.ഇനിയുണ്ടാകുമോ 💗🌿 70 . . നേരം പുലർന്നു തുടങ്ങിയതേയുള്ളൂ. മാളികപ്പുറം തറവാട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം ആകെ വലിഞ്ഞു മുറുകിയിരുന്നു. പ്രിയ തന്റെ മുറിയിൽ ഇല്ലെന്ന സത്യം സാവിത്രി തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം ആ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യം കെട്ടുപോയതുപോലെ തോന്നി. എല്ലാവരും പരിഭ്രമിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ, കുറ്റബോധം മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഭാമയെ രവി തടഞ്ഞുനിർത്തി. ​"ഭാമ! എവിടെ കുഞ്ഞേ പ്രിയ മോൾ?" സാവിത്രി അവളുടെ കൈകളിൽ തൂങ്ങി കരഞ്ഞു. "രാത്രി നീ അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് പോകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടതാണ്. സത്യം പറ ഭാമ, നീ അവളെ എങ്ങോട്ടാണ് പറഞ്ഞുവിട്ടത്?" ​രവി മകളെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. കോപം കൊണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ടും അയാളുടെ ശരീരം വിറച്ചു. "ഭാമ... എന്റെ മോളു? നിനക്ക് പക എന്നോടായിരുന്നില്ലേ? എന്റെ ചോരയല്ലേ നീ? നിനക്ക് എന്നെ ശിക്ഷിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?" ​രവിയുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും ഭാമയുടെ കണ്ണുകളിൽ വർഷങ്ങളായി അടക്കിപ്പിടിച്ച പക കനലായി ജ്വലിച്ചു. അവൾ അച്ഛന്റെ നേരെ ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വെച്ചു. "നിങ്ങളുടെ ചോരയാണെന്ന് നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ അച്ഛാ? ഇത്രയും കാലം പ്രിയയുടെ കണ്ണിലെ ഓരോ തുള്ളി കണ്ണുനീരും തുടയ്ക്കുമ്പോൾ അങ്ങ് ഒർത്തിരുന്നോ, ഇപ്പുറത്ത് അച്ഛന്റെ വിരൽ തുമ്പുപോലും കാണാതെ വളരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയെ? അമ്മയെയും എന്നെയും വഴിയാധാരമാക്കി അമ്മായിയുടെ മകളുടെ പിന്നാലെ പോയപ്പോൾ നിങ്ങൾ ഈ മകളെ മറന്നുപോയി. ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ വളർത്തു പ്രിയ അവളുടെ അച്ഛൻ സ്വന്തമല്ലെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് സങ്കടം വരുന്നു. ഇത്രയും കാലം ഞാൻ അനുഭവിച്ച ഏകാന്തതയുടെ ഒരു തുള്ളി പോലും പ്രിയ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല അച്ഛാ..!" ​ഭാമയുടെ ഓരോ വാക്കും രവിയുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് തറച്ചു കയറി. രവി നിശ്ചലനായി. തന്റെ മകൾ അനുഭവിച്ച വേദന അയാൾക്ക് മുൻപിൽ വലിയൊരു ചോദ്യചിഹ്നമായി നിന്നു. കുറ്റബോധം കൊണ്ട് രവി അവളുടെ അരികിലെത്തി. വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളാൽ പയ്യെ അവളുടെ മുന്നിലയാൾ മുട്ടു കുത്തി ഇരുന്നു, അത് കണ്ടു ബാമ ഒന്ന് വേച്ചു പോയി. ഇല്ല പ്രിയയെ പറഞ്ഞയക്കണം എന്നെ ഞാൻ കരുതിയൊള്ളു തന്റെ അച്ഛനെ തകർക്കണം എന്ന് കരുതിയില്ല. എന്റെ അച്ഛനെ മുട്ട് കുത്തിക്കണം എന്ന് കരുതിയില്ല.ബാമാക്കു ഹൃദയം നുറുങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നി. "എന്നോട് ക്ഷമിക്ക് മോളെ... പക്ഷേ പ്രിയ... അവൾ അപകടത്തിലാണ്. നീ വിശ്വസിക്കുന്ന ആ വെക്തി ചിലപ്പോൾ നിന്നെയും ചതിക്കുകയായിരിക്കും, മോൾ ഒന്ന് എന്നെ കേൾക്കു" ​അച്ഛന്റെ ആ വാക്കുകൾ ചെവിയിലേക്ക് തുളഞ്ഞു കെയറിയതും ഭാമയുടെ ഉള്ളിലെ പക പതുക്കെ ഭയത്തിന് വഴിമാറി. തന്റെ പതികാരം പ്രിയയുടെ ജീവനെ തന്നെ ബാധിക്കുമെന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു. ​അതേസമയം, തറവാട്ടിലെ ഈ കോളിളക്കം വൈശാഖ് ഫോണിലൂടെ ജിത്തുവിനെ അറിയിച്ചു. വാർത്ത കേട്ട ജിത്തുവിന്റെ തല കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. "പ്രിയ ഇല്ലേ? അവൾ എങ്ങോട്ട് പോയി?" ജിത്തു അലറി. ദേഷ്യം കാരണം അവന്റെ നെറ്റിയിലെ നിരമ്പുകൾ എല്ലാം ഉയർന്നു. വിറക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൻ ഉടൻതന്നെ ആദിയെയും അലക്സിനെയും പ്രവീണിനെയും വിവരം അറിയിച്ചു. ​കൊട്ടി പിടഞ്ഞു പുറത്തേക്കൊടുമ്പോൾ ഫോണിനകത്തു വാട്സാപ്പിൽ ബ്ലോക്ക്ഡ് ലിസ്റ്റിലേക്ക് ഒരു വീഡിയോ കിടന്നു കറങ്ങി കൊണ്ടിരുന്നു. ജിത്തിന്റെ കാൾ അവസാനിച്ചതും ​പ്രവീണിന്റെ തലയിലേക്ക് എന്തോ ഒന്ന് ഉദിച്ചു കയറി. ഡ്രസ്സ്‌ മാറ്റി പുറത്തേക്കൊടുമ്പോൾ അവൻ ഗ്രൂപിലേക്കായി ഒരു മെസ്സേജ് അയച്ചു. "ജിത്തൂ, നീ ആദിയുടെ കൂടെ അവിടെ നിൽക്ക്. ഞാനും അലക്സും ഇപ്പോൾ തന്നെ വയലൂരിലേക്ക് തിരിക്കുകയാണ്. പ്രിയയെ അവിടുന്ന് മാറ്റിയിട്ടുണ്ട് എങ്കിൽ അത് ഭാമയുടെ മാത്രം തലച്ചോറല്ല. ഇതിന്റെ പിന്നിൽ വേറെ ആരുടേയോ ബുദ്ധിയുണ്ട്." അത്രയും പറഞ്ഞു പ്രവീൺ പോയത് അലക്സിന്റെ വീട്ടിലോട്ടായിരുന്നു, അജിത്തിന്റെ കാൾ കട്ട്‌ ആയ ഉടനെ ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും ഉണർന്നു ഫ്രഷ് ആയി ഉടനെ തന്നെ അലക്സ്‌ പുറത്തിറങ്ങിയിരുന്നു, അവന്റെ കാൽ മണ്ണിൽ ചുവട്ടുന്നതിനു മുന്നേ തന്നെ പ്രവീണിന്റെ ബുള്ളറ്റ് അവരുടെ മുറ്റത്തേക്ക് ഇരച്ചു കയറി "കേറ്..." അവന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടു വിരലിൽ തുമ്പിലെ ചാവിയിലേക്കവൻ സംശയത്തോടെ നോക്കി. "കേറ് ചെറുക്കാ...." പ്രവീണിന്റെ ശബ്ദം മാറിയപ്പോയെക്കും സംശയത്തോടെ നിന്ന ചാവിയെ അവൻ പുറത്തേക്കു വന്ന മാരിക്കു എറിഞ്ഞു കൊടുത്തു കൊണ്ട് പ്രവീണിന്റെ പുറകിലേക്ക് ചാടി കയറി. ​നാട്ടിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ രൂക്ഷമാകുമെന്ന് കണ്ട അൽബർട്ട് തന്റെ ദൗത്യം