✍️മുഹബത്തിന്റെ സുൽത്താൻ ✍️ 👻രാത്രി 12:05 എന്നാ ഒരു ലൂപ് 👻 ഒരു മലയോര ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ തറവാട്ടിലായിരുന്നു മാധവൻ അന്ന് താമസിച്ചിരുന്നത്. പുറത്ത് നല്ല മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സമയം കൃത്യം അർദ്ധരാത്രി 12 മണി. ​പെട്ടെന്നാണ് മാധവൻ ആ ശബ്ദം കേട്ടത്—മുകളിലത്തെ നിലയിൽ ആരോ നടക്കുന്നു. ആ വീട്ടിൽ മാധവൻ തനിച്ചായിരുന്നു. പഴയ മരപ്പടികൾ ഓരോന്നായി അമരുന്ന ശബ്ദം ("ക്രീ... ക്രീ...") നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു. ​ധൈര്യം സംഭരിച്ച് മാധവൻ ഒരു മെഴുകുതിരിയുമായി മുകളിലേക്ക് നടന്നു. പടികൾ കയറിച്ചെന്നപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവനെ ഞെട്ടിച്ചു. ഹാളിന്റെ നടുവിൽ, കാലപ്പഴക്കം ചെന്ന ഒരു വലിയ ഊഞ്ഞാൽ തനിയെ ആടുന്നു! കാറ്റിലാണോ എന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ ജനലുകളെല്ലാം അടഞ്ഞുതന്നെ കിടക്കുകയാണ്. ​പെട്ടെന്ന്, ആടുന്നത് നിർത്തിയ ഊഞ്ഞാലിൽ നിന്ന് ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് മാധവന്റെ കാതിലൂടെ കടന്നുപോയി. ആരോ മൃദുവായി മന്ത്രിക്കുന്നത് പോലെ: "നീ ഇനിയും ഉറങ്ങിയില്ലേ?" ​മാധവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ഭിത്തിയിലെ പഴയ ക്ലോക്കിലെ പെൻഡുലം പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. കയ്യിലിരുന്ന മെഴുകുതിരി തനിയെ അണഞ്ഞു. ഇരുട്ടിൽ അവന് ചുറ്റും ആരോ ഉണ്ടെന്ന തോന്നൽ അവനെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഗ്രാമവാസികൾ നോക്കുമ്പോൾ മാധവൻ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ബോധരഹിതനായി കിടക്കുകയായിരുന്നു. ​പിന്നീടാണ് അവൻ അറിഞ്ഞത്, കൃത്യം അൻപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് മറ്റൊരു അർദ്ധരാത്രിയിൽ ആ വീട്ടിൽ വെച്ച് ഒരു വലിയ അത്യാഹിതം നടന്നിരുന്നു എന്ന്. അന്നുതൊട്ട് ആ തറവാട്ടിൽ ആരും അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഉറങ്ങാതിരിക്കാറില്ല. മാധവൻ ബോധം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ടത് തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി നിൽക്കുന്ന ഗ്രാമവാസികളെയാണ്. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയത്തേക്കാൾ ഉപരി ഒരുതരം സഹതാപമായിരുന്നു. ആ കൂട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന രാഘവൻ എന്ന വൃദ്ധൻ മാധവന്റെ അരികിലിരുന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു: ​"മാധവാ, ആ ഊഞ്ഞാലിൽ ഇന്ന് നീ കണ്ടത് വെറുമൊരു നിഴലല്ല. അത് ഈ വീടിന്റെ പഴയ അവകാശിയായിരുന്നു. കൃത്യം അൻപത് വർഷം മുൻപ് ഇതേ അർദ്ധരാത്രിയിൽ, ആരോടൊക്കെയോ ഉള്ള വാശിയിൽ ആ ഊഞ്ഞാലിൽ ഇരുന്ന് ജീവനൊടുക്കിയതാണ് അയാൾ." ​മാധവന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. എന്നാൽ അവനെ അങ്ങേയറ്റം ഭയപ്പെടുത്തിയത് അതൊന്നുമല്ലായിരുന്നു. ബോധം മറയുന്നതിന് മുൻപ് ആ തണുത്ത കാറ്റ് കാതിൽ മന്ത്രിച്ച "നീ ഇനിയും ഉറങ്ങിയില്ലേ?" എന്ന ശബ്ദം അപ്പോഴും അവന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​അവൻ പതുക്കെ മുകളിലെ നിലയിലേക്ക് നോക്കി. പകൽ വെളിച്ചത്തിലും ആ വീടിന്റെ മുകൾഭാഗം ഇരുട്ടിൽ മുങ്ങിക്കിടക്കുന്നതായി അവന് തോന്നി. പെട്ടെന്ന് അവന്റെ ശ്രദ്ധ സ്വന്തം കയ്യിലെ വാച്ചിലേക്ക് പോയി. ക്ലോക്കിലെ പെൻഡുലം നിശ്ചലമായ അതേ സമയം—12:05—ൽ അവന്റെ വാച്ചും