ഋതുനന്ദനം.... Part 84 "ദേവേട്ടനെന്താണിപ്പോൾ പറഞ്ഞത് "...? ദേവദത്തന്റെ മറുപടി നൽകിയ ഞെട്ടലിൽ നിന്നും മുക്തയാകാത്ത ശ്രീലക്ഷ്മി അവനെ നോക്കി നെറ്റി ചുളിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... "ലച്ചൂ... ഞാൻ പറഞ്ഞത് അത് തന്നെ..എനിക്ക് നിന്നെയിഷ്ടമാണെന്ന്...നീ കുറച്ച് മുമ്പ് ചോദിച്ചില്ലേ എന്ത് കൊണ്ടാണ് നിന്നോട് പറയാതെ അവിടെ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റ് പോന്നതെന്ന്... ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്ന പെണ്ണ് മറ്റൊരാളോട് പ്രണയസല്ലാപത്തിലേർപ്പെടുന്നത് കണ്ട് നിൽക്കാൻ മാത്രം ത്രാണിയെനിക്കില്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ അവിടെ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് പോന്നു"...ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ പകച്ചുള്ള ചോദ്യത്തിൽ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയ ദേവദത്തൻ കടുത്ത ശബ്ദത്തിലവൾക്ക് മറുപടി നൽകുമ്പോൾ അറിയാതെയവന്റെ മിഴികൾ താഴ്ന്നു... ദേവേട്ടൻ പ്രദർശനദിവസം ഒരു പെൺകുട്ടിയെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്നും അവൾ മറ്റൊരാൾക്ക്‌ സ്വന്തമാകുവാൻ പോകുന്നവളാണെന്നും പറഞ്ഞത് തന്നെ കുറിച്ചായിരുന്നോ...? ദേവേട്ടന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പെൺകുട്ടി താനായിരുന്നോ..? പലപ്പോഴും ദേവേട്ടന്റെ വരികളിൽ ആരോടോ ഉള്ള പ്രണയത്തിന്റെ മണിമുഴക്കങ്ങൾ തനിയ്ക്കനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാലൊരിക്കൽ പോലും അതിലൊക്കെ പ്രണയത്തോടെ വർണ്ണിച്ചത് തന്നെയായിരിക്കുമെന്ന് താൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല. ദേവേട്ടനെപ്പോലെ പക്വതയോടും യുക്തിയോടും കൂടി പെരുമാറുന്ന ഒരാളുടെ മനസ്സിൽ നിന്നുമിത് പോലൊരു വികാരം പിറവിയെടുക്കുമെന്ന് താൻ കരുതിയില്ല.... ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞതിനെ ഉൾകൊള്ളാൻ കഴിയാതെ നിന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിലൂടെ അവനിപ്പോൾ പറഞ്ഞതും മുമ്പ് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതുമായ രംഗങ്ങൾ ശതഹ്രദയെപ്പോലെ പെയ്തിറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു... "ലച്ചൂ...നിന്നോടൊരിക്കലും ഇത് വെളിപ്പെടുത്തരുതെന്നായിരുന്നു ഞാനാഗ്രഹിച്ചത്. നിന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരാൾക്കാണ് സ്ഥാനമെന്നതടക്കം നിന്നെക്കുറിച്ചെല്ലാമറിയാമായിരുന്നിട്ടും എപ്പോഴോ എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നോടുള്ള എന്റെയടുപ്പം പ്രണയത്തിന് വഴി മാറി. നിന്നെപ്പറ്റിയങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്നത് പോലും തെറ്റാണെന്നറിയാം. പാടില്ലായെന്ന് പലപ്പോഴും മനസ്സിനെ സ്വയം പറഞ്ഞു പഠിപ്പിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഞാൻ തീർത്തും പരാജയപ്പെട്ടു പോയി"....ദേവദത്തൻ തന്റെ ശബ്ദം താഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് മൊഴിഞ്ഞു... ദേവദത്തന്റെ ജിഹ്വയിൽ നിന്നുമുതിർന്ന വാക് ശകലങ്ങളെ അവിശ്വസനീയതയോടെ ശ്രവിയ്ക്കുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നീലാംബോജിനി നയനങ്ങൾ തുറിച്ചു നിന്നു... നിമിഷങ്ങളോളം ഇരുവരുടേയുമിടയിൽ മൗനം ഇരുമ്പ് മറ തീർത്തു കൊണ്ട് നിന്നു... ദേവദത്തനിൽ താനൊരിക്കലും വെളിപ്പെടുത്തരുതെന്ന് കരുതിയ കാര്യം ശ്രീലക്ഷ്‌മിയോട് വെളിപ്പെടുത്തേണ്ടി വന്നതിന്റെ കുണ്ഠിതത്തിൽ മൗനം നിറഞ്ഞുവെങ്കിൽ ശ്രീലക്ഷ്‌മിയിൽ മൗനം നിറഞ്ഞത്‌ അപ്രതീക്ഷിതമായി ദേവദത്തനിൽ നിന്നു ശ്രവിച്ച വാണീശകലങ്ങൾ തീർത്ത ആഘാതത്തിന്റെ വേലിയേറ്റങ്ങൾ കാരണമായിരുന്നു... നിമിഷങ്ങൾ പിന്നിടുമ്പോഴും ശ്രീലക്ഷ്‌മിയ്ക്ക് ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞതിനെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അന്തരംഗം ദേവദത്തൻ രവിയോടും കൂട്ടുകാരോടും ഇടയ്ക്ക് പറയാറുള്ളത് പോലെ തമാശയ്ക്ക് പറഞ്ഞതാണെന്നത് പോലെയൊരു വാക്ക് അവന്റെയടുത്ത് നിന്നും വന്നെങ്കിലെന്ന് വൃഥാ കൊതിച്ചു പോയിരുന്നുവാ നിമിഷങ്ങളിൽ.... "ലച്ചൂ".... തങ്ങൾക്കിടയിൽ മൗനം തീർത്ത ഇരുമ്പ് മറയേ ഭേദിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ വിളിച്ചു.. ശ്രീലക്ഷ്മി മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ ദേവദത്തന്റെ നേരെ മുഖമുയർത്തി നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ നീലാംബുജനയനങ്ങളിലെ നിർവികാരത നിറഞ്ഞ ഭാവങ്ങൾ ദേവദത്തനിൽ അൽപ്പം ആശയക്കുഴപ്പങ്ങൾ നിറച്ചുവെങ്കിലും അവനത് കാര്യമാക്കാതെ തന്റെ സംഭാഷണം തുടർന്നു... "ലച്ചൂ.... നിന്നോടുള്ള എന്റെ ബന്ധമെങ്ങനെയോ എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള പ്രണയമായി മാറി. നീയിതെങ്ങനെ ഉൾക്കൊള്ളുമെന്നു എനിക്കറിയില്ല. ഞാനൊരിക്കലും നിന്റെയും രവിയുടെയും ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു വരുവാനോ നിങ്ങൾക്കൊരു തടസ്സമായി മാറുവാനോ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. നിന്നോടിതൊരിക്കലും പറയരുതെന്നായിരുന്നു ഞാനും ആഗ്രഹിച്ചത്. പക്ഷേ ഇന്നീ നിമിഷത്തിൽ ഞാനത് പറഞ്ഞു പോയി"...ദേവദത്തനൊരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി... ദേവദത്തന്റെ സംഭാഷണമൊരു നിർവികാരതയോടെ ശ്രവിച്ചു കൊണ്ടു നിൽക്കുകയായിരുന്നു ശ്രീലക്ഷ്മി. അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ പലതും ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു... വീണ്ടും അവരുടെ ഇടയിൽ മൗനമൊരു ഇരുമ്പ് മറയായി നിറഞ്ഞു നിന്നു... "ലച്ചൂ"... അല്പനേരത്തെ മൗനത്തിന് ശേഷം ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ വിളിച്ചു... "ദേവേട്ടാ... ദേവേട്ടൻ വിവരിച്ചതെല്ലാം മതിയായി. ഇനിയും ദേവേട്ടന് എന്റെ മുന്നിൽ നിരത്താൻ ന്യായങ്ങൾ ഒരുപാട് കാണും. ഞാനൊരുപാട് ബഹുമാനിക്കുകയും ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദേവേട്ടന്റെ പക്കൽ നിന്നും ഞാനിത് പോലെയൊരു നീക്കമൊരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല..." "സുഹൃത്ബന്ധം പ്രണയത്തിനൊരു മറയായി സ്വീകരിക്കുന്ന ചില പുരുഷന്മാരെ പോലെ തരംതാഴാൻ ദേവേട്ടനെങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു"...? "എന്നെക്കുറിച്ച് എല്ലാം ദേവേട്ടനറിയാമായിരുന്നു. ഞാനൊരാളെ സ്നേഹിക്കുന്ന