക് നിങ്ങളോടൊന്നുമിനി സംസാരിക്കാനില്ല"... ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തന് മറുപടി നൽകി "അച്ഛാ"...ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കൈയിൽ നിന്നും അതിനിടെ പിടി വിട്ട അനുമോൾ ദേവദത്തനെയും വിളിച്ചു കൊണ്ട് അവന്റെയടുത്തേക്ക് വരാനൊരുങ്ങി... പൊടുന്നനെ ശ്രീലക്ഷ്മി അനുമോളുടെ കൈയിൽ ബലമായി പിടിച്ചു. തുടർന്നു അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി മീനുമോളെയും ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നടന്നു.... തന്റെ കുടുംബ ജീവിതം മുന്നിൽ തകർന്നു വീഴുന്നത് കണ്ണീരോടെ ദേവദത്തൻ സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു..... തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളും മക്കളും മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് തന്നിൽ നിന്നുമകലുന്നത് കണ്ണീർപ്പാടകൾക്കിടയിലൂടെ ദേവദത്തന്റെ മിഴികളിൽ പതിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു... ================================== തന്റെ മുറിയിൽ ബെഡിൽ ചാരിയിരുന്ന അഞ്ജനയെന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിൽ ദേവദത്തനുമായി പിരിഞ്ഞ ദിവസവും അതിന് ശേഷമുള്ള കാര്യങ്ങളും മിന്നി മറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു... തന്റെ മക്കളെയും കൊണ്ട് അന്നിറങ്ങി നേരെ ചെന്നത് ദേവദത്തന്റെ അച്ഛനമ്മമാർക്ക് അടുത്തേക്കായിരുന്നു. ദേവദത്തനോടൊപ്പം ഇനിയൊരു ജീവിതമില്ലെന്ന് അപ്പോഴേക്കും തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.... താൻ ആത്മാവിൽ കൊണ്ട് നടന്ന് സ്നേഹിച്ച വിശ്വസിച്ച മനുഷ്യൻ തന്നെയായിരുന്നു തന്റെ ദുരിതങ്ങൾക്കെല്ലാം കാരണക്കാരൻ എന്നതും തന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയെ മുതലെടുക്കുകയായിരുന്നു ആ മനുഷ്യനെന്ന അറിവും തന്റെ മനസ്സിനെ അത്ര മാത്രം തകർത്തിരുന്നു. കുറഞ്ഞ നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ദേവദത്തനെന്ന മനുഷ്യനെ അത്ര മാത്രം താൻ വെറുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു... തനിക്കൊരു ആശ്രയമില്ലാതിരുന്നതും സ്വന്തം കാലിൽ തനിയ്ക്ക് നിൽക്കുവാൻ കഴിയാതെ പോയ അവസ്ഥയും കാരണമാണ് ദേവദത്തന് തന്റെ ദുരവസ്ഥ മുതലെടുക്കാൻ സാധിച്ചതെന്ന ചിന്ത തന്റെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും... തന്റെ ജീവിതം ഇനിയാർക്കും മുതലെടുക്കുവാനോ പന്താടാനോ വിട്ട് കൊടുക്കില്ലെന്നും തനിച്ചു തന്റെ മക്കളെയും കൊണ്ട് ജീവിച്ചു കാണിച്ചു കൊടുക്കണമെന്നും മനസ്സിലപ്പോഴേക്കും താനുറച്ച തീരുമാനമെടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു... തന്നെ ചതിച്ച ദേവദത്തനെയും ദേവദത്തന്റെ ഓർമകളെയും വിട്ട് ദൂരെ എവിടെയെങ്കിലും ചേക്കേറുവാനായിരുന്നു തന്റെ തീരുമാനം. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ ആ നാട് തന്നെ വിട്ട് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോകുക എന്ന് തന്നെ... ദേവദത്തനോട് ഒരുപാട് വെറുപ്പ് നിറഞ്ഞെങ്കിലും തന്നെ സ്വന്തം മകളായി മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള ദേവദത്തന്റെ മാതാപിതാക്കളെ അവഗണിയ്ക്കുവാൻ തനിയ്ക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.. അതിനാൽ എല്ലാം വിട്ട് പോകുന്നതിനു മുമ്പ് അവരെയൊന്നു കാണുവാനായി താൻ തീരുമാനിച്ചത്..... നടന്നതെല്ലാം ഒരു ഞെട്ടലോടെയായിരുന്നു ദേവദത്തന്റെ അച്ഛനമ്മമാർ കേട്ടത്. തനിയ്ക്ക് ആശ്വാസം പകരുവാനോ തനിയ്ക്ക് മറുപടി തരുവാനോ അവരുടെ പക്കൽ വാക്കുകൾ ഇല്ലായിരുന്നു താനും.... തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ ഞെട്ടൽ പ്രകടിപ്പിച്ച ദേവദത്തന്റെ അച്ഛനമ്മമാർ തന്നെ പിന്തിരിപ്പിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും താനതിനൊന്നും ചെവി കൊടുത്തില്ല. അത്രയ്ക്ക് വെറുത്തു പോയിരുന്നു ദേവദത്തനെന്ന തന്റെ ഭർത്താവിനെ അപ്പോഴേക്കും.... വീട്ടിൽ നിന്നും തന്റെയും മക്കളുടെയും നാമമാത്രമായതെല്ലാം എടുത്തു ആ വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ തനിയ്‌ക്ക് യാത്ര പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് ദേവദത്തന്റെ മാതാപിതാക്കളോട് മാത്രമായിരുന്നു. രാമേട്ടനാ സമയമവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തന്നെ ശപിയ്ക്കരുതെന്ന് ഒരപേക്ഷ മാത്രമേ മൗനത്തോടെ നിന്ന അവർക്ക് മുമ്പിലേക്ക് തനിയ്ക്കു നീട്ടാൻ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.... ഗതകാല സ്മരണകളുടെ സുരനിമ്നഗ സൈകതങ്ങളിൽ വിഹരിച്ചു കൊണ്ട് ഇരുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ മിഴികൾ തുടച്ചു... ദേവദത്തനെയും ദേവദത്തന്റെ ഓർമകളെയും ഉപേക്ഷിച്ചു മക്കളെയും കൊണ്ടുള്ള തന്റെ യാത്ര അവസാനിച്ചത് ഈ നഗരത്തിൽ ആയിരുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിൽ വച്ചു കണ്ട മുമ്പേപ്പോഴോ നൃത്ത പരിപാടിയ്ക്കിടെ പരിചയപ്പെട്ടൊരു പരിചയക്കാരി വഴി അവരുടെ അടുത്തായിരുന്നു താനെത്തിയത്. ആദ്യകാലത്ത് ശരിയ്ക്കും ബുദ്ധിമുട്ടിയപ്പോഴും അതിനെയൊക്കെ തരണം ചെയ്യാൻ തനിയ്ക്ക് മനസിന്‌ ശക്തി പകർന്നത് ദേവദത്തനോടുള്ള വാശിയും വെറുപ്പുമായിരുന്നു. ആരുടെ മുന്നിലും തല കുനിയ്ക്കില്ലെന്നും തോൽക്കില്ലെന്നും മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചായിരുന്നു പിന്നീടങ്ങോട്ടുള്ള ജീവിതം മുഴുവൻ.... ആദ്യമൊരു പ്രൈവറ്റ് കമ്പനിയിൽ അക്കൗണ്ടന്റ് ആയി തുടങ്ങി ജീവിതത്തിലൊരു പാട് കല്ലും മുള്ളും നിറഞ്ഞ ജീവിതവീഥികളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യവേയാണ് ഒന്ന് രണ്ട് വർഷത്തിനു ശേഷം തനിക്കൊരു സ്വകാര്യ ഫിനാൻസ് സ്ഥാപനത്തിൽ തനിയ്ക്ക് ജോലി ലഭിയ്ക്കുന്നതും പിന്നെയവിടെ നിന്നും ബാങ്ക് ടെസ്റ്റ്‌ എഴുതി ബാങ്കിൽ ജോലിയ്ക്ക് കയറി ഇന്നത്തെ നിലയിൽ എത്തിയതും... ആരുമില്ലാതെ തനിയ്ക്ക് ജീവിയ്ക്കുവാൻ കഴിയുമെന്നതീ ലോകത്തിനു കാണിച്ചു കൊടുക്കണമെന്നത് തന്റെ വാശിയായിരുന്നു. അതിൽ താൻ വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു.... മക്കൾ പലപ്പോഴും അച്ഛനെ കുറിച്ച് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ചോദ്യങ്ങളെ മനപ്പൂർവം കണ്ടില്ലെന്ന് നടിയ്ക്കുമായിരുന്നു താൻ. ദേവദത്തനാണ് തങ്ങളുടെ അച്ഛനെന്ന് അറിയുന്ന ഒന്നിലേക്കും മക്കളെത്താതിരിക്കുവാനായി അവരുടെ അച്ഛന്റെ ഓർമ്മകൾ നിറഞ്ഞ പേരുകൾ പോലും താൻ മാറ്റി. ഒരിക്കൽ പോലും തങ്ങൾ ഒരു കൊലപാതകിയുടെ അല്ലെങ്കിൽ ചതിയന്റെ മക്കൾ ആണെന്ന വിവരം മക്കൾ അറിയരുതെന്ന് താൻ മനസ്സ് കൊണ്ടുറപ്പിച്ചിരുന്നു....എല്ലാം ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... ദേവദത്തനോടുള്ള വെറുപ്പിൽ ദേവദത്തനെ എന്നും കൊതിപ്പിച്ച തന്നിലെ നർത്തകിയെ പോലും താൻ ഉറക്കിക്കിടത്തി. അച്ഛന്റെ അടുത്ത് ഒരിക്കൽ പോലും മക്കൾ എത്തരുതെന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തിൽ സ്വന്തം നാട് എവിടെയാണെന്ന് പോലും മക്കളോട് താൻ പറഞ്ഞില്ല. ചോദിക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഒഴിഞ്ഞു മാറിയിരുന്നു... എന്നാൽ ഇന്ന് എല്ലാം കൈ വിട്ട് പോയിരിക്കുന്നു. മക്കളെ ആരിൽ നിന്നുമകറ്റാൻ താൻ ശ്രമിച്ചോ അവർക്കു ഇന്നാ മനുഷ്യൻ മാത്രം മതി എന്നായിരിക്കുന്നു..... ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു നെടുവീർപ്പോടെ മിഴികൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് ഓർത്തു..... പൊടുന്നനെ വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ ചിന്തകളിൽ നിന്നുമുണർന്നു. വാതിലിന് നേരെ നോട്ടമയയ്ക്കവേ കൈയിലൊരു സ്വീറ്റ് ബോക്സും പിടിച്ചു കൊണ്ട് മിഴികളിൽ വഴിഞ്ഞൊഴുകുന്ന പ്രണയത്തോടെ തന്റെ നേർക്കൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ നടന്നടുക്കുന്ന ദേവദത്തന്റെ രൂപം ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നീലാംബുജ നയനങ്ങളിൽ വാതിൽ തുറന്നകത്ത് കയറിയ ആൾ പതിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.... തുടരും #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