തുടർച്ച സത്യമായിരുന്നു... ഒരിക്കൽ മോഹനുമായി അവൾ പുറത്തേക്കൊക്കെ ഇറങ്ങി... അന്ന് വിഷുക്കാലമായിരുന്നു...മുറ്റത്ത് നിറയെ പൂത്ത കണിക്കൊന്നയുടെ മഞ്ഞ വിരിച്ച തണലിൽ അവർ നിന്നു... ഒരു കുല പൂക്കൾ അടർത്തി അവന്റെ മടിയിലേക്ക് വച്ചവൾ ചിരിച്ചു... മോഹന്റെ ജന്മദിനം ആഘോഷമാക്കാൻ റാണിയാണ് ദേവൻ സാറിനോട് ചട്ടം കെട്ടിയത്... സ്വർണ്ണക്കരയുള്ള സെറ്റ് മുണ്ടും ഉടുത്ത് ഇലച്ചീന്തിൽ നിന്നും ചന്ദനം ചാലിച്ചവൾ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ വരച്ചു.. അവൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കെ അടച്ചു... അവന്റെ കവിളിൽ അവളുടെ കൈവെള്ള ചേർത്തു വച്ചു... ""ജന്മദിനാശംസകൾ മോഹൻ..."" അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഈറനായി... അച്ഛനാണ് കേക്ക് മുറിച്ചു ആദ്യ കഷ്ണം അവന് നൽകിയത്...എന്തോ വലിയൊരു ഇരുട്ടിലേക്ക് പ്രതീക്ഷയുടെ പ്രകാശം വന്നപോലെ തോന്നി അവന്... ചൂണ്ടുവിരലിൽ കേക്കിന്റെ ക്രീം എടുത്ത് അവന്റെ മുഖത്തൊക്കെ വരച്ചു അവൾ...അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ചിരി നിറഞ്ഞു... ""താങ്ക്സ്.... "" ""എന്തിന്..."" ""അറിയില്ല..."" അവൾ കണ്ണുകൾ ചിമ്മിക്കാട്ടി... ""അതേയ് വേഗം എഴുനേറ്റ് നടന്നോണം... താൻ റെഡിയായാൽ എനിക്ക് ജോലി പോകും, എന്നാലും കുഴപ്പമില്ല തന്നെ ഇങ്ങനെ കാണാൻ ഒരു സുഖവുമില്ലാന്നേ... പഴേപോലെ ബൈക്കിൽ അഭ്യാസം ഒക്കെ കാണിച്ച് എപ്പോഴും ചിരിയോടെ നിൽക്കുന്ന മോഹനെ കാണാനാ രസം..."" അവൾ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞതും അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കനൽ വീണു കത്തിയെരിഞ്ഞു...അവന്റെ കൈകളെ അവൾ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു... ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും കടന്ന് പോകെ എന്തിനും ഒരു വിളിക്കപ്പുറം ഊർജസ്വലയായ മിടുക്കിയായ എപ്പോഴും ചിരിച്ചും കളിച്ചും ശാസിച്ചുമൊക്കെ റാണി ഉണ്ടാകും... എവിടെയൊക്കെയോ മൗനമായൊരു സൗഹൃദം മുളപൊട്ടി അവർക്കിടയിൽ... അവളില്ലാത്ത ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ ശൂന്യതയിൽ പോലും അവൻ സ്വയം കലഹിച്ചു തുടങ്ങി... ""തന്റെ അച്ഛന് എന്താ പറ്റിയത്... "" ""ഒന്നും ഇല്ലാരുന്നെന്നെ... ആള് പെട്ടന്ന് എന്നെയങ്ങ് തനിച്ചാക്കി പോയി... അന്ന് അത്രക്ക് പക്വതയോടെ ചിന്തിക്കാനൊന്നും അറീല്ലാരുന്നു... ഒത്തിരി സങ്കടപ്പെട്ടു... അതിന്റെ കൂടെ താനും എന്നെ പറ്റിച്ച സങ്കടം...ഒക്കെ എന്റെ തെറ്റാ... ഇയാളുടെ ഫ്രണ്ട്‌സ് പറഞ്ഞ പോലെ ഒരു ആന്റി ടൈപ്പ്... അല്ലേലും മോഹന് ചേർന്നത് റാണിയല്ല... അല്ലേ..."" അവൾ പൊട്ടി പൊട്ടി ചിരിച്ചു... അവനൊന്നു കരയണമെന്ന് തോന്നി... ഒരിക്കൽ മോഹനെ കാണാൻ ഒരു പെൺകുട്ടി വന്നു...ആനന്ദി... കൊലുന്നനെ വട്ടമുഖമുള്ളൊരു സുന്ദരി... അവൻ മുഖമുയർത്താതെ നിലത്തേക്ക് കണ്ണ് നട്ടു... റാണിയുടെ നെഞ്ച് വല്ലാതെ മിടിക്കുന്നു... ആനന്ദി അവന് സമീപം നിലത്തേക്ക് മുട്ടുകുത്തി... ""Am sorry മോഹൻ... ഈ കാര്യത്തിൽ അല്പം പ്രാക്ടിക്കൽ ആയി ചിന്തിക്കണമെന്നാ മനസ്സ് പറയുന്നത്... ഇനിയും കാത്തിരിക്കാൻ പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല...അയർലന്റിലേക്ക് തിരികെ പോകാൻ പ്ലാൻ ചെയ്യുകയാ... നമ്മുടെ ഫാമിലി പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചു എന്നതിനപ്പുറം ലവ്, അഫക്ഷൻ അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു നമ്മൾക്കിടയിൽ...അല്ലേ... ഈയൊരു അവസ്ഥയിൽ തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു എന്നൊക്കെ പറയുന്നതിലും വലിയ കാര്യമില്ലല്ലോ... Good bye മോഹൻ... എത്രയും വേഗം എഴുനേറ്റ് നടക്കണം... എന്നും സുഹൃത്തുക്കൾ ആയിട്ടിരിക്കണം..."" അവൻ മറുപടി പറയാതെ നിർവികാരനായി... അവൾ എഴുനേറ്റ് റാണിയെ നോക്കി ചിരിയോടെ പുറത്തേക്ക് നടക്കാൻ ഒരുങ്ങി... രണ്ട് ചുവടുകൾ നടന്നതും വീണ്ടും തിരികെ വന്ന് മോഹന് അരികിലേക്ക് ചെന്നു... വലതു കയ്യിലെ മോതിരവിരലിൽ നിന്നും അവളുടെ പേര് കൊത്തിയ മോതിരം ഊരിയെടുത്തു... നിലത്ത് പതിയുന്ന ചെരുപ്പിന്റെ മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദം അകന്നകന്നു പോയി... അവൻ തലയുയർത്തി റാണിയെ നോക്കിയതും അവൾ ചുണ്ട് കടിച്ചു ചിരി ഒതുക്കുന്നു... അടക്കി നിർത്താനാകാതെ അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു പോയി... ""എന്നാലും നല്ല തേപ്പ് ആയി പോയല്ലോ മോഹൻ ഇത്..."" സാരിത്തലപ്പാൽ അവൾ മുഖം പൊത്തി ചിരിച്ചു... അവന്റെ ചുണ്ടിലും ഒരു കുഞ്ഞ് ചിരി വിടർന്നപ്പോൾ റാണി ആശ്ചര്യത്തോടെ അവനെ നോക്കി... "" എനിക്കിപ്പൊ എഴുനേറ്റ് നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നേൽ നിന്നെ കെട്ടി പിടിച്ചു ഞാൻ ഒരു ഉമ്മ തന്നേനെ... "" അവൻ പെട്ടന്ന് അങ്ങനെ പറഞ്ഞു പോയി... ""അതിന് വേറെ ആളെ നോക്കണം മിസ്റ്റർ..."" ""നീയുണ്ടെങ്കിൽ വേറെ ആളെയെനിക്ക് വേണ്ടെങ്കിലോ..."" അവൾ നിശബ്ദയായി... ""ഇന്ന് സംഭവിച്ചതിലൊക്കെ സന്തോഷമേ ഉള്ളൂ എനിക്ക്... ഞാനായിട്ട് ചെയ്യാനിരുന്ന കാര്യമാണ്... പക്ഷേ ആനന്ദി ഇത്രക്ക് ഫാസ്റ്റ് ആകുമെന്ന് അറിഞ്ഞില്ല... "" ആദ്യമായാണ് മോഹൻ ഇത്രയും സംസാരിക്കുന്നത്... കണ്ണിലൊളിപ്പിച്ചൊരു കുസൃതി ചിരിയും... വീൽ ചെയർ ഉരുട്ടി റാണിക്കരികിലേക്ക് ചെന്നു... ""എന്റെ ഈ അവസ്ഥയിൽ ഇപ്പൊ ഞാൻ സന്തോഷിക്കുവാടോ... സത്യം... അല്ലാരുന്നേൽ നിന്നെ എനിക്ക്..."" ""വേണ്ട