​അന്നൊരു മഴയുള്ള രാത്രിയായിരുന്നു. ഐ.സി.യുവിന് പുറത്തെ കസേരയിൽ ഉറക്കം വരാതെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് തൊട്ടടുത്ത ബെഡിലെ രോഗിയുടെ കൂട്ടിരിപ്പുകാരൻ പുറത്തേക്ക് വന്നത്. അയാളുടെ കയ്യിൽ ഒരു പഴയ പ്ലാസ്റ്റിക് കവർ ഉണ്ടായിരുന്നു. ​"ഇതൊന്ന് പിടിക്കാമോ? എനിക്കൊന്ന് മുഖം കഴുകണം," അയാൾ അത് എന്റെ കയ്യിൽ തന്നു. ​കവറിനുള്ളിൽ ഒരു പുതിയ ജോഡി ചപ്പലുകൾ ആയിരുന്നു. പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിന്റെ മണം മാറാത്ത, ഒരിക്കൽ പോലും മണ്ണിൽ തൊടാത്ത ചപ്പലുകൾ. അയാൾ തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു, "ആർക്കാണിത്?" ​അയാൾ ഒന്ന് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ കണ്ണ് നിറഞ്ഞതേയുള്ളൂ. "മകൾക്ക് വാങ്ങിയതാണ്. അവൾക്ക് നടക്കാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു. സർജറി കഴിഞ്ഞാൽ അവൾ ഇത് ഇട്ട് നടക്കുമെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അവളുടെ ആദ്യത്തെ ചപ്പലാണ്." ​അന്ന് രാത്രി വൈകി, ആ മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു നിലവിളി ഉയർന്നു. നഴ്സുമാർ തിരക്കിട്ട് ഓടുന്നത് കണ്ടു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ അച്ഛൻ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അയാളുടെ കയ്യിൽ ആ കവർ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അത് അവിടെ ആ ബെഡിന് താഴെ അനാഥമായി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ​പുതിയ ചപ്പലുകൾ ഇട്ട് നടക്കാൻ ആ കുഞ്ഞു കാൽപാദങ്ങൾ കാത്തുനിന്നില്ല. തറയിൽ വെറുതെ കിടക്കുന്ന ആ ചപ്പലുകൾ എന്നെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ജീവിതം നമ്മൾ പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നത് പോലെയല്ല, അത് വിധി എഴുതി വെച്ച തിരക്കഥ പോലെയാണ്. ഒരു പുതിയ തുടക്കം സ്വപ്നം കണ്ടിടത്ത് ഒരു വലിയ വിരാമചിഹ്നം വീണു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ​ആശുപത്രിയിലെ മണം പോലെ ആ പുതിയ ചപ്പലുകളുടെ മണം ഇന്നും എന്റെ ഉള്ളിലുണ്ട്. ഒരു യാത്ര തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപേ അവസാനിച്ചവളുടെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ പോലെ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