#PSSM World ಸಂಯೋಗ: ದುಃಖದ ಮೂಲ ಮತ್ತು ಯೋಗದ ಪರಿಹಾರ ತತ್ತ್ವವಿತ್ತು ಮಹಾಬಾಹೋ ಗುಣಕರ್ಮವಿಭಾಗಯೋ: |ಗುಣ ಗುಣೇಷು ವರ್ತಂತ ಇತಿ ಮತ್ವಾ ನ ಸಜ್ಜತೇ || ಓ ಮಹಾಬಾಹು ಅರ್ಜುನನೇ! ತತ್ವಜ್ಞಾನಿಯು ಗುಣಗಳು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ವಸ್ತುಗಳ ನಡುವೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ ಮತ್ತು ಅವನು ಅವುಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು, ಅವನು ಅನಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಹೊಂದಿದ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಕನಸಿನಂತೆ ಅವಾಸ್ತವ ಮತ್ತು ಅವಾಸ್ತವವಾದ ಪ್ರಪಂಚದ ಮೇಲೆ ಆಕರ್ಷಣೆ ಹೇಗೆ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯ? ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಮತ್ತು ಅನುಭವಿಸುವ ಸುಖ ದುಃಖಗಳು ಕೇವಲ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಸತ್ಯ, ಅದು ಪರಮ ಸತ್ಯವಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಅರಿವಿದೆ. "ದೃಶ್ಯದ್ರಷ್ಟೃಯೋಃ ಸಂಯೋಗೋ ಹೇಯಹೇತುಃ" ಅಂದರೆ, ನೋಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿ (ಪುರುಷ/ಆತ್ಮ) ಮತ್ತು ನೋಡಲ್ಪಡುವುದು (ಪ್ರಕೃತಿ) ನಡುವಿನ ಸಂಯೋಗವೇ ಸಂಕಟದ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಈ ಗುರುತನ್ನು ಮುರಿಯುವುದು (ವಿವೇಕಖ್ಯಾತಿ) ಯೋಗದ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ದೇಹ, ಮನಸ್ಸು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಈ ಗುರುತು ತಪ್ಪಿದಾಗ, ನಾವು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟು, ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತೇವೆ. ಆತ್ಮ (ಶಾಶ್ವತ) ಮತ್ತು ಅನಾತ್ಮ (ಕ್ಷಣಿಕ) ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದು. ಈ ಜ್ಞಾನವು ವೈರಾಗ್ಯಕ್ಕೆ (ಬೇರ್ಪಡುವಿಕೆ) ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ದೇಹ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಗುಣಗಳೊಂದಿಗಿನ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು (ಅಹಂಕಾರ) ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಆತ್ಮದ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಮುಕ್ತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಹಂಕಾರ ವಿಮೂಡಾತ್ಮ ನಾನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದರೆ, ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಪ್ರಕೃತಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ.