ഋതുനന്ദനം... Part 121 അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ മിത്ര തന്റെ വീടിന്റെ ഉൾവശത്ത് കൂടിയൊന്ന് കണ്ണുകളോടിച്ചു... ഒന്നരവയസ്സ് വരെ താൻ കളിച്ചു നടന്ന തന്റെ വീട്ടിൽ താനെത്തിയിരിക്കുന്നു...ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നെ മിത്രയുടെ മനസ്സിൽ ആനന്ദം വനഹ്രദിനിയെ പോലെ നിറഞ്ഞൊഴുകുവാൻ തുടങ്ങി... അല്പനിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ട്രോളി ബാഗും പിടിച്ചു കൊണ്ട് രാമേട്ടനും പിന്നാലെ ശ്രീലക്ഷ്മിയും ഹാളിലേക്ക് വന്നു. ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കണ്ടപ്പോൾ മിത്രയുടെ മുഖത്ത് അത്രയും നേരം നിറഞ്ഞു നിന്ന ആനന്ദസാഗരവീചികൾ അപ്രത്യക്ഷമായി. പകരമവളുടെ മുഖത്താകമാനം പ്രതിഘങ്ങളുടെ കൗളമേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. അവളുടെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി... മിത്രയുടെ മുഖം ആസ്വസ്ഥമായത് കണ്ടപ്പോൾ അഭിരാമി അവളെയും കൊണ്ട് തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി... മുറിയിലെത്തിയിട്ടും മിത്രയുടെ മുഖം തെളിയാത്തത് അഭിരാമിയുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു... "മിത്തൂ... എന്താ മോളെ നിന്റെ മുഖത്തൊരു വാട്ടം"...? എന്ത് കൊണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് ഊഹിച്ചെങ്കിലും അഭിരാമി മിത്രയോടവളുടെ അസ്വസ്ഥതയുടെ കാരണം തിരക്കി... "ചേച്ചി... ഈ നാടും വീടും പരിസരവും എന്നിൽ അൽപനേരം കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ അനുഭൂതി വാക്കുകളാൽ വർണ്ണിയ്ക്കുവാൻ കഴിയില്ല. ഈ വീട്ടിൽ കയറിയപ്പോൾ എനിക്ക് ഞാനാദ്യമായി വരുന്നത് പോലെയോ ഒരപരിചിതത്വമോ എനിക്കാനുഭവപ്പെട്ടില്ല. പിന്നെ രാമശ്ശന്റെ നമ്മളോടുള്ള വാത്സല്യം എന്റെ മനസ്സിൽ പകർന്നത് ഇത് വരെ അനുഭവിയ്ക്കുവാൻ കഴിയാത്തൊരു നിർവൃതിയാണ്. ഇതെല്ലാമിത്രയും കാലം നമുക്ക് നഷ്ടമാക്കിയ ആ യക്ഷി ഹാളിലേക്ക് കയറി വന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അത് വരെ എന്നിൽ നിറഞ്ഞ സന്തോഷമെല്ലാം കളഞ്ഞു കുളിച്ചു. അത്രയ്ക്ക് വെറുപ്പ് തോന്നുന്നു എനിക്കമ്മയെന്ന് പറയുന്ന ആ സ്ത്രീയോട്"...മിത്രയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഇടർച്ചയും മുഖമാകെ കോപത്താൽ വലിഞ്ഞും മുറുകി അഭിരാമിയോടത് പറയുമ്പോൾ... അഭിരാമിയ്ക്ക് എന്ത് മറുപടി നൽകണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ദേവദത്തന്റെ മകളാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞതിനു ശേഷം ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ താനും മിത്രയുടേതിനു സമാനമായ അവസ്ഥയിലായിരുന്നല്ലോ എന്നവളോർത്തു... മിത്രയോട് അഭിരാമിയെന്തോ പറയാൻ നോക്കുമ്പോഴേക്കും മുറിയിലേക്ക് ദേവദത്തൻ കയറി വന്നതിനാൽ അവളാ ഉദ്യമം ഉപേക്ഷിച്ചു.... "മീനൂട്ടി... എങ്ങനുണ്ട് നാടും നമ്മുടെ വീടുമൊക്കെ... ഇഷ്ടമായോ"...? അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും അടുത്തെത്തിയ ദേവദത്തൻ മിത്രയോട് ചോദിച്ചു... പൊടുന്നനെ മിത്ര ദേവദത്തനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചയാളുടെ കവിളിലൊന്ന് ചുംബിച്ചു... "അച്ഛാ... ഒരുപാട്... ഞാനിനിയീ നാടും വീടും വിട്ട് എങ്ങോട്ടുമില്ല"... മിത്ര ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയൊരു സംതൃപ്തി നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ മൊഴിഞ്ഞു... "അങ്ങനെ തറപ്പിച്ചു പറയാതെ... മീനൂട്ടിയുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഇവിടുന്ന് പോകേണ്ടി വരില്ലേ"... ദേവദത്തൻ മിത്രയോട് അവളെ നോക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "ഈ അച്ഛന്റെയൊരു കാര്യം... അച്ഛനെന്നെ നാളെ തന്നെ കെട്ടിച്ചു വിടാനൊന്നും പോണില്ലല്ലോ"... മിത്രയൊന്ന് ചൊടിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ നെഞ്ചിൽ പതിയെ ഇടിച്ചു.. "അച്ഛന്റെ കാന്താരികളൊന്ന് ഫ്രഷായി ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വാ. രാമേട്ടൻ നിങ്ങൾക്കായി എന്തൊക്കെയോ ഉണ്ടാക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട് "... ദേവദത്തൻ ഇരുവരെയും നോക്കികൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... ഇരുവരും തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു... ================================== ഫ്രഷായതിന് ശേഷം അഭിരാമി മിയത്രയെയും കൊണ്ട് മുകളിലെ നിലയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ദേവദത്തൻ മുമ്പവൾക്ക് കാണിച്ചു കൊടുത്ത ഇരുവർക്കുമായി വാങ്ങിച്ച വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ഫാൻസികളും അടങ്ങുന്ന അലമാരയും മറ്റും കാണിച്ചു. തനിയ്ക്കുള്ള സാധനങ്ങൾ വച്ച അലമാര തുറന്ന മിത്രയുടെ മനസ്സ് ആനന്ദത്തിന്റെയും അത്ഭുതത്തിന്റെയും പരകോടിയിലെത്തിച്ചേർന്നു. തനിയ്ക്കായി അച്ഛൻ പലപ്പോഴായി വാങ്ങിച്ചു വച്ച സമ്മാനങ്ങൾ മിത്ര ആവേശത്തോടെ കയ്യിലെടുത്തു തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വസ്ത്രങ്ങളും സ്വർണം ഫാൻസി ആഭരണങ്ങളും ഓരോന്നായ് അവളെടുത്തു തന്റെ ദേഹത്ത് വച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... തന്റെ കൊച്ചുപ്രായങ്ങളിൽ വാങ്ങിച്ചതും എന്നാൽ തനിയ്ക്കിപ്പോൾ അണിയുവാൻ കഴിയാത്തതുമായതെല്ലാം മിത്രയൊരു വ്യസനത്തോടെ എടുത്ത് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആഭരണങ്ങളിൽ ചിലതെല്ലാം അവളപ്പോൾ തന്നെ എടുത്തണിഞ്ഞു. അണിഞ്ഞതിനെ കുറിച്ച് അവൾ അഭിരാമിയോട് അഭിപ്രായങ്ങൾ ആരാഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. മിത്രയുടെ വെപ്രാളവും ആനന്ദവുമെല്ലാം അഭിരാമിയൊരു വാത്സല്യത്തോടെ ആസ്വദിച്ചു.... മിത്ര ആക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും ഒന്ന് രണ്ട് ആഭരണങ്ങളും ദാവണി സെറ്റും എടുത്തതിന് ശേഷം അഭിരാമിയെ ഒന്ന് നോക്കി. മിത്രയുടെ മിഴികളിൽ തുഷ്ടിയുടെ നീർത്തിളക്കങ്ങൾ അഭിരാമിയുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു. അവളൊരു വാത്സല്യത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു... അൽപനേരം ആ മുറിയിൽ ചെലവഴിച്ചതിനു ശേഷമിരുവരും അടുക്കളയിലേക്കെത്തി. രാമേട്ടനവിടെ തകൃതിയായി പാചകം ചെയ്യുന്നത് കണ്ടു അവർ. ഇരുവരും അടുക്കളയിലോട്ട് വന്നതറിഞ്ഞ രാമേട്ടനിരുവരെയും നോക്കിയൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.. "രാമശ്ശാ... രാമശ്ശനിന്ന് ഒഴിവില്ലാതെ പാചകത്തിലേർപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ"..? അടുക്കളയിൽ കയറിയ ഉടനെ അഭിരാമി ചോദിച്ചു... "പിന്നല്ലാതെ... ഇന്ന് ഞാനെത്ര സന്തോഷത്തിലാണെന്ന് അറിയാമോ.. ഇന്നീ വീടിന്റെ മഹാലക്ഷ്മി തിരിച്ചു വന്ന ദിവസമാ"...