അവസാനിപ്പിച്ച് മുമ്പേ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ച പോലെ റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങി അദ്വൈത്തിനെ വിളിച്ചു. താങ്കൾ വിളിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സബ്സ്ക്രൈബ്ർ ഇപ്പോൾ കാളുകൾ സ്വീകരിക്കുന്നില്ല ദയവായി അല്പം സമയം കഴിഞ്ഞു വിളിക്കുക. എത്ര തന്നെ വിളിച്ചിട്ടും എടുക്കാതായതും ആൽബർട്ടിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കൊള്ളിയാൽ മിന്നി. അവൻ തിടുക്കത്തിൽ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെത്തി. എന്നാൽ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ ആരെയോ കാത്തുനിൽക്കുന്ന ഭാമയെ കണ്ട അവൻ സ്തംഭിച്ചു പോയി. ദൂരെ നിന്നു അവനെ കണ്ട അവളുടെ ഉണ്ടകണ്ണുനുള്ളിലെ പൂച്ചകണ്ണൊന്നു തിളങ്ങി. ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കവേ എന്തോ നെഞ്ചിൽ വരിഞ്ഞു മുറുകുന്ന പോലെ തോന്നി അവനിക്കു. "അൽബർട്ട്...അപ്പൊ ഞാൻ കരുതിയ പോലെ തന്നെ അല്ലെ...നീ പറഞ്ഞ സ്നേഹം... നിന്റെ ആ വാക്കുകൾ... എല്ലാം വെറും നാടകമായിരുന്നല്ലേ.? എന്റെ അച്ഛനെ എനിക്ക് നേടിക്കൊടുക്കാനല്ല, എന്നെ വെച്ച് നിന്റെ ഏതോ ലക്ഷ്യം നേടാനായിരുന്നോ നീ വന്നത്?" ​അൽബർട്ട് ഒരു ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. "ബുദ്ധിയുണ്ട് ഭാമ നിനക്ക്... പക്ഷേ അത് വൈകിപ്പോയി. സ്നേഹം എന്നത് ദുർബലർക്ക് ഉള്ളതാണ്. എനിക്കിതൊരു ജോലിയാണ്. ജയിക്കാൻ വേണ്ടി നിന്നെപ്പോലെ ഒരു പാപിയെ കരുവാക്കിയെന്ന് മാത്രം." ​ട്രെയിൻ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലേക്ക് വന്നതും ഭാമയെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അവൻ ട്രെയിനിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. ഭാമ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ ഇരുമ്പ് ബെഞ്ചിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നു.ദൂരേക്ക് മറയുന്ന ട്രെയിനിനെ അവൾ ഏറെ നേരം നോക്കി നിന്നു. ​ വീട്ടിൽ എത്തി ബാമ ആരെയും നോക്കാതെ അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് ഓടി കയറി.വിഷമം കാരണം അവൾക്കു അവളുടെ ഹൃദയം നുറുങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നി. സങ്കടം കാരണം അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു, താൻ ഒർജിനൽ നിമിഷം കൊണ്ട് ചെയ്തു കൂട്ടിയ കാര്യങ്ങൾ ആലോചിച്ചവൾക്ക് ചത്താൽ മതി എന്ന് തോന്നി. വിരയലോടെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു അലമാരക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. അലമാറയിലായി അടക്കി ഒതുക്കി വെച്ച സാരി കണ്ടതും അവൾ എന്തോ ആലോചിച്ചു അലമാറകടുത്തേക്കു നടന്നു. **************** വയലൂറിൽ ട്രെയിൻ പ്രവീൺ അലെക്സിന്റെ കയ്യും പിടിചോടി. പുറത്തെത്തിയതും ജിത്തു പറഞ്ഞതനുസരിച്ചു റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ വലതു വശത്തേക്ക് നടന്നു. അവിടെ പോർച്ചിൽ അവരെ കാത്തെന്നോണം വൈശാഖ് നിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവരെ കണ്ടതും അവൻ അവരെ നോക്കി കൈ വീശി കാണിച്ചു. "പെട്ടന്ന് ട്രെയിൻ കിട്ടിയോ..." "ഫൈൻ അടക്കേണ്ടി വന്നു... " "ഹ്മ്മ്... " അത്രയും പറഞ്ഞു അവർ പെട്ടന്ന് കാറിലേക്ക് അവർ പെട്ടന്ന് കാറിലേക്ക് കയറി. വൈഷാഖിനൊന്നും പറയാൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.തന്നെ ഏൽപ്പിച്ചു പോയിട്ടും ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ലാലോ എന്നൊരു കുറ്റബോധം അവനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തറവാട്ടിൽ കാർ നിറുത്തിയ ഉടനെ വൈശാഗിനെ ഒന്നും കാത്തു നിൽക്കാതെ പ്രവീൺ ഉള്ളിലേക്കോടി പുറകിൽ ആളെക്സും. "ഏതാ... ബാമയുടെ മുറി." "അതാ വായിക്കു പോയിട്ട് രണ്ടാമത് കാണുന്നെ.. " രവി വന്നു പറഞ്ഞപ്പോയെക്കും കാറ്റ് പോലെ അവൻ അവിടേക്കു ഓടിയിരുന്നു പിറകിൽ എല്ലാവരും അതെ വേഗതയിൽ അവനെ പിന്തുടർന്ന്. ബാമയുടെ മുറിക്കുമുന്നിലെത്തി അവളുടെ മറുപടിക്ക് കാത്തു നിൽക്കാതെ മുടി തള്ളി തുറന്നു. എന്നാൽ മുറിക്കുള്ളിൽ ചാവാനായി സാരി ഫാനിൽ മുറുക്കി കുറുക്കു തലയിലിട്ട് നിൽക്കുന്ന ബാമയെ കണ്ടു എല്ലാവരും ഒരുപോലെ ഞെട്ടി. "ദേ പെണ്ണെ... ആ തിരുമ്പി പിടിച്ച ഫാണിലോന്നു കെട്ടി തൂങ്ങല്ലേ.. അതൊക്കെ പൊട്ടി വീണു നാണം കേട്ടു ചാവേണ്ടി വരും..." പ്രവീണിനെ മാറ്റി അലക്സ്‌ വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോയെക്കും പ്രവീൺ അവളെ പിടിച്ചു ഇറക്കിയിരുന്നു. രവി അവിടെ കണ്ട കായ്ച്ചയിൽ തറഞ്ഞു നിന്നു പോയി. പ്രവീണിനു കാത്തു നിൽക്കാൻ സമയം ഇല്ലായിരുന്നു. കൊട്ടി പിടഞ്ഞു ബാമയെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു കൊണ്ടാവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഫോൺ എടുത്തുഅൽബർട്ടിന്റെയും അദ്വൈതിന്റെയും ഫോട്ടോ കാണിച്ചു. "ഇവനാണോ നിന്നെ പറ്റിച്ചത്? പറ ഭാമ... പ്രിയ എവിടെ?" പ്രവീണിന്റെ സ്വരം ഇടിമുഴക്കം പോലെയായിരുന്നു. ​രവി മുന്നോട്ട് വന്നു ഭാമയുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു. "മോളെ...ക്ഷമിക്കടി..അച്ഛനോട് നീ പക തീർത്തോ. പക്ഷേ ആ കൊച്ചിനെ രക്ഷിക്കാൻ സഹായിക്കണം. അവൾ എവിടെയുണ്ടാകും?" അയാൾ യാചിച്ചു. ​അച്ഛന്റെ കരച്ചിൽ കണ്ട ഭാമയ്ക്ക് സത്യങ്ങൾ പറയാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "അവൻ... അൽബർട്ട് എന്നെ ചതിച്ചു. അവൻ നിങ്ങളുടെ നാട്ടിലേക്കുള്ള ട്രെയിൻ കയറി കഴിഞ്ഞു. പ്രിയ എവിടെ എന്നൊന്നും എനിക്കറിയില്ല..." ​അലക്സ് ദേഷ്യത്തോടെ പല്ലു ഞെരിച്ചു. "അപ്പൊയെ പറഞ്ഞതാ വല്ല ഫോട്ടോ അയച്ചു കൊടുത്തു ഇവരോട് ചോദിക്കാൻ പറഞ്ഞാൽ പോരെ എന്ന്,അപ്പോൾ അവനിക്കു ഇരുകയ്യോടെ പിടികൂടണം എന്ന്. ഇപ്പോൾ എന്തായി അവൻ നമ്മുടെ മൂക്കിന് താഴെ നാട്ടിലേക്ക് കടന്നു! പ്രവീണെ.., ഇനി എന്ത് ചെയ്യും?" ​"നമ്മൾ ഇനി തിരിച്ചു പോകുന്നു..." "അപ്പോയെക്കും അവൻ വേറെ എവിടേലും എത്തും..." "അവൻ പോവും മുന്നേ നമ്മൾ അവിടെ എത്തും..." പ്രവീൺ താടിയിൽ കുത്തി കൊണ്ട് പോകും.. "എന്താ നീ പറക്കാൻ പോവാണോ..." "അതെ പറക്കാൻ പോവാണ്..പ്ലെയിനിൽ!" പ്രവീൺ ശാന്തനായി പറഞ്ഞതും. അലക്സ് ഞെട്ടിപ്പോയി. "ഡാ മണ്ട.. ഞാൻ പാസ്പോർട്ട് എടുത്തിട്ടില്ലടാ. നമ്മൾ എങ്ങനെ പോകും?" ആകെ ടെൻഷൻ അടിച്ചു കൊണ്ട് അലക്സ്‌ പറഞ്ഞതും ​പ്രവീൺ അവന്റെ തലയ്ക്കൊരു കൊട്ട് കൊടുത്തു. "മണ്ടത്തരത്തിന് കൈയും കാലും വെച്ചവനേ... ഡൊമസ്റ്റിക് ഫ്ലൈറ്റിന് പാസ്പോർട്ട് വേണ്ടെന്ന് നിനക്ക് അറിയില്ലേ?..വേഗം വാ!" ​വൈശാഖ് അവരെ എയർപോർട്ടിൽ എത്തിക്കാൻ കാറെടുത്തു.വണ്ടി പോടീ പറത്തി കൊണ്ട് എയർപോർട്ടിലേക്കടുത്തതും അലക്സിന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു കാൾ വന്നു. മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്ന പ്രവീണിനെ ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ടുവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഫോൺ . "Father in law 🫶🏻" ആളെ കണ്ടതും അവൻ ഒന്നൂടെ പ്രവീണിനെ നോക്കി, അവന്റെ നോട്ടം കണ്ടു എന്തെന്ന പോലെ പ്രവീൺ പുരികം ഉയർത്തിയതും. അലക്സ്‌ ഫോണിന്റെ സ്ക്രീൻ തിരിച്ചു കാണിച്ചു. "എടുക്കെടാ... " പ്രവീണിന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടു വേണോ വേണ്ടയോ എന്നാ മട്ടെ മടിച്ചു മടിച്ചു അലക്സ് ഫോൺ എടുത്തു. ​"ഹലോ പപ്പ..." അലക്സിന്റെ സ്വരം വിറച്ചു. ​"അലക്സ്... നീ അലീനയെ കണ്ടോ? അവൾ ഇന്നലെ രാത്രി ഫ്രണ്ടിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് എന്നും പറഞ്ഞു പോയതാണ്. അവിടെ എത്തിയിട്ടില്ല. ഒരു വിവരവുമില്ല. മോനേ... എനിക്ക് വലിയ പേടിയാകുന്നു... " അലക്സിനൊന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല അവന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും ഫോൺ ഊർന്നു വീണു. തലയിലേക്ക് പല ചിത്രങ്ങളും പടർന്നു കയറി.ജീവയുടെ വലയിൽ പ്രിയ മാത്രമല്ല, താൻ പ്രാണനെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ച അലീനയും കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്നാ തോന്നൽ അവന്റെ തലയെ ചൂട് പിടിപ്പിച്ചു. ​(തുടരും) എങ്ങനെ ഉണ്ടെന്നു പറയു. എനിക്ക് എഴുതിയതിൽ തീരെ ഇഷ്ടപെടാത്ത ഭാഗം ആണ് ഇത്. എന്റെ തല ഒന്നും വർക്ക്‌ ആകുന്നില്ല. 🥲 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