മോഹൻ... കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് താൻ പറയും വെറുതെ തമാശ ആരുന്നെന്ന്... അവിടേം ഈ റാണി തോൽക്കും... വീണ്ടും വീണ്ടും മോഹങ്ങൾ തന്നിട്ട്...."" അവൾ അവനെ നോക്കാതെ അതിവേഗം പുറത്തേക്ക് നടന്നു... ഒരു വർഷത്തോളമായി... മോഹനെ കുളിപ്പിക്കുന്നതും വസ്ത്രങ്ങൾ അണിയിക്കുന്നതും മുടി ചീകിക്കൊടുക്കുന്നതും എല്ലാം ഇപ്പോൾ റാണി തന്നെയാണ്... ഒരു കുഞ്ഞിനെ പോലെ അവനെ പരിചരിച്ചു ഊട്ടി അവൾ... അവനൊരു നല്ല കൂട്ടുകാരിയായി... ദിവസങ്ങൾ പിന്നിടുമ്പോഴും വലിയ മാറ്റങ്ങളൊന്നും മോഹനിൽ കണ്ടില്ലെങ്കിലും എഴുനേറ്റ് നടക്കണം എന്ന അതിയായ ആഗ്രഹമാണവന്... ഒരിക്കൽ അവൾക്കൊരു രജിസ്റ്റേഡ് വന്നു... തുറന്നപ്പോൾ മനസ്സിൽ നൊമ്പരം വന്നെങ്കിലും പുറമെ ചിരിച്ചു അവൾ... ""ഇനി അധികദിവസമൊന്നും എന്റെ ശല്യം ഉണ്ടാകില്ല കേട്ടോ... അഡ്വൈസ്സ് മെമ്മോ ആണ് വന്നത്..."" അവനരികിൽ നിലത്തേക്കിരുന്നു ആ വിരലുകളിൽ അവൾ കോർത്തു പിടിച്ചു... അവനെ നിരാശ മൂടി... ""താൻ എഴുനേറ്റ് നടന്നിട്ടൊക്കേ പോകൂ എന്ന് വിചാരിച്ചതാ... പക്ഷേ എല്ലാം പെട്ടെന്നായിരുന്നു അല്ലേ..."" ""പ്ലീസ് താൻ എന്നെയിട്ടിട്ട് പോകല്ലേ..."" അവന്റെ വാക്കുകൾ വല്ലാതെ ഇടറി... ""അയ്യേ... എന്താടോ ഇത് കൊച്ചു പിള്ളേരെ പോലെ... എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്, അധികം വൈകാതെ താൻ എഴുനേറ്റ് പഴയ പോലെ ഓടി നടക്കും നോക്കിക്കോ..."" കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാനാകില്ലായിരുന്നു അവൾക്കും... പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ ഇരുവരും മൗനം കൊണ്ട് വലിയൊരു മതിൽ തീർത്തു... ഒടുവിൽ അവൾ യാത്ര പറയാനൊരുങ്ങി... അവന്റെ മുഖം കൈകളിലെടുത്ത് ആ നെറ്റിയിൽ അവൾ ചുംബിച്ചു...അവന്റെ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു... ""പോട്ടെ... എന്നേലും കാണാം..."" ""ഒന്ന് ചലിക്കാൻ പറ്റിയിരുന്നേൽ തന്നെ ഞാൻ വിടില്ലാരുന്നു... പക്ഷേ എന്നെക്കൊണ്ട് ഒന്നിനും പറ്റില്ലല്ലോ..."" അവളും കരയുമെന്നായപ്പോൾ അവനെ നോക്കാതെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു... ""റാണീ... കുറച്ച് നാള് കൂടി ഒന്ന് കാത്തിരിക്കുവോ...ആ മനസ്സിൽ ആർക്കും സ്ഥാനം കൊടുക്കാതെ... സ്വാർത്ഥതയല്ല... എന്തോ ഒറ്റക്കായി എന്നൊരു തോന്നൽ... "" അവൾ ചുണ്ടുകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് തികട്ടിവന്നൊരു ഗദ്ഗദത്തെ ഞെരിച്ചു... ""ഞാൻ ഒരാളെ മാത്രേ പ്രണയിച്ചിട്ടുള്ളു മോഹൻ... ആ ആൾക്ക് വേണ്ടിയാ കാത്തിരുന്നത്... ആ ആൾക്ക് വേണ്ടിയാ ഇവിടെ വന്നത്... കാലമെത്ര കഴിഞ്ഞിട്ടും അയാളെ അല്ലാതെ മാറ്റാരേം സ്നേഹിക്കാനും എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല..."" വിങ്ങി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ബാഗുമെടുത്തവൾ ഗേറ്റിനരികിലേക്ക് ഓടി...