നിന്നുപോയിരിക്കുന്നു! ​മാധവൻ വേഗം തന്റെ ബാഗ് എടുത്ത് അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് ആ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന സത്യം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. അവന്റെ കയ്യിലിരുന്ന മെഴുകുതിരിയുടെ അറ്റത്ത് ഒരു ചെറിയ തുണ്ട് കടലാസ് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. അതിൽ വിറയ്ക്കുന്ന അക്ഷരങ്ങളിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു: ​"ഇന്ന് രാത്രി നിനക്ക് പോകാം, പക്ഷേ നാളെ അർദ്ധരാത്രിക്ക് മുൻപ് നീ തിരിച്ചുവരണം. നമുക്ക് ആ ഊഞ്ഞാലിൽ ഒന്നിച്ചിരിക്കാം..." ​മാധവൻ പിന്നീട് ആ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയിട്ടില്ല. പക്ഷേ, ഇന്നും ഓരോ അർദ്ധരാത്രിയിലും തന്റെ മുറിയിലെ ഫാൻ കറങ്ങുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ, തനിയെ ആടുന്ന ഒരു ഊഞ്ഞാലിന്റെ താളം താൻ കേൾക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൻ ഭയത്തോടെ ഓർക്കാറുണ്ട്. വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. മാധവൻ നഗരത്തിലെ ഒരു പുതിയ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മാറി. ആ പഴയ തറവാടും ഗ്രാമവുമെല്ലാം ഒരു പേടിസ്വപ്നം പോലെ അവൻ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ഒരു ദിവസം അർദ്ധരാത്രിയിൽ അവന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു സന്ദേശം വന്നു. നമ്പർ ഇല്ലാത്ത ആ സന്ദേശത്തിൽ വെറും ഒരു ചിത്രം മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്—ആ പഴയ തറവാട്ടിലെ ആടുന്ന ഊഞ്ഞാൽ! ​മാധവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. ആ ചിത്രം സൂം ചെയ്ത് നോക്കിയ അവന്റെ രക്തം തണുത്തുറഞ്ഞു. ഊഞ്ഞാലിൽ ആരോ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്, അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു പഴയ മെഴുകുതിരിയുണ്ട്. അതൊരു പഴയ ചിത്രമല്ലെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി, കാരണം ആ മെഴുകുതിരിയുടെ അടുത്ത് ഇരിക്കുന്നത് മാധവൻ അന്ന് അവിടെ മറന്നുവെച്ച അവന്റെ സ്വന്തം വാച്ചായിരുന്നു! ​പെട്ടെന്നാണ് മാധവന്റെ മുറിയിലെ ലൈറ്റുകൾ മിന്നിമായാൻ തുടങ്ങിയത്. നഗരത്തിലെ ആധുനികമായ ആ ഫ്ലാറ്റിനുള്ളിൽ എവിടെ നിന്നോ മരപ്പടികൾ അമരുന്ന അതേ "ക്രീ... ക്രീ..." ശബ്ദം കേട്ടു തുടങ്ങി. തറവാട്ടിലെ അതേ തണുത്ത കാറ്റ് അവന്റെ ആധുനികമായ എസി മുറിയിലും വീശാൻ തുടങ്ങി. ​അവൻ പേടിയോടെ ജനാലയ്ക്കൽ ചെന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. താഴെ തെരുവ് വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു. അയാൾ തലയുയർത്തി മാധവന്റെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് നോക്കി കൈവീശി കാണിച്ചു. അയാളുടെ കയ്യിൽ ഒരു വലിയ താക്കോൽക്കൂട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു—ആ പഴയ തറവാടിന്റെ താക്കോൽക്കൂട്ടം! ​മാധവൻ വേഗം വാതിൽ പൂട്ടി അകത്തിരുന്നു. എന്നാൽ വാതിലിന് പിന്നിൽ നിന്ന് ആ പരിചിതമായ ശബ്ദം വീണ്ടും മന്ത്രിച്ചു: "ഓടിയിട്ട് കാര്യമില്ല മാധവാ... വീട് മാറിയാലും നിന്റെ നിഴൽ മാറില്ലല്ലോ. വാതിൽ തുറക്കൂ, അർദ്ധരാത്രിയായിരിക്കുന്നു." ​പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പോലീസ് വന്ന് വാതിൽ തകർത്ത് അകത്തു കയറിയപ്പോൾ കണ്ടത്, ശൂന്യമായ ഒരു മുറിയാണ്. മാധവൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ മുറിയുടെ നടുവിൽ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാതെ ഒരു പഴയ മരത്തിന്റെ കഷ്ണം കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അത് ആ പഴയ ഊഞ്ഞാലിന്റെ ഒരു ഭാഗമായിരുന്നു! ​മാധവനെ പിന്നീട് ആരും കണ്ടിട്ടില്ല. ഇന്നും ആ മലയോര ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ തറവാട്ടിലൂടെ അർദ്ധരാത്രിയിൽ കടന്നുപോകുന്നവർ പറയാറുണ്ട്, അവിടെ രണ്ട് പേർ ഊഞ്ഞാലിലിരുന്ന് സംസാരിക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാമെന്ന്. അതിലൊരാൾ മാധവനാണെന്ന് അവർ വിശ്വസിക്കുന്നു. മാധവൻ അപ്രത്യക്ഷമായതിന് ശേഷം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ആ പഴയ തറവാട് തകർന്ന് മണ്ണടിയാറായ അവസ്ഥയിലായി. പക്ഷേ, ഒരു സാഹസികനായ ഡോക്യുമെന്ററി ഫിലിം മേക്കർ ഈ രഹസ്യം തേടി ആ തറവാട്ടിലെത്തി. തന്റെ അത്യാധുനികമായ നൈറ്റ് വിഷൻ ക്യാമറ ഹാളിന്റെ നടുവിൽ ആ ആടുന്ന ഊഞ്ഞാലിന് നേരെ വെച്ച് അയാൾ കാത്തിരുന്നു. ​കൃത്യം അർദ്ധരാത്രി 12 മണി. ക്യാമറയുടെ ഡിസ്‌പ്ലേയിൽ തെളിഞ്ഞ കാഴ്ച കണ്ട അയാളുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. ​ക്യാമറയിൽ കാണുന്നത് രണ്ട് രൂപങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ഒരാളെ മാത്രമാണ്. ഊഞ്ഞാലിൽ ഇരിക്കുന്നത് പഴയ വീട്ടുടമസ്ഥനല്ല, അത് മാധവനായിരുന്നു! പക്ഷേ മാധവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് പകരം അവിടെ കറുത്ത ഗർത്തങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു. അവൻ ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ ചിരിച്ചു. ​ഏറ്റവും ഭയാനകമായ കാര്യം അതല്ലായിരുന്നു. ക്യാമറയുടെ റെക്കോർഡിംഗ് സൗണ്ട് പരിശോധിച്ചപ്പോൾ അയാൾ ഒരു കാര്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു: അന്ന് മാധവൻ കേട്ട ആ മന്ത്രണം—"നീ ഇനിയും ഉറങ്ങിയില്ലേ?"—എന്ന് ചോദിച്ചത് മാധവൻ തന്നെയായിരുന്നു! ​സത്യത്തിൽ അവിടെ മറ്റൊരു പ്രേതമില്ലായിരുന്നു. ആ വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷം അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഒരാളെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുകയും, അയാൾ സ്വന്തം നിഴലിനെ പേടിക്കുകയും, ഒടുവിൽ അയാൾ തന്നെ ആ പഴയ കഥയിലെ പ്രേതമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ടൈം ലൂപ്പ് (Time Loop) ആയിരുന്നു അത്. ​ക്ലൈമാക്സ് ഇതാണ്: മാധവൻ എന്ന വ്യക്തി മരിച്ചിട്ടില്ല. അയാൾ ഇന്നും ആ തറവാട്ടിൽ ആ അർദ്ധരാത്രിയിൽ തന്നെ തടവിലാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. പുറത്ത് നിന്ന് ആര് വന്നാലും, തന്റെ ഏകാന്തത മാറ്റാൻ അയാൾ അവരെയും ആ ഊഞ്ഞാലിലേക്ക് ക്ഷണിക്കും. ​ആ ഡോക്യുമെന്ററി ഫിലിം മേക്കർ ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ നോക്കിയെങ്കിലും, അയാളുടെ കാൽക്കൽ ഒരു തണുത്ത സ്പർശനം അനുഭവപ്പെട്ടു. താഴെ നോക്കിയപ്പോൾ, തറയിൽ നിന്ന് ഒരായിരം കൈകൾ ഉയർന്നു വരുന്നു. മാധവന്റെ ശബ്ദം ഹാൾ മുഴുവൻ മുഴങ്ങി: അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ആ തറവാടിന് മുന്നിൽ ഒരു ക്യാമറ മാത്രം വീണുകിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ അവസാനമായി റെക്കോർഡ് ചെയ്യപ്പെട്ടത് ആരും ആടാതെ വേഗത്തിൽ ആടുന്ന ഒരു ഊഞ്ഞാലിന്റെ ദൃശ്യം മാത്രമായിരുന്നു. ✍️മുഹബത്തിന്റെ സുൽത്താൻ ✍️ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #💞 പ്രണയകഥകൾ