കാര്യവുമൊക്കെ എന്നിട്ടും ദേവേട്ടന്റെ മനസ്സിൽ ഇത്തരത്തിലൊരു തരം താണ ചിന്ത ഉടലെടുത്തതിന് ഇനിയും ദേവേട്ടനൊരുപാട് ന്യായീകരണങ്ങൾ നിരത്തി ബുദ്ധിമുട്ടണമെന്നില്ല. ദേവേട്ടന് എന്റെ മനസ്സിലൊരു സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നു. ആ സ്ഥാനത്തെയും ദേവേട്ടനോട് എനിക്കുണ്ടായിരുന്ന വിശ്വാസത്തേയുമാണ് ദേവേട്ടൻ തകർത്തത്. ദേവേട്ടനോട് ഇനിയൊരിക്കലും ആ വിശ്വാസമെനിക്കുണ്ടാകുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല".... ശ്രീലക്ഷ്മി മിഴികളുയർത്തി മൊഴിയുമ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ ശിരസ്സവനറിയാതെ കുനിഞ്ഞു പോയി... "സ്വന്തം സുഹൃത്തിന്റെ പെണ്ണിനെ പ്രണയിക്കുന്നത് തെറ്റാണെന്നു അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ദേവട്ടനിങ്ങനെ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചത് വലിയ തെറ്റാണ്. ദേവേട്ടനെന്തൊക്കെ ന്യായങ്ങൾ നിരത്തിയാലും എല്ലാമറിഞ്ഞു കൊണ്ട് നടത്തിയ ഈ തെറ്റിനോട്‌ ക്ഷമിക്കുവാൻ എനിക്കൊരിക്കലും കഴിയില്ല..." "എന്റെ കൂട്ടുകാരികൾ പലപ്പോഴും ദേവേട്ടനെ ചേർത്ത് കളിയാക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ അഭിമാനം കൊണ്ടിരുന്നു ദേവേട്ടനെ കുറിച്ച് സ്ത്രീകളെ അത്രത്തോളം ബഹുമാനിക്കുന്ന ദേവേട്ടന്റെ അടുത്ത് നിന്നും അത്തരത്തിലൊരു നീക്കമുണ്ടാകില്ല എന്ന്. എനിക്ക് ദേവേട്ടനിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന ആ വിശ്വാസമാണ് ദേവേട്ടൻ തകർത്തത്..." "ദേവേട്ടനെന്ത് കരുതി"...? "ഞാനും രവിയും തമ്മിൽ ഇടയ്ക്ക് ഒന്ന് പിണങ്ങിയപ്പോൾ രവിയുടെ സ്ഥാനത്തേക്ക് ദേവേട്ടന് കയറിപ്പറ്റാമെന്നോ..ആ സ്ഥാനം ഞാൻ ദേവേട്ടന് നൽകുമെന്നോ"...? "എന്നാൽ ദേവേട്ടനൊന്ന് അറിഞ്ഞോളൂ രവിയുടെ സ്ഥാനം ദേവേട്ടനൊരിക്കലും ലഭിക്കില്ല എന്റെ മനസ്സിൽ. ഇപ്പോൾ ഞാൻ ചിന്തിച്ചു പോകുന്നു അന്നാ രക്ഷാബന്ധൻ നാടകത്തിലേക്ക് ഞാനെത്തുന്നത് തടയാമായിരുന്നിട്ടും ഞാനും രവിയേട്ടനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ വിള്ളൽ വീഴ്ത്താനായി ദേവേട്ടൻ മനഃപൂർവം എല്ലാമെന്നിൽ നിന്നുമൊളിപ്പിച്ചു വച്ചെന്നെയാ നാടകത്തിൽ ബലിയാടാക്കുകയായിരുന്നു എന്ന്. എന്റെ മനസ്സിലാ സ്ഥാനം നേടാൻ ദേവേട്ടനൊരിക്കലും കഴിയില്ല"....ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നീലനയനങ്ങളിൽ കോപത്തിൻ ജ്വാലകൾ നിറഞ്ഞപ്പോൾ വാക്കുകളിൽ പരിഹാസത്തിന്റെ ധ്വനി കലർന്നിരുന്നു.... "ലച്ചൂ".... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വാക്കുകൾ ശ്രവിച്ച ദേവദത്തൻ അവളെ ശബ്ദമുയർത്തി വിളിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖമാകെ കോപത്താൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു.... ദേവദത്തന്റെ പൊടുന്നനെയുള്ള ഭാവമാറ്റത്തിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയൊന്ന് പതറി... "ലച്ചൂ... വാക്കുകൾ സൂക്ഷിച്ചുപയോഗിക്കുക...ഞാനൊരിക്കലും മനസ്സിൽ ചിന്തിക്കുക പോലും ചെയ്യാത്ത കാര്യമാണ് താനിപ്പോൾ വിളിച്ചു കൂവുന്നത്. എനിക്കൊരു പെൺകുട്ടിയോട് അതായത് തന്നോട് ഇഷ്ടം തോന്നി. താനെന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ പ്രണയിനി ആണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും തെറ്റാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും ഞാൻ തന്നെ സ്നേഹിച്ചു പോയി എന്ന് വച്ചു തന്റെയും രവിയുടെയും ഇടയിലേക്ക് ഇടിച്ചു കയറി വരണമെന്നോ തന്റെ മനസ്സിൽ രവിയ്ക്കുള്ള സ്ഥാനം എന്തെങ്കിലും കുത്സിത പ്രവൃത്തിയിലൂടെ നേടിയെടുക്കാമെന്നോ ഒന്നും ഞാൻ ചിന്തിച്ചിട്ട് പോലുമില്ല. അങ്ങനെയൊരു പെണ്ണിന്റെ മനസ്സിൽ സ്ഥാനം നേടുന്നതിനോട് എനിക്ക് യോജിപ്പുമില്ല"....ക്രോധം കൊണ്ട് ചുവന്ന മിഴികളാൽ ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകുമ്പോൾ അവന്റെ തിളക്കമാർന്ന മിഴികളിൽ നിന്നും ക്രോധത്തിൻ വഹ്നിജ്വാലകൾ സായകങ്ങളായി തന്റെ മേൽ പതിക്കുന്നത് പോലെയുളവായി ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക്.... "ലച്ചൂ... പിന്നെ താനിപ്പോൾ എന്നിലാരോപിച്ച ആ ദിവസത്തെ കുറിച്ച് "... ദേവദത്തന്റെ കോപത്തോടെയുള്ള മറുപടി വീണ്ടും തന്നിലേക്കൊഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ശ്രീലക്ഷ്മിയറിഞ്ഞു... "താനെന്താ പറഞ്ഞത് അന്നത്തെ ദിവസം തന്നെ തടയാമായിരുന്നിട്ടും തന്നെയും രവിയെയും തമ്മിൽ പിരിക്കുവാനായി ഞാൻ മനഃപൂർവം തന്നോട് പറഞ്ഞില്ല ആ നാടകത്തെ കുറിച്ചെന്ന് അല്ലെ....? തന്റെ അറിവിലേക്കായി വച്ചോളൂ... തന്റെ രവിയും കൂട്ടരും ആ നാടകം പ്ലാൻ ചെയ്തപ്പോൾ തൊട്ട് അവരോട് എതിർത്തു നിന്നോട്ടെ ഉള്ളൂ ഞാൻ. എനിക്ക് തന്നോട് പറയാമായിരുന്നു അതിനെ കുറിച്ചു എന്നിട്ടും ഞാനത് പറയാതിരുന്നത് എന്നിലൂടെ താനത് അറിഞ്ഞിട്ട് താനന്ന് വരാതിരുന്നാൽ എനിക്ക് എന്റെ ക്ലാസ്സിലുള്ളവരുടെ ഇടയിലൊരു ഒറ്റുകാരന്റെ സ്ഥാനമായിരുന്നു ലഭിക്കുക. അവിടെ നടക്കുന്നതെല്ലാം ഞാൻ തന്നോട് വെളിപ്പെടുത്താറുണ്ട് എന്നൊരു നിഗമനത്തിൽ അവരെല്ലാം എത്തുകയും ചെയ്യും. പിന്നെ അത് പോലൊരു സന്ദർഭത്തെ താൻ വേണ്ട വിധത്തിൽ കൈകാര്യം ചെയ്തോളുമെന്നു ഞാനും നിനച്ചു പോയി. ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു തന്നോട് അതിനെ കുറിച്ച് വെളിപ്പെടുത്താമായിരുന്നു എന്ന്. അത് കൊണ്ടാണല്ലോ തന്റെ നാവിൽ നിന്നും ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും നിനയ്ക്കാത്തത് കേൾക്കേണ്ടി വന്നത്. താനിത്തരത്തിൽ വില കുറച്ച് ചിന്തിക്കുമെന്ന് ഞാനൊരിക്കലും കരുതിയില്ല ലച്ചൂ... ഒരിക്കലും കരുതിയില്ല".... ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോഴേക്കും അവന്റെ ശബ്ദമിടറിയിരുന്നു... ദേവദത്തന്റെ മറുപടിയിൽ ഒരു നിമിഷമോർക്കാപ്പുറത്ത് തന്റെ നാവിൽ നിന്നുമങ്ങനെയൊരാരോപണം വീണു പോയതിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് ഖേദം തോന്നിയെങ്കിലും അവളത് പുറത്ത് കാണിച്ചില്ല.... "ലച്ചൂ.... ഞാൻ മുമ്പേ പറഞ്ഞല്ലോ തന്നെയൊരിക്കലും സ്വന്തമാക്കുവാൻ കഴിയില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ഞാൻ തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു പോയി. ഇപ്പോഴും ഞാൻ വെളിപ്പെടുത്തിയത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് എന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് തനിയ്ക്കറിയുവാൻ കഴിഞ്ഞത്. താൻ ആരോപിച്ച പോലെയായിരുന്നെങ്കിൽ തന്നോട് എനിക്കെന്റെ ഇഷ്ടം മുമ്പേ പറയാമായിരുന്നു. ഇത് വരെ എത്തിക്കേണ്ട ആവശ്യവുമില്ലായിരുന്നു".... നീരസം നിറഞ്ഞ വാക്കുകളോട് കൂടിയ ദേവദത്തന്റെ മറുപടി ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കർണ്ണപുടങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു... എല്ലാം പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചപ്പോൾ ദേവദത്തനിൽ നിന്നുമൊരു ദീർഘനിശ്വാസമുതിർന്നു വീണു.... "ദേവേട്ടാ... ദേവേട്ടനെന്തൊക്കെ ന്യായീകരണങ്ങൾ നിരത്തിയാലും ദേവേട്ടനെന്നെ അങ്ങനെയൊരു കോണിലൂടെ വീക്ഷിച്ചത് തെറ്റ് തന്നെയാണ്. എനിക്കൊരിക്കലും അത് അംഗീകരിക്കുവാൻ കഴിയില്ല. ഇന്ന് വരെ ദേവേട്ടനോട് എങ്ങനെയായിരുന്നോ അത് പോലെ പെരുമാറാൻ എനിക്കിനി കഴിയില്ല. ഇന്നത്തോടെ തീർന്നു നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദം".... സ്വരം കടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്‌മി ദേവദത്തനോട് മൊഴിഞ്ഞു... "ദേവേട്ടനിത് കൂടി കേട്ടോളൂ... എന്റെ മനസ്സിൽ രവിയാണ് ഉള്ളത്. രവിയുടെ സ്ഥാനമൊരിക്കലും ദേവേട്ടന് എന്റെ മനസ്സിൽ ലഭിക്കുമെന്ന് ഒരിക്കലും കരുതണ്ട. ഇനിയും കൂടുതൽ സംസാരിക്കാൻ നിന്നാൽ എന്റെ മനസ്സിൽ ദേവേട്ടനോടൊത്തുള്ള നല്ല നിമിഷങ്ങളും അകന്ന് പോകും. നമ്മുടെ സൗഹൃദം ഇന്നേക്ക് ഈ നിമിഷം കൊണ്ട് തീർന്നു. ഞാൻ പോകുന്നു"....ദേവദത്തന്റെ മുഖത്ത് കോപത്തിൻ പാവകാസ്ത്രങ്ങൾ എറിഞ്ഞു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞ ശ്രീലക്ഷ്മി തിരിച്ചു നടക്കുവാനൊരുങ്ങി.... "ലച്ചൂ".... ശ്രീലക്ഷ്മി തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നത് കണ്ട ദേവദത്തനവളെ വിളിച്ചു... അവന്റെ വിളി കേട്ട ശ്രീലക്ഷ്മിയൊന്ന് നിന്നു... "ലച്ചൂ... താനേതായാലും നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദമവസാനിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പോകുകയാണല്ലോ. ഇത് കൂടി കേട്ടിട്ട് താൻ പൊയ്ക്കോളൂ.... ഞാനൊരു പെൺകുട്ടിയെ മാത്രമേ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുള്ളൂ അതെന്നും അങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കും. അകലത്തിലിരുന്ന് കൊണ്ട് എനിക്ക് നിന്നെയെന്നും സ്നേഹിക്കാമല്ലോ. പിന്നെ തന്നെ ഞാനിഷ്ടപ്പെടരുതെന്ന് പറയാൻ ആർക്കും എന്തിനു തനിയ്ക്ക് പോലും അവകാശമില്ല. എന്റെ മനസ്സിലെന്നും നീ മാത്രമായിരിക്കും".... നിറഞ്ഞ ഗദ്ഗദത്തോടെ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് മൊഴിഞ്ഞു.... മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് ശ്രീലക്ഷ്മിയവിടെ നിന്നും നടന്നകന്നു... തന്റെ മനസ്സ് കീഴടക്കിയ തന്റെ മാനസസൈകതങ്ങളിൽ നടനമാടുന്ന തന്റെയെല്ലാമായ നർത്തകി എല്ലാമവസാനിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് തന്നിൽ നിന്നുമകന്നു പോകുന്നത് നിർന്നിമേഷനായി നോക്കി നിന്ന ദേവദത്തന്റെ മിഴികളിൽ അശ്രുകണങ്ങൾ ഉറവപൊട്ടിയൊഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... "അച്ഛാ".... ഓർമത്തേര് തെളിച്ചു കൊണ്ട് തന്നോട് വിവരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ദേവദത്തനെ അഭിരാമി വിളിച്ചു.... ദേവദത്തനൊരു ചെറുചിരിയോടെ അഭിരാമിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോട്ടമയച്ചു.... ================================== അഭിരാമിയത് വരെ ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞതിലൂടെ തന്റെ മനസ്സ് കൊണ്ടൊരു രഥപ്രദക്ഷിണം നടത്തി.... അച്ഛനെയക്കാലത്ത് ഒരുപാട് ബഹുമാനിക്കുകയും ആരാധിക്കുകയും ചെയ്ത അമ്മയ്ക്ക് അച്ഛന് തന്നോട് തോന്നിയ അതും മറ്റൊരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞിട്ടും തോന്നിയ പ്രണയത്തെ അംഗീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അന്നച്ഛനോട്‌ പിണങ്ങിപ്പിരിഞ്ഞ അമ്മയെ തന്നെ അച്ഛൻ സ്വന്തമാക്കി. എന്തിനായിരുന്നു അച്ഛൻ അമ്മയെ സ്വന്തമാക്കിയത്. ഇത് പോലെ പിരിഞ്ഞു അകലങ്ങളിൽ ചേക്കേറാനോ... ഒരു സിനിമാക്കഥ പോലെയിരിക്കുന്നു തന്റെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ ജീവിതകഥയും.... അഭിരാമി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... "മോളെ".... ദേവദത്തൻ ചിന്തകളിൽ മുഴുകി നിൽക്കുന്ന അഭിരാമിയെ വിളിച്ചു.... "അച്ഛാ... അന്നത്തെ ദിവസത്തിനു ശേഷം അമ്മ പിന്നീടൊരിക്കലും അച്ഛനോട് സംസാരിക്കുകയോ ഇടപഴകുകയോ ഒന്നും ചെയ്തില്ലേ"....? ദേവദത്തൻ വിളിച്ചപ്പോൾ തന്റെ ചിന്തകളിൽ നിന്നുമുണർന്ന അഭിരാമി തനിയ്ക്കുണ്ടായ സംശയം ദേവദത്തനോട് ഉണർത്തിച്ചു... ദേവദത്തൻ ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി... "അത്ര മാത്രം അമ്മ അച്ഛനെ വെറുത്തോ അന്ന് മുതൽ "...? അഭിരാമി ജിജ്ഞാസയോടെ തിരക്കി... "ലച്ചുവിന് എന്നെ വെറുക്കാനൊരിക്കലും കഴിയില്ലെന്ന് അന്നെ എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു"...ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയൊരു പുഞ്ചിരിയെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... "അതെന്താ അച്ഛന് അത്രയ്ക്കുറപ്പ് "...? അഭിരാമി സംശയത്തോടെ തിരക്കി... "ലച്ചുവിന് എന്നെയൊരിക്കലും വെറുക്കാൻ കഴിയില്ല. അവളെനിക്ക് വേണ്ടി ജനിച്ച പെണ്ണാണ്. എന്റെ എന്നുമുള്ള വിശ്വാസമതാണ്. എന്നിരുന്നാലും ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു എന്റെയിഷ്ടം അറിഞ്ഞപ്പോൾ മുതലുള്ള ലച്ചുവിന്റെ പ്രതികരണം. ആ ദിവസത്തിനു ശേഷം അവളെനിക്ക് മുഖം തരാതെയും ഒട്ടും സംസാരിക്കാതെയുമായി. കോളേജിൽ പോകുമ്പോഴും വരുമ്പോഴും എന്റെ കൂടെ വരാതെയായി. ഞാൻ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴൊക്കെ എന്നിൽ നിന്നുമവൾ ഒഴിഞ്ഞു മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവളെ കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രം അവൾ കയറുന്ന ബസിൽ മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ യാത്ര. അവളുടെ വീട്ടിൽ പാല് വാങ്ങിക്കുവാൻ പോകുമ്പോൾ പോലും അവളെന്റെ നേരെയൊരു നോട്ടം പോലും അയയ്ക്കില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സിൽ തീർത്തുമൊരന്യനെ പോലെയായിരുന്നു ഞാനപ്പോൾ എന്നെനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട് അന്നൊക്കെ"....