തിരിഞ്ഞൊന്ന് നോക്കാതെ... യാത്ര പറയാതെ... അവന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള വിളികൾ ഇടവഴികളിൽ ഞെരിഞ്ഞ കരിയിലകളുടെ ശബ്ദത്തിനൊപ്പം ദൂരേക്ക് അകന്ന് കേട്ടു... ആഴ്ചകൾക്കപ്പുറം റാണി ജോലിയിൽ കയറി... പ്രസീത ഡോക്ടറോട് സ്ഥിരം കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു... എന്നാലും മനസ്സ് ആസ്വസ്തമാണ്... ഉമ്മറപ്പടിയിൽ ആ വീൽ ചെയറിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു വന്ന മോഹന്റെ മുഖം മായാതെ നിൽക്കുകയാണ് മനസ്സ് നിറയെ.. ആറ് മാസങ്ങൾക്കപ്പുറം അവൾ അറിഞ്ഞു അവന്റെ കൈകൾ ചലിച്ചുവെന്ന്...ജീവൻ വച്ചുവെന്ന്... അവളുടെ മണ്ണിലുരുണ്ട 101 ശയനപ്രതിക്ഷണങ്ങൾ... അവൾ കാത്തിരുന്നു... വീണ്ടുമൊരു വിഷുപ്പുലരിയിൽ പൂത്ത കണിക്കൊന്ന മരത്തിനു കീഴെ വെറുതെ നിന്നു അവൾ...വിരഹിണിയായി... പിന്നീടറിഞ്ഞു മോഹനിൽ കൂടുതൽ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നും തുടർചികിത്സയ്ക്കായി യൂ.എസിലേക്ക് പോകുകയാണെന്നും... കേട്ടപ്പോൾ എന്തോ മനസ്സിങ്ങനെ വെന്തു നീറുകയാണ്... അവൻ ഒരു വാക്ക് മിണ്ടാൻ ഒന്ന് വിളിച്ചതുപോലുമില്ല അവളെ... അവളോർത്തു അവൻ തന്നെ മറന്നുകാണുമെന്ന്... പ്രസീത ഡോക്ടർ വിളിച്ചപ്പോൾ തന്നെക്കുറിച്ചൊന്നും മോഹൻ ചോദിക്കാറേയില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞ നിമിഷം വീണ്ടും അവൾ മരിച്ചു...ജഡമായി... പഴയ റാണിയാകാൻ പിന്നീടവൾക്ക് സാധിക്കുന്നതേയില്ലായിരുന്നു... ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളും...കറുപ്പ് വലയം ചെയ്ത കണ്ണറകളും... ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകെ റാണി വെറും നിഴലായി മാറി... വണ്ണം കുറഞ്ഞു നേർത്തു... അവൾ ക്ഷീണിച്ചു അവശയായി... മാനസിക നില തെറ്റിയവളെ പോലെ ഇടയ്ക്ക് ചിരിയ്ക്കും കരയും കലഹിക്കും... എന്തിന് പ്രണയം ഇത്രമേൽ നോവിക്കുന്നു...ഒരിക്കൽ അണഞ്ഞ കനലിൽ വീണ്ടും കൊള്ളിവച്ചതെന്തിനായിരുന്നു... ഡിപ്രെഷന്റെ തലങ്ങളിലേക്ക് അവളുടെ മനസ്സ് സഞ്ചരിച്ചു തുടങ്ങി... നീണ്ട നഖങ്ങളാൽ മാംസങ്ങളെ അവൾ സ്വയം വരഞ്ഞു മുറിച്ചു... മുടിയിഴകൾ പിച്ചിപ്പറിച്ച് അലറിക്കരഞ്ഞു... നീണ്ട രണ്ട് വർഷങ്ങൾ... ""എന്റെ മോഹൻ വന്നോ സിസ്റ്ററേ... ഇല്ലല്ലേ...അവൻ വരില്ല.. കള്ളനാ... "" അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു... പിന്നെ ഉറക്കെ ഉറക്കെ കരഞ്ഞു... കാരുണ്യ മെന്റൽ അസ്സൈലത്തിന്റെ ഇരുമ്പഴികൾ പൂട്ടിയ ചെറിയ സെല്ലിനുള്ളിൽ അവൾ കമിഴ്ന്നു കിടക്കുന്നു...അഴുക്ക് പുരണ്ട വെള്ള വസ്ത്രവും...ജടപ്പിടിച്ച മുടിയും... ചങ്ങലകൾ ചിരങ്ങുകൾ തീർത്ത വലതുകാൽ അവൾ മെല്ലെ തടവി... പ്രണയം ഇത്രമേൽ മുറിവേൽപ്പിക്കുമോ... ഇത്രമേൽ തീവ്രമാകുമോ... അറിയില്ല... ആർക്കുമറിയില്ല... ഒരിക്കൽ മെന്റൽ അസ്സൈലത്തിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്നൊരു വെള്ള നിറമുള്ള കാർ അകത്തേക്ക് വന്നു... പിന്നിലെ ഡോർ തുറന്നിറങ്ങിയ ആരോഗ്യവാനായൊരു ചെറുപ്പക്കാരൻ... നടക്കുമ്പോൾ ഇടതു കാലിന്റെ ചെറിയ സ്വാധീനക്കുറവ് എടുത്തുകാട്ടുമായിരുന്നു... അവന്റെ കണ്ണുകൾ കലങ്ങിയിരുന്നു... മുഖത്ത് സങ്കടത്തിന്റെ കടലാഴങ്ങൾ ആയിരുന്നു... ""ഡോക്ടർ എന്റെ റാണിക്ക്... "" മോഹൻ മുഖം പൊത്തി കരഞ്ഞുപോയി... അവനൊപ്പം പ്രസീത ഡോക്ടറും ഉണ്ടായിരുന്നു... ഇരുമ്പ് വാതിൽ മെല്ലെ തുറന്നു സെല്ലിലേക്ക് കയറി മോഹൻ റാണിക്കരികിലേക്ക് ഇരുന്നു... നിലത്ത് കമിഴ്ന്നു കിടന്ന് മയക്കമാണവൾ... അവളെ തന്റെ മടിയിലേക്ക് കിടത്തി കുനിഞ്ഞവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ചുംബിച്ചു... അവനൊന്ന് ആർത്ത് കരയാൻ തോന്നി... ""മോളേ റാണീ... കണ്ണ് തുറക്ക്... ഇതാരാ വന്നിരിക്കുന്നേന്ന് നോക്ക്..."" ""വേണ്ട എന്റെ മോഹൻ വന്നെന്ന് പറഞ്ഞു പറ്റിക്കാനല്ലേ..."" അവൾ കണ്ണ് തുറന്നില്ല... മോഹൻ ചങ്ങലകൾ ഊരിയെറിഞ്ഞു അവളെ തന്റെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്ത് കാറിനരികിലേക്ക് നടന്നു... ഒരു കരച്ചിലോടെ കൈകാലിട്ടടിച്ചു അവൾ...നിലത്ത് നിർത്തി അവളെ ഇറുകെ പുണർന്നു...ചുംബങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടി...അവൾ തളർന്നാ നെഞ്ചിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ അവന്റെ കരങ്ങൾ ശക്തിയോടെ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു... ഇനി വിട്ട് കൊടുക്കില്ലെന്ന് പുലമ്പി... മെല്ലെ മെല്ലെ അവന്റെ സ്നേഹം അവൾക്ക് മരുന്നായി... തണലായി... ആർക്കും വിട്ടുനൽകാതെ ഒരു കുഞ്ഞിനെ പോലെ പരിപാലിച്ചു... പിന്നെയും ഋതുക്കൾ അവരിൽ വസന്തം തീർത്തുതുടങ്ങി... അവർ പ്രണയിച്ചുതുടങ്ങി... ""അത്രക്കും ഇഷ്ടമായിരുന്നോ എന്നെ..."" ""മ്മ്..."" ""എത്ര ഇഷ്ടം..."" ""അതറിയില്ല...എനിക്ക് മുന്നേ നീ മരിച്ചാൽ അന്ന് ഞാനതിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്തും..."" മന്ദാരങ്ങൾ പൂത്ത തൊടിയിലൂടെ ഇരുവരും കൈകോർത്തു നടന്നു... വേനൽ മഴ കാലം തെറ്റി പെയ്യുന്ന മേടമാസ വാരാന്ത്യങ്ങളിൽ കുളമുറ്റത്തെ മാവിൻ ചുവട്ടിലെ നാട്ടുമാമ്പഴങ്ങൾ അവർ ഒരുമിച്ചു പെറുക്കിയെടുത്തും പങ്കിട്ടും രുചിച്ചും പ്രണയകാലങ്ങൾ തീർത്തു... നിലാവുള്ള രാത്രികളും...മഴതണുപ്പിച്ച പ്രഭാതങ്ങളും...പോക്കുവെയിലേറ്റ് ചുവന്ന സന്ധ്യകളും... കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