രാമേട്ടനതിയായ ആഹ്ലാദത്തോടെ അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി.... രാമേട്ടന്റെ മറുപടി അഭിരാമിയ്ക്കും മിത്രയ്ക്കും അതൃപ്തി സമ്മാനിച്ചുവെങ്കിലും അവരത് പുറത്ത് കാണിച്ചില്ല... "രാമശ്ശന് മഹാലക്ഷ്മി വന്നതിൽ ആണല്ലേ സന്തോഷം. ഇത്രയും കാലത്തിനു ശേഷം ഞാൻ വന്നതിൽ ഒരു സന്തോഷവുമില്ല അല്ലെ"...? മിത്രയൊരു പരിഭവത്തോടെ രാമേട്ടനോട് ചോദിച്ചു.. മിത്രയുടെ വാക്കുകളിലൂടെ അവളുടെ കുശുമ്പ് മനസ്സിലാക്കിയ രാമേട്ടനവളെ നോക്കിയൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു... "അയ്യോടാ... രാമശ്ശന്റെ മീനൂട്ടി വന്നതിൽ രാമശ്ശന് സന്തോഷം ഇല്ലാതിരിക്കുമോ. പിന്നെ ലച്ചു മോൾ വന്നത് വേറെയൊരു സന്തോഷം"... മിത്രയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന രാമേട്ടനവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചൊന്ന് കൊഞ്ചിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "മിത്തൂ... ഇപ്പോൾ എങ്ങനുണ്ട്.. ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ അച്ഛനിൽ നിന്നും പകർന്നു കിട്ടിയ രാമശ്ശന്റെ വട്ടിനെ പറ്റി. ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായല്ലോ നിനക്ക് "...? അഭിരാമിയൊന്ന് മുഖം കോട്ടിക്കൊണ്ട് മിത്രയോട് തിരക്കി... "ചേച്ചി.... നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാ.. ഇത്രയ്ക്ക് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല"... മിത്രയൊന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... ഇരുവരുടെയും പ്രതികരണങ്ങൾ രാമേട്ടനൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ കെട്ട് നിന്നു... "മക്കളെ... നിങ്ങൾ ദേവൻ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്തുള്ള ആനന്ദം ശ്രദ്ധിച്ചോ. കുഞ്ഞിനിപ്പോൾ ഒരു പത്ത് വയസ്സ് കുറഞ്ഞ പോലെയാണ്. അനുമോൾ ശ്രദ്ധിച്ചു കാണും ലച്ചു മോളെ കണ്ടു മുട്ടിയതിനും ഇവിടെ വന്നതിനും ശേഷമുള്ള കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്തെ മാറ്റം. ലച്ചു മോളുടെ മടങ്ങി വരവ് ഞങ്ങൾക്ക് പകരുന്ന ആനന്ദത്തെ കുറിച്ച് വിവരിക്കുവാൻ ഞങ്ങൾക്ക് വാക്കുകളില്ല"...രാമേട്ടനൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അഭിരാമിയേയും മിത്രയേയും നോക്കിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... രാമേട്ടൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടൊരു അമ്പരപ്പോടെ നിന്നു മിത്ര. അഭിരാമി ഇതൊക്കെ മുമ്പ് തന്നെ താൻ കെട്ടിട്ടുള്ളതാണെന്ന മുഖഭാവത്തോടെ നിന്നു... ഇത്രയൊക്കെ അമ്മ കാണിച്ചു കൂട്ടിയിട്ടും ഈ മനുഷ്യന് അമ്മയോട് ഒരു വെറുപ്പോ ദേഷ്യമോ ഇല്ല...ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കുറിച്ചു പറയുമ്പോൾ രാമേട്ടന്റെ മിഴികളിൽ നിറഞ്ഞ വാത്സല്യവും അഭിമാനവും കണ്ടമ്പരന്ന മിത്ര മുമ്പിതിനെ കുറിച്ച് അഭിരാമി പറഞ്ഞതോർത്തു.... "അച്ഛനെ അത്രയ്ക്ക് വെറുക്കുന്ന രാമശ്ശന്റെ മഹാലക്ഷ്മി എത്ര ദിവസമിവിടെ കാണുമെന്ന് കണ്ടറിയണം"...അഭിരാമിയൽപ്പം പുച്ഛത്തോടെ രാമേട്ടനോട് പറഞ്ഞു... "മോളെ.... ലച്ചുമോളിനി ഈ വീട് വിട്ട് പോവില്ല"... രാമേട്ടൻ പുഞ്ചിരി വിടാതെ തന്നെ അഭിരാമിയോട് മൊഴിഞ്ഞു... "അതെന്താ.. രാമശ്ശനും അച്ഛനും കൂടി ഇവിടെ കോവിലുണ്ടാക്കി പ്രതിഷ്ഠിക്കുവാൻ പോകുവാണോ മഹാലക്ഷ്മിയെ"...? മിത്രയുടെ ചോദ്യത്തിലും പുച്ഛം കലർന്നു... "രാമശ്ശന്റെ മക്കള് നോക്കിക്കോ.. നിങ്ങളുടെ അമ്മയിനി ഇവിടം വിട്ട് പോവില്ല. പോകുകയാണെങ്കിലത് ദേവൻ കുഞ്ഞിന്റെ കൂടെ മാത്രമായിരിക്കും"... രാമേട്ടൻ പുഞ്ചിരിയോടെ ഒരു വെല്ലുവിളി കലർന്ന സ്വരത്തിൽ മിത്രയ്ക്കും അഭിരാമിയ്ക്കുമായി മറുപടി നൽകി... "മിത്തൂ... ഇനിയും ഇവിടെ നിന്നാൽ ദേവി മഹാത്മ്യം പോലെ ലച്ചു മഹാത്മ്യം കേൾക്കേണ്ടി വരും.. നമുക്ക് പോകാം"...അഭിരാമിയൊരു ചെറുചിരിയോടെ മിത്രയോട് മൊഴിഞ്ഞു.... മിത്ര സമ്മതപൂർവ്വം തല കുലുക്കി. തുടർന്നിരുവരും ഹാളിലേക്ക് നടന്നു... ഇരുവരും നടന്നു പോകുന്നതൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ രാമേട്ടൻ നോക്കി നിന്നു... ഭക്ഷണം കഴിയ്ക്കുവാനായി വന്ന ദേവദത്തനും ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കും മക്കൾക്കുമായി രാമേട്ടൻ വിഭവസമൃദ്ധമായൊരു സദ്യ തന്നെയൊരുക്കിയിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാ ഊൺ മേശയും വീടിനകവും ബഹലങ്ങളാലും പൊട്ടിച്ചിരികളാലും ശബ്ദമുഖരിതമായി. രാമേട്ടനോരോ വിഭവവും വാത്സല്യത്തോടെ അഭിരാമിയേയും മിയത്രയേയും കഴിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ ശ്രീലക്ഷ്മി ഈ ബഹളങ്ങളൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... രാമേട്ടന്റെ സ്നേഹത്തിൽ മനസ്സ് നിറഞ്ഞ മിത്ര തനിയ്ക്കിതൊക്കെ ലഭിക്കുന്നതിൽ നിന്നുമകറ്റിയതിന് കാരണക്കാരിയായ തന്റെയമ്മയെ ഉള്ളിൽ നുരച്ചു പൊന്തിയ കോപത്തോടെ ഇടം കണ്ണിട്ട് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... മിത്ര ഇടയ്ക്കിടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ഒളികണ്ണിട്ട് നോക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ച അഭിരാമിയുടെ മനസ്സിലും കോപം അഗ്നിജ്വാലകളായി നിറഞ്ഞു... ആനന്ദഭരിതമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഇതൊന്നും തന്നെ ബാധിക്കുന്നതല്ല എന്ന മട്ടിൽ ഇത് പോലെയിരിക്കുവാൻ അമ്മയ്ക്കെങ്ങനെ സാധിക്കുന്നു. അച്ഛനെന്തിനാണാവോ അമ്മയെയും കൊണ്ടിങ്ങോട്ട് വന്നത്. അമ്മ പഴയ പോലെ അച്ഛന്റെ കൂടെ കഴിയുമെന്ന് തനിയ്‌ക്ക് തോന്നുന്നില്ല. ഇവിടെ എത്തിയപ്പോൾ അത് വ്യക്തമായതാണ്. അച്ഛന്റെ മുറിയുടെ എതിർവശത്തുള്ള മുറിയിലേക്കാണ് വന്ന പാടെ പോയത്. തന്റെ കഴുത്തിൽ താലിയണിഞ്ഞ തന്റെ മക്കളുടെ അച്ഛനാണെന്ന പരിഗണനയോ നോട്ടമോ പോലും അമ്മയിൽ നിന്നുമുണ്ടായില്ല...ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞ കോപത്തോടെ പല്ലിറുമ്മിക്കൊണ്ട് അഭിരാമി ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നേരെ നോട്ടമയച്ചു കൊണ്ട് ചിന്തിച്ചു.... ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ച ദേവദത്തൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ കഴിക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയേയും അവളെ നോക്കി എല്ലാമുള്ളിലൊതുക്കുന്ന തന്റെ മക്കളുടെ മുഖഭാവങ്ങളും.... തീരുമ്പോൾ തീരുമ്പോൾ രാമേട്ടൻ അഭിരാമിയേയും മിത്രയേയും വീണ്ടും വീണ്ടും കഴിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... ഇതിനിടയിൽ കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ ശ്രീലക്ഷ്മി ആരോടുമൊന്നും പറയാതെ ആരെയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഊൺ മേശ വിട്ടെഴുന്നേറ്റ് പോയി... ================================== ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കുറേ സമയം ദേവദത്തൻ തന്റെ മക്കളോടൊപ്പം പൂമുഖത്തിരുന്നു ഓരോ കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പണ്ട് നടന്ന സംഭവങ്ങളും ആ പൂമുഖത്ത് വച്ചു ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് നൃത്തത്തെ പറ്റിയുള്ള സംശയങ്ങൾ തിരക്കിയതും പിന്നീട് വിവാഹത്തിനു ശേഷമതേ സ്ഥലത്ത് വച്ചു നടന്ന സംഭാഷണങ്ങളും എല്ലാം ദേവദത്തൻ മക്കളോട് വിവരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... അമ്മയെ പറ്റി പറയുമ്പോൾ അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും മനസ്സിൽ അനിഷ്ടം നിറഞ്ഞുവെങ്കിലും അച്ഛനൊരുപാട് സന്തോഷത്തോടെ വിവരിയ്ക്കുമ്പോൾ തങ്ങൾക്കുള്ള അനിഷ്ടം അച്ഛനെയറിയിക്കുവാനോ അത് വഴി അച്ഛനെ നിരാശയിൽ ആഴ്ത്താനും ഇരുവരും തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അതിനാൽ എതിരെയൊന്നും മൊഴിയാതെ ദേവദത്തൻ പറയുന്നതെല്ലാം മൗനത്തോടെ കേട്ടു നിന്നിരുവരും... തന്റെ മക്കളുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അനിഷ്ടം അവരെത്ര ഒളിപ്പിയ്ക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും ദേവദത്തനത് മനസ്സിലായിരുന്നു. എന്നാലയാളത് പുറത്ത് കാണിക്കാതെ മക്കളോട് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... സംസാരിച്ചിരുന്നു നേരം ഒരുപാട് കഴിഞ്ഞൊരു നാല് മണിയോടെ ദേവദത്തൻ മക്കളിരുവരെയും കൂട്ടി പുറത്തേക്കിറങ്ങി. പുരയിടത്തിലൂടെ സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കുമ്പോൾ മിത്ര വളരെയേറെ കൗതുകത്തോടും അത്ഭുതത്തോടും കൂടി പുരയിടത്തിലെ കാഴ്ചകൾ കണ്ടു കൊണ്ട് നിന്നു... കുറച്ച് സമയം പുരയിടത്തിലൂടെ നടന്നതിനു ശേഷം മൂവരും പുളി മരത്തിന് കീഴിലെത്തി. ദേവദത്തൻ പുളി മരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ശ്രീലക്ഷ്മിയുമായുള്ള തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ചില രംഗങ്ങളും മറ്റും വിവരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു അപ്പോഴും.... തുടർന്ന് അഭിരാമിയുമായി ആ മരത്തിനു കീഴിൽ വച്ചു ആദ്യമായ് നടന്ന സംഭാഷണങ്ങളും മറ്റും ദേവദത്തൻ വിവരിയ്ക്കവേ മിത്രയ്ക്ക് ചിരിയടക്കുവാൻ സാധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ അഭിരാമിയെ കളിയാക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അഭിരാമിയാവട്ടെ മിത്രയോട് വഴക്കിട്ടു കൊണ്ടുമിരുന്നു.... ദേവദത്തൻ മക്കളിരുവരുടെയും വഴക്കും കുസൃതികളും ഒരു ചിരിയോടെ ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് നിന്നു... കളിയാക്കലും ചിരിയുമായി സമയമങ്ങനെ കടന്നു പോയി. അസ്തമയാർക്കൻ അനന്തവിഹായസ്സിനെ പീതകാവേരമണിയിച്ചപ്പോൾ അഭിരാമി പെട്ടെന്നെന്തോ ഓർത്ത പോലെ നിന്നു. മിത്ര അഭിരാമിയോട് എന്താണ് കാര്യമെന്ന് തിരക്കി.... "മിത്തൂ... വിളക്ക് വയ്ക്കാൻ സമയമായി. നമുക്ക് പോയി വിളക്ക് വയ്ക്കാം"...അഭിരാമി മിത്രയോട് മൊഴിഞ്ഞു... അഭിരാമി പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ മിത്രയ്ക്കും താല്പര്യമേറെ നിറഞ്ഞു. ഇരുവരും ദേവദത്തനെയും കൊണ്ട് വീടിന് നെറ്റ് നടന്നു. മുറ്റത്തെത്തിയപ്പോൾ ദേവദത്തൻ മക്കളോട് അകത്തേക്ക് പൊയ്ക്കോളാനും തനിയ്ക്ക് ഒന്ന് രണ്ട് കോൾ ചെയ്യാനുമുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു മുറ്റത്ത് തന്നെ നിന്നു.... അഭിരാമിയും മിത്രയും വേഗം തങ്ങളുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയിട്ട് ദേഹശുദ്ധി വരുത്തിയതിനു ശേഷം ഹാളിലേക്ക് വന്നു... "രാമശ്ശാ"... ഹാളിൽ എത്തിയപ്പോൾ അഭിരാമി രാമേട്ടനെ വിളിച്ചു.. ഉടനെ തന്നെ രാമേട്ടന്റെ പ്രതികരണം അവർക്ക് ലഭിച്ചു... എന്നാൽ രാമേട്ടൻ വിളി കേട്ട സ്ഥലം തിരക്കിയ അഭിരാമിയൊന്ന് അമ്പരന്നു. അതെവിടെ നിന്നാണെന്ന് അവൾക്കും മിത്രയ്ക്കും മനസ്സിലാക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല... മിത്രയുടെ അവസ്ഥയും സമാനമായിരുന്നു... തുടർന്ന് പരസ്പരമൊന്ന് നോക്കിയ അഭിരാമിയും മിത്രയും വീണ്ടും രാമേട്ടനെ വിളിച്ചു.... ഇത്തവണ വിളി കേട്ട രാമേട്ടനെ ഇരുവരും മുകളിലേക്കുള്ള കോണിപ്പടിയുടെ അടുത്ത് കണ്ടു. രാമേട്ടനെ കണ്ടപ്പോൾ ഇരുവരും അങ്ങോട്ട് നീങ്ങി.... രാമശ്ശനെന്താണാവോ ഇവിടെ...മിത്രയേയും കൂട്ടി രാമേട്ടന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങവേ അഭിരാമി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു... രാമേട്ടന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അഭിരാമി രാമേട്ടനെന്താണവിടെ എന്ന് തിരക്കി... രാമേട്ടൻ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ കോണിപ്പടിയ്ക്ക് കീഴിലെ ഒഴിഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന ഭാഗത്തേക്ക്‌ മുഖം കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു... ഇരുള് നിറഞ്ഞ കോണിപ്പടിയ്ക്ക് കീഴിലേക്ക് പോയ അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും മുന്നിൽ തുറന്ന് കിടക്കുന്ന ഒരു മുറി മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു... അങ്ങനെയൊരു മുറി കോണിപ്പടിയ്ക്ക് കീഴിലുള്ള വിവരം അഭിരാമിയ്ക്കും അന്യമായിരുന്നു.... അമ്പരപ്പോടെയും ഉദ്വേഗത്തോടെയും അവിടേക്കെത്തി ആ മുറിയിലേക്ക് നോക്കിയ അഭിരാമിയും മിത്രയും അന്തിച്ചു നിന്നു.... തുടരും #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