ദേവദത്തന്റെ മുഖത്ത് ശ്രീലക്ഷ്മിയോടുള്ള പ്രണയം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു അഭിരാമിക്ക് മറുപടി നൽകുമ്പോൾ.... "അച്ഛനെങ്ങനെ കഴിച്ചു കൂട്ടി ആ നാളുകൾ"...? അഭിരാമിയുടെ വാക്കുകളിൽ ദേവദത്തൻ നേരിട്ട പ്രതിസന്ധിയെ കുറിച്ചറിയാനുള്ള തിടുക്കം നിറഞ്ഞു നിന്നു .... "എന്നെ സംബന്ധിച്ച് അതി കഠിനമായിരുന്നു ആ നാളുകൾ. ലച്ചുവെന്നോട് പിണങ്ങിയപ്പോഴാണ് അവളോടുള്ള എന്റെ പ്രണയം എത്രത്തോളമുണ്ടായിരുന്നുവെന്നും അവളെന്റെ മനസ്സിൽ എത്രത്തോളം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നുവെന്നും എനിക്ക് മനസിലായത്...കോളേജിലേക്ക് പോകുമ്പോഴും തിരിച്ചു വരുമ്പോഴും അവൾ കയറുന്ന ബസ് നോക്കി ഞാനും കയറും. ലച്ചുവെന്നോട് സംസാരിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും എനിക്കവളെ കാണുകയെങ്കിലും ചെയ്യാമല്ലോ. ലച്ചുവിന്റെ അവഗണനയെനിക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിലുമപ്പുറമായിരുന്നു. പലപ്പോഴും അവളെ കുറിച്ച് വരികൾ എഴുതിയും ചായക്കൂട്ടുകളാൽ അവളുടെ രൂപം പകർത്തിയുമൊക്കെയാണ് ആ ഘട്ടങ്ങളിൽ ഞാനാശ്വാസം കണ്ടെത്തിയിരുന്നത് ".... ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തും വാക്കുകളിലും അക്കാലത്ത് അയാളനുഭവിച്ച ആത്മസംഘർഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിന്നു.... "കോളേജിൽ പോകുവാൻ തന്നെ പലപ്പോഴും എനിക്ക് തോന്നാറില്ലായിരുന്നു. ലച്ചുവിനെ കാണാമെന്നുള്ള ഒരൊറ്റക്കാരണമാണ് പലപ്പോഴും കോളേജിൽ പോകുവാൻ തന്നെ എന്നെ നിർബന്ധിതനാക്കിയിരുന്നത്. കോളേജിൽ ഞാനൊറ്റപ്പെട്ടത് പോലെയായിരുന്നു അപ്പോഴൊക്കെ. അന്നത്തെ സംഭവത്തിന്‌ ശേഷം രവിയുടെ ഗാങ്ങിൽ നിന്നും ഞാനകന്നിരുന്നു ക്ലാസ്സിലെ മറ്റുള്ളവരോടൊന്നും എനിക്കത്ര സൗഹൃദങ്ങളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. ലച്ചുവിനെ കാണാതെയും സംസാരിക്കാതെയും തള്ളി നീക്കിയ നിമിഷങ്ങൾ വളരെ വേദനാജനകമായിരുന്നു. ഇതൊക്കെ ഞാനൊരിക്കൽ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കിലും അതൊക്കെ നേരിട്ടപ്പോൾ അനുഭവിച്ച മനോവേദന വർണ്ണനാതീതമായിരുന്നു"....ദേവദത്തനൊന്ന് പറഞ്ഞു നിർത്തി... "അച്ഛാ....അച്ഛനും അമ്മയും സംസാരിക്കാതെ അകന്നു നിൽക്കുന്നത് ആരും അക്കാലത്ത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ലേ അല്ലെങ്കിൽ അമ്മയുടെ കൂട്ടുകാരികളൊന്നും തിരക്കിയില്ലേ അച്ഛനോട് "....? ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ അതിന്റെ തുടർച്ചയെന്നവണ്ണം അഭിരാമി തന്റെ സംശയങ്ങളെ ചോദ്യശരങ്ങളായി ദേവദത്തന് നേരെ എയ്തു.... "കോളേജിൽ ലച്ചുവിന്റെ കൂട്ടുകാരികൾ എന്നോട് തിരക്കിയിരുന്നു എന്താണ് ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ സംഭവിച്ചതെന്ന്. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ സംസാരിക്കാതെ നടക്കുന്നത് അവരെ സംബന്ധിച്ച് അത്ഭുതമായി തോന്നിയത്രേ. എന്നാൽ ഞാനവരുടെ ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്നൊക്കെ സമർത്ഥമായി ഒഴിഞ്ഞു മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു അപ്പോഴൊക്കെ"... ദേവദത്തനൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി.... "ലച്ചുവിന്റെ അവഗണനയിൽ മനസ്സ് വിഷമിച്ചു നാളുകൾ തള്ളി നീക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കെ എനിക്കാശ്വാസം നൽകികൊണ്ടൊരു വാർത്ത എന്നെ തേടിയെത്തിയത്. ഞങ്ങളുടെ ഫൈനൽ ഇയർ എക്സാമിന്റെ സ്റ്റഡി ലീവ് തുടങ്ങാനും ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസുകൾ കഴിയുവാനും ദിവസങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കിയുള്ളപ്പോൾ പി ജിയുടെ ആദ്യകാലത്ത് ഞാനെഴുതിയ പി എസ് സി പരീക്ഷയുടെ ഫലമായുള്ള മെമ്മോ എന്റെ കൈയിലെത്തിയത്. ഗവണ്മെന്റ് സെർവിസിൽ ക്ലറിക്കൽ പോസ്റ്റിലേക്ക് ജോയിൻ ചെയ്യാനുള്ള മെമ്മോ. അത് കൈപ്പറ്റിയപ്പോൾ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞ സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ആ സന്തോഷം പങ്കിടുവാൻ ലച്ചുവെന്റെ കൂടെ കാണില്ലല്ലോ എന്നത് വലിയൊരു ദുഃഖമായി അവശേഷിച്ചു കാരണം ഞാനിക്കാര്യം ആദ്യം ലച്ചുവിനെയറിയിക്കുവാനാണ് ആഗ്രഹിച്ചത്"....ദേവദത്തനൊരു നെടുവീർപ്പോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി... "അച്ഛാ.... എന്നിട്ട് അച്ഛനാ സന്തോഷ വാർത്ത അമ്മയെ അറിയിച്ചില്ലേ"...? അഭിരാമിയൊരു സംശയത്തോടെ ദേവദത്തനോട് തിരക്കി... "അറിയിച്ചു... ഒരു ദിവസം കോളേജ് വിട്ട് വന്നൊരു ദിവസം ഞാൻ ലച്ചുവിന് കൊടുക്കാനായി ഒരു സ്വീറ്റ് ബോക്സും കൊണ്ടവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. അവിടെ വച്ചു അവളോടൊരുപാട് ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷമൊന്ന് സംസാരിച്ചു"... ദേവദത്തന്റെ മുഖഭാവങ്ങളിൽ അന്നത്തെയാ നിമിഷങ്ങളിൽ അയാളനുഭവിച്ച ആമോദത്തിൻ അനന്തസാഗരകല്ലോലങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിന്നു.... "അമ്മയന്ന് അച്ഛനോട് സംസാരിക്കുവാൻ കൂട്ടാക്കിയോ"...? മിഴികളിൽ നിറഞ്ഞ അത്ഭുതത്തോടെ അഭിരാമി ദേവദത്തനോട് തിരക്കി... "അവളെന്നോട് സംസാരിച്ചില്ല എന്നാലവൾക്ക് അന്നൊഴിഞ്ഞു മാറാൻ സാധിച്ചില്ല കാരണം ഞങ്ങളുടെയിടയിൽ സംഭവിച്ചതൊന്നും ലച്ചുവിന്റെ അച്ഛനമ്മമാർക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. എനിയ്ക്ക് ജോലി കിട്ടിയ വിവരമറിഞ്ഞ ലച്ചുവിന്റെ അച്ഛനമ്മമാർക്ക് വളരെ സന്തോഷം നൽകിയിരുന്നു. അവരുടെ മുന്നിൽ വച്ചാ വിവരം പറയുമ്പോഴും എന്റെ ശ്രദ്ധ ലച്ചുവിൽ മാത്രമായിരുന്നു. സ്വീറ്റ് ബോക്സ്‌ അവളുടെ കൈയിൽ കൊടുക്കുമ്പോൾ എന്നെ നോക്കിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവളത് വാങ്ങിച്ചു. അച്ഛനമ്മമാരുടെ മുന്നിൽ വച്ചു മറിച്ച് പ്രതികരിക്കുവാൻ അവൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. എന്നെ തേടിയെത്തിയ ആ സന്തോഷ വാർത്ത ലച്ചുവിനെ ആദ്യമറിയിക്കാൻ അങ്ങനെയെങ്കിലും കഴിഞ്ഞതിൽ ഞാൻ കൃതാർത്ഥനായി അവളുടെ വീട്ടിൽ നിന്നും മടങ്ങി"....ദേവദത്തനൊരു നെടുവീർപ്പോടെ ദീർഘനിശ്വാസമുതിർത്തു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.... "പിന്നെയച്ഛനെ കാണാനൊരിക്കലും അമ്മ ശ്രമിച്ചില്ലേ"...? അഭിരാമി ആകാംക്ഷയോടെ ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു.... "പിന്നെ ലച്ചുവൊരു ദിവസമെന്നെ കാണാനായി വന്നു. രവിയുമായിട്ടുള്ള അവളുടെ വിവാഹത്തിന്റെ ക്ഷണക്കത്തുമായി".... വിദൂരതയിലേക്ക് നോട്ടമയച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി.... തുടരും #